Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła,
różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery osoby. W sporej odległości wydawały
się być ode mnie.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie
światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się
przez... No, ja do tej pory jestem w
szoku, bo to się nie zdarza często, nie?
Takie coś zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
Spadła wielka asteroida. Fala uderzenia
właśnie pojawiła i w pewnym momencie w
moim ogrodzie po prostu wylądowała postać.
Ta postać spojrzała na mnie i miał
ogromne czarne oczy. I jak on je zobaczył,
to ruszył tak, by po prostu rozpłynął się
w powietrzu.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę
to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I
widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona po prostu.
Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium.
Witajcie bardzo gorąco i serdecznie,
radio Paranormalium. Rozpoczynamy właśnie
tutaj, właśnie teraz ósmy już odcinek
audycji Mówią Świadkowie, czyli podcastu,
który w całości poświęcony jest na
zaprezentowanie i omówienie najciekawszych
relacji ze spotkań z nieznanym, jakie
docierają na naszą redakcyjną skrzynkę.
Przy mikrofonie Marek Sęk Ivellios. Dobry
wieczór państwu. Dzisiejszy odcinek
poświęcimy w całości na prezentację
relacji przekazanych nam przez jednego z
naszych słuchaczy z Krakowa. W historii
nasz słuchacz przekazał bardzo wiele, w
tym jedną, szczególnie intrygującą, którą
możemy uznać właściwie za gwóźdź całego
programu. Zanim jednak przejdziemy do
prezentacji zapisu rozmowy telefonicznej,
tradycyjnie podamy kontakty, pod którymi
możecie Państwo nadsyłać do nas swoje
relacje. Nasze numery telefonów to
stacjonarne [32 746 00 08], [32 746 00 08], komórkowy
[530 624 193], [530 624 193]. W razie gdyby pod naszymi
telefonami nikt nie
dyżurował, istnieje możliwość wysłania
SMS-a bądź nagrania wiadomości głosowej.
Pozostałe nasze kontakty to Skype -
radio.paranormalium.pl, Gadu-Gadu
[36 08 80 02], [36 08 80 02]. Można
także komunikować się z nami za
pośrednictwem naszego fanpage'a na
Facebooku pod adresem
facebook.com/radioparanormalium. Relacje
można nam również wysyłać na adres e-mail
radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. Wszystkim świadkom
zapewniamy pełną anonimowość.
Zanim przejdziemy do prezentacji historii
przekazanych nam przez naszego słuchacza z
Krakowa, na początek małe ogłoszenie.
Otóż poszukujemy osób, które byłyby w
stanie przekazać jakiekolwiek informacje
na temat historii budynku, który znajdował
się niegdyś w Krakowie pod adresem
Fabryczna 5a, Fabryczna 5a. Obecnie
budynek, który pamiętał jeszcze czasy
głębokiego PRL-u, jest wyburzony. Trwają
na miejscu prace budowlane związane z
budową bloku mieszkalnego. A historia,
która stała się gwoździem dzisiejszego
programu, w skrócie wygląda tak: pod
koniec grudnia 2004 roku dwóch pracujących
tam wówczas informatyków, szykując się do
opuszczenia budynku około północy,
usłyszało odgłos przypominający zbieganie
ze schodów prowadzących na zewnątrz.
Panowie całą dostępną dla siebie część
budynku sprawdzili i stwierdzili, że poza
nimi nikogo w środku nie było. Pracowali
na parterze. Przejście na piętra było już
zamknięte. Przed budynkiem nie znaleźli
żadnych śladów mogących świadczyć, że ktoś
tu w ciągu ostatnich godzin przebywał.
Cała okolica była przysypana śniegiem.
Jakby tego było mało, jeden z informatyków
przed wejściem do budynku znalazł uwaga,
uwaga złotą bransoletkę, która jak się
okazało w trakcie małego śledztwa u
złotnika, została wyprodukowana w
Szwajcarii. Powtórzmy, w pobliżu nie było
żadnych wygniecionych w śniegu śladów,
śladów butów ani niczego innego.
Bransoletka teoretycznie mogła komuś
wypaść przez okno. Tyle że w budynku, poza
dwoma informatykami pracującymi na
parterze, nikogo wówczas nie było. Podjęta
później i trwająca wiele miesięcy próba
znalezienia właściciela bransoletki
[nasz słuchacz rozwieszał po okolicy ogłoszenie z dołączonym zdjęciem tejże]
nie dała rezultatu. Nikt się nie zgłosił.
Co do samego zaś budynku krążyły
pogłoski, jakoby ktoś w przeszłości w
jednej z toalet popełnił samobójstwo. Brak
jednak dokładniejszych informacji na ten
temat. Stąd też ponawiamy nasz apel.
Poszukujemy osób, które byłyby w stanie
przekazać jakiekolwiek informacje na temat
historii tego budynku, który
przypomnijmy, znajdował się niegdyś w
Krakowie pod adresem Fabryczna 5a. Jak już
mówiłem wcześniej, nie jest to jedyna
historia, którą przekazał nam nasz
słuchacz. Przejdźmy zatem do wysłuchania
zapisu rozmowy z nim.
Tak, słucham?
Halo, dobry wieczór. Z tej strony Marek
Sęk Ivellios Radio Paranormalium.
Poznaję pana po głosie. Witam, dobry wieczór.
Muszę się, widzę, przedstawiać [śmiech].
Przepraszam, że tak późno dzwonię w ogóle,
bo niestety dzisiaj mnie wyrwały z domu i
zajęły większość dnia tradycyjne,
nazwijmy to coroczne obowiązki
okołocmentarne. No, ale jestem w końcu i
chciałbym zapytać,
jakby mógł pan w ogóle opowiedzieć
szczegóły tego zdarzenia? Z tego, co
pamiętam, to, to było dwudziestego
siódmego grudnia dwa tysiące czwartego
roku. Jeżeli dobrze zapisałem.
Tak, tak, dokładnie tak.
Mhm. To ja bym prosił o szczegóły, gdzie
to dokładnie było, jaka miejscowość,
jak wyglądało to zjawisko?
Kraków, Fabryczna pięć A. Zdecydowałem się
na telefon do Pana dlatego, że
dziwne rzeczy się wydarzyły w tym czasie.
Dlatego, że
powiem Panu, że słuchałem Państwa audycji wieczorem
w niedzielę bodajże, bo wróciłem z
Warszawy, a że czasami do snu sobie Państwa puszczam
i tam była, tam był jakiś świeży odcinek.
"Świadkowie mówią", część szósta chyba z
tego, co pamiętam. Mmm i jakoś tak sobie
zaczęło mi się przypominać takie właśnie
różne rzeczy z mojego życia. Yyy i potem w
poniedziałek wydarzyła się bardzo dziwna
rzecz. Zadzwonił do mnie telefon
z numeru, którego nie znam i kobiecy głos
zapytał się mnie, czy dalej rezyduję na
Fabrycznej pięć A. To był taki telefon
dziwny dlatego, że już mnie tam dawno nie
ma tego budynku, tego budynku w ogóle już
nie ma, bo został zburzony.
Ale przejdźmy do rzeczy.
Trzeba
pewien kontekst najpierw naświetlić.
Przede wszystkim tak,
jestem informatykiem, człowiekiem, który
jest bardzo racjonalny
i ja generalnie, pomimo tego, że jestem
bardzo racjonalny, to yy od dziecka
spotyka mnie dziwne rzeczy. Znaczy
spotykam się z różnymi dziwnymi rzeczami
i zawsze szukam racjonalnego wyjaśnienia
do, do, do zdarzeń, które mnie spotkały,
bo taki mam po prostu techniczny umysł, jak gdyby tak?
No ale dobra, wróćmy do tego 27 grudnia.
Chciałem do Państwa wysłać
meila z rysunkami, jak ten budynek wygląda
i o, żeby to było, jak gdyby
dobrze wyjaśnione, że tam nie było po
prostu żadnej możliwości, że coś się
wydarzyło racjonalnego w tym momencie, bo
rzecz, która nas spotkała, mnie i mojego
przyjaciela, była dosyć nieracjonalna.
Dobrze, ale wróćmy do, do, do tego 27
grudnia
2004 roku ja pracowałem z moim kolegą
przy wdrożeniu nowego programu. Ten program miał ruszyć
2 stycznia. Jeszcze nadmienię, że mam
niesamowitą, niesamowitą pamięć do dat.
Dlatego od razu mogę powiedzieć, że to
wydarzyło się dokładnie o tej godzinie i w
tym miejscu. Nie pamiętam nazw ulic
dokładnie, ale daty pamiętam doskonale.
Więc to było tak. Myśmy mieli skończyć
bardzo poważne wdrożenie w
firmie, która
była poza Krakowem. Obydwaj mieszkamy w Krakowie.
i terminy cisnęły, bo to był koniec roku.
Program miał być oddany 2
stycznia, więc siedzieliśmy bardzo długo w pracy
myśmy wtedy byli przekonani tej nocy, bo
to była przerwa pomiędzy świętami,
świętami a Sylwestrem, że nikogo w budynku
nie ma. Mmm, no i
pracowaliśmy tak dosyć długo, już do około
pierwszej. No tak, 12:00 się zbliżała i
wtedy postanowiliśmy, że damy sobie na
razie spokój. Następnego dnia, te 28
i pojedziemy nocnym autobusem do domu.
Wtedy prószył śnieg. Aby wyświetlić
sytuację, o co chodzi dokładnie, chciałbym
to opisać jakby to, jakby pan mi na to pozwolił.
Mhm, jak najbardziej.
Jakby pan miał nawet możliwość wejścia teraz
w Google Maps Google. Jakby pan sobie
sprawdził ulicę Fabryczną pięć, a to Pan
zobaczył, jak to teraz w tym momencie
wygląda. Generalnie-
Jest teraz park chyba fabryczny czy Park Biurowy.
Tam jest już rozwalone, bo tam już, tam już robią
budynki mieszkalne, ale w 2004 roku był
tam budynek firmy, która podejmowała
no innym firmom po prostu, no yy.
Innym firmom miejsca biurowe i tak dalej.
Tak?
Tak, tak, tak, tak, tak właśnie, dokładnie
tak. Ciekawostką jest to, że, że właśnie
to było coś takiego, że jakbym to mógł
naświetlić w jakikolwiek sposób, że jest
ulica. Ten stoi ten budynek koło tej
ulicy. Zrobiła taka pętelka, tak jak są
takie agrafki, prawda? Jakiś podjazd po
prostu do samochodów. Budynek był
zabudowany za czasów komuny, więc to był
taki budynek, który był, takie miał
standardy, że były takie betonowe schody,
barierki, tak jak są czasami w domach na
wsiach, bo to jest ważne. W tym momencie
to jest bardzo ważne. Schody betonowe do
góry, barierki, metalowe drzwi, znaczy
metalowe futryny, potem jedne drzwi, potem
taka przejściówka i drugie drzwi.
Jak pan chce, to wyślę panu maila z opisem
tego budynku. Narysuję, jak to wyglądało,
ale chodziło głównie o to, że myśmy
skończyli pracę gdzieś koło 12:00. Ja
powiedziałem mojemu koledze, że
no to już jest czas, żebyśmy po prostu już
poszli do domu, bo mamy autobus do Huty,
bo Fabryczna to jest, powiedzmy, Kraków, a
Nowa Huta to jest już tam trochę dalej.
I postanowiliśmy z tego,
z tego biura wyjść.
Pogasiliśmy wszystkie komputery,
doszliśmy na korytarz i obydwaj dokładnie
słyszeliśmy, że ktoś biegnie po schodach.
Ktoś wbiega po schodach z pierwszego
piętra na dół. Gdy byliśmy na schodach,
na
schody są wiadomo jedno, jedno zejście,
drugie zejście, prawda? Kiedy byliśmy na
tej górnej części schodów, nie mogliśmy
widzieć tego, co dzieje się na dole, ale
słyszeliśmy, że trzasnęły pierwsze drzwi i
drugie drzwi, tak jak się wchodzi do
budynku. Czyli że ktoś wtedy wychodził. No
i wtedy nawet kolega powiedział mi, że
chyba sąsiadki wychodziły sąsiadki, znaczy
biuro, biuro księgowości, które było koło
nas, że pewnie też dziewczyny dłużej tam
pracowały i też
wychodziły.Weszliśmy przez te
podwójne drzwi.
Mmm
kolega chciał iść do autobusu, ale ja go
wtedy zatrzymałem ręką, bo coś mi się nie
spodobało. Co mi się nie spodobało? To, że
nie było śladów na śniegu, na schodach.
Śnieg prószył, ale nie było śladów. Czyli
wyglądało to tak, że ktoś niby schodził,
ale nikogo tam nie było. Ja go wtedy ręką
zatrzymałem i tak popatrzyłem na niego i
powiedziałem mu, do niego szeptem mówię
Popatrz, nie ma śladów. Jakieś takie
dziwne przeczucie po prostu
mnie naszła.
Bo ten dźwięk nie mógł być spowodowany
przez jakieś, nie wiem,
stoczenie się po schodach jakiegoś obiektu
i tak dalej. Nie było czegoś takiego?
To było ewidentne. To było ewidentnie
słychać, że ktoś zbiega po schodach.
Taki odgłos, typowy odgłos chodzących butów. Tak?
Tak, tak tak tak tak tak tak dokładnie. To
było normalnie. Jakby pan słyszał, że
ktoś zbiega po schodach i jeszcze dwa razy
trzasnął drzwi, jakby ktoś się spieszył,
wychodząc z tego budynku. Tak to
wyglądało, że ktoś nie powoli schodzi,
tylko po prostu zbiega po schodach. I
potem to pierwsze trzaśnięcie drzwi, bo
tam był, jak panu tłumaczyłem właśnie, że
były, że były schody, potem główne
wejście, potem za tym wejściem taki
przedsionek, to jak za komuny budowali
takie właśnie dziwne podwójne drzwi. Tak.
No tak, taka typowo komunistyczna, można
powiedzieć, architektura.
Tak, tak, tak, dokładnie tak. Mm myśmy
wtedy weszli w taki jakiś dziwny stan, że
myśmy pomyśleli, że ktoś sobie z nas po
prostu żarty robi i kiwnąłem mu palcem i
powiedziałem mu, żeby zajrzał przez te,
przez tą barierkę z lewej strony, czy ktoś
się tam nie schował? No bo jedyna
racjonalna była wytłumaczenie tego, że
ktoś po prostu wyszedł poza te pierwsze
drzwi, stanął na przedsionku i wyskoczył
za barierkę. No bo nie ma śladów. Tak.
I tak pewnie chyba jakieś ślady by były.
Tak by były. On wyjrzał za lewą barierkę,
ja za prawą i okazało się, że tam nikogo nie ma.
Bo tam nie było takiego miejsca pod
schodami, żeby się można było schować. To
było całkiem przykryte. Tak.
Tak. To były betonowe schody, kompletnie
zamknięte. Tam nie było czegoś, żeby ktoś
się mógł schować. I wie pan co? Myśmy
nawet zrobili taki numer,
to jeszcze muszę powiedzieć więcej, bo
nas obydwóch spotykały dziwne różne rzeczy
w życiu wcześniej
i wróciliśmy się do budynku z powrotem i sprawdziliśmy
parter i nikogo tam nie ma. No bo to było
dziwne. No byśmy się jakoś tak trochę
poczuli odpowiedzialni za ten budynek,
prawda? Czy to jakiś złodziej? No wie pan,
jak to człowiek myśli w tym, w tym
momencie? No ktoś zbiega, nagle nikogo nie ma, więc
cholera wie, co się dzieje w tym momencie,
tak? Sprawdziliśmy te korytarze na, na,
na parterze. Wszystkie drzwi były
pozamykane. Nikogo nie było.
No i w końcu
tak powiedziałem do mojego kolegi. Ja mu
powiedziałem, że to bardzo dziwne, dlatego
że śnieg pada rzeczywiście, ale nie tak
szybko, żeby przykrył ślady. Nie było
śladów na tej pętelce, która była przed
budynkiem. Tej agrafce, o której mówiłem,
samochodu, czegokolwiek. I
no generalnie nikogo tam nie było i tylko
ten śnieg tylko cały czas prószył i była noc. Mm
i teraz będzie najciekawsza rzecz w tej
historii, że kiedy zszedłem na 3 schodów,
na 3 schodek, zauważyłem, że coś błyszczy w śniegu.
I tak wziąłem rękę i znalazłem złotą
bransoletkę. I powiedziałem koledze wtedy
popatrz jaka złota bransoletka. Być może
ten ktoś, kto zbiegał, to zostawił. Tylko
że tutaj nikogo nie ma w tym momencie. I
mój kolega się ze mnie śmiał, że ja mam
takie szczęście, że znajduję jakieś dziwne
rzeczy na ulicach i to prawdopodobnie
jest jakiś bagiet z
odpustu, ale to po prostu to wziąłem. I ta
bransoletka też nie była przykryta
śniegiem, świeżo zostawiona, po prostu
jakby ktoś ją przed chwilą opuścił.
Ale oczywiście śladów właściciela wokół,
wokół nie było żadnych odciśniętych.
Nie, nie było. Nie, nie było w ogóle
nikogo. No i jakoś tak chyba przeszliśmy do tego.
Znaczy nie byliśmy przestraszeni, nic się
nie stało.
Braliście Panowie pod uwagę może, że ta
bransoletka komuś? Dziwny zbieg
okoliczności, ale ta bransoletka mogła
komuś wypaść. Na przykład
ktoś ją rzucił. Czy po prostu tak leżała,
jakby była położona?
No tak, wziąłem pod uwagę tą możliwość
dlatego, że jak panu mówiłem wcześniej,
jestem bardzo racjonalnym człowiekiem. Ja
po prostu wszystkie możliwości prze--
znaczy inaczej analizuję po prostu. W ten
sposób. Nawet wziąłem pod uwagę, że ktoś
nawet z okna wyrzucił, ale w kontekście
tego, co się wydarzyło, że ktoś tam
zbiegał po tych schodach, to byłem głęboko
przekonany, że ktoś tą bransoletkę
zgubił. I ja ją wziąłem do domu ze sobą.
Oczywiście potem jakoś w ten cały natłok
tych zdarzeń, które się działy później,
znaczy to wdrożenie tego programu i tak dalej,
jak gdyby nas od tego odciągało. Ja sobie
tą bransoletkę zostawiłem gdzieś tam z boku
i postanowiłem do tego tematu wrócić za jakiś czas.
Pojechałem oczywiście do złotnika później, no bo ja
generalnie
takie rzeczy dziwne zawsze próbuję
wyjaśnić racjonalnie.
Dowiedziałem się od złotnika, że to jest bransoletka
wytworzona nie w Polsce, tylko w jakimś,
u jakiegoś złotnika w Zurychu. Tyle mi
tylko ten facet powiedział. Powiedział, że
po prostu jest to złoto
kompletne, bardzo drogie. Ja wtedy po
jakimś czasie zostawiłem nawet kartki,
przykleiłem na tym budynku, że zgubiona
bransoletka. No tak, wie pan, jak kto
myśli irracjonalny człowiek? No, ktoś
zgubił bransoletkę i tak dalej. Tak?
Właściciel Szczególnie taką drogą.
No dosyć drogą, bo była ciężka. Trwa
kobieca bransoletka z
czystego złota, wykonana w Zurychu z bez
polskiej próby.
Mm, wie pan co? Do dzisiaj nie umiem
wyjaśnić tego zdarzenia.
A czy było coś wiadomo na temat historii tego budynku?
Wie pan co? Nie sprawdzałem tego, nie
sprawdzałem tego, ale
no nic dziwnego z tym budynkiem nie było
związanego. Przynajmniej ja nic o tym nie
wiem.Ciekawą rzecz mi pan teraz powiedział.
No bo mogło, mogło być coś takiego, że po prostu
teraz czysta taka spekulacja. No ale mogło
być coś takiego, że coś, jakieś zdarzenie
się tam, że tak powiem, w jakiś sposób
nagrało i się odtworzyło,
albo jakaś istota, może jakaś osoba może tam być,
mogła tam być
uwięziona
zaświatowo.
Tego nie wziąłem pod uwagę.
W każdym razie coś, coś na temat, coś na
temat historii tego budynku przydałoby się
jednak
odnaleźć jakieś informacje, bo to był
jakiś taki budynek bardzo stary?
A wie pan co? Do końca nie wiem, bo ja się
tym budynkiem nie interesowałem. Wiem, że
został stworzony, wybudowany za czasów
komuny. Prawdopodobnie. No, gdybym się
uparł, no ale nie wiem, czy po latach
czternastu znajdę, znaczy no czter... 18
praktycznie, tak? 15, 15, dokładnie 15.
Czy znajdę jakiekolwiek osoby, które tam
pracowały? No bo,
no mogę napisać w Internecie, poszukać
tych ludzi, którzy tam pracowali
teoretycznie, ale nigdy nie wpadłem na ten
trop, o który pan mi teraz podpowiedział,
żeby sprawdzić coś, co było z tym
budynkiem, ale ja bym raczej naprowadził
na inny trop. W tym sensie, że ja mogę tą
historię opowiedzieć, ona się może nagrać
i możecie to puścić w radiu, ale nie do
końca, bo potem zaczęły się jeszcze dziać
inne rzeczy związane z tą bransoletką. A o
tym wolałbym nie opowiadać już
publicznie. To była bardzo piękna
bransoletka zdobiona. No to nie była taka
zwykła bransoletka, powiedzmy, ujmijmy to
tak. Ja nawet znam tego jubilera w Zurychu
Widziałem jego pracę i to jest, no dosyć
niespotykane dzieło. I w tym momencie cały czas
zastanawiałem się już od tylu lat, kto
zostawił tą bransoletkę na tych schodach w
tą zimową noc, biegając po schodach, po
schodach wewnętrznych i kto zostawił tą
bransoletkę na schodach zewnętrznych w
śniegu, nie zostawiając nawet ani odrobinę
śladu. I napisałem do Państwa dlatego, że
ta historia mi nie pasuje do niczego.
Rozumie Pan? To nie jest UFO, to nie jest,
to nie jest duch, to nie jest nic z
takich, co najczęściej właśnie o takich
historiach opowiadacie na, na swoim
kanale. To jest coś jakby jeszcze spoza
tych wszystkich rzeczy, które ja znam.
To jest też spoza wszystkiego, co do tej pory
słyszałem od słuchaczy, bo pierwszy raz
się zdarza. Historia z bransoletką, której
autora udało się jakoś odnaleźć, a której
właściciela się nie udało odnaleźć.
No dlatego mnie ta historia frapuje już od
tylu lat. Bo wie pan co, ja miałem też
inaczej. Ja, jak państwo mówili kiedyś na
w Radiu, znaczy na którejś audycji, że są
ludzie sensytywni, tak? To ja mam
wrażenie, że jestem też człowiekiem
sensytywnym, że ja wyczuwam.
A mnie się jeszcze pytanie. Przepraszam
bardzo odnośnie, odnośnie jubilera, który
tą bransoletkę badał, że tak powiem. Czy
on coś o tej bransoletce mówił? Sprawiał
wrażenie, jakby pierwszy raz coś takiego
widział, czy po prostu zbadał i ocenił.
Podszedł bardzo techniczco do tego
zagadnienia. On po prostu, po prostu wziął
jakieś tam kwasiki, takie różne takie
próbki, co mają tam. Sprawdził, po prostu
powiedział, że to jest złoto. Potem
zobaczył jakiś znaczek, który tam był,
którego ja na przykład nie znam. Ja nie
Jestem złotnikiem. Nie, nie, nie, nie znam
się na takich rzeczach. I on po tym
znaczku powiedział, że to jest bransoletka
z Zurychu, że to jest bransoletka ze Szwajcarii.
A mówił coś o wieku tej bransoletki? Czy
nie był w stanie tego ustalić?
Nie, nie, nie był w stanie tego ustalić.
Przy okazji powiem panu, że szukałem tych
prac, tego jubilera na stronie
internetowej. Nie znalazłem takiego produktu.
Czyli wszystko się zgadza, oprócz tego, że
takiego produktu
ten jubiler nie miał. To jest jakaś firma
działająca już od dłuższego czasu.
Wie pan co, ja później tego nie
sprawdzałem, ale wtedy pamiętam, że to
była firma, która rzeczywiście jest w
Zurychu, że ten znaczek, ten emblemat,
który był na tej bransoletce, jest ich
firmowym znaczkiem.
Polskiej próby nie było na pewno. Czyli to
było, to było coś takiego, jakby ktoś tą
bransoletkę tam kupił albo dostał w
prezencie, przyjechał do Polski i tutaj w
Polsce tą bransoletkę zgubił. To nie, to
nie była bransoletka stworzona jak gdyby u
nas, podbita naszą próbą i tak dalej.
No to niezauważenie, że się zgubiło taką
akurat bransoletkę to jest, to by było
troszkę dziwne. Nikt się, nikt się nie
zgłosił, nikt, żadnych informacji nie było
jak pan poszukiwał.
Ja potem wywieszałem kartki, że znaleziono
bransoletkę na budynku, na przednich
drzwiach, na tylnych, potem na
korytarzach. No bo chciałem po prostu
komuś to oddać. To mnie ciekawiło, kto
zostawił nam bransoletkę? To przede
wszystkim było pierwsze. Kto zgubił tą
bransoletkę? Ale nikt się nie zgłosił przez
5 miesięcy.
No to długo. A było do tego, do tej kartki
dołączone jakieś zdjęcie tej bransoletki?
Jak ona wygląda?
Tak, tak, tak, ja wydrukowałem wszystko ze zdjęciem.
To rzeczywiście dziwne.
No dlatego właśnie chcę Wam opowiedzieć tą
historię, bo to jest historia, która jest
dla mnie bardzo dziwna, która mi się
właściwie nie mierzy we wszystkich właśnie
tych, tych kanonach, o których zawsze
opowiadacie, o tych ludziach, których tam,
yy, przychodzą we mgle i tak dalej, i tak
dalej. To nie pasuje do niczego w tym
momencie. Dlatego też chciałem, żeby,
żeby, żeby ktoś o tym powiedział. Być może
są jeszcze ludzie, którzy doświadczyli
czegoś takiego podobnego jak ja, jak my,
bo to nie byłem sam przecież wtedy, bo to
byłem z kolegą, przyjacielem właśnie.
A to było z tego, co jeżeli dobrze
pamiętam, jeżeli dobrze zrozumiem, to był
jakiś budynek wielopiętrowy, tak?
Trzypiętrowy, dokładnie trzypiętrowy.
Jeśli pamiętam, to trzypiętrowy.
Tak. Sprawdzaliście panowie, czy na
pozostałych piętrach poza parterem ktoś
jeszcze był?
Poza parterem nie, dlatego, że myśmy mieli
tylko jedno zejście na dół. Tam było
tylko jedno wyjście na górę. Na pierwszym piętrze.
Przejście do przejścia na piętra było,
było już zamknięte. Jeżeli dobrze kojarzę.
Tak, tak było. Tylko jedno zejście na dół.
Jak panu powiedziałem, jestem człowiekiem
bardzo racjonalnym. Jestem informatykiem,
który bardzo myśli logicznie i wszystkie
rzeczy zawsze próbuje wyeliminować takie,
które.To mogłoby być racjonalne, gdyby.
Gdybym Wszystko już wiedział, że mógłbym
coś wymyślić, że coś się stało racjonalnie
wytłumaczyć, to bym nawet głowy nie
zawracał w tym momencie.
No to odgłosy słyszeliście obydwaj, tak?
Tak, tak, obydwaj oczywiście. Nawet kolega
mówił, że nawet mój przyjaciel mówił, że
pewnie sąsiadka zbiega. Sąsiadki, bo było
koło nas biuro rachunkowe i te dziewczyny
rzeczywiście czasami dłużej pracowały tak
jak my. No ale.
Żeby do północy to już troszkę przesada.
Zwłaszcza w tym czasie. Tak, tak. No ale
informatycy mają czasami coś takiego. Jak
jest deadline, po prostu muszą pracować
ponad normę. No tak się zdarza czasami.
Mam
znajomych informatyków, znajomych
informatyków i tam działających w
pozycjonowaniu stron internetowych i tak
dalej. Także coś, coś tam czasami od nich
słyszę jakieś. Kiedyś słyszałem jakieś
narzekania, że muszą do późnych godzin
nocnych siedzieć. A mam jeszcze takie
pytanie, czy coś, czy coś podobnego działo
się w tym budynku wcześniej? Jakieś
odgłosy, obserwacje, widziadeł na przykład i tak dalej.
Nic oprócz takiego. Ale to była taka
głupota, wie pan, bo tak jakieś kilka
miesięcy wcześniej--
tak to jest śmieszne. Wydaje mi się, że
tego nie można z tym-- no nie wiem, czy to
jest ważne. No powiem taki drobny szczegół, że
kiedyś poszedłem do WC,
chciałem z tego WC i powiedziałem koledze,
że jakoś nie lubię tego WC, bo wolę iść
na górne piętro, dlatego, że mam takie
dziwne wrażenie, że ktoś się w tym WC
powiesił, a mój kolega powiedział, że miał
to samo wrażenie. Jeśli to ma jakieś
znaczenie, nie wiem. Wydaje mi się, że to
jest jakieś po prostu tylko było efektem
przemęczenia, te, te, te, te, te myśli.
Ale to było kilka miesięcy wcześniej, to
nie wiem, czy to można.
No dlatego właśnie tak
nasunęło mi się na myśl, żeby zbadać
historię tego budynku, o ile to jeszcze
jest możliwe po tylu latach od wyburzenia.
Ja ewentualnie mógłbym wie pan co? Bo ja
też mam takie, ja mam taki pęd, tak? Żeby
sobie dużo rzeczy poukładać i wyjaśnić. W
tym sensie, żebym po prostu wyeliminował-- inaczej, bo
ja mało komukolwiek opowiadam tą historię
tak naprawdę. Bo
wie pan co? No ludzie, widzi pan, jak to
jest w życiu, Nie? Że jak pan będzie
opowiadał o takich różnych rzeczach, no to
od razu opowiedzą panu, pokręcą
ręką przy głowie, że facet jakiś
szmerdnięty, prawda?
No wiadomo.
Ale mnie to po prostu cały czas
prześladuje i ja być może
jak znajdę, znalazłbym chwilę czasu, to
bym może poszukał ludzi, którzy tam
pracowali. Tylko, że no szanse na to są
nikłe tak naprawdę, bo nie wiem, czy oni jeszcze
żyją, gdzie się rozpierzchli po świecie.
Nazwy firmy nie pamiętam, która wynajmował
ten budynek. To była taka firma w
Krakowie, taka postkomunistyczna, która
miała tam jeszcze jakąś część placu, ten budynek i
no wiadomo, te wszystkie firmy
postkomunistyczne zaczęły w jakimś tam
czasie padać i ratowali się tym, że
wynajmowali po prostu pomieszczenia dla
innych firm. No i myśmy akurat nie
skorzystali z tych pomieszczeń po prostu,
bo. Ale jeśli chodzi o odczucia, to nigdy
nie czułem niczego złego w tym budynku.
Nie czułem żadnych jak gdyby złych
wibracji, jak to się mówi czasami,
co się zdarza. Czasami wchodząc do złych
miejsc, tak jak się wchodzi do Auschwitz,
to się czuje oczywiście, że tam jest-- coś
się wydarzyło złego,
ale tam było wszystko normalnie. Nic
dziwnego w tym budynku nie było.
Mam jeszcze takie pytanie czy są gdzieś
dostępne jakieś
zdjęcia bądź jakieś inne materiały, na
których ten budynek byłby widoczny?
Wie pan co, nie wiem, ale mogę poszukać,
bo ja ostatnio szukałem. Właśnie wczoraj
szukałem na Google czy zachowało się
jeszcze ten budynek. Zachował się właśnie,
bo
generalnie chciałem pokazać właśnie, jak
to wyglądało, jak ten budynek wyglądał,
jak wyglądały te schody. Myślałem, że na
Google, na Google Maps znajdę jeszcze
zdjęcia, jak on jeszcze był, stał. No ale
jak sięgnąłem tam do, do tych
najwcześniejszych zdjęć, to tam już tego
budynku nie było.
No może właśnie, właśnie też tutaj próbuję
coś znaleźć, no ale niestety moje
zdolności szukania zdjęć tego budynku
również jak widać są ograniczone przez
brak zdjęć w Google.
No w Google pan tego nie zobaczy, bo tam
jest wszystko już wyburzone i tam budują
te, te, te, te nowe budynki dla ludzi,
właśnie te apartamenty.
Także byłoby super, gdyby, gdyby pan mogły
wysłać jakieś, jakieś te swoje szkice czy
inne materiały drogą mailową. Może ktoś
by rozpoznał, może, może coś by byłoby w
stanie do tej historii jeszcze wnieść
jakieś
fakty mogące wyjaśnić to, co się tam wydarzyło.
No
to jest, będzie trudne. Ale wie pan co? Ja
się jakoś tak ostatnio,
jakoś ta historia do mnie wróciła i
zacząłem ją prześladować. I tak sobie sam
nawet wymyśliłem, że jak tylko znajdę
wolny czas, to sam będę sobie szukał
odpowiedzi na to, na to pytanie, co tam
się wtedy wydarzyło. Jeśli będę miał
dostępny czas, będę szukał. Jeśli coś
znajdę, podzielę się z Wami. Na pewno.
Tutaj raczej chyba już nie będę miał
jakichś pytań odnoszących odnośnie tych,
tej konkretnej historii. Tutaj ilu było
świadków? To wiem. Dwóch, pan i kolega.
Mam taką ściągę, taką ściągę z pytaniami
do świadków, żeby pytać jakieś tam
istotne fakty, jakieś istotne rzeczy.
Natomiast ta ściąga tutaj się odnosi
głównie do obserwacji UFO,
z obserwacjami tam jakichś dźwięków,
jakichś widziadełek i innych rzeczy. To
już się historia komplikuje. Także nie ma
tutaj, nie ma tutaj jakichś pytań
odnośnie tej konkretnej relacji. No tak
jak mówię, będę czekał na jakiegoś maila
od pana z materiałami, co tam pan ma
jakieś zdjęcia, szkice, cokolwiek może się
przydać, to bym prosił bardzo o wysłanie.
Ja na pewno do Pana napiszę jak się
spotkam z moim przyjacielem za kilka dni,
bo z nim poruszę ten temat z powrotem,
żebyśmy do tego wrócili.Yyy, no i podpytam
go po prostu. A jeśli chodzi o UFO, to
mogę panu opowiedzieć historię, którą
jeszcze pewnie znacie, bo to już, to już
nie jest z pierwszej ręki, dlatego, że to
mój tata mi opowiadał. To było w latach
osiem-- to był rok osiemdziesiąty piąty
albo osiemdziesiąty czwarty, kiedy UFO
pojawiło się nad Kieleckim. Ale tam były,
pamiętam, że były już jakieś notki
prasowe, z tego co kojarzę.
No to też takie fale UFO się zdarzały w
tamtym okresie. Takie fale obserwacji.
Tak, no mój tata wtedy wrócił, to wtedy
pamiętam, że widział to mój ojciec, mój
dziadek, moja kuzynka, moja ciocia i
jeszcze jedna kuzynka. No, ale to pisali o
tym w gazetach, z tego, co pamiętam,
także ja potem sobie te notki prasowe
sprawdziłem, że UFO się pojawiło nad
Kieleckim. Właśnie to był taki trójkąt
właśnie, który bezgłośnie się poruszył na
niskiej wysokości. To z obserwacji UFO.
Tylko tyle mogę powiedzieć od siebie.
Bo jakichś tam szczegółów pan nie pamięta,
tylko tak, tak ogólnie panu przekazali?
Nie, to tylko z relacji, wie pan, bo to
opowiadał mój ojciec. Wrócił, pamiętam w
nocy bardzo podniecony i obudził mnie
nawet i powiedział, że widział UFO z
dziadkiem i ciotką i z kuzynkami. I potem
pojechałem później do dziadka i dziadek mi
też właśnie opowiadał właśnie, że to, że
to UFO widzieli. No, a potem pokazywał mi
właśnie jakiś wycinek z prasy kieleckiej,
z Głosu Kieleckiego. To był osiemdziesiąty
piąty rok jakoś czy osiemdziesiąty
czwarty, już nie pamiętam dokładnie, ale
to była jakaś taka słynna historia. Na
pewno ją znacie, na pewno, na pewno się
tym zajmowaliście.
Pewnie gdzieś tam któryś z naszych
ufologów współpracujących z Radiem
Paranormalium będzie to miał, bo Arek
Miazga. Wiem, że na pewno.
Ja mogę tylko powiedzieć z relacji
świadków, że to był trójkąt, który po
prostu świecił światłami i cichutko się
przemieszczał na wysokości około
pięćdziesięciu metrów. Tak mi przynajmniej
opowiadał o tym ciemny trójkąt bezgłośnie
i zwierzęta się przestraszyły. To Wszystko.
No i ja sprawdzę, czy tą relację tutaj w
ogóle mamy. Gdyby się okazało, że jednak
yy tych relacji z jakiejś, z jakiegoś
powodu nie mamy, tych notek prasowych i
tak dalej, żadnych informacji, to nie
miałbym nic przeciwko, żeby zadzwonił i
spróbował jakoś to, yyemmm, zarejestrować
pana historię.
Żadnego problemu
nie ma.
Dobrze, to dziękuję w takim razie
tutaj już chyba, tutaj już nie mam żadnych
pytań. Tak jak mówiłem do tej relacji
przez Pana przytoczonej mam jeszcze takie
pytanie techniczne. Czy zgadza pan się na
wykorzystanie tej yy, oczywiście bez tego
fragmentu prywatnego, osobistego? Czy
zgadza się Pan na wykorzystanie zapisu tej
rozmowy w którejś z audycji?
Tak, zgadzam się.
Mhm, dobrze. No to dziękuję w takim razie,
że się pan zechciał podzielić tą, tak?
Jeszcze na koniec yy, widzi pan,
chodzi mi o to, żeby pan dobrze mnie
zrozumiał. Nie chodzi o to, że ja sobie
wymyśliłem specjalnie historyjki,
podwasza-- podwaszam, pod wasze radio. Nie
chcę sobie w żaden sposób zrobić żadnej,
żadnej fejmu ani jakoś w jakikolwiek
sposób zasłynąć. A jeszcze mam kilka
ciekawych do powiedzenia i zawsze będę
mówił tylko o takich, tu, tu,
gdzie miałem przy okazji
blisko świadków.
Chciałby pan którąś z tych historii teraz opowiedzieć,
czy to może już przy innej okazji?
Tak, mogę opowiedzieć. Mam dużo wolnego
czasu jeszcze do dwudziestej trzeciej.
No to dobrze, to możemy lecieć
z tematami.
Wie pan co, jeszcze była taka sytuacja na
przykład jedna dziwna w moim życiu.
Tylko trzeba znowu kontekst yy przywołać.
Moja żona pochodzi nie z Krakowa, była
żona i mieszkała yy w jakiejś tam
miejscowości poza Krakowem. To już
nieważne, bo ona prawdopodobnie nie
chciałaby, abym nawet o tym opowiadał,
dlatego że była wtedy bardzo przerażona i
wolała o tym nigdy nie opowiadać, co się
wydarzyło u nas w domu.
Yy, to była taka sytuacja, że ona mieszkała
yyy poza Krakowem, w sąsiedztwie yy trzech
chłopaków. To było rodzeństwo, dwóch bliźniaków i-i-i
starszy brat. Czyli było trzech synów.
Buduję kontekst w tym momencie, żeby pan
dobrze zrozumiał. W pewnym momencie ona
się wyprowadziła do Krakowa, gdzieś tam
zamieszkaliśmy razem i tak dalej.
Mieszkaliśmy
w Krakowie
i ona kiedyś przyszła do mnie do domu,
wróciła do domu i powiedziała, że nie
uwierzysz, kogo spotkałam. No, taka
normalna rozmowa. No to zapytałem się kogo
i powiedziała, że jednego ze swoich
sąsiadów z tej dawnej miejscowości, gdzie
tam mieszkała, tak? Okazało się, że ten
chłopak, jeden z tych bliźniaków, właśnie
tutaj mieszka niedaleko i tak się
przypadkiem spotkali na ulicy. No i tam
chwilę pogadali. Co u nas słychać, co u
niego słychać. On tam gdzieś pracuje w Krakowie
i tak dalej. No i on obiecał, że za
że na pewno nas odwiedzi, to, to
powiedział, bo ona powiedziała, że ma
dwójkę dzieci już, że ma męża i tak dalej,
niedługo nas odwiedzi. I była taka sytuacja
jakiś czas później, to było około
dwudziestej trzeciej, ale już daty w tym
momencie nie podam, ale mogę sprawdzić,
bo, bo to było też jakoś tak 2005,
2006, 2007, jakoś w tych dniach to było.
Że myśmy wtedy mieszkali — ja, moja była
żona, dwóch, dwóch synów i mieliśmy
jeszcze kota. I nagle [śmiech] jakbyśmy.
Znaczy może ona nie ja poczułem, że coś
dziwnego się dzieje w domu. Taki pojawił
się dziwny chłód. Taki chłód, który jakby.
No ja to jakbym powiedział, ja bym to
ujął tak ja to znam. To ja już panu
powiedziałem, że jestem, no właściwie od
was nabrałem tej, tej definicji, że jestem
sensytywny. I ja ten chłód poczułem i
zauważyłem, że coś dziwnego się dzieje w
mieszkaniu. I pierwsze, co zwróciłem uwagę
na kota. Kot został, znaczy
po prostu się przeraził. Kot się
przeraził. Sieć mu się na-nastroszyła
ogon jego cofnął się w puszek i kot zaczął
drapać po podłodze, jakby chciał...Nagle
drapać w panice w podłodze. Wtedy moja
żona zapytała co się z kotem dzieje? Ja
powiedziałem, że ktoś jest w tym
mieszkaniu w tym momencie oprócz nas. I
nawet powiedziałem, żeby zapisała sobie w
tym momencie godzinę, bo to będzie coś
ważnego. Wtedy otworzyły się szafki w
kuchni i w pokoju.
Tam, gdzie spały dzieci. I moja żona się
strasznie zdenerwowała wtedy,
wpadła w jakąś taką dziwną historię,
zaczęła te dzieci przytulać i ja jej wtedy
powiedziałem nie przejmuj się, to nie
jest nic złego. Ktoś po prostu przyszedł,
bo po prostu chce zobaczyć tylko dzieci i
ciebie. I miałem po prostu takie odczucie.
Ja niczego nie widziałem, tylko po prostu
czułem. I to jej właśnie powiedziałem. I
zapisaliśmy sobie tą godzinę. Oczywiście
potem to wszystko skończyło się. Kot się
uspokoił, zamknęliśmy szafki
i na drugi dzień zadzwoniła jej mama i
powiedziała, że jeden z tych bliźniaków
właśnie nie żyje. Okazało się, że w tej
godzinie, kiedy zapisaliśmy, to
zatruł się dwutlenkiem węgla w Krakowie i
przeprowadził.
Zatrój
się przez przypadek, czy zatruł się w...
Przez przypadek, przez przypadek? Tak,
tak, tak. Bo wprowadził się do nowego
mieszkania. Mieszkał w tym mieszkaniu,
wszedł do wanny i po prostu tam był jakiś
brak wentylacji, dwutlenkiem węgla się
zatruł od piecyka.
No to tak jakby chciał przyjść, jakoś
zakomunikować swoje odejście, się
pożegnać.
Ja niestety, ja wtedy mojej żonie na drugi
dzień powiedziałem, że jak obiecał, tak
przyszedł. Szkoda, że było tak
przerażające to wszystko, ale po prostu
przyszedł i się przyszedł pożegnać, bo
obiecał, że przyjedzie.
Pewnie sam
wolałby, żeby okoliczności tego przyjścia
były inne. No ale.
No i to jest właśnie druga historia.
Gdzie, gdzie, być może, być może moja
żona, gdyby chciała, by to potwierdzić, to
by potwierdziła, ale niestety
z racji tego, że nie rozstaliśmy się zbyt
powiedzmy pokojowo, więc ona na ten temat
nic nie powie. A druga historia
Może się zdarzyć, że będzie słuchała tej
audycji i postanowi coś powiedzieć. Nigdy nie wiadomo.
Być może, ale no ona jakiś czas temu się
interesowała takimi różnymi dziwnymi
rzeczami rzeczywiście. Czytała wróżki,
jakieś tam-- interesowała się takimi
rzeczami przez długi... Być może, nie
wiem, czy słucha waszej audycji. Ja na
pewno słucham co jakiś czas
do snu.
A pan mówił, że tych historii pan jeszcze
ma trochę. Czy chciałby pan jeszcze coś
tutaj opowiedzieć?
No może jeszcze 3 opowiem, a już tam damy
sobie spokój na razie, bo, bo
albo inaczej jeszcze coś mogę więcej powiedzieć. Yyy
w 1992 roku, 16 października zmarła moja
mama po ciężkiej chorobie
na raka
i od tej pory przez sześć miesięcy
działy się dziwne rzeczy w moim domu, tam,
gdzie mieszkaliśmy. Czyli było coś
takiego, że na przykład przedmioty się
przesuwały, yy
trzaskały drzwi, było słychać stukanie w nocy w ścianę,
no ogólnie takie właśnie rzeczy. I to
trwało przez pół roku. I to ludzie
widzieli. Nawet część moich kolegów,
którzy do mnie przychodziło, przestało do
mnie przychodzić, dlatego, że stwierdzili, że
no, no wie pan co? Bo myśmy się głównie
uczyli po nocach, prawda? I jak coś się
tam hukło w pokoju obok i
się rozwaliło o ścianę, co jest fizycznie
niemożliwe, bo
no, bo nie jest za bardzo możliwe. Tak, tak.
Taka, taka, taka, taka, może taki
przykład. Jeżeli mamy stół postawiony pod
jedną ścianą i tam mamy, powiedzmy, puszkę
z cukierkami, tak? My we dwóch siedzimy
sobie w kuchni, uczymy się do, bo to był
dziewięćdziesiąty drugi rok, uczyliśmy się
tam jeszcze, to było technikum, myśmy
chodzili-- nieważne. Nagle o pierwszej
słychać taki huk w pokoju. Straszny. I
jakby coś hukło, ktoś w coś uderzył. No to
potem przechodzimy do tego pokoju,
włączamy światło i okazuje się, że ta
puszka z tymi cukierkami, która była na
stole, leży rozwalona na drugą ścianę,
trzy metry dalej, gdzie nikogo nie było w
ogóle w domu. No i-
Wiatr też raczej nie mógł chyba tej puszki porwać.
Nie, nie, nie, nie było takiej możliwości.
Nie, nie. Okna pozamykane. Zresztą wie pan, ja
zawsze mówiłem, że jestem człowiekiem
bardzo racjonalnym i zawsze próbuję
wszystko wyjaśnić. I wiele razy, które
dziwne rzeczy, ludzie mi opowiadali, że
coś się dziwnego stało, to zawsze
wyjaśniałem. Słuchaj, ten nóż się
ześlizgnął z tego stołu dlatego, że tu
przed chwilą pracowała, powiedzmy
koparka. Ona coś tam ruszała, ten budynek
tętnił i ten nóż się powoli przesuwał i po
prostu spadł. Tak samo jak ktoś mówi na
przykład, że komórka mu spadła ze stołu i
to jest dziwne, to wtedy tłumaczę: "Ale
miałeś, miałeś włączoną, miałeś włączoną
wibrę i ta wibra chodziła i ta komórka po
prostu się ześlizgnęła ze stołu. To jest
naturalne. Ale puszka, która leci ze stołu
i rozbija się o ścianę".
Żeby puszka jeszcze potrafiła latać trzy
metry, to już w ogóle.
Wie pan, czy to wyglądało tak, jakby ktoś
po prostu podszedł i tak
bardzo mocno uderzył w tą puszkę?
Tak ją zzzzsunął bardzo szybko, tak?
Tak, tak, tak, dokładnie tak. Pękały
szkła, rozwalały się wszystkie szkła,
które-- moja mama miała taką pasję, że
zbierała takie różne.
No, miała taką, tak, takiego bzika na
punkcie zbierania takich różnych po prostu
szkieł wytapianych ręcznie, kolorowych. I
te wszystkie szkła przez czsześć, przez
sześć miesięcy się rozwaliły. Po prostu pękały same.
Czy czuł pan, że te zjawiska były w jakiś
sposób powiązane właśnie z mamą, z jej odejściem?
Tak, tak ewidentnie to każdy mówił, to, to
było ewidentne.
No bo widzi pan, były na przykład takie
przypadki, że kiedy moja mama była bardzo
chora i już nie miała siły na nas nawet
zawołać, bo, no niestety, nowotwór robi
swoje z człowiekiem, więc ona czasami po
prostu pukała do ściany w
charakterystyczny sposób. Tak? W ten
sposób nas chciała zawołać, żebyśmy
przyszli, zrobili herbatę czy tam pomogli
wstać do łazienki, cokolwiek. No to nas
tam było trzech, ja, ojciec i mój brat. To
pukanie charakterystyczne powtarzało się
co jakiś czas w nocy. Ja na początku, dwa
tygodnie po śmierci mamy, słyszałem to
pukanie i tak wybudzony czasami.Wstawałem
zmęczony i mówiłem Boże, trzeba wstać, bo mama puka.
I nawet w takim rozespaniu wszedłem do
tego pokoju, kiedy ona tam spała i
zauważyłem, że jej nie ma. I wtedy się
zapoznałem, że mama już nie żyje. Od dwóch
lat. Przepraszam, od dwóch tygodni. No
i to tak samo właśnie mówiła mi moja
babcia, że czasami w nocy też słyszała,
słyszała to pukanie w ścianę. Dlatego
ja, jako człowiek, który jest bardzo
racjonalny, jest informatykiem i
generalnie skończyłem szkoły techniczne i
generalnie zawsze zajmowałem się samą
techniką, fizyką i tak dalej. Wierzę w to,
że życie ludzkie.
No ja co do tego również jestem dosyć
głęboko przekonany, więc nie tylko
mam historię, nie tylko od przyjaciół,
również z Krakowa. Swoją drogą jedna osoba
też coś podobnego mi opisywała. No ale też
mam
takie przypadki takich kontaktów w
rodzinie, też własne, jakieś tam historie.
No i właśnie
nasunęło mi się takie pytanie w związku
też z historią takiej mojej przyjaciółki z
Krakowa, która też coś podobnego miała u
siebie w domu z babcią dla odmiany nie z
mamą. Mama jeszcze żyje. Czy ustanie tych
zjawisk nastąpiło na przykład po odprawieniu jakiegoś
nabożeństwa w intencji mamy, jakichś
modlitw, czegoś innego?
Tak, dokładnie tak.
Bo z tego, co zrozumiałem, po jakimś
czasie te zjawiska ustały. Tam chyba po pół roku tak?
Tak momentalnie jednego dnia. Ale o tym
dowiedziałem się dopiero kilka lat
później, dlatego że moja kuzynka, która
bardzo była związana z moją mamą,
przyznała się, że kiedyś po prostu ze
swoim przyszłym mężem poszli i odmówili
jakieś specjalne nabożeństwo w intencji
mojej mamy. Wtedy to się właśnie
skończyło. Jakie to było nabożeństwo? Mogę
podpytać kuzynki i jej męża, bo to będzie,
no na dniach mogę do nich napisać, oni
mailowo, bo oni są w Wielkiej Brytanii,
ale mogę o to zapytać czy tak.
Jakbym mógł zapytać, to, to byłoby super,
bo to wyglądało, to wyglądało tak, jakby
mama jakoś dawała o sobie znać, że
jest nie wiem, zagubiona albo
potrzebuje pomocy z czymś. Nie chciała
bądź nie mogła z jakiegoś powodu. No i po
prostu to nabożeństwo. Czasami tak się
dzieje, że nabożeństwo jakby pomaga
odprowadzić tę duszę tego zmarłego. Bo ja
też miałem właśnie
z osobą z bliskiej rodziny. Miałem taką
historię, że w pewnym momencie
śledziły, zaczęła ją śledzić tak jakby
dziewczynka ni materialna.
Uprzedzała. To były jeszcze czasy
upadającego, no powiedzmy PRL u początek
lat osiemdziesiątych. Chyba z tego, co
kojarzę, ta dziewczynka tam tą osobę
uprzedzała, że na przykład uważaj, bo z
tyłu podchodzi kieszonkowiec, odwróć się.
I się okazywało, że rzeczywiście jakiś
kieszonkowiec tam się czaił na kieszeń,
żeby coś tam z tej kieszeni wyciągnąć. I w
pewnym momencie po prostu
ta osoba z mojej rodziny nie wytrzymała,
postanowiła zamówić jakieś nabożeństwo,
żeby tę dziewczynkę odprowadzić, czy tam
się pomodliła, nie pamiętam już. W każdym
razie coś takiego, taki religijny rytuał jakiś zaszedł
i poskutkowało to tym, że ta dziewczynka
już więcej się nie zamanifestowała, ta duszyczka.
Powiem panu, że szczegółów nie znam, ale
tylko pamiętam tylko tyle, że kuzynka
powiedziała mi, że to było coś
specjalnego. To nie robi się, to nie jest
tak, jak gdyby zwykła modlitwa w kościele.
To-to jest coś specjalnego. Przynajmniej
tyle mi powiedziała wtedy. I to zapamiętałem.
No, dobrze, było jakieś informacje
dodatkowe, kolokwialnie mówiąc, z kuzynki
wyciągnąć na ten temat. Co to tak naprawdę
było?
Ja sobie dopiszę,
bo powiem Panu, że ja tych historii znam,
takich dziwnych o kurczę od metra w
zasadzie i ja w zasadzie
dużo się jak gdyby tym interesuję. Znaczy
nie w sensie, że czytam książki, nie, to
nie działa tak, że po prostu jakoś biegam
za tą wiedzą i tak dalej. Ja tylko po
prostu czasami słucham ludzi i widzę to,
co się wokół mnie działo i tak sobie to
zapamiętuję. A niestety
mówię niestety, niestety dlatego, że
niestety mam bardzo dobrą pamięć i dużo
rzeczy doskonale pamiętam, dlatego, że
czasami pamiętam rzeczy, których nie
chciałbym pamiętać. No ale wiem, że
człowiek jest otoczony różnymi talentami.
Tak, no ludzie z dobrą pamięcią, tak
niestety czasem mają. Wiem po sobie.
I wie pan co? Ja czasami z ludźmi
próbowałem na ten temat rozmawiać, tylko
najczęściej kończyło się tak, że no źle
się dla mnie kończyło tak naprawdę. Czy w
pracy, czy gdziekolwiek indziej, no to
ja próbowałem tym ludziom mówić, tak.
Chciałem im jakoś tak po prostu
powiedzieć, że ten świat może nasz nie
jest taki, jak nam się wydaje, że jest
troszeczkę inny, ale to zawsze kończyło
się dla mnie źle. Oprócz tego, że człowiek
jest chory psychicznie, to już była taka,
taka ekstremalna forma opisu o mnie.
Prócz tego, że jestem fantastą i sobie
dużo rzeczy wymyślam. To tak nie jest. I
powiem Panu, że raz tylko zdarzyło mi się, że
ostatni raz, kiedy pracowałem w
obecności wielu ludzi, to była taka firma
w Krakowie, gdzie chodziłem po pokojach i
jako informatyk rozwiązywałem różne
problemy i czasami zagadywałem tych, tych
ludzi, którzy tam byli w pokojach. Coś tam
gadałem, gadałem, gadałem
i
raz do mnie podeszła kobieta, która
powiedziała mi Panie Rafale, niech pan
tych rzeczy nie opowiada, dlatego, że oni
uznają pana za wariata, za niedużego. A ja
panu opowiem kilka rzeczy, które mi się i
mojemu synowi zdarzyły, dlatego, że pan
coś wie i pan coś na ten temat może
powiedzieć. I czyli tacy ludzie. Wydaje mi
się, znaczy jestem przekonany, że tacy
jak ja czy inni, tak jak słuchacze, którzy
do państwa dzwonią, widzą różne rzeczy,
nie są wariatami.
No być może na pewne, pewne zjawiska,
takie powiedzmy nietypowe, są bardziej po
prostu otwarci.
Ja myślę, że to jest
w ten sposób.Zrealizowane, że są ludzie,
którzy są po prostu bardzo wyczuleni jakoś
psychicznie i wyczuwają rzeczy, których
inni po prostu nie wyczuwają. Ale
generalnie uważam, że każdy człowiek ma
taką możliwość, tylko nie każdy człowiek
ją wykorzystuje.
Również jestem podobnego zdania, bo to
jest kwestia właściwie w wielu przypadkach
poćwiczenia, tak naprawdę liźnięcia
tematu, poćwiczenia tego i tamtego.
Widzi pan, taką ciekawostkę jeszcze
powiem. Na przykład ja jakiś czas temu
byłem związany z pewną kobietą, moją
partnerką. I ona był to kompletny naukowiec,
akademik i podchodząca zawsze do życia po
prostu racjonalnie i tak dalej. Którejś
nocy mi opowiedziała coś takiego, że
tak po prostu znikąd nagle zaczęła gadać i
zapytała się mnie o coś takiego. Czy
czasami widuje cienie na na, na ścianach,
jak idę po ulicy, na przykład jak jestem w
domu? No to jej powiedziałem, że
oczywiście, że widuje takie cienie, tylko
najczęściej te cienie się biorą ze
zmęczenia, bo to jest coś. To jest takie
zjawisko, że jak człowiek jest zmęczony i już
gdzieś tam godzin nie śpi, to no zupełnie.
Inne figle płata.
Tak, tak. I dokładnie tak jak pan
powiedział, figle płata. Ale ona już
powiedziała coś takiego, że czasami jest
tak, że kiedy człowiek nie jest zmęczony,
to widzi takie cienie. Zapytałem jej, do
czego ona w ogóle nawiązuje. Nie. I ona mi
powiedziała coś takiego. Jak zobaczysz
takie cienie na ścianach, to wiesz, że
zbliża się coś złego. To taka ciekawostka.
Tak właśnie panu mówię o innym człowieku,
prawda? Który? Który jak gdyby jest
naukowcem, który jak gdyby myśli
racjonalnie, a jednak postrzega różne
rzeczy, które też inni mogą postrzegać,
tylko o tym nie mówi. I to jest clou całej
sprawy. Ludzie o tym nie mówią. To jest nasz problem.
No to też przez to nastawienie takie
ogólne społeczeństwa, niby racjonalnie
myślącego, a jednak odrzucającego pewne rzeczy, bo tak.
Dokładnie. Ale widzi pan, na przykład z
całego. Z wszystkich wnuków mój dziadek
zawsze uznawał, że jestem inny i opowiadał
mi historie, których innym wnuczętom
nigdy nie opowiedział i zawsze mi mówił ja
ci to opowiem, dlatego, że że twoje
kuzynki czy twoi kuzyni po prostu mnie
wyśmieją, a ty w to uwierzysz. I tak samo
opowiadał mi o zmorach. Na przykład jak
były zmory, jak zmory dusiły ludzi.
Zresztą on przeżył tak zmory. To nie jedyny.
Może kuzyni byli po prostu bardziej
otwarci przez swoich, yy-yy, przez swoich
rodziców na tego typu tematy, bo rozumiem,
że pan jakoś z rodzicami też rozmawiał
kiedyś na te tematy paranormalne? Rodzice
pana jakoś otwierali na tą tematykę?
Nie, nie rodzice, dziadkowie.
Bo nie było takiego narzucania, narzucania
określonego toku myślenia na te tematy, że tak powiem.
Nie, nic takiego nigdy nie było. Nie, nie,
nie, nie, nic takiego nie było. To było
zawsze opowiadane jako ciekawostki. Po
prostu. Dziadkowie uznawali mnie jako po
prostu człowieka, który ma jakby, jakby to
powiedzieć, otwarty umysł. O.
Tako człowieka, któremu można, można takie
rzeczy opowiedzieć i nie uznają za wariatów.
Tak, ja nie wyśmieje, ja, ja po prostu
wysłucham. Ja się temu przyjrzę. Ja po
prostu się na tym skupię. Porozmawiam na
ten temat, a nie będzie coś takiego,
zamknie się dziatek, nie mówisz pierdoły.
No wie pan, jak to jest. Nie, to tak samo,
jakby teraz do mnie przyszedł kolega i
powiedział mi Słuchaj, widziałem dziwne
zdarzenie. To jakby to powiedział. Zresztą
ja miałem przypadki takie, że próbowałem
ludziom coś opowiedzieć i ja byłem. Nagle
byłem w towarzystwie trzech facetów,
którzy się ze mnie śmiali. Po prostu
powiedzieli, że jestem głupi, jestem chory
i po prostu powinien iść do psychiatry.
Ale są ludzie, którzy po prostu usiądą.
Porozmawiają z panem. Pan mnie teraz słucha i
na przykład nawet powiedzą, a stary,
słuchaj, moja koleżanka też miała coś
podobnego, też mi to opowiadała. Czyli wie
pan, to dzieje się cały czas wokół nas,
tylko ludzie nie chcą o tym mówić, bo się
po prostu boją.
Boją się, wstydzą. Różne mogą być tam
powody.
Raczej się, raczej się boją, bo, no bo wie
pan, jak pan wyjdzie na przykład w
telewizji, wyjdzie do telewizji i zacznie
opowiadać takie rzeczy, to, to pomachałem
panu ręką koło głowy. No taka jest prawda.
No tak to właśnie.
Wiadomo.
A ja nawet ostatnio tłumaczyłem, znaczy
próbowałem wytłumaczyć niektórym ludziom,
że być może to jest nawet tak, że te
zjawiska są kompletnie naturalne, bo oni
zawsze mówią o nauce. Nauka, nauka, nauka
nic nie wykryła. Ja zawsze mówiłem, być
może nauka jeszcze nie dysponuje taką
aparaturą, którą można wykryć.
No właśnie. Też wielu mediów, wiele mediów
i osób na przykład doświadczających OB
tak, wyraża taki pogląd, że to jest coś
całkiem naturalnego, tylko jeszcze nauka
nie chce albo nie potrafi tego zbadać,
albo nie chce tego zbadać
w ten sposób.
Ja opowiem panu o takim bardzo dziwnym
epizodzie, kiedy się te rzeczy wydarzyły w
moim życiu, właśnie po mamie do
psychiatry sam się zgłosiłem. Zgłosiłem
się na badania, bo wydawało mi się, że
prawdopodobnie cierpię na jakąś chorobę
psychiczną, chociaż moi koledzy to tak
samo widzieli. Poszedłem na badania,
siedziałem--
znaczy nie wiem, czy długo siedziałem, nie
pamiętam. Robili mi mnóstwo testów i na
końcu okazało się, że jestem zdrowy
psychicznie. Siedziałem z psychiatrą i
zapytałem go i on mi powiedział wprost
Panie Rafale, pan już kompletnie zdrowy
psychicznie. No więc zapytałem go, no
dobrze, dobrze, panie doktorze, no ale co
z tymi rzeczami? Nienawidzę. Powiedział
Tak, tak, pomiędzy nami, jako lekarz
psychiatra mówię panu tak, są ludzie
obdarzeni większą wrażliwością psychiczną
i oni widzą różne rzeczy. Po drugie, nauka
do końca może wyjaśnić pewne, pewne
zdarzenia, co nie znaczy, że ich nie ma,
tylko świat na to nie jest gotowy.
Podobno wizytę kiedyś złożył, złożył u
wielu lekarzy, jakby pionier
zainteresowania zjawiskiem OB, Robert
Monroe. On zaczął też tych różnych
dziwnych rzeczy doświadczać. Obawiał się, że
pojawił się u niego jakiś problem natury
neurologicznej. No bada się u jednego
lekarza, wszystko w porządku, u kolejnego
lekarza wszystko w porządku, jeszcze
kolejnego, jeszcze kolejnego, wszystko w
porządku. Facet zdrowy, a mimo to jakieś,
jakieś wychodzenie z ciała mu się zdarza.
Także wydaje się, że to też.
Właśnie.
Jestem kompletnie zdrowy. Miałem
tomografię mózgu, miałem Wszystko robione
i Jestem kompletnie zdrowy.
Wszystko w porządku, a jednak takie rzeczy
się zdarzają.
I to w zasadzie już od dawna. Tylko ja
sobie z tego do końca z tego sprawy nie
zdawałem. Wie pan, dopiero jakoś
dziwne to się
kurczę, zaczęło u mnie tworzyć. W zasadzie
znaczy przypomniało mi się to wszystko
zaczęło sobie składać. Głównie w momencie
właściwie w tym roku, kiedy straciłem pracę. Mmm,
tam firma upadła, dla której pracowałem i
ja gdyby przez jakiś czas szukałem tej
pracy, ale przy okazji zacząłem tak
skupiać się na innych rzeczach, na pewnych
przemyśleniach. I jeszcze trafiła mi się
przyjaciółka, która nie... No, z którą nie
miałem kontaktu z nią od wielu lat.
Zadzwoniła do mnie, powiedziała, że jej
ojciec zmarł. Dziwne rzeczy. I potem
zacząłem sobie właśnie pod wpływem właśnie
tych zdarzeń, które ona mi powiedziała,
zacząłem słuchać waszego Radia. I tak się
to Wszystko poukładało, że dzisiaj jest
ten wieczór, że do Pana dzwonię. Znaczy
Pan do mnie dzwoni, Przepraszam.
No to najpierw pan zadzwonił, to pan zainicjował.
Tak, no bo ja, no podczas tych wszystkich
po prostu zdarzeń, które się wydarzyły w
ostatnich miesiącach, postanowiłem, że no
kurczę, też coś opowiem. Tym bardziej że
mnie bardzo interesuje ta historia z tą
bransoletką. Czy ktoś kiedyś coś takiego
podobnego przeżył?
No ja może spróbuję tą historię tutaj z
bransoletką nagłośnić jeszcze przed
ewentualną emisją odcinka z rozmową z
panem. Może ktoś się zainteresuje tematem
i będzie w stanie coś, coś dodać do tego tematu.
Chodzi o coś podobnego po prostu, bo
wiadomo, że jest mnóstwo ludzi, prawda?
Którzy widzieli światła na niebie. Jest
mnóstwo ludzi, którzy widzieli, słyszeli
stukanie w domu. Jest mnóstwo ludzi,
którzy widzieli jakieś cienie, ale czegoś
takiego
nie spotkałem do tej pory.
Jest też mnóstwo ludzi, którzy w postaci,
którzy otrzymywali jakieś znaki w postaci
zmarłych oczywiście w postaci na przykład
znajdowania piór czy jakichś innych małych
elementów, ale bransoletka?
No właśnie.
Dlatego mi to brakuje już od lat. Dlatego
do państwa napisałem.
Dobrze, to
nie wiem, czy tutaj pan chciałby jeszcze
coś się podzielić jakąś relacją, bo już
dosyć długo rozmawiamy. Tych historii już
było dosyć sporo.
Jest ich jeszcze więcej.
No, jeżeli pan chce to-
Ja opowiadam tylko głównie o historiach,
gdzie są świadkowie i mogę je potwierdzić.
Znaczy świadkami, tak, bo wydarzyły mi
się historie oczywiście, których nie było
żadnych świadków i też je przeżyłem i
mógłbym o nich opowiedzieć, tylko wtedy
jak gdyby tracą wiarygodność, a mi zależy
na tym, żeby to było dosyć wiarygodne, że
to nie jest tak, że sobie facet nagle
nasłuchał się bajek w Radio Paranormalium
i chce opowiedzieć jakieś zmieszane
historie. To nie tak. To nie o to chodzi.
Zawsze dodatkowi świadkowie to jest jakby
plus tysiąc do weryfikowalności takiej historii.
A relacje od nich ludzi słyszałem mnóstwo.
Dlatego właśnie, że być może ja byłem tym
człowiekiem, który po prostu wchodził do
jakiegoś towarzystwa, powiedzmy. I nagle
wieczorem zaczął opowiadać różne dziwne
rzeczy. I nagle wtedy ludzie pod wpływem
mnie zaczęli się jak gdyby otwierać i
twierdzili o, ktoś jest taki. To ja też
opowiem swoją historię, której nigdy do
tej pory nie powiedział. I historii z
drugiej ręki, z drugiej ręki słyszałem
mnóstwo dziwnych, bardzo dziwnych.
Niektóre są wręcz przerażające.
Przynajmniej jedne.
A może ktoś, ktoś ze znajomych
byłych lub obecnych, będzie też słuchał
tej edycji i postanowił się podzielić
jakoś tutaj
swoimi historiami.
Na pewno dla Pana zdobędę jedną dobrą
historię. Znaczy z drugiej ręki, bo będę u
tego mego przyjaciela. Jego siostra
pod wpływem właśnie tych naszych przeżyć,
bo on jej też o tym opowiadał. Oczywiście
coś u niej w domu działa. Opowiedziała
dziwną historię, która jest dosyć
przerażająca. Ale w tym momencie, jeżeli
możemy mówić na przykład o historiach, które
w kontakcie jakby z obcym czymś, to
zazwyczaj kończą się dobrze. To przez
całe życie słyszałem jedną tylko historię,
która jest przerażająca, która nie
skończyła się dobrze. I to jest właściwie
historia, która. To jest prawdziwa
historia, oczywiście, bo osoby żyją do tej
pory, ale no wzięcie dosyć poważną
trwogą,
bo widzi pan, ktoś tam na przykład może
słuchać stukanie, ktoś tam zobaczy światła
na niebie, ktoś tam, tak jak
teraz było w niedzielę, ta audycja, to
państwo jechało tym samochodem, widzieli
tą postać zakapturzoną, prawda? To, to się
wszystko skończyło dobrze. Oni sobie
pojechali, nic się nie wydarzyło, tylko
widzieli tego człowieka tam, człowieka,
nie człowieka, ktokolwiek to tam był. Tak?
Ale są-- znaczy jest tam jedną historię, która
no jest taka, że
i to dzieje się w Krakowie, znaczy działo
się w Krakowie. Tylko
wie pan co? Szczerze mówiąc,
powiem tak. Sam się boję o tej historii
opowiadać, bo to dotyka realnego zła. Ale
jak się zbieram na odwagę, to może napiszę
do państwa maila. To się łączy, to się
łączy, to się łączy z Krakowem, z jednym z
kościołów w Krakowie i
to naprawdę jest historia
na bank prawdziwa, która się wydarzyła i
prawdopodobnie ma jeszcze powiązanie z
innymi, z innymi zdarzeniami, ale muszę
tych ludzi poszukać po prostu. Gdyby tylko
miałbym czas na to, bo mnie to po prostu
tylko interesuje, żeby to jakoś tam
naświetlić tym ludziom, żeby ktoś tego
posłuchał, żeby ktoś to zrozumiał, że ten
świat wcale nie jest taki, jak nam się
wydaje.
W Radio Paranormalium wysłuchaliśmy zapisu
rozmowy z naszym słuchaczem, który
podzielił się kilkoma niezwykle
intrygującymi historiami. Zapraszamy
również i Państwa do dzielenia się z nami
swoimi relacjami. Kontakty podamy jeszcze
raz na zakończenie dzisiejszej audycji. Na
zakończenie przypomnimy jeszcze nasze
małe ogłoszenie. Otóż poszukujemy osób,
które byłyby w stanie przekazać
jakiekolwiek informacje na temat historii
budynku, w którym rozegrała się historia
będąca gwoździem dzisiejszego programu, a
który znajdował się niegdyś w Krakowie pod
adresem Fabryczna 5A. I to już wszystko,
co przygotowaliśmy w dzisiejszym
programie. Radio Paranormalium —
paranormalny głos w Twoim domu. Dziękujemy
za uwagę i do usłyszenia już wkrótce w
kolejnym odcinku podcastu „Mówią
Świadkowie".
[dźwięk wywołujący migawki aparatu fotograficznego i muzyka w tle]
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasz
adres e-mail: radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. Skype:
Radio.paranormalium.pl. Numer telefonu 32 746 00 08. 32
746 00 08. Numer komórkowy 530 620
493. 530 620 493. W razie, gdyby po drugiej stronie
połączenia telefonicznego nikt nie
dyżurował, istnieje możliwość wysłania
SMS-a bądź nagrania wiadomości głosowej. W
razie wykorzystania zapisu rozmowy w
którejś z audycji, istnieje możliwość
zmiany barwy głosu. Ponadto wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną anonimowość. A
tak jeszcze poza audycją pozwolę
sobie tylko poinformować, że ponieważ na
przestrzeni lat niektórzy słuchacze
podesłali nam dosyć sporą ilość materiałów
wideo ukazujących zjawiska takie jak na
przykład UFO. W bliżej nieokreślonej
przyszłości mogą się trafić odcinki
podcastu mówią świadkowie, które będą
zrealizowane również w formie wideo, w
których podczas emitowania relacji w
strumieniu wideo na YouTube będą
prezentowane nadesłane przez świadków
materiały ilustracyjne. Takie odcinki będą
oczywiście odpowiednio wcześniej
zapowiedziane oraz odpowiednio oznaczone
zarówno w naszym archiwum MP3 na
www.paranormalium.pl, gdzie w opisie
audycji będzie umieszczany link do wersji
wideo oraz na naszym kanale na YouTube.