Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła,
różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery osoby. W sporej odległości wydawały
się być ode mnie.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie
światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się
przez... No,
ja do tej pory jestem w szoku, bo to się
nie zdarza często, nie, takie coś
zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
Spadła wielka asteroida. Fala uderzenia
właśnie pojawiła i w pewnym momencie w
moim ogrodzie po prostu wylądowała postać.
Ta postać spojrzała na mnie i miał
ogromne czarne oczy i jak on je zobaczył,
to ruszył tak, by po prostu rozpłynął się
w powietrzu.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę
to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć co tam jest. I
widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona po prostu.
Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu
Paranormalium. W Radiu Paranormalium
rozpoczynamy szósty już odcinek audycji
Mówią Świadkowie, czyli podcastu, który w
całości poświęcony jest na zaprezentowanie
i omówienie najciekawszych relacji ze
spotkań z nieznanym, jakie docierają na
naszą redakcyjną skrzynkę. Przy mikrofonie
Marek Sęk Ivellios. Dobry wieczór
państwu. W dzisiejszym odcinku
zaprezentujemy zapisy dwóch rozmów z
naszymi słuchaczami, którzy przekazali
kilka historii o spotkaniach z zagadkowymi
humanitalnymi istotami oraz relacje o
obserwacjach UFO. Zanim jednak przejdziemy
do prezentacji rozmów ze świadkami,
tradycyjnie przypomnijmy kontakty, pod
którymi możecie Państwo nadsyłać do nas
swoje historie. Nasze numery telefonów to
stacjonarne 32 746 00 08, 32
746 00 08. Numer komórkowy i do SMS-ów to
620 493, 530 620 493. W
razie gdyby po drugiej stronie połączenia
telefonicznego nikt nie dyżurował,
istnieje oczywiście możliwość wysłania
SMS-a bądź nagrania wiadomości głosowej.
Nasz Skype to radio.paranormalium.pl,
radio.paranormalium.pl. Gadu-Gadu bądź jak
to ostatnio ustaliłem GG
36 08 80 02. 36 08 80 02. Można również
komunikować
się z nami poprzez Facebooka pod adresem
Facebook.com/radioparanormalium. Mamy
także konta na Twitterze pod nickiem
rparanormalium oraz na Instagramie
instagram.com/radioparannormalium. A
jeśli ktoś nie korzysta ze
społecznościówek i woli na przykład
e-maila, to może nam wysłać wiadomość na
nasz adres e-mail radio@paranormalium.pl.
Radio@paranormalium.pl. Wszystkim
świadkom, bez wyjątku gwarantujemy pełną
anonimowość. Trochę tych kontaktów mamy.
Zresztą w dzisiejszych cyfrowych czasach
istnieje cała mnogość różnych form
kontaktów. Jedni wolą to, inni wolą tamto.
A prowadząc coś takiego jak radio
internetowe, trzeba trzymać kontakt ze
swoimi odbiorcami na wielu, naprawdę wielu
frontach. Skoro już przypomnieliśmy
kontakty do Radia Paranormalium, to z
czystym sumieniem możemy przejść do
głównej części naszej audycji, czyli do
prezentacji wybranych na dziś relacji. Na
początek wrócimy do sprawy anonsowanej już
w czwartym odcinku podcastu Mówią
Świadkowie. Chodzi oczywiście o historię,
jaką jedna z naszych słuchaczek zostawiła
w skrzynce głosowej Radia Paranormalium, a
która to historia dotyczyła spotkania z
dziwną humanoidalną istotą w okolicach
Człuchowa w dwa tysiące piętnastym roku. W
tym miejscu należą się wielkie
podziękowania dla córki naszej słuchaczki,
która usłyszawszy na antenie relację
swojej mamy, podesłała nam kontakt do
niej. Ponieważ ogólne informacje na temat
tego zdarzenia są już Państwu znane, tym
razem powstrzymam się od przytaczania
jakiegoś streszczenia całej relacji.
Przejdziemy od razu do prezentacji zapisu
rozmowy z naszą słuchaczką, która to
rozmowa, w której zresztą momentami
słychać w tle również drugiego świadka,
obfituje w liczne, interesujące, a przy
tym jeżące włosy na głowie elementy.
Posłuchajmy. Czy mogę pani opisać jakoś
dokładnie przebieg całego tego zdarzenia?
To było z piętnastego bądź szesnastego
sierpnia dwa tysiące piętnastego roku, z
tego, co pamiętam.
Tak, tak. Wracaliśmy z Niechorza, właśnie
od córki wracaliśmy z wakacji. To był
piętnasty, może siedemnasty sierpień, coś
takiego.
Jeszcze pojechaliśmy do Kołobrzega, ale
wie pan co? Po prostu zrezygnowaliśmy, bo
nawet nie było miejsca parkingowego i
żeśmy od razu wracali do nas. My mieszkamy
w Inowrocławiu za Bydgoszczą.
I jechaliśmy sobie. No
byliśmy chyba już, wiem, że w Koszalinie
żeśmy się zatrzymywali, tak trochę na
odpoczynek i potem jechaliśmy
przez jakieś małe miasteczko i wie pan co?
To już się właśnie zaczęło od tego, jak
byliśmy w tym małym miasteczku. Były takie
jakieś małe, kręte uliczki, takie
właśnie. Nie wiem, nie pamiętamy, co to
było za miasteczko. Jechaliśmy
i jechaliśmy w takiej kolumnie samochodów.
Może przed nami było cztery. My byliśmy
piątym samochodem i jeden był samochód za
nami i GPS pokazywał nam, że mamy skręcić
w lewo. I w sumie wszystkie te samochody
tam... Tak? Przepraszam, w prawo.
Aha, że prosto? Tak. A my?A głos w GPSie
nam powiedział, że mamy skręcić w lewo,
skręć w lewo. Także co innego pokazywał,
pokazywał GPS i głos w GPS ie. Też nam
kazał skręcić w lewo.
I ta cała kolumna. Reszta samochodów
pojechała prosto. Tak. A my żeśmy
automatycznie właśnie tak skręciliśmy
i jedziemy, jedziemy. Były takie
takie jakby peryferia tego miasteczka i
zaczęły się takie łąki, lasy, łąki takie. I wie pan co?
I potem w taki las jakbyśmy wjechali. Tak,
droga była asfaltowa, ale taka wie pan,
no niezbyt wąska taka. No ale jechaliśmy
jeszcze mówi właśnie ten mój partner mówi
gdzie nas ten GPS tutaj mówi, mówi taką
drogą mówi. Wszyscy tam jechali, a my
tutaj. No ale dobrze, jedziemy, Jakaś tam
była wioska, ale potem to chyba z
piętnaście kilometrów, albo dwadzieścia
nie było po prostu nic.
Czyli żadnych widocznych budynków, żadnych obiektów.
To ani nie było przystanku autobusowego, ani żadnych
zabudowań, ani żadnych domów. Z jednej
strony jakby była ziemia taka uprawna, ale
po prostu nie było
nic. No ale dobrze, jedziemy, jedziemy i
widzimy z daleka. Zauważyliśmy postać, ale
dosyć daleko to jeszcze było, że idzie
jeszcze, że. Właśnie tutaj zaczęliśmy się
śmiać. Mówimy, bo że jechaliśmy chyba z
piętnaście kilometrów, albo dwadzieścia
było wioska. Tutaj idzie jakieś, bo to
było no mieliśmy wrażenie, że to jest
mężczyzna, jakiś facet mówi ani rowera,
nic. Zanim on dojdzie do tej wioski, to
chyba nie wiem, w nocy. No tak żeśmy
jeszcze ze sobą tak rozmawiali.
Żartowaliśmy po prostu sobie.
No właśnie, że mógłby sobie rower pożyczyć
od kogoś, bo tam no jechaliśmy,
jechaliśmy i nic nie. No dobrze i zaczął.
Jak zaczęliśmy się do niego przybliżać.
Znaczy
my zaczęliśmy, dojeżdżaliśmy do niego, on
szedł na wprost nas. Ja jeszcze, jak już
coraz bliżej był, to zwróciłam uwagę na
to, że te jego rzeczy tak jakoś dziwnie
powiewały. Miał ubrane. Wiem, że to było
jakby no nie wiem, no spodnie jakoś coś
jakąś miał tu bluza czy coś z kapoką. Mhm,
dobrze, a ja to poczekaj, ja teraz mówię.
I to było wie pan co dziwne, bo to było
ciepło, myśmy klimatyzację włączona.
Naprawdę? No było tak ciepło, a on miał
kaptur założony na głowę to coś, bo potem
to już nie wiadomo co to było. Miał
założony kaptur i zwróciłam uwagę na to,
że on te ręce tak jakby dłonie miał w
spodniach, w kieszeniach. No tak mi się to
wydawało, że nie było widać ani rąk i ta
głowa wciąż była pochylona tak na dół,
pochylona na dół. To właśnie. I to, że był
tak ubrany, mówię no kurczę, jest tak
ciepło, a on nie dosyć, że idzie sam tutaj
nic nie ma, to jeszcze no takie dziwne to
się wydawało. No ale.
No w ogóle dziwne wydaje się to, że z
tego, co pani tutaj opisuje, to nie były
widoczne chyba żadne elementy jego ciała
odkryte. Wszystko miał zakryte.
Właśnie nic, wszystko było zakryte i te
rzeczy takie powiewające. Przecież ani
wiatru nie było, no była nawet chyba wręcz
duchota była wtedy. Gorąco było, a on
właśnie już z daleka było widać, że nie
było widać rąk i ta ten kaptur wciąż był
na dole. Tak? No na dole miał. Nie miał
twarzy normalnie do góry jakby szedł
zawsze nawet z daleka widać coś jasnego
czy coś, że jest jakaś twarz. A on miał
właśnie na dół ten kaptur, tą głowę. I gdy
my już do niego żeśmy bliżej podjeżdżali,
to on dopiero jak byliśmy bardzo blisko,
bo wtedy żeśmy zwolnili
ze względu, że on szedł. No to żeśmy
troszeczkę zwolnili, to on dopiero
przynad, jak my żeśmy się mijali z nim. On
dopiero ten kaptur dopiero do góry
podniósł. I wie pan co? Tam była czarna
masa. Tam nie było nic, tam nie było
twarzy, nosa, ust. Po prostu nic. Pustka.
Taka jakby ciemna pustka.
Czarna mata. Tak. Taka jakby ciemna
pustka. No, no nic, byliśmy w szoku wtedy
pamiętam. I ja tylko powiedziałam właśnie
do mojego partnera. Widziałeś? Widziałem.
I wie pan co? Nastała taka cisza. W sumie
nie rozmawialiśmy na ten temat w ogóle. I
jak my dopiero żeśmy to zauważyli, to
dopiero za jakiś czas bardzo krótki
pojawił się samochód i od razu naprzeciwko
była wioska jakaś. A tak nie było nic.
Tak,
jakbyśmy tak, jakbyśmy bez kompa. Jak dla
mnie, ja to miałam takie wrażenie. Wie pan
co, jakby mi się ta droga powtarzała. Nie
wiem dlaczego takie odczucie miałam,
jakbym wciąż jechała, jakbyśmy wciąż jakiś
odcinek drogi się powtarzał w kółko ten
sam. No takie wrażenie mieliśmy. Ja to
odczucie mam do dziś. I potem właśnie też
w GPSie była druga sytuacja, że też nas
chciał skierować w las. Tak. Dojechaliśmy
do takiego rozjazdu i chciał nas skierować
po prostu w las. A mój partner powiedział
nie, nie jedziemy tam, bo tam było trochę
asfaltu i potem była taka
tak, ale nie mówię o tym w kierunku. No i potem-
Droga polna i znowu las.
Tak, droga polna i znowu las. I nam tam
znowu chciał kierować, a
żebyśmy tam jechali. A mu powiedziałam nie.
No te mapki, mapki w GPS-ach z tego, co
się orientuję, to one chyba nie obejmują
takich leśnych dróżek, takich polnych ścieżek.
No chyba nie. Mi się wydaje, że tak,
jakbyśmy po prostu mieli tam jechać
naprawdę i to zobaczyć. Ale wie pan co
jeszcze to jest dziwne, że my w ogóle
żeśmy na ten temat nie rozmawiali. Dopiero
w dwa tysiące szesnastym roku, chyba w
lutym albo w marcu, tak jakby byśmy to
wyparli. W ogóle nie chcieliśmy o tym w
ogóle rozmawiać. W ogóle nie rozmawialiśmy
o tym. Tylko wtedy.
Ja córce dopiero to powiedziałam też w
zeszłym roku, tak jakbym po prostu
nie miała tego mówić. Czy to nikomu-
Może po prostu, może po prostu ten taki
ładunek emocjonalny, który towarzyszył
temu zdarzeniu, jakoś was zablokował?
Tak, tak, możliwe. Wie pan co? Ja tam nie
powiem, że ja tam byłam sceptyczna do tych
spraw, że ja tam nie wierzyłam w takie
rzeczy. Ale jak coś takiego się przeżyje,
mogą się inni naśmiewać, mogą mówić
cokolwiek. Ja mogę z imienia i z nazwiska
powiedzieć, co widziałyśmy, co widziałam,
co przeżyłam wtedy, jak to wyglądało. I
tego z pamięci nigdy mi nikt nie wymaże.
No taka jest, to widzieliśmy. I właśnie to
uczucie, że jakby ta droga się
powtarzała, też mi-- ale taka bez końca
długa, bez końca droga. No takie uczucie.
No. Taka właśnie była. Tak, tak. Ale jaka
to była miejscowość? Co to było? No to
kiedyś sprawdzaliśmy tam na GPS ie, bo tam
jest historia. Różne. No nie mogliśmy tam-
Z tego, co tutaj pani nagrała w 2018 roku
na skrzynce naszej głosowej, tu tutaj coś
pani wspominała o koszalińskim, o
Człuchowie. Prawdopodobnie.
Tak, bo to ja wiem, że my żeśmy sobie,
żeśmy zrobili sobie przerwę właśnie w
Koszalinie, tam żeśmy kawę sobie wypili.
Wie pan, jak tak się jedzie taki kawał, no
to trzeba sobie też odpocząć trochę.
No tak.
I, i potem, no i potem to już było już z
Koszalin, żeśmy wyjechali z tego
Koszalina, no potem chyba tam był ten
Człuchów? Tak? Jeszcze nie. A bo co było
za Koszalinem? No wie pan co, no już
dokładnie. No, no bo my jechaliśmy w
stronę na Bydgoszcz.
Właśnie o to chodzi, że on nas zepnął z drogi.
Zepchnął, no zepchnął nas z drogi
krajowej, no tak jeszcze mówimy jakieś
Perlejewa. Byle jakimi takimi drogami wszyscy właśnie.
To było taki mały miejscowości.
Mhm, my już potem, no właśnie mówimy,
gdzie my już w ogóle jesteśmy, gdzie on
nas wywrókł tutaj. Ten, ten GPS naprawdę
tak jakbyśmy może mieli to zobaczyć i nie
wiemy, co to było.
A nam tylko kazał skręcić i wszyscy
pojechali prosto, a my żeśmy jako jedyni z
tego, z tej kolumny skręcili w lewo. W
ostatniej chwili to było. No skręt w lewo
automatycznie żeśmy skręcili jakby po
prostu nie wiem, gdzie nas tam powiodło.
Taka była sytuacja. Ja szukałam, czy może
ktoś. Słuchałam też dużo. Czy może ktoś
też miał takie coś widział. I kiedyś jakaś
pani też prawdopodobnie widziała na
jakiejś wiosce też. Tam kiedyś u tego pana
Zagórskiego słuchałam, to już tam było w
2000, chyba 11 czy 10, w jakichś Tupadłach
czy gdzieś, w jakiejś wioseczce też
myślała, że idzie jakiś tam
sąsiad czy co. Obejrzała się, a tam
właśnie tylko ten ktoś był ubrany na, na
jakiś czarny, długi, długi płaszcz czy
coś, ale też w kapturze i też tam nie było
żadnej twarzy i przeszedł koło niej. Nie
było żadnych oczu, nic nie było. Po prostu nic.
A czy udało się pani dostrzec? Czy, czy
udało się pani dostrzec jakieś szczegóły
ubioru tej postaci? Czy wyglądała bardziej
współcześnie, czy też ubranie nasuwało
jakieś skojarzenia z inną epoką? Czy było
widać jakieś kolory? Może było.
Nie, wie pan co, nie. Mi się wydawało, że
to tak jakby takie, takie jakby spodnie.
No ale nie, nie, tylko po prostu zwróciłam
uwagę na to, że te rzeczy tak dziwnie
powiewają nam takie, takie to wszystko
ruchome o jakby było, o wie pan, takie jak
tak człowiek idzie ubrany, a mianowicie, że jest ciało
tym, tylko po prostu to takie było. Nie
wiem. I to właśnie mi tak przykuło uwagę,
bo nawet może no, no i to wszystko
zakryte, to też. Ciepło. No i w takim
odludnym miejscu. No. Żadnego samochodu,
mówię panu, nic nie było. Nic.
A to ubranie na tej postaci sprawiało
wrażenie nowego czy może uszkodzonego?
Zniszczonego?
Dla mnie to było takie niemodne ubranie.
Powiem panu tak, ja znaczy
się. Nawet myślę, że coś było jakaś. Coś
jakby jeszcze jakieś czerwonego tam
było u góry, ale takie mam jakieś
wrażenie, że jakby coś tam u góry na tej
górze było coś, jakiś pasek czy coś w
czerwieni, ale to takie
luźne. To znaczy, no to tak wyglądało na
tym, że to było luźne i takie bardzo takie
powiewające. Nie, to nie był żaden długi
płaszcz, żaden ten, ale ten kaptur właśnie
tak. I on cały czas szedł po prostu z
głową na-dna dół. Już z daleka on tak
jakby to po prostu żeby nam się chyba może
już wcześniej byśmy zauważyli, że tam nic
nie ma. To jakby celowo było, żeby tę
głowę, tam głowę niby na dół miał, a przy
nas dopiero delikatnie, ale tak powoli do-
Mhm. Podniósł. No takie to było.
A nie mieliście państwo na przykład. Nie
mieliście państwo na przykład
ochoty zapytać tego gościa, gdzie
dojechać? Jak dojechać na jakieś
miejscowości? Nic.
Nie, właśnie.
Żartował. Mogliśmy się
zatrzymać i zapytać o drogę, ale nie wiem.
Nie. Właśnie, że nie. Nie. I potem
widziałeś go jeszcze w lusterku? Tak.
Tak.
Tak, przez chwilę jeszcze widział. Potem drugi raz i
spojrzałeś.
Prosta droga, długa. No to byś mógł, by
jego widział cały czas, nie? A jednak nie.
I potem znowu nas skierowało gdzieś w jakieś. Mhm,
znowu w jakiś las nas pociągnęło. No nie
wiemy co to było. No, no po prostu nie
wiemy. No ale takie rzeczy się zdarzają.
Dziwni ludzie mają różne, różne takie sytuacje.
Nasunęło mi się jeszcze pytanie. Nasunęło
mi się jeszcze pytanie właśnie teraz. Jak
wyglądały? Jakby pani opisała ruchy tej
postaci? Czy były w ogóle widoczne jakieś
ruchy? Jak stawiała kroki na przykład? Czy
w ogóle jakieś ruchy wykazywała poza,
poza przemieszczaniem się?
Nie, nie. Po prostu jakby to szło. Tylko.
Nie?
Tak jakby się przesuwała tą drogą.
Tak, tak, jakby się przesunęła, bo my
żeśmy się zbliżali, bliżej do tego, ale
nie było to po prostu, jak to przechodziło
koło nas, nie? Bo my żeśmy naprawdę
zwolnili. To był taki
moment.
Się przesuwało
I iść, ruszać tak, jakby. Jakby. Jakby coś
szło. Mhm. Tak jak chyba człowiek idzie.
Tylko.Wiesz, ja ci powiem. No mi się
wydaje, że no takie-- dla mnie pierwsze ty
właśnie mówiłeś o tym rowerze, a ja
mówiłam o tym-- znaczy zwróciłam, nie
mówiłam tobie, ale zwróciłam uwagę, że te
rzeczy tak na nim dziwnie powiewają. I ten
kaptur, i ten kaptur, i ta głowa na dole,
tak wpatrzona w ziemię. Nawet niepamię--
dopiero jak koło nas przejeżdżały,
przejeżdżaliśmy koło niego, no to, to
dopiero tą głowę delikty, to znaczy ten
kaptur uniósł. No, takie to, to był 2015
rok, a my dopiero żeśmy zaczęli w 2016
roku. No co to było? Co to było? No
przecież. No-- a tak żeśmy w ogóle o tym
nie rozmawiali. Naprawdę.
No właśnie, jak już poruszyliście państwo
ten temat w rozmowach między sobą, to czy
wymienialiście się jakieś odczuciami
względem tej postaci? Czy były to odczucia
pozytywne, negatywne, obojętne, jakieś
spostrzeżenia?
No więc jakieś odczucia? Jak zobaczyłeś
to, to coś? Ja takie miałam. Jakiegoś
strachu nie czułam jakiegoś wielkiego nie, tylko takie
no wie pan, no takie
taki szok. Znaczy, no nie że tam, że byłam
w jakimś szoku, ale
zdziwienie, takie, zdziwienie i tylko
zobaczyłeś, zobaczyłeś, widziałeś,
widziałem. I to Wszystko. I już żeśmy nad
tym zo-- i milczeliśmy właśnie przez jakiś czas.
Mhm.
No i potem w ogóle żeśmy o tym nie
rozmawiali, tak jakby
takie wyparcie tego we całej sytuacji. A
dopiero w zeszłym roku o tym córce
powiedziałam. Nie to, żebym się wstydziła
czy coś. Nie, nie nie nie, nie o to
chodziło. To było takie
nie, nie rozmawiaj na ten temat. O takie,
takie miałam uczucie w sobie. Nie mów o
tym, nie rozmawiaj na ten temat.
Czy rozumiem, że ta postać sprawiała
wrażenie fizycznej? Czy może odnieśliście
państwo wrażenie, że jest to w jakimś, w
jakimś stopniu coś niematerialnego?
Jak szło, to myśleliśmy, że to jest
jakiś człowiek, nie?
Tak, tak.
W kapturze, w długim rękawie. Rąk nie było
widać, tak jakby w ręce, w spodniach
miała dosłownie, bo nie było rąk widzieć,
żeby tam miała wyciągnięte ręce czy coś
trzymał. Nic, nic nie miał. O właśnie, nic
nie miał. Żadnej torby, żadnej tam plecaka.
Przejechaliśmy kilka kilometrów, a
on się pojawił w lesie.
Właśnie tak jakby. No bo to był potem taki
las i on się tak pojawił nie wiadomo
skąd. Gdzie on idzie? Jak my jedziemy, mówimy tak długo
i 20 kilometrów i nic. Nie ma.
Facet
całkowicie przykryty, facet w taki, w taki w ogóle upał
spotkać faceta całkowicie przykrytego od
stóp do głów. No to jednak
to jest dosyć nietypowa sytuacja.
To była nietypowa. No była, że właśnie był
tak, jak mówisz, że był tak ubrany. Nie?
No,
no tak, mam przed
oczami. No właśnie, kto w sierpniu w takim? No?
Tak. No to właśnie też tak wzbudziło to,
to, że on tak właśnie był grubo ubrany. No
bo naprawdę było wtedy duszno, parno, no
nie? No i nie było żadnej. Tak było. No
właściwie to była może dziewiętnasta, może
osiemnasta, coś takiego. No to przecież w
sierpniu to nie jest ciemno ani szaro o tej godzinie.
No bo z tego, co zrozumiałem, to, ta
postać była ubrana w jakieś takie
raczej ciemne chyba ubranie, tak? Coś
takiego ciemnego. No to tym bardziej.
Ciemne ubranie. Tak, to było ciemne, to nie
było nic jasnego.
Ciemne, ciemne kolory to raczej tak.
Że jakby coś czerwonego tu jakby było. No
takie mam. Tak sobie też kojarzę. No
nie wiem, ale to było ciemne ubranie, ale
szedł naprzeciwko nas. Dobrze,
prawidłowo, tak, prawidłowo, ale głowę tam
cały czas miał na dół. Cały czas
wpatrzony w ziemię szedł i cały czas głowę
tam na dół. I jakby te ręce, tak w
kieszeni i to szło, i te powiewające
rzeczy, no i ten ubiór, no i w ogóle. Skąd
on się tam wziął bez rowera? No to ludzie
tam jak na wioskach mieszkają, nie ma
autobusu, no to każdy ma jakiś tam rower.
No, no i w ogóle chodzenie w takim ciemnym
stroju, w taki upał to jest, no można
powiedzieć super przepis na przegrzanie
organizmu. Poważne. Także to jest takie też.
Nie było nic. Mówię panu, on tak,
spokojnie tą głowę ja pamiętam, bo on po
mojej stronie. On szedł, wie pan, i on
spokojnie tą głowę
do góry wziął,
żebyśmy go zobaczyli.
To
przed samochodem było blisko.
Mhm, no
trochę się unaszły. Tak, tak trochę
powoli. No przecież nawet z daleka. Wie
pan co, jak się widzi, że ktoś idzie? No
to widać czarno czy jasne też jakiś zarys
twarzy czy coś. No przecież to widać, to
tam nic nie było. On się jeszcze nie
pokazywał tego, on nie pokazywał tego.
Mhm.
Nasunęło mi się jeszcze takie pytanie
odnośnie szczegółów obioru. Czy było widać
buty?
Nie, ja nie widziałam butów.
Czyli tak, jakby te-- tak, jakby spodnie tej postaci.
Butów nie. Tylko właśnie te długie takie
spodnie. Bo ja patrzyłam na to, że właśnie
tak na jego nogi, że to tak, tak
powiewają te ciuchy, to, to. No, no to mi
tak przykuło uwagę. Ale butów my nie widzieliśmy.
Nie widzieliśmy butów. ButówNie.
Czy wyraża pani zgodę na emisję zapisu tej
rozmowy w którejś z audycji?
Tak.
Oczywiście całkiem anonimowo.
Można.
Ja nie mam nic, nic przeciwko temu. To
widzieliśmy, to mam to tak, że można to
może, może ktoś też zgłosi, jak usłyszy
coś takiego, że widział coś takiego. Bo
nieraz ludzie widzą, a nie chcą mówić o tym.
Właśnie prezentowałem w niedzielę w
audycji "Mówią świadkowie" też podobne
zgłoszenie, tyl-tylko że tym razem z zimy,
gdzieś tam z końca lat
dziewięćdziesiątych. I właśnie też bardzo
nietypowa sytuacja. Była zamieć śnieżna,
jechał konwój czterech samochodów z darami
dla domu dziecka. Nagle zrobiła się
zamieć śnieżna, gdzieś daleko od wszelkich
przejawów cywilizacji. Droga dookoła same
pola, zrobiła się zamieć śnieżna. Jeden z
samochodów wpadł w poślizg i wpadł do
rowu. No i nagle ni z gruchy, ni z
pietruchy pojawił się jakiś facet ubrany jak,
jak w lato. No. Minus ileś stopni, tutaj
zamieć śnieżna, a tu nagle wyskakuje facet
ubrany we flanelową koszulę w kratę,
jeszcze z podwiniętymi rękawami. Pośrodku
tej tak-takiej pustki także, także to, yy,
czasami wiecie też-
Wie pan co, widzi pan, tam była zima i on
był ubrany w sumie letnio. Znaczy, można
powiedzieć, no nie był ubrany grubo, a
kiedyś to były zimy, tak? W
dziewięćdziesiątych latach. No to... Tak,
to były zimy. A my znowu odwrotnie.
Ciepło. A on był
tak, a on był tak ubrany normalnie, no jesieni, zima.
No tak jakby, tak jakby bohaterowie tych
relacji lubili, że tak powiem, skrajności termiczne.
Tak. I może, żeby zwrócić uwagę na nich,
też tak. Wie pan co? Ja nawet już sobie
tak myślałam teraz przez te trzy dni. Ja
mówię może to, co my faktycznie widzimy,
tą rzeczywistość, to jest tylko
to, co mamy w głowie, znaczy te nasze
myśli, tamte, to Wszystko nam się, wie pan,
pokazuje, jak w filmie. A ta rzeczywistość
prawdziwa jest inna i może nieraz, nieraz
widzimy właśnie coś takiego.
No nie wiem, jak to, no nie wiem, jak to
powiedzieć, ale... Może to faktycznie ten,
to wszystko to jest całkiem inne, niż nam
się wyobraża, inne nam się mówi o tym. To
jest coś, to jest całkiem coś innego.
Można też yy-- są też takie teorie. Można
też pogdybać trochę, że to mogła być jakaś
postać, która yy zapisała się w wyniku--
zapisała się, że tak powiem, nagrała się w
tym miejscu w wyniku jakiegoś
traumatycznego zdarzenia i po prostu
czasami się tam komuś
od czasu do czasu pokazuje.
Też może tak być, też może tak być. Ma pan
rację, od czasu może się do czasu
pokazuje właśnie. Tylko że nie, nie jako
człowiek, tylko takie coś, no może jakaś
energia.
Jako takie, takie człekokształtne coś,
o.
No właśnie. No ja to nazwałam czarną masą,
bo dla mnie to była czarna, taka
czarna masa. Niestety. No może się ktoś
odezwie, jeszcze może ktoś jeszcze,
jeszcze coś ktoś widział. No może, może
się faktycznie tak jak pan mówi, pokazuje
tam jakiś ktoś, kto tam zginął
jeżeli nie ma pani nic przeciwko, to ja
też to nagranie z tej rozmowy prześlę
dalej badaczom, na przykład Damianowi
Treli albo Arkowi Miazdze, bo oni też
takie tematy poruszają w swoich
publikacjach. No i może, może oni będą coś
w stanie więcej powiedzieć.
Dobrze, dobrze.
Dobrze. Dziękuję. W takim razie już nie ma
tutaj więcej pytań. Nie będę już zajmował czasu.
Także dziękuję bardzo, że zechciała się
Pani podzielić swoją relacją. No i miejmy
nadzieję, że ktoś, ktoś po usłyszeniu tej
relacji się zgłosi z podobną historią.
Może, może zaproponuje jakieś wyjaśnienie.
Także dziękuję bardzo jeszcze raz. No i do usłyszenia.
Dziękuję bardzo. Dziękuję, do widzenia.
Była to rozmowa z naszą słuchaczką, która
podzieliła się niezwykle interesującą
relacją dotyczącą spotkania z dziwną,
humanoidalną istotą w okolicach Człuchowa
w 2015 roku. A co Państwo sądzicie o tej
historii? Zapraszamy do dzielenia się
swoimi spostrzeżeniami w komentarzach pod
tą audycją. A jeśli przeżyliście coś
podobnego, zapraszamy do podzielenia się z
nami swoją historią. Nasz adres e-mail:
radio@paranormalium.pl A do nagrania
drugiej przygotowanej na dziś rozmowy
przechodzimy po krótkiej przerwie. Radio
Paranormalium — paranormalny głos w Twoim
domu. Zostańcie Państwo z nami.
Bardziej niż nieprawdopodobne. Niemożliwe?
Niewiarygodne.
Radio Paranormalium. Paranormalny Głos w
Twoim domu. Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami,
moderuj komentarze i poczuj się jak
redaktor. Załóż bloga na Paranormalium.
Więcej dowiesz się w dziale Blogi na
www.paranormalium.pl. Mówią, że włączyć
radio jest bardzo łatwo. No tylko, że
z wyłączeniem jest już, powiedzmy,
troszeczkę gorzej. Posłuchaj Nieznanego
Radio Paranormalium. www.pranormalium.pl
Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi
słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego
czata na www.pranormalium.pl.
Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w
żyłach przeżycia na granicy
światów. Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Teraz
przejdziemy do prezentacji drugiej
przygotowanej na dziś rozmowy z jednym z
naszych słuchaczy. Tym razem jako małe
streszczenie czy też zapowiedź relacji,
jakie za chwilę usłyszymy, niech posłuży
fragment naszej korespondencji e-mailowej
z panem Arkadiuszem. "Witam, nazywam się
Arkadiusz. Jestem Państwa stałym
słuchaczem od dobrych kilku lat i chciałem
się podzielić moimi obserwacjami dziwnych
zjawisk, a zaobserwowałem takie trzy w
swoim życiu. Do napisania zachęcił mnie
nowy program na Państwa kanale "Świadkowie
mówią". Nie śledzę strony." Wielka szkoda
Panie Arkadiuszu. Warto czasami na naszą
stronę zajrzeć, naprawdę.Tylko korzystam z
YouTube'a, więc być może się mylę i
robiliście coś takiego wcześniej, ale ja
zauważyłem nowe posty od niedawna.
Pierwsze zjawisko miało miejsce w
Liverpoolu w Anglii w dwa tysiące
dziesiątym roku. Była to unosząca się nad
parkiem postać na wysokości, tak mi się
wydaje, do pięćdziesięciu metrów. Drugie
było o trzy lata później, w dwa tysiące
trzynastym roku. Widziałem wtedy w dość
ponurym mieszkaniu ruchome cienie na
ścianie, przypominające postać. Trzecie
wydarzyło się niedawno, około sierpnia dwa
tysiące dziewiętnastego roku i była to
zwykła obserwacja Nola w rejonach miasta
Przesuchę pod Radomiem. Tyle z
korespondencji mailowej z panem
Arkadiuszem. Świadek wyraził zgodę na
emisję zapisu rozmowy z nim, a więc posłuchajmy.
Znaczy to może zacznę w ten sposób.
Umówiliśmy się, yyy, tam ze znajomymi,
eee, no bo to był,
to chyba był lipiec dwa tysiące
dziesiątego roku. Tak mi się wydaje. Na
pewno jeszcze było lato w każdym razie, bo
jakoś przyjechałem
chyba w czerwcu.
I to był chyba, tak mi się wydaje, że to
był lipiec dwa tysiące dziesiątego roku.
Znaczy na pewno dwa tysiące dziewiąty,
dziesiąty rok i na pewno lato jeszcze
było. Byliśmy jakoś w cztery osoby, byłem ja, kolega
i tam
dwie koleżanki. No i tam poszliśmy
po prostu na spacer. To chyba był-- teraz
na szybko sprawdziłem w internecie. Wydaje
mi się, że był Sefton Park. Yyy-yyy. Nie
Jestem pewien, ale tak mi się wydaje. Więc
tak, tak kojarzę. No pogoda była taka jak
w Anglii, czyli trochę słońca wychodziło
trochę, trochę pochmurno było tak
naprzemiennie, ale generalnie nie padało.
Było całkiem ciepło
i przyjemnie. W pewnym momencie to wyglądało tak, że
była taka długa alejka, eee, i ta alejka
wychodziła jakby z takiego korytarza
drzew, ciągnęła się przez, przez kawałek
tego parku i znowu znikała w takim tunelu.
Niesamowicie wyglądało tak po prostu,
jakby był utworzony
tunel z koron tych drzew. Po prostu tam
było bardzo ciemno, a po lewej stronie,
yy, no tam był, był,
był nie boisko, tylko po prostu kawałek
trawy. Znaczy taki polana zrobiona, taki,
jak to powiedzieć no, kawałek po prostu-
Taki kawałek łąki bez, bez drzew.
Czego dokładnie? Dokładnie. No i tam sobie
jakieś tam jakieś chłopaki, że tak
powiem, grali sobie w piłkę.
Yyy, no i tak szliśmy po prostu w kierunku
właśnie tego tunelu z drzewa. Tam szliśmy
coś zjeść, już nie pamiętam dokładnie. W
każdym razie zwiedzaliśmy sobie okolicę i
w pewnym momencie, idąc w kierunku właśnie
tego, no bo szliśmy tą alejką, cały czas
nie zobaczyliśmy z drogi. Yyy, no kantem
oka zauważyłem, coś tam się dzieje w górze. Tak? No
pomyślałem, że może jakaś para-- jakiś
paralotniarz, może spadochroniarz, bo to
różnie bywa. No, no bo wtedy jeszcze nie
było dronów, tak jak teraz, tak w
szeroko pojętym tego słowa znaczeniu. No i
zacząłem się przyglądać, co to jest. Może
myślałem, że może to jest na przykład od
dźwigu, prawda? Ten hak, prawda? No bo to
było na takiej wysokości, właśnie ciężko
mi określić, jaka to była wysokość, bo nie
miałem żadnego punktu odniesienia co do
tego. Ale, no ta postać znaczy, bo było
inaczej. Yyy, jak się zacząłem przyglądać,
to stanąłem po prostu i wszyscy
stanęliśmy i powiedziałem no zobaczcie, co
tam się dzieje, bo tak nie mogłem tego do
niczego przypisać, ani do, do żadnego,
ani paralotniarz nie byłoby, ani
spadochroniarz, bo po prostu wisiało w
powietrzu. No i jak się zacząłem
przyglądać, to miało rysy postaci. Było na
tyle małe, że no ciężko było dostrzec
szczegóły, ale na tyle duże, że no miało
takie ludzkie jak gdyby,
anatomicznie zbliżone kształty. Tak?
Tylko, że ciężko mi jest wywnioskować
dokładnie, jak to wyglądało i, yyy-
Rozumiem, że tam nie było żadnego miejsca,
do którego ewentualnie człowiek mógłby
się przyczepić i tam sobie wisieć, na przykład?
Właśnie nic nie było, właśnie nad tym
problem, tak, tak mi przeszedł obojętnie,
a tam tak jakby wisiało w powietrzu. No
było troszeczkę mgiełki, tak, że czekałem
może się dłoni, że to jest paralotniarz na
przykład, tak? Czy
jakaś czasza spadochronu, czy skrzydło,
czy cokolwiek, ale to po prostu bez ruchu
wisiało w jednym miejscu. I tak jak na
początku pomyślałem, że może to jest hak
od dźwigu, wie pan,
no, ale tam nie było nigdzie dźwigu. Była
co prawda mgła, więc, więc, ale nie była
aż tak mocna, żeby tą postać było widać
wyraźnie, po prostu. Tak ona się na tle
tego szaro, szaro, znaczy to było w dzień,
ale, ale no tak jak mówię, była mgła,
niebo było szaro niebieskie,
czasami słońce prześwitywało, no bo tam te
chmury przechodziły, dlatego-- ale,
yyy, nie było żadnego punktu, z którego ta
postać mogła, że tak powiem, do którego
mogła być przyczepiona. Przynajmniej nie
było widać żadnego takiego punktu.
Natomiast to wyglądało tak, że to było
w takiej barwie ciemno, no tak jak mówię,
no na tyle, na ile pamiętam ciemnoszarej
i tak jakby ta postać miała-- znaczy mówię
cały czas postać, no bo jestem pewien, że
to była postać, że to był jakiś na
zasadzie humanoidalnej istoty. Może
człowiek. To trochę wyglądało tak jak teraz
jest, jest
ten Francuz na tym jet boardzie, który tam
chciał przez kanał La Manche chyba
przelecieć. Nie wiem, czy pan kojarzy?
Yyy, nie kojarzę, niestety. Szczerze mówiąc.
Na tej desce takiej odrzutowej niby było
pokazywane jakiś czas temu,
z tym, że miał płaszcz, dlatego, że jak
się przyglądałem, to było widać, że się
ruszały pewne elementy. Tak mi się wydaje
odzieży, w tym, w tym,
w tej postaci. No to
dziwne- Właśnie sobie wyświetliłem tego Francuza,
także już kojarzę mniej więcej. Coś
takiego mi chyba przemknęło niedawno przed
oczami.
Tak, no generalnie telewizji nie oglądam,
ale, ale, ale czasem coś tam rano się, że
tak powiem przed wyjściem do pracy coś,
coś tam zaczynam, do towarzystwa telewizor
się włączy, to, to coś się tam
z nowinek, że tak powiem przewinie.
No i w zasadzie tyle. Tutaj
obserwowaliśmy to wszyscy, więc
wyciągnąłem telefon. Chciałem nagrać to, ale no
2010 rok. Nie było takich aparatów jak
teraz, prawda? W telefonach. Więc nie
udało mi się nic uchwycić, a nie chciałem
bardzo tego wzroku stracić. Więc tak
patrzyłem trochę na ekran, żeby go złapać
trochę na tą postać, że tak powiem, żeby,
żeby po prostu jak najwięcej detali
zapamiętać. Ale miałem kontakt z
wszystkimi ludźmi, z którymi,
z którymi wtedy tam byłem. Natomiast
powiem panu, że no wszyscy byli w szoku,
nie tylko ja, więc, więc
przemilczeliśmy w ogóle tą sprawę, ale
widziałem, że wszyscy byli zdziwieni i tacy
skonternowani, tak jak się pierwszy raz,
tak? Jak trochę nie dowierza, trochę,
trochę tak jest w szoku. Próbuje to też
przypisać tak logicznie,
a tu nie było po prostu żadnego punktu wie
pan, odniesienia do czego można byłoby to
przypisać, więc takie zjawisko było,
które mocno na nas wpłynęło wtedy.
Rozumiem, że te pozostałe osoby, które
obserwowały tę postać wtedy, to nie byli
jacyś pana znajomi, tylko jacyś
przypadkowi ludzie. Jeżeli dobrze rozumiem.
Nie, nie, nie, nie, nie. No my akurat
byliśmy w tej kolejce sami. Tam nikt nie,
nie, nie szedł ani za nami, ani przed
nami, tylko było nas, tak jak mówię, czworo i
też wszyscy znajomi, więc, więc, więc
wszyscy to widzieliśmy,
bo to było jakieś, wie pan, ja akurat
wtedy pracowałem zmianowo i to było chyba
też tak, że mieliśmy wolne, więc to były
godziny pracy, więc przypuszczam, że bo to
było jakoś koło południa coś takiego, tak
mi się wydaje, o ile dobrze pamiętam.
Czy ta postać wykonywała może jakieś
widoczne ruchy?
Żadnych, żadnych nie wykonywała ruchów,
tylko wisiała bez, bez ruchu. Tak jak
mówię, tam tylko elementy odzieży. Tak mi
się wydaje. Poruszały się. No mówię tak,
jakbym miała taki długi płaszcz
do
kostek bym powiedział. Natomiast można
było wyodrębnić głowę
i to troszeczkę wyglądało tak jak właśnie
ten facet na-- ten Francuz na tym
jetboardzie, albo tak jakby miała jakiś
taki jetpack jak z
tego starego filmu z
Jamesem Bondem. Nie pamiętam jaka to część
była, że tam też nad jeziorem
latał. Tylko, że nie było, nie było to
takie duże, wie pan, nie było widać
żadnych elementów. Znaczy ja sobie tak już
teraz, z perspektywy czasu próbuję to
jakoś poskładać. Tak? Natomiast byłem w
szoku. Wtedy byłem wtedy naprawdę, znaczy w szoku. No
ja się zjawiskami tego typu interesuję,
więc nie było to dla mnie jakieś
zszokowanie, że o Matko Boska tak
kosmicznie, nie wiadomo co, tylko po
prostu no jako ciekawostkę tak to
zapamiętałem i nie byłem przestraszony.
Nie czułem strachu czy lęku. Natomiast no
byłem tak, pierwszy raz coś takiego w
życiu widziałem. Tak? Pomimo tego, że
zdaję sobie sprawę z tego, że są takie
zjawiska. No to było coś dla mnie wtedy
fenomenalnego. Zwłaszcza że tak jak mówię,
nie tylko ja to widziałem i żadne z nas
nie umiało tego opisać. Po prostu wszyscy
byli zdziwieni, nie tylko ja. To było nas
czworo, tak jak mówię, ja, kolega i dwie
koleżanki. I-i-i wszyscy to widzieliśmy i
nikt nie mógł, że tak powiem, racjonalnie
odpowiedzieć, co to było.
A czy udało się komuś z was dostrzec
jakieś szczegóły wyglądu? Jakieś? Nie
wiem. Na przykład. No nie mówię, że rysy
twarzy, ale na przykład ręce, stopy.
Znaczy stóp nie było widać. Natomiast
to była taka wlana postać, jakby była w
płaszczu, więc ręce było widać, ale na
zasadzie ramion bardziej niż, niż
osobnych. Znaczy nie było
tak, jak się widzi kogoś obserwującego,
daleko idącego w płaszczu. Obserwuje kogoś
daleko idącego w płaszczu, że widać bryłę
postaci. Można wydusić ramiona, ale ręce
są przy ciele, więc nie widać, jak nimi
porusza. Na przykład, czy na przykład
prochowców w kieszeni ma. To bardziej w
ten sposób wyglądało. To tak jak mówię, to
była dosyć duża odległość, no więc, więc,
więc nie było widać detali. Natomiast sam
zarys, jak cień, o coś w tym stylu.
Czyli nie było, też nie było też widać--
nie było też widać jakichś szczegółów
typu, w jakiej pozycji, którą część ciała
ta postać miała.
Znaczy ja nie wiem, czy była przodem czy
tyłem. Jeżeli o to pan pyta, czy bokiem,
znaczy bokiem na pewno nie była.
Mówię o takich-- mam na myśli takie
szczegóły typu nogi bardziej mniej
rozstawione, ręce w górze, u dołu.
Nie, nie, nie, nie, nie, jeżeli już to
ręce miała albo na poziomie pasa, że
zgięte, albo tak ja sobie to wyobrażam. No
bo teraz już sobie wyobrażam. Dlatego, że
to, co pamiętam, to teraz panu mówię, jak
ja to wtedy zapamiętałem, tak? Natomiast
jeżeli chodzi o nogi, no to były złączone,
czyli, czyli albo, albo miała złączone
nogi, albo ten płaszcz zasłaniał te nogi
po prostu, że nie było widać, w jakiej
pozycji stoi. Wydaje mi się, że stała dlatego, że
no była dość-- wyglądała, jak stojący
mężczyzna w płaszczu. O! W ten sposób. W
jakimś takim prochowcu, coś w tym, coś w
tym stylu i, a-- i głowa, jeżeli chodzi o
głowę, miała troszeczkę większą. Może to
był jakiś kask, coś, coś w tym stylu. No
widać było, że się
wyszczególniała na tle, na tle
całej sylwetki. O, może w ten sposób powiem.
Czy ta postać rozumiem, że sprawiała
wrażenie fizyczne? Nic tam przez nią nie
prześwitywało? Nic.
Nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie.
Później, później już, bo tak
to trwało kilka minut. Ja panu dokładnie
teraz nie powiem. No to było
prawie dziesięć lat temu, więc, więc też
moja pamięć może zawodzić. Natomiast ona
potem tak stopniowo zaczęła zanikać,
aż w końcu straciliśmy z oczu i nie
ruszała się w ogóle. Tylko tak jakby
zaniknęła we mgle. O! Stopniowo traciła
ostrość. Znaczy nie ostrość, tylko coś,
jakby się zwiększała częstotliwość mgły.
O! W ten sposób.I w końcu została sama
chmura bez niczego.
A mam jeszcze takie pytanie czy jakoś po
tej obserwacji państwo rozmawialiście?
Próbowaliście dojść do jakichś wniosków,
wymienialiście, wymienialiście się jakimiś
spostrzeżeniami na temat tej postaci i tej obserwacji.
Powiem panu, że nie, bo ja nawet nie
wiedziałem, jak zagadać, bo, bo, bo
taka-- znaczy tak jak mówię, ja te zjawiska
ponieważ sam do-do-do-doświadczyłem.
Akurat mój pierwszy raz, ale w ogóle nie
było u mnie w domu tematów tabu, więc,
więc rozmawiało się na takie tematy. Z
ojcem dużo rozmawialiśmy, więc ja nie
czułem się jakoś. Może się ośmieszenia
bardziej bałem. Nie chciałem tego tematu
drążyć, ale w ogóle przemilczane zostało.
Natomiast widziałem, że wszyscy to
widzieli i byli wszyscy tak samo zdziwienI
jak ja, że to nie było, że trzeźwy byłem
oczywiście tutaj podkreślę także nie było, nie było,
ale nie wracaliśmy do tego tematu.
Także puściliśmy pewnie pamięć i tam
zajęliśmy się swoimi sprawami. Tak.
Rozumiem, że obserwacji tej istoty nie
towarzyszyły jakieś inne rzeczy typu
emisje jakichś dźwięków, wpływ na
otoczenie, coś typu czynnik ozon.
Nie no, to wyglądało tak, jakby ta postać
się przyglądała, bo tam tak jak mówię, w
tle jacyś chłopcy grali, chłopcy czy
mężczyźni w zasadzie w piłkę po prostu.
Więc to wyglądało tak, jakby się
przyglądała na
tej zasadzie.
Po prostu ta postać sobie była tam w
miejscu, dlatego że sobie była tak
w pewnym sensie można powiedzieć.
Tak, tak, tak. Znaczy, ja mówię, jak ja to
odbierałem tak, że nie wiem, czy nawet
zauważyła, że my się patrzymy tam,
pokazywaliśmy palcem, co to jest tam,
prawda? Na tej zasadzie. Więc może, może,
może potem jakoś nas, nas zauważyła, się
speszyła. Czy ja mam też tak myślałem, jak
teraz rozmawiam o tych deskach, tak?
Porobiam właśnie odrzutowych, że może, ale
wojsko by nie ćwiczyło tego przy
cywilach, tylko gdzieś na poligonie, tak?
Zresztą to było dziesięć lat temu na
przykład. Tak ja sobie to tłumaczę. Albo jakiś błąd,
no ale, ale to też jest. No
wydaje mi się, że to było koło
pięćdziesięciu metrów tak na oko, ale, ale
ciężko mi stwierdzić, bo nie miałem
żadnego punktu odniesienia. Natomiast
wysokości czy wielkości tej postaci. No to
tak wnioskuję.
No dobrze, to tyle, jeżeli chodzi o tę
postać, o tę konkretną obserwację z
Liverpoolu z 2010 roku. Przejdźmy teraz
może do tego zdarzenia z 2013. Pan pisał,
że widział pan w dość ponurym mieszkaniu
ruchome cienie na ścianie przypominające
postać. Czy mógłby pan opisać to zdarzenie?
Tak, no to już było mniej przyjemne, że
tak powiem, ponieważ ja w tym mieszkaniu
nocowałem także. Także to to. No to było
już-- znaczy nic mi się nie stało tam, ani
nie nawiązałem żadnego kontaktu, ale
dobra, może od początku tak powiedzmy.
Rozumiem, że pan tam w tym mieszkaniu
wtedy był sam? Tak?
Nie, to było tak, że wraz z moją obecną
narzeczoną, kiedy się spotkaliśmy, jeszcze
nie mieszkaliśmy razem. No i zaprosiła
mnie tam do siebie. Pojechaliśmy. Znaczy,
pojechałem tam jakąś kolację, zjedliśmy,
obejrzeliśmy jakiś film. To było już
późno, ja myślę, że koło pierwszej
godziny. No i poszliśmy spać.
To tylko może zacznę od opisu mieszkania,
bo to jest niesamowite.
Stary budynek z lat pięćdziesiątych, więc
taki z piaskowca. No
mi się akurat ta architektura podoba, bo
tam solidnie wykonane wszystko. I sytuacja
wygląda w ten sposób, że
jak się wchodziło do korytarza,
znaczy do przedpokoju, to wszystko było w
porządku. Kuchnia też była widna, całkiem sympatyczna,
przyjemnie się tam siedziało. Natomiast z
tym pokojem było coś nie tak, bo to była
kawalerka, jeden pokój, mała kuchnia,
oddzielona, korytarz i łazienka. I
w tym pokoju jakby było inne powietrze.
Tam w ogóle panował nastrój bardzo ciężki,
ciężko, nieprzyjemnie po prostu było jak się wchodziło.
Takie gęste powietrze.
Gęste, ciężkie powietrze. Nigdy czegoś
takiego nie doznałem i to nie tylko ja
czułem. Natomiast tam też było ponuro, bo
tam było kilka metrów przestrzeni, więc
okna wychodziły od razu na
drugi budynek, który został wybudowany
stosunkowo niedawno, więc
było cały czas ciemno. No i z przyczyn
technicznych były zasłonięte
okna, więc również może to potęgowało też,
też taką ponurość tego mieszkania, tego
pokoju. Nie chodzi o całe mieszkanie, tak
jak mówię, w kuchni było całkiem
przyjemnie. Znaczy normalnie po prostu
było tak nie czuć było nic, natomiast
tylko przekroczyło się próg
tego
przedpokoju
z pokojem, tak? I od razu
ciężko było oddychać. Po prostu tam
jeszcze była boazeria, więc dodatkowo tam
tak było szaro ponuro. Mimo tej boazerii,
ale ona naprawdę do-- no wiadomo, ciężko
mi jest to opisać, bo trzeba byłoby
zobaczyć. Klimat po prostu się czuje, tak?
Od razu się
robiło-- znaczy ciężko było oddychać w
cudzysłowie, no bo nie było to niemożliwe,
oczywiście. Ale, ale, ale
było czuć, że coś jest nie tak i nie tylko
ja to czułem. No i poszliśmy spać. Może
to była godzina pierwsza, druga, nie
pamiętam. No i leżę sobie
na tym łóżku. Niewiele to się nie mogę
zasnąć. Otwieram oczy
i tam było tak, że
latarnia z ulicy świeciła tak, że snop
światła wpadał przez okno, przez
firankę, na-- oświetlając całą ścianę.
Delikatnie, ale oświetlał całą ścianę.
Tak? No i w pewnym momencie patrzę się na
tą ścianę. No nie mogę spać tam. Przyjemne
światło latarni, takie żółte, żółto
pomarańczowe także takie, takie dosyć
ciepły, ciepły kolor. Przyjemnie mi się
leżało. Mówię dobra, nie mogę spać, to
jakoś się pokręcę. Może. Może za jakiś
czas po prostu zam-zasnę. I nagle patrzę,
a tam taki cień po ścianie zaczyna
chodzić. Też w takich człekokształtnych--
znaczy pewnie miał, miał
zarys jakiejś postaci
człowiekopodobnej.Yyy, szedł od firanki,
tylko bardzo szybko
od firanki do
drzwi, bo okno było vis-à-vis drzwi. Także
on tak tam było, no nie wiem, ze
cztery metry szerokości tak mi się wydaje.
On tak nad tymi regałami, po ścianie, to,
to był cień. To nie była postać taka, którą można
kształtem zobrazować w trójwymiarze, że
tak powiem, tylko dwuwymiarowa. O tak, tak
bym to opisał.
Czyli takie coś, co jakby zamanifestowało
się tylko w postaci tego cienia na ścianie.
Coś takiego, tak, tak, tak można by to ująć. Tak i-i-i
trochę na suficie tak zaczął chodzić.
Znaczy zaczął, no nie wiem co to było, w
ogóle nie mam pojęcia tak? Taką wydłużoną
głowę miał rozciągniętą, ale, ale, ale
było widać, że to ma coś z człowiekiem
wspólnego. Może na tej zasadzie. Natomiast
było to niewyraźne dosyć. Ale wie pan, no
ja nie jestem ani chory psychicznie, ani,
ani staram się zazwyczaj racjonalnie
wytłumaczyć sobie takie zjawiska. Tak,
szukam jakichś tego, mówię, popatrzyłem na
firankę. Może firanka po prostu rusza
tak? Może jakiś refleks świetny, bo
samochód przejeżdża czy coś przez to okno,
ale nic takiego nie zaobserwowałem. Było
bezwietrznie, było
to, to strumień światła padał.
Ani żadna mucha nie latała, żeby coś tam
zaburzyć, bo cały czas próbowałem sobie jakoś
wytłumaczyć po prostu, co się dzieje
racjonalnie, prawda? Natomiast nic takiego
nie znalazłem. Ani firanka nie była, ani
firanka była w bezruchu,
że tak powiem, strumień światła się nie
zmieniał. Cały czas padał
pod tym samym kątem, że tak powiem, żaden
samochód nie przejeżdżał, żeby to był
refleks, więc nic takiego nie
zaobserwowałem. No i po jakimś czasie po
prostu dałem sobie spokój, bo patrzę no
nic mi to złego nie robi, tak? No przecież
teraz nie pobudzę, że tak powiem
wszystkich i że paniki nie siać, prawda?
Poza tym bałem się, że
tam poza tym moja narzeczona aktualna
mieszkała, więc też nie chciałem jej
straszyć. Więc opowiedziałem jej dopiero
tą historię jak się stamtąd wyprowadziła.
I-i w zasadzie tyle. No po prostu
zamknąłem oczy i mówię dobra, udam, że
tego nie widzę. Nic mi to złego nie robi.
No więc no co mogę zrobić? No to idę spać.
Spróbuję jakoś zasnąć. No i w zasadzie to Wszystko.
Czy po opowiedzeniu tej historii pana
narzeczonej ona coś jakoś to komentowała?
Tak, Dzieliła się jakimiś spostrzeżeniami? No
właśnie, czy?
Przepraszam, spostrzeżeń nie miała
żadnych. Tylko powiedziała, że cieszy się,
że powiedziałem jej to dopiero, jak się
wyprowadziła stamtąd.
Czy nie mówiła nic o jakichś, że na
przykład coś podobnego kiedyś
doświadczyła? Nic?
Nie, nie, nic podobnego. Nie, nie, nie,
nie mówiła, żeby czegoś takiego
doświadczyła. Natomiast wszyscy czuliśmy,
że po wejściu do tego pomieszczenia ciężko
się oddycha. Znaczy ciężko, ciężej niż
przykładowo w pomieszczeniu obok, czyli w
kuchni czy na korytarzu. W ogóle nie, nie,
czuć było od razu. Każdy, kto wchodził,
to czuł, że coś, co coś tam musi być, coś,
coś. No nie wiem nawet, jak to określić.
No.
A czy wiadomo coś o- Coś jest nie tak, o.
Czy wiadomo coś było o historii tego
mieszkania? Czy, yy, czy rodzina
narzeczonej była, że tak powiem, pierwszymi
właścicielami tego.
Znaczy, yy,
ona wynajmowała to mieszkanie, Więc
tak, tak, tak. Ja z tego, co wiem, to
teraz ten, ten pan zrobił remont, więc nie
wiem, jak to teraz wygląda. Natomiast
wtedy, wtedy nie było wiadomo dużo. No
musi, trzeba by się tego właściciela
zapytać. Ale co tam się działo? Jak to
wyglądało? No to nie jestem w stanie panu
powiedzieć po prostu.
A czy rozumiem, że narzeczona nic wtedy
nie widziała tamtej nocy? Czy w jej
zachowaniu zauważył pan coś nietypowego,
co sugerowało, że na przykład widziała coś
podobnego? Że jakieś miała podobne odczucia?
Właśnie, nie, nie właśnie, właśnie nie
było nic. Ona, ona znaczy-- generalnie ja
mam problemy z zaśnięciem, więc, więc
kładę się i tam chwilkę muszę około
godziny, czterdziestu minut poleżeć. To
też jest przez charakter mojej pracy
wymuszony, ponieważ ja późno kończę i w
momencie, kiedy wszyscy są zmęczeni, to ja
jestem jeszcze po pracy nakręcony, więc,
więc tyle to trwa, zanim zasnę i-i, no,
właśnie nie miała żadnych takich ani, ani,
ani zwidów, że tak powiem, ani odczuć.
Natomiast jedyne, co
mnie przekonuje do tego, że, że widziałem
to, co widziałem, to właśnie to, że
wszyscy zaobserwowaliśmy, kto by tam nie
był, że jak się wchodzi do jego pokoju, to
jest-- ciężko się oddycha. Znaczy, ciężej
się oddycha niż-- takie powietrze jest
suche, ciężkie i nieprzyjemne. I
poza tym powietrzem jeszcze ten klimat, ta
atmosfera w tym pokoju, wie pan, taka--
Atmosfera charakterystyczna dla, dla
starych, dla starego budownictwa.
No, no nie wie pan, no nie powiedziałbym,
bo, bo ja też mieszkałem kiedyś w
kamienicy przedwojennej. Nie było--
zupełnie, zupełnie inna tam atmosfera
była. Więc, więc wydaje mi się, że to,
no coś tam musiało być nie tak. Ja tak uważam.
No, stare budownictwo to już,
z tego, co pan mówił, to chyba już
pięćdziesięcioletni budynek był także to.
Tak, tak, no teraz już tak.
Zanim przejdziemy jeszcze do tej trzeciej
historii, to ja bym jeszcze prosił, żeby pan
w miarę możliwości oczywiście,
powiedział, jaka to była miejscowość, jaka
tam mniej więcej bądź dokładnie była data.
To był 2013 rok.
Wydaje mi się, że to był,
właśnie, żeby nie skłamać, albo wiosna,
albo jesień, nie pamiętam. Natomiast to na
pewno chyba albo może koniec lata, ale
jeszcze nie jesień. Na pewno było chłodno,
ale nie było jeszcze zimno.
Chyba to było ko-- chyba to był koniec
lata mi się wydaje. Wie pan, chyba liście
były jeszcze na drzewach, ale to jeszcze
nie była jesień na pewno.
Mhm. Czyli robiło się już tak-
Warszawa.
Warszawa To było w Warszawie.
A jaka ta dzielnica? Mniej więcej.Ma pan na myśli?
Tak, tak, tak, tak, tak, tak. To w
rejonach, bo nie chcę teraz konkretnie
mówić dokładnie, gdzie to było, ale to w
rejonach Dworca Wileńskiego było
niedaleko.
Mhm. Dobrze, to przejdźmy w takim razie,
bo tu już nie mam więcej pytań. Zobaczę
jeszcze taką małą ściągę mam, żeby sobie
ułatwić tutaj życie w rozmowach ze
świadkami, ale nie mam tutaj już żadnych
pytań dotyczących tej
obserwacji. Chociaż nie. Czy może, może
pan opisać jak ta, jak ta cień, ten
cień na ścianie się poruszał?
Znaczy, ja sobie skojarzyłem tak
wtedy trochę może jak,
jak pająk, może tylko z czterema nogami, a
nie z ośmioma. Coś takiego. Tylko tak chaotycznie
się poruszał. Nie, nie, nie, nie po linii
prostej. Czy, czy, czy, czy
tak jakby no nie wiem, czegoś szukał. Może
o coś w tym stylu jak pies tropi węszy,
to trochę tu powącha, poleci
na drugie miejsce. Tak to trochę, trochę, trochę
na tej zasadzie. Z tym że
no jak to powiedzieć, to nie chcę
powiedzieć biologia, tak? No ale
budowa w cudzysłowie
tego stworzenia
wymuszała jakiś taki inny styl nerwowy,
taki, ale, ale tak jak mówię, to tak jakby
był pająkiem na czterech nogach, tylko
ciałem człowieka. Tak jakby człowiek na
czworaka chodził, tylko miał wszystkie
stawy, że tak powiem, w
drugą stronę, jak gdyby odwrócone. Może,
może jakoś coś w tym stylu,
coś w tym to chyba będzie najbliżej. No po
prostu nie wiem, jak to określić inaczej.
Rozumiem, że
obserwacji tego cienia nie towarzyszyły na
przykład spadki temperatury czy jakieś
inne zjawiska. Po prostu.
Nie, nie nie. Tylko to. Nie, nie, nic
innego nie zanotowałem. Najbardziej się
właśnie skupiłem na strumieniu światła. Bo
mówię, może jakaś mucha jest
przy lampie lata i rzuca taki, taki cień,
ale to ale, ale, ale nie, właśnie, właśnie
Wszystko wykluczyłem po kolei. Wszystko
wykluczyłem po kolei. Dlatego właśnie do,
do, do tutaj do Radia Paranormalium
napisałem, bo nie znam odpowiedzi na to.
No i tak jak mówię, obserwowałem firankę,
czy się nie rusza, pod wpływem jakiegoś
wiatru,
czy, czy, czy to nie jest jakiś refleks,
prawda? Przejeżdżającego samochodu, bo to była noc,
więc musiałbym mieć włączone latarnie. Tak
samo się paliła, więc
to mnie właśnie skłoniło do tego, żeby,
żeby napisać, bo
nie było żadnego racjonalnego
wytłumaczenia tego zjawiska.
Gdyby to był samochód, to musiałby tam
dosyć chyba chwilę krążyć.
No tak, no ale mogło na przykład kilka
jechać, tak? I każdy, ale to było widać
refleks już na, na ramie okna. Prawda, że,
że, że, że się odbija światło na ramie
okna. Tutaj, tak jak mówię, cały czas był,
było stabilne światło z latarni, takie
bardzo przyjemne, takie ciepło
pomarańczowe, żółto pomarańczowe, takie
ciepłe i, i padało cały czas pod jednym
kątem. Tak jak mówię, ani się firanka nie
ruszała. Przepraszam. Ani, ani żaden owad
nie latał czy nie chodził po tej firance.
Tak mi się wydaje. No bo
znaczy może chodził po firance? No tego
nie zaobserwowałem. Tak, ale, ale, ale nie
widziałem, żeby coś się tam ruszało innego.
Dobrze, przejdźmy zatem, bo tu już nie mam
żadnych pytań dotyczących tej drugiej
historii. Przejdźmy może teraz do
sierpnia bieżącego roku. Jak pan to ujął,
zwykła obserwacja Nola w rejonach
Przysuchy pod Radomiem.
Tak, tak, tak, tak, to dokładnie to nie
Przysucha, tylko to Bruszkowice, ale tutaj
już nie będę podawał żadnych detali,
żeby, żeby, bo to niedawno było i
powiem tak
bez, bez detali, w sensie ja znalazłem się
na tarasie. Już nie będę mówił o jakichś
okolicznościach jednorodzinnego domu,
bardzo ładnego, bardzo duży, piękny,
piękny taras, naprawdę, no. A ponieważ ja
jestem, że tak powiem, rodowitym
mieszczuchem od pokoleń, to nie mam
rodziny na wsi. Nie, nie mam możliwości
obserwacji nieba tak naprawdę tego
pięknego. A wtedy miałem. No i tam znajomi
się zajęli, że tak powiem, sobą
rozmawiali, bo tam stoliczek był, tam
sobie rozmawiali. Od razu mówię, że tak
samo w środę, ponieważ kierowcą byłem
także nie byłem pod wpływem żadnych
środków odurzających alkoholowych.
Tylko pod wpływem nikotyny, że tak powiem,
ponieważ palę papierosy
i. No zacząłem obserwować nieboskłon. No
po prostu fenomenalne to było. Chwilę było
chwilę przed zachodem, bo tam jeszcze na
horyzoncie widziałem tą górę taką
zostawioną po tym, jak świeżo słońce
zajdzie, to taki kawałeczek jasnego pasa i
to niebo tak pięknie przechodziło z
błękitu na horyzoncie, aż dosłownie czerń
po drugiej stronie,
po stronie wschodniej już całe czarne, aż
do takza przepiękny widok. No i te gwiazdy to po prostu
hipnoza, autentyczna hipnoza. Bo jakbym
mieszkał w takim
w takiej miejscowości, to nawet teraz po
pierwsze co kupiłbym sobie po prostu jakiś
dobry teleskop i nie wychodził stamtąd.
No i sobie korzystałem z sytuacji, że tam
wszyscy są zajęci. Mogę sobie sam, że tak
powiem, trochę czasu poświęcić. Zacząłem
obserwować to niebo. Patrzę, patrzę i
zauważyłem punkt. Punkt, który się
poruszał cały czas z tą samą prędkością.
Więc sobie pomyślałem a, pewnie satelita,
albo może Międzynarodowa Stacja Kosmiczna
leci, no bo akurat nie wiem jak ona
przelatuje, z jaką szybkością. A tak sobie
pomyślałem, a na pierwszy rzut, pierwsza
moja myśl pewnie jakiś satelita leci, tak?
To jest stałe światło, tak świeciło jak
gwiazda dosyć wyraźnie
i poruszało się w stronę. Na, zaraz, żeby
panu nie... Na zachód się poruszało.
Dobrze mówię? W stronę zachodnią
południowo zachodnią bardziej. I
obserwuję ten obiekt, obserwuję, palę
papierosa. On dosyć tak wolno leciał, bo
to no dobrych, myślę, że z pięć...Tak,
tak, tak, tak, tak właśnie-- minuta
minęła. Cały obserwacja, cała obserwacja
trwała może pięć minut, także on tak
spokojnie dosyć się poruszał. Nie byłoby
nic dziwnego, gdyby on w pewnym momencie,
bo on leciał cały czas z tą samą
prędkością i cały czas prosto. Gdyby w
pewnym momencie, jak ja obserwowałem, nie
zaczął się poruszać na boki.
W ogóle był to by stałica czy jakiś
kosmiczny w cudzysłowie śmieć, czy czy
stacja no przecież nie wykonywała żadnych
ruchów gwałtownych, tak? Gdyby to był
samolot, też by nie mógł tak manewrować. A
on tak zaczął.
No nawet chyba helikoptery nie są w stanie
takich ruchów wykonywać.
No no nawet, nawet. A poza tym no to
byłoby widać, bo przecież mają te światła,
wszystkie czerwone, zielone, tak żeby
halogeny tak, żeby po prostu na
odpowiedniej wysokości, żeby było można było
przez, przez tam naziemną,
naziemną,
no Boże, ekipa już przepraszam, bo trochę
się denerwuję. To
sklasyfikować. No czyli
czy on leci w moją stronę, czy, czy w
przeciwną ten samolot, czy pojazd to musi
mieć czerwone światło zielone, tak na
krańcach skrzydeł, żeby było wiadomo, w
którą stronę leci.
I gdyby to był jakiś, jakaś maszyna
latająca w sensie znana cywilna czy ten.
No to byłoby widać od razu jakby wysyłał
jakieś migały mu lampki czy pozycyjne tak zwane, czy
nawet reflektor, tak? A tutaj było czyste
czysty punkt jak gwiazda. Nie było ani
żadnej łuny poświaty, tylko normalnie tak
jak gwiazda. Tak jak mówię, czasami się
obserwuje, że planeta przelatuje. Coś to
widać po prostu. A tutaj identyczna
obserwacja. Nic dziwnego nie zauważyłem.
Potem zacząłem się przyglądać, przyglądać.
To patrzę, że bardzo delikatne, subtelne
te ruchy były, ale były widoczne.
Czy to były jakieś skręty, takie po łuku,
czy takie zygzaki bardziej?
Nie, bardzo ostre właśnie ostre.
Po łuku jeszcze pół biedy, a tutaj sobie
wyznaczył może grąd czy coś, prawda? A tutaj były ostre
i nieduże tam były odchyły od toru lotu,
ale były zauważalne
i nerwowe takie. Także, także to, to też
właśnie skłoniło mnie do tego, żeby, że
znaczy jestem skłonny stwierdzić, że to
nie był żaden pojazd taki, który mogę do czegoś
przypisać
cywilnego może w ten sposób o. Czy znajomi
coś też zaobserwowali, czy po prostu tam byli?
Tak, ja w ogóle nie komentowałem tego.
Zostawiłem to dla siebie w tym wypadku, bo
stwierdziłem, że nie ma sensu. Po prostu czasami może
gdybym z bratem był, to bym bratu chętnie
pokazał i razem byśmy se oglądali, ale nie
każdy się tymi zjawiskami interesuje i
też nie chciałem się skompromitować. A
może w ten sposób wie pan jak, to jest?
No, także w zasadzie.
Ile czasu mniej więcej trwała cała
obserwacja tego obiektu?
Wie pan co, dosyć długo mi się wydaje, że
to 5 minut na pewno, może nawet więcej, bo
ja nie patrzyłem akurat nie zerknąłem na
zegarek, ale, ale to było jakoś po 10:00,
między 10:00 a 11:00 w nocy. Znaczy nie,
to chyba było przed 11:00, bo jeszcze słońce
to był-- jeszcze słońce zaszło, to już się
robiło tam. Znaczy było widać, że-- z
której strony jest wschód, zachód, bo
zdążyło zajść, ale było jeszcze troszeczkę
jaśniej niż w tym momencie obserwujemy.
Było troszeczkę jeszcze jaśniej na
zachodzie, a na wschodzie była już totalna
po prostu czerń, yy, po całym horyzoncie,
więc było widać tą różnicę mimo
wszystko troszeczkę, więc wydaje mi się,
że to było no już przed 11:00, ale na
pewno po 10:00 to było, jest chyba lipiec.
To był- Mam jeszcze takie pytanie, czy, czy na tle
pozostałych obiektów na niebie pod
względem jasności i rozmiarów ten obiekt
jakoś się wyróżniał? Był większy, jaśniejszy?
Noszy wyglądał tak jak gwiazda. Nie był,
nie był jaśniejszy ani większy.
Był, był dość dobrze widoczny, widoczny
jak gwiazda polarna, o. Tak bym to
określił. Także był bardzo, bardzo dobrze
widoczny, natomiast nie odróżniał się.
Gdyby się nie ruszał, toby był nieodróży--
Przepraszam, gdyby się nie poruszał, to
byłby nie do odróżnienia, o.
Dobrze, to dziękuję w takim razie jeszcze
raz, że się pan postanowił, że się pan
zechciał podzielić tymi historiami.
A ja bardzo dziękuję, że pan zechciał
zadzwonić, bo też nie wiedziałem właśnie,
czy, że tak powiem, się nie ośmieszę, ale,
ale, ale no słucham was już od lat i
bardzo mi się podoba właśnie, właśnie
tutaj przy pana czy pana gości podejście,
że wy tak to rzetelnie wszystko robicie i
na, na, na-- no chyba nie macie
konkurencji z tego, co obserwuję, to, to
nie macie konkurencji.
No, w polskim internecie drugiego radia
nadającego cały czas tematy paranormalne
to raczej chyba nie ma, z tego, co się
orientuję. Zresztą w internecie
anglojęzycznym też jest-- takich stacji
można policzyć na palcach jednej ręki.
Właściwie także- No, to jest prawda.
Jesteśmy pionierami.
Jeżeli chodzi o jakość. No
to ja się przez przypadek
waszą stację odkryłem dzięki teorii chaosu,
bo przez przypadek znalazłem Teorię Chaosu
i tam jakiś odnośnik był po prostu na
YouTubie, jakiś odnośnik był wie pan,
właśnie do jakiejś audycji waszej, już nie
pamiętam, którą przesłuchałem pierwszą. I
tak się zaczęło. Potem to już poleciało
jak po równik pochyły, jedna za drugim
więc staram się być na bieżąco właśnie na
YouTubie. I teraz widziałem, że
prowadzicie tą nową serię, właśnie świadkowie mówią i
też mi się spodobała i stwierdziłem, że no
kurczę, co mi szkodzi, zadzwonię, opowiem tak?
No właśnie ta seria chyba tak
zachęca niektórych do tutaj dzielenia się
historiami. Także to bardzo, bardzo, że
tak powiem, otwiera ludzi. Usłyszenie, że
ktoś przeżył coś podobnego, ja też się
podzielę.
No właśnie na tej zasadzie. I tak mnie coś
tknęło ostatnio i dlatego mówię, a
napiszę. A co mi szkodzi, prawda? Na tej zasadzie.
Dobrze, to ja w takim razie dziękuję
jeszcze raz, że zechciał się Pan tutaj
podzielić. No i też dziękuję za słowa
uznania w imieniu kolegów z audycji. No i
tak jak mówię, przekażę zapis rozmowy
badaczom tutaj współpracującym z Radiem Paranormalium.
Dziękuję bardzo.
I też czasami udzielającym się w audycjach
swoją drogą i jeżeli będą, będą mieli
jakieś pytania do pana, to oczywiście się
zgłoszą.
Dobra, super. Ja również panu bardzo
dziękuję, że pan zadzwonił do mnie i, i
może jeszcze do usłyszenia, mam nadzieję.
I to była ostatnia przygotowana na dziś
rozmowa z naszym słuchaczem. Teraz jeszcze
kilka słów gwoli zapowiedzi tego, co może
nie w następnym odcinku, ale w jakiejś
bliżej nieokreślonej przyszłości może się
pojawić w podcaście "Mówią świadkowie".
Otóż czeka sobie na obrobienie i
przygotowanie bardzo długa rozmowa ze
słuchaczką, która zachęcona piątym
odcinkiem podcastu "Mówią świadkowie", w
którym prezentowaliśmy rozmowę Damiana
Treli z jednym świadkiem, który przekazał
całą serię wysoce dziwnych zdarzeń,
postanowiła podzielić się swoimi licznymi
paranormalnymi historiami z całego swojego
życia. Młoda kobieta praktycznie od
dzieciństwa doświadcza różnych
paranormalnych zdarzeń, włącznie z
licznymi obserwacjami UFO, często w
towarzystwie innych osób, zdarzeniami
przywołującymi na myśl Wzięcia, bliskie
spotkania z dziwnymi istotami, w tym z
bedroom visitors i tak dalej. Co ciekawe,
słuchaczka wydaje się w jakiś sposób
przyciągać różne, nazwijmy to paranormalne
nieprzyjemności do osób, u których w
danym momencie mieszka lub z którymi łączy
je jakaś więź emocjonalna. Nie podaję
konkretnego terminu emisji tej rozmowy,
ponieważ jest ona bardzo, bardzo długa.
Trwała ponad trzy i pół godziny, w związku
z czym obrobienie całego nagrania i
wycięcie pewnych elementów mogących
umożliwić zidentyfikowanie naszej
słuchaczki, troszkę jeszcze może zająć,
ale postanowiłem już teraz zapowiedzieć,
co może się ukazać w naszej audycji już za
jakiś czas. Wysłuchaliście Państwo
szóstego odcinka podcastu "Mówią
Świadkowie". Dajcie znać w komentarzach,
co sądzicie o zaprezentowanych dzisiaj
historiach. Gorąco również zachęcamy do
dzielenia się swoimi relacjami ze spotkań
z Nieznanym, bądź to w komentarzach pod tą
audycją, bądź poprzez kontakty, które
przypomnimy jeszcze raz na koniec audycji.
Radio Paranormalium — paranormalny głos w
Twoim domu. Dziękujemy za uwagę i do
usłyszenia w kolejnych naszych audycjach.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasz
adres email: radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. Skype:
Radio.paranormalium.pl. Numer
telefonu: 32 746 00 08. 32
746 00 08. Numer komórkowy: 530 620
493. 530 620 493. W razie, gdyby po drugiej
stronie połączenia telefonicznego nikt nie
dyżurował, istnieje możliwość wysłania
SMS-a bądź nagrania wiadomości głosowej. W
razie wykorzystania zapisu rozmowy w
którejś z audycji, istnieje możliwość
zmiany barwy głosu. Ponadto wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną
anonimowość.