Radio Paranormalium zaprasza do wysłuchania audycji z cyklu: "Debaty
niekontrolowane". Z wizytą w biurze duchów. Witajcie bardzo
gorąco i serdecznie na antenie Radia Paranormalium. Właśnie
tutaj, właśnie teraz, w tym konkretnym punkcie czasu i
przestrzeni. W niedzielę, dwudziestego października roku
pańskiego dwa tysiące dziewiętnaście, rozpoczynamy na antenie
Radia Paranormalium kolejną debatę niekontrolowaną z cyklu: "Z
wizytą w biurze duchów". A dzisiaj tematem
przewodnim będą opiekunowie duchowi. Czy opiekunowie
duchowi wpływają na nasze życie? Jaka jest różnica między
intuicją a przeczuciem? Czy jesteśmy prawdziwymi kowalami
własnego losu, a może raczej więźniami zasad i
okoliczności, w jakich przyszło nam żyć? I
jak gęsta jest ta tkanina naszego losu i czy można
spojrzeć gdzieś poza nią? Na te i na wiele
innych pytań postaramy się znaleźć odpowiedź już
dziś. Ale zanim do tego przejdziemy i zanim
przedstawię naszych gości, tradycyjnie podam kontakty do Radia
Paranormalium. Numer, pod który będzie można
dzwonić... Myślę, że tak za pół godziny będzie to
ogłoszone na pewno na czacie. Otwarcie linii telefonicznej.
Numer, pod który będzie można dzwonić i pod który już teraz
właściwie można również wysyłać SMS-y to pięćset trzydzieści,
sześćset dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset
trzydzieści, sześćset dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Skype:
radio.paranormalium.pl.
Jesteśmy także na Gadu-Gadu pod numerem trzydzieści sześć, zero
osiem, osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści sześć, zero osiem,
osiemdziesiąt, zero dwa. Czekamy także na Państwa komentarze
na czatach Radia Paranormalium, na www.paranormalium.pl
oraz na czacie, który towarzyszy naszej transmisji na
YouTube. Można nas także spotkać na Facebooku, na
fanpage'ach Radia Paranormalium i bloga Biuro Duchów,
na grupach Radio Paranormalium i czytelników
Niespanego Świata. A jeżeli ktoś woli, to może nam także
wysyłać pytania, komentarze i różne inne wiadomości
odnoszące się do naszej audycji na nasz adres e-mail: radio@paranormalium.pl.
Przy mikrofonie i za sterami technicznymi i przy
naszym telefonicznym, przy naszym radiowym smartfonie Marek Sęk
"Ivellios". A dzisiaj po drugiej stronie połączenia
internetowego jest z nami jak zawsze prowadząca
debaty niekontrolowane z cyklu: "Z wizytą w biurze duchów",
autorka bloga biuroduchow.pl Beata Kampa vel Ada Edelman oraz nasz dzisiejszy
gość pani Izabela Kijak, medium spirytystyczne i doradca duchowy. A więc
z czystym sumieniem, drogie Panie, przekazuję Wam właśnie
teraz, właśnie tutaj głos. Witam bardzo serdecznie. Yy, bardzo się
cieszę, yy, że na- nasz dzisiejszy gość, czyli Izabela Kijak, przyjęła
zaproszenie. EE, jest to bardzo interesująca postać.
Medium, doradca duchowy, osoba, która zajmuje się miejscami nawiedzonymi, yy,
również, yy, oczyszcza miejsca energetyczne i jest tarocistką. Witaj
Izuniu. Dzień- dzień dobry wszystkim. Witam
i dzię- i dziękuję bardzo za zaproszenie Beatko i
Marku. Ja chciałam tylko, yy, jeśli pozwolisz, jeszcze przypomnieć naszym, yy,
słuchaczom, że na, yy, fanpage'u Biura Duchów i,
yy, Radia Paranormalium trwa konkurs. Można, yy, wygrać
książkę Ananda Dilwara "Niewolnik, czyli jak
przebudziłem się do życia". Yy, jeden egzemplarz,
jak zwykle, jest, yy, przeznaczony dla
czytelników, yy, Biura Duchów, yy, drugi jest,
yy, dla Państwa, yy, którzy weźmiecie
udział w dzisiejszej audycji czynny, czyli, yy, będziecie do
nas pisać, będziecie się z nami komunikować. Wśród
tych osób ten drugi egzemplarz zostanie, yy, rozlosowany. Książka
jest, yy, naprawdę ciekawa. Jeśli
macie Państwo wątpliwości, czy, czy, czy warto o nią grać,
to zapraszam na, yy, fanpage'u Biura Duchów. Jest link do recenzji, yy, tej
książki, mm, i myślę, że też trochę dzisiaj będziemy się, yy, do
historii w niej opisanej, yy, odnosić. Yy, pozwolę sobie,
yy, powiedzieć, że autor, czyli Anan Dilwar, jest to człowiek, który zapadł w
śpiączkę. Yy, w trakcie tej śpiączki przeszedł również śmierć kliniczną i,
yy, ocknął się w- w sparaliżowanym ciele, bez jakiejkolwiek
możliwości kontaktu ze światem. I zrządzeniem losu został przykuty
do szpitalnego łóżka, odcięty od rodziny,
pozbawiony możliwości kontaktu ze światem zewnętrznym. I
wtedy, można powiedzieć, w, w takiej przełomowej chwili, kiedy stracił
wszystko, co było mu dane w tym wymiarze, odezwał się w jego głowie wewnętrzny
głos, duchowy przewodnik, być może anioł stróż. I ta postać, ta
istota, przez wiele dni i miesięcy podtrzymywała Ananda w
jego głębokim procesie przemiany, yy, nie tylko korygując jego życiową
optykę, ale też budząc w nim ogromne pokłady miłości.
Myślę, że, yy, jest to, yy, przyczynek również do naszej-...
dzisiejszej dyskusji, ponieważ, yy, wiele by można mówić o całej
historii, yy, opiekunów duchowych, zwanych aniołami, zwanych, yy, w wielu
kulturach bardzo różnie. Niemniej wszyscy kojarzymy taką
postać z kimś szalenie nam przychylnym, z kimś, kto może
zmienić nasze życie, kto może nam dopomóc w krytycznych
sytuacjach. Są osoby, które twierdzą, że widziały swojego anioła
stróża. Chciałabym, yy, zapytać Izabelę: jak Ty widzisz, yy,
samą ideę istnienia takich opiekuńczych istot przypisanych do nas? I czy
Ty kiedykolwiek widziałaś swojego anioła stróża? Yy, myślę, że każdy takiego
anioła stróża ma. Czy opiekuna, czy przewodnika.
Każdy takiego przewodnika swojego ma. Ja mogę
powiedzieć, tak z życia, taką historię mogę opowiedzieć, z
życia wziętą. Na przykład, jak chodziłam do takiej szkoły
psychologii psychotronicznej, pojechaliśmy do Augustowa na
warsztaty. Siedzieliśmy sobie wtedy wszyscy w
danym pomieszczeniu, tak na krzesełkach, siedzieliśmy
dookoła. Ktoś tam, prawda, przeprowadzał jakiś, yy, wywiad, ktoś
przeprowadzał, yy, tematycznie, prawda, coś. I, i co, my kochani? Zobaczyłam
wtedy za każdą postacią, która... za każdą osobą, która
siedziała na danym krzesełku, zobaczyłam różne
postacie. Od jednej do trzech postaci, czyli za każdą
osobą, yy, stała postać, świetlista istota. Od jednej do trzech. Nie
było takiej opcji, żeby za kimś postać nie
stała. Czyli uważam, że każdy ma, posiada taką właśnie,
takiego swojego anioła stróża. Ja też takiego
przewodnika, tak nazywam raz anioł stróż, raz przewodnik, no, prawda? Ale
ja takiego przewodnika mam swojego, z którym
współpracuję, że tak powiem. Tak jak mówiłaś właśnie, że
chodzę i oczyszczam domy z różnej energii, z różnych,
odprowadzam zagubione duchy. To właśnie z tym moim
przewodnikiem, który mnie bardzo wspiera, który mi
pomaga, który też odprowadza duchy
zagubione, które nie chcą na przykład odejść. Są takie duchy,
które na przykład nie chcą odejść i ten mój
przewodnik pomaga właśnie mi w tym, żeby pomimo
tego, że dany duch nie chce odejść, yy, no, odprowadzamy
go dla jego dobra, jak on to mówi, właśnie dla jego dobra. A Izuniu, czy ty
widziałaś swojego opiekuna? Czy wiesz, jak on wygląda? Tak. Wiesz co?
Pokazywał mi się wiele razy. Wiele razy mi się
pokazywał. Wiesz, na przykład pierwszy raz pamiętam,
jak próbowałam wyjść z ciała, prawda? OBE, świadome
wyjście z ciała. To jak udało mi się
wyjść, zobaczyłam właśnie tą świetlistą postać.
Świetlistą postać, która niesamowicie
przekazywała mi, jakby to powiedzieć, tą miłość
bezwarunkową, tak? Która właśnie po tamtej stronie tak dużo
jest tej miłości. Czyli odczuwałam spokój,
miłość, ciepło, radość. Wiedziałam, że nie jestem
oceniana. Wiedziałam, że to jest ktoś, kto mnie niesamowicie
kocha. Wtedy widziałam. Też widzę, bo mam
takie też różne wizje, tak? Czyli widzę w tych wizjach
właśnie swojego przewodnika. Nieraz, bo sama nie wiem, jak
nieraz sobie poradzić z danym duchem, z daną jakąś tam
naprawdę trudną sytuacją, to widzę właśnie, jak
ten przewodnik mi wtedy pomaga. Ma takie
różne, tak jak ci kiedyś właśnie wcześniej też mówiłam,
Beatko, narzędzia. Ma różne narzędzia,
którymi się wspiera. Takie ma atrybuty swoje, ten
przewodnik, ale pokazywał mi się wielokrotnie,
szczególnie pod postacią właśnie taką świetlistej, świetlistej
istoty. No, ja muszę się Państwu przyznać, że miałam taką bardzo
szczególną historię w swoim życiu. Nie chcę tu wchodzić w szczegóły, bo, bo
dużo by, dużo by mówić. Natomiast też miałam okazję
zobaczyć, yy, i pierwszego, i drugiego z tych moich duchowych opiekunów. I to
pokazali mi się w swojej formie jak najbardziej z
krwi i kości. Myślę, że oni też przybierają taką postać,
jaką jesteśmy w stanie objąć percepcją, ponieważ myślę, że gdyby nie
przybrali pewnej formy i nie, nie ułatwili nam w ten sposób kontaktu, to, yy,
przyjęcie ich jako czystej energii, no, mogłoby być dla nas trudne z
tego względu, że jednak żyjemy w ciele fizycznym, w
świecie fizycznym, w świecie form, kształtów i tutaj ich postacie,
upostaciowienie samych siebie myślę, że jest po
prostu po to, żeby, żeby łatwiej nam było, yy, pewne rzeczy
przyjąć i objąć naszą świadomością związaną z ciałem fizycznym, więc do pewnego
stopnia ograniczoną. Ja się zastanawiam i ciekawa jestem Twojej opinii, bo,
yy, osoby, zwłaszcza młode, w tej chwili bardzo mają ten kontakt
ze światem duchowym zaburzony, gdyż z jednej strony oni są,
jakby to powiedzieć, mocno przeintelektualizowani, tak? Usiłują wszystko pojąć
rozumem i tego też poniekąd uczy ich szkoła.... Z drugiej strony,
jeśli już, yy, dotykają tej sfery duchowej, no to, yy, bardzo
często, przynajmniej słyszę ja takie głosy, że ta
postać anioła stróża wydaje im się taka, mm, infantylna, taka, mm, pełna,
jakby, czegoś takiego nierealnego. Oni chyba przede wszystkim
kojarzą to z, no, no, z takich rzeczywiście bardzo infantylnych obrazków
przedstawiających anioły. I wydaje mi się, że chyba
brakuje im jakiejś płaszczyzny, na której oni by się mogli zwrócić do, yy,
tego swojego duchowego opiekuna. Mm, tylko nie potrafią. Yy, i o! Tu się nawet
od, yy, naszych słuchaczy pojawia pytanie: co zrobić, żeby skontaktować się
ze swoim aniołem stróżem? Co ty byś
doradziła? Znaczy Beatko, no, na pewno wiesz, no,
można się skontaktować poprzez pewną medytację, wycisz,
wyciszenie umysłu, jak to się mówi: nie myślę o niczym,
tak? Czy pustka, tak. Czyli taka pewna
medytacja. Możemy też wtedy zadać nawet jakieś
pytanie, konkretne pytanie: co mam zrobić? I niech te
myśli przepłyną przez nasz umysł. Ale wiesz co? Chciałam się
odnieść jeszcze do tej wcześniejszej twojej wypowiedzi właśnie.
Dlaczego właśnie ludzie niektórzy nie wierzą? Wydaje mi się,
że to jest do czasu, aż nie przeżyją coś, coś
naprawdę ciężkiego, poważnego w swoim życiu. Ja chciałam taką
historię króciutką przytoczyć, gdzie też klientka przyszła do
mnie i opowiedziała mi właśnie ją, że miała słuchawki
na uszach, wędrowała sobie szybkim krokiem do pracy
i mówi: "Iza, zamyśliłam się, zamyśliłam się. Idę, idę tak
szybko, szybko. Nagle czuję, że ktoś mnie szarpnie...
Szarpnął mnie za kurtkę z tyłu. - Mówi - Odwracam się, bo
chciałam zobaczyć, kto to jest, o co chodzi. Patrzę, nie
ma nikogo. Odwraca się w drugą stronę, a tu przejechał
samochód". Mówi: nie była świadoma nawet tego, że,
yy, no, że mogła zginąć w tym momencie, tak? Gdyby nie ten
właśnie jej anioł stróż. Ona wiedziała, że on ją
uratował. To są właśnie takie chwile, takie momenty w życiu,
że każdy wie, że to był taki mały cud. To przewodnik był
czy anioł stróż, który uratował ją w tym momencie, tak,
akurat tą, tą moją klientkę. Więc jak można robić?
No, wydaje mi się właśnie, że, no, poprzez medytację,
wyciszenie. No, nie wiem, co ty byś jeszcze Beatko
powiedziała? No, mnie się wydaje, że przede wszystkim, yy,
najważniejszą zasadą wszechświata jest wolna wola. Daje to w sposób logiczny
do myślenia, że jeżeli, yy, ma się nam zdarzyć kontakt z naszym duchowym
opiekunem lub też chcielibyśmy, żeby wspomógł nas, ponieważ nasze
życie jest w jakiś sposób obciążone,
zagrożone, jesteśmy w sytuacji, która nas po
prostu przerasta. Trzeba się o taką pomoc zwrócić, bo logiczne
jest dla mnie, że w związku z tą wolną wolą, mm, żaden
byt nie może ingerować w nasze życie. Tymczasem taka historia, jaką
przed chwilą opowiedziałaś, mm, jest, yy... Ktoś powie: "No ale
przecież ta pani szła, była zupełnie wyłączona. Yy, nie, nie poprosiła
świadomie o tą opiekę". Ona świadomie nie poprosiła, ale z
poziomu duszy taka prośba zapewne nastąpiła, gdyż nie wierzę,
że jakakolwiek kochająca, przychylna nam istota może
sama z siebie ingerować w nasze życie. Zawsze
pojawia się gdzieś ta prośba i wydaje mi się, że kiedy jesteśmy odcięci, czyli
nie, nie potrafimy nawiązać tego kontaktu, nie potrafimy wyciszyć
umysłu, to nasza dusza na tym wyższym poziomie, którego my sobie nie
uświadamiamy, jest w stanie to zrobić. Więc ten kontakt wbrew
pozorom trwa nieprzerwanie. Tyle
tylko, że on może być bardzo świadomy, taki jak w twoim wypadku i
nieświadomy, taki jak w wypadku, który przed chwilą opisałaś. Mnie się to- i
nazwałaś to zresztą pięknie, małym cudem. Właśnie, te małe cuda to, to dla mnie
stanowią dowód nieprzerwanej trwałości, yy, kontaktu
między... połączenia między nami a tą opiekuńczą, która nad nami czuwa. Czy nie
wiem, jak, jak ty to widzisz? Czy podobnie? Oczywiście, że tak. Podobnie
Beatko, zgadzam się z tobą w stu procentach, ale
chciałabym właśnie jeszcze powiedzieć, że opiekun jest po to
właśnie, żeby się nami, jak sama nazwa mówi,
opiekować w takich różnych sytuacjach. Oczywiście za
zgodą naszą, tak? Że mamy tu jeszcze żyć, mamy coś z
czegoś tutaj wykonać, ale na przykład właśnie
nieraz przychodzą do mnie klienci i mówią, że: "wiesz, Iza,
nie wiem skąd, ale przyszła do mnie taka informacja, taka
myśl". I to jest właśnie to.
Najprawdopodobniej to jest właśnie dobra myśl, przekaz
telepatyczny od tych naszych przewodników, od aniołów
stróżów. I na przykład też przytoczę taką fajną historię kolegi mojego Józka,
który... z którym się właśnie kiedyś zapoznałam i bardzo mu
też dziękowałam za to, że mi to opowiedział. To jest
historia sprzed piętnastu lat.... Mówił do mnie tak: "Iza,
wiesz, miałem taką nieciekawą sytuację. Kładłem się do
łóżka i siadała na mnie, tu na klatce mojej
piersiowej siadała, ym, jakaś energia. Nieraz
mówią o tym, że to jest jakaś zmora, taka, która dusi w
nocy". Mówi: "Panicznie się tego bał". Mówi: "Iza,
bałem się tego niesamowicie. Szukałem pomocy wszędzie". Mówi:
"Byłem nawet u was na Jasnej Górze. Tam, jakieś
egzorcyzmy też były odprowadzane. Ja jestem z Częstochowy"
i mówi: "No, niestety to nic nie pomogło". Mówi: "Myślałem
nawet o samobójstwie, bo tak panicznie się tego
bałem. Bałem się chodzić w ogóle spać, bo to było tak
nieprzyjemne, niemiłe. I nagle - mówi - nie wiem skąd,
przyszła taka do mnie myśl, właśnie telepatyczna myśl. Przyszła
myśl: otocz to coś miłością. Otocz to
coś miłością. Mówi: Iza, nie wiem skąd. I wtedy zrobiłem
dokładnie tak. Otoczyłem to coś, co na klatce piersiowej mi
siedziało". Mówi: "Musiało to mieć jakąś wagę, ponieważ czuł,
że się zatapia, yy, na wersalce. Czyli jakąś wagę to
musiało mieć. Otoczyłem to coś miłością i mówi: jak
to uciekło, nigdy więcej nie powróciło". Więc sam
sobie nie był w stanie poradzić i też i szukał pomocy. No,
jakoś wychodzi na to, że mu nikt nie pomógł, nie był w
stanie. I przyszła ta myśl, tak? Podejrzewam, że
to właśnie od jego opiekuna, od anioła stróża, który właśnie
w ten sposób mu pomógł tą informacją: otocz to coś
miłością. A to coś, ta zmora oczywiście żywiła się,
yy, no, żywiła się jego strachem, lękiem i jeżeli otoczył
ją miłością, to po prostu uciekło, bo nie chciało
miłości, prawda? I to jest taka historia, ale dla mnie, w
moim życiu ona jest bardzo ważną historią, bo wiem, że
właśnie ta miłość, no, jest najważniejsza. Miłość
jest najważniejsza. Tutaj jeden z... trwa dyskusja na, na czacie między
słuchaczami i jeden ze słuchaczy napisał, że, ee, może ten
stróż to po prostu taki program antywirusowy. No, jest to zapewne odniesienie
do koncepcji znanej już powszechnie, ee, i ugruntowanej w
świadomości, czyli koncepcji Matrixa. Ja bym się z tym, mm, do
końca nie zgodziła, dlatego że, yy, mm, program, yy, po pierwsze ja w ogóle
nie wierzę w taką wizję, jaka została przedstawiona w filmie
Matrix, a przynajmniej nie dosłownie. Mm, myślę, że, yy, wszyscy jesteśmy
podporządkowani jednemu podstawowemu prawu, prawu, yy, kosmicznej
synergii. I to wszystko, co dzieje się w naszym życiu, mm, jest pewnym, ee,
następstwem konkretnych zdarzeń. Yy, nie wierzę też do
końca, ale o tym będziemy mówić jeszcze, jeszcze za
chwilę. Nie wierzę, że nasze życie jest od początku do końca zaprogramowane.
Powiedziałabym raczej, że, ee, słowami Wangi, że życie ludzkie to jest tkanina,
którą tkamy codziennie i w miarę jak powstaje pewien
splot, pewien wzór, który tworzy się codziennie i codziennie się
zmienia. Bo może być tak, że przez jakiś czas, yy, żyjemy harmonijnie,
w zgodzie ze sobą, yy, odczuwamy wspaniałe emocje i ta
tkanina plecie się bardzo pięknie. Coś dzieje
się nagle w naszym życiu i ten splot się zmienia. I właśnie zmiana tego
splotu jest taką specyficzną zmianą naszej drogi życiowej. I
wtedy, ee, moim zdaniem uważam, że właśnie nasza dusza lub my świadomie
zwracamy się do świata opiekunów duchowych o pomoc. I ta
pomoc nadchodzi. Dlatego, yy, mm, porównanie tego wszystkiego z takim
programem antywirusowym, no, przynajmniej na ile ja rozumiem, ee,
jako osoba, no, powiedzmy, nie bardzo zapoznana z technologiami, czym jest ten
program antywirusowy, wydaje mi się, że to jest, yy, porównanie zbyt
uproszczone. Yy, pewne rzeczy można zaliczyć do, do
przypadków, do jakichś takich koincydencji, które następują, mm, yy, na
zasadzie splotu jakichś okoliczności, zupełnie trudnych do
powiązania. No, chociażby sytuacja, nie wiem, yy, na pewno pamiętasz, bo to,
to tak było głośno na, o tym w mediach, że kiedy abdykował
papież, to nad Watykanem rozpętała się taka, no, jakaś potworna,
ogromna burza z piorunami, z których to jeden trafił
właśnie w kopułę Bazyliki Świętego Piotra. No i niektórzy doszukiwali się w
tym bardzo głębokich znaczeń, ale myślę, że równie dobrze można to
zakwalifikować, yy, jako, no, splot pewnych okoliczności, yy, którym, yy,
ludzie usiłują nadać sens, prawda? Że, że żeby jakoś to swoje życie
uporządkować. Natomiast wydaje mi się, że takie interwencje
anielskie to już jest zupełnie inna liga i zupełnie inna,
yy, odczuwalna energia w tym, w tym wszystkim.... Ty spotkałaś takie przypadki?
No, na przykład podobne do tego, o czym mówiłam na początku, o przypadku Ananda
Dilwara, który pod wpływem takiego doznania głębokiego,
mistycznego spotkania z czy, z energią, z osobą, istotą. Całkowicie zmienił
ktoś swoje życie podczas takiego spotkania?
Powiem Ci, że na ten moment nie przychodzi mi nic w
ogóle do głowy, ale raczej się ja się spotykam
właśnie z takimi niestety problemami, że jakieś
sytuacje nieraz się zadzieją nieciekawe w związku z duchami,
bo ja się jednak dużo zajmuję odprowadzaniem duchów
różnych, różnych duchów, duchów zagubionych. Z tym
się najbardziej spotykam i raczej właśnie jestem w
tym momencie po tej stronie odprowadzania. Z tym moim
przewodnikiem odprowadzamy te duchy i
wiesz, tak to- No, ale słuchaj! Pod wpływem
chyba, chyba że się zmienił, że się na przykład no,
ludzie, wiesz, w tych nawiedzonych różnych domach, bo są
takowe domy, no, zmieniają się pod tym wpływem, że
wierzą. Choć też ktoś mówi: "Iza, nigdy bym nie uwierzył,
gdybym tego nie przeżył, tak? Gdyby mnie to nie
spotkało". Dużo jest takich ludzi, którzy mówią: "no,
wcześniej nie wierzyłam czy nie wierzyłem. Spotkało mnie to i
teraz wiem, że coś takiego jest". No. Ale zobacz, ktoś, kto żyje w takim domu
i ma do czynienia z istotami duchowymi, też doświadcza jak gdyby tej,
tej pewnej interwencji świata duchowego. Tylko jakby to powiedzieć w
krzywym zwierciadle, krzywym zwierciadle, bo nie usiłuje
zwalczyć tą istotę duchową, która jest w jego domu. Usiłuje
wszystko zrobić, żeby się jej pozbyć. Natomiast chyba
niezwykle rzadko wzywa na pomoc swojego opiekuna i niezwykle
rzadko myśli właśnie w ten sposób, jak ten pan, o którym
wspominałaś, żeby otoczyć ją po prostu
miłością. Ty miałaś taką, opowiadałaś mi taką ciekawą
historię o tej rodzinie, w której, w której podejrzewano, że jest jakaś klątwa
rodzinna, gdzie takie straszne rzeczy się działy.
I tam też właśnie twój opiekun duchowy bardzo pięknie zadziałał. To
może ty bym cię mogła prosić, żebyś
powróciła do tego tematu? Powiem ci, że to może to jest
naprawdę. To są niektóre bardzo ciężkie,
takie mroczne historie. Nie wiem, czy chciałabym tutaj
opowiadać tak wszyscy- No, wiesz, można to przekazać. Po prostu sama
nieraz nie mogę sobie, sama sobie wiem, że sobie nie
poradzę. Są takie domy nawiedzone, które nieraz mówię, że
są nieraz nie do oczyszczenia. Są takie domy, ale ludzie
najczęściej no tam, jak gdzieś są problemy, to wiadomo brak
pieniędzy, jakichś różnych perspektyw. I mówią: "Iza, my nie
mamy się gdzie wyprowadzić, my musimy tu mieszkać, tak?" I
przeżywają różne nieciekawe historie, a te domy po prostu
przyciągają, przyciągają takie różne nieciekawe, negatywne,
że tak powiem, zagubione duchy i po prostu no nie dzieje
się tam fajnie, ale tam właśnie o tej historii, o której
Beatko właśnie mówisz, to, no to właśnie mój przewodnik.
Pamiętam, przyszłam do tego domu. To była taka stara
kamienica. Oczywiście podchodzę do drzwi, odczuwam od
razu obniża się temperatura pierwsze.
Czuję niefajny zapach, niefajny zapach. Tak
wchodzę i już wiem, że tam będzie się działo.
Zresztą ta kobieta wcześniej u mnie była, u mnie w biurze
była wcześniej i właśnie nie wiedziała, jak mi to
powiedzieć. Właśnie, co tam się u niej dzieje, bo to są
takie rzeczy, że ona się nawet bała mi o tym powiedzieć,
bo mówi, że oni ją słuchają. Była nawet na
Jasnej Górze. Prosiła o pomoc, no nie zawsze paulinie i tam
jest. Ponoć na Jasnej Górze jest czterdziestu egzorcystów i
mają bardzo dużo pracy. Bardzo dużo mają pracy. No ale jej
odmówili, że nie mają czasu. Przyszła do mnie. Ja
powiedziałam: oczywiście, nie ma problemu, zobaczymy, co się da
zrobić. Jak tylko weszłam do jej, do tego mieszkania, tej
klientki, poczułam, że ktoś mi położył rękę na
ramieniu i usłyszałam głos: "Czego tu
chcesz?" No to wiedziałam, że nie jest ciekawie. No,
bardzo dużo różnych rzeczy tam się działo. No naprawdę
nieciekawych, ale w każdym bądź razie usiadłam sobie
w jednym miejscu na wersalce. Usiadłam
sobie i poczułam, jak ta wersalka. Ja wiem, jak to ciekawie
może wyglądać. Teraz, jak mnie słuchacze słuchają, to po
prostu mnie wciąga. Usiadłam i poczułam, jakby mnie
wersalka. Po prostu jakbym się zapadała w coś. Zamknęłam
oczy i zobaczyłam, że zobaczyłam koło swoich nóg białe węże, białe węże,
wielkie węże. Zobaczyłam, że one są wszędzie, jakby
to było gniazdo węży. Słuchajcie, tam była właśnie
taka klątwa, że w rodzinie wcześniej dziecko
zamarzło. Zamarzło. Ktoś wystawił dziecko w
wózku i za długo ono przebywało na zimnie i po
prostu zamarzło. No, jakaś tragedia taka się stała i poszła
taka klątwa, żeby w ogóle nikomu się tam już nic dobrego
nie działo. Tak poszło i tam to jakie dziecko się rodziło,
tam właśnie u niej, u tej pani w rodzinie. Właściwie miała
dwóch synów, którym nic się nie wiodło. Nie mogli założyć
własnych, swoich rodzin. No, nieciekawie było, ale w każdym
bądź razie to wtedy pamiętam. Mówię: kurczę, ja nie wiem, co
ja, jak mam sobie poradzić z tym. Patrzę, a tu wszędzie
te na tej podłodze węże. Nie widziałam w ogóle. To taka
wizja. Nie widziałam w ogóle żadnych ścian. I wtedy poprosiłam
też mojego przewodnika, opiekuna, żeby przybył i mi
pomógł. Teraz to za każdym razem, jak gdzieś się coś dzieje,
to zawsze go proszę, bo wiem, że wtedy razem z nim
otwieramy kanał energetyczny i wiem, że po prostu
zawsze, zawsze te energie zostaną
odprowadzone. Jak wcześniej sama odprowadzałam, to nie
byłam przekonana na sto procent, że na pewno wszyscy
przeszli, tak? Bo różnie bywa. I tak jak wcześniej mówiłam,
jedne duchy chcą przejść. Czekają. Wiele razy się
spotkałam. Patrzę, postać świetlista stoi i wysyła
telepatycznie informację: Pomóż mi. Chcę odejść, ale nie wiem
jak.... więc, ale są też takie niestety, które
duchy, które nie chcą przejść. No i- Ale twój opiekun
poradził sobie, przepraszam, że wejdę w słowo- Tak! -
znakomicie, przy użyciu swoich narzędzi.
Narzędzi. Tak, tak. On ma te różne, różne ma narzędzia i w
tym momencie zobaczyłam takie srebrne, wielkie nożyce. I
zaczął ciąć. Zaczął ciąć, yy, tymi energetycznymi no-nożycami te węża, te
węże. Ciął po kawałek, po kawałku i one jakby tak w pewnym
momencie opadły, jakby została tylko taka
skorupa. Później zobaczyłam, że ma taką miotełkę. Ja
sobie siedziałam, nic nie robiłam, tylko obserwowałam. Poprosiłam
go po prostu, żeby przybył i żeby pomógł, a on już wtedy
wykonuje tą pracę, tak? Wymiótł wszystko, te
wszystko, wszystkie te węże, które tam taka, jak mówię, taka
skóra została jakby z nich. Wymiótł poza te
mieszkanie. Poza te mieszkanie. Zobaczyłam w tej wizji dopiero
wtedy ten parkiet. Yy, normalnie zobaczyłam parkiet, że bo to
taka stara kamienica. Zobaczyłam, że jest wszystko okej. Też
mu podziękowałam. Zawsze mu też dziękuję za to, że
jest. I powiem szczerze, że bardzo szybkie zmiany
w tej kamienicy nastąpiły. Ta pani na drugi dzień od razu
do mnie dzwoniła, gdzie nie była taka, taką osobą,
która, yy, tak szy- szybko uwierzyła, ale odczuła
i zobaczyła. I podziękowała mi za to, że dom stał się
w końcu przyjazny dla nich, dla niej, dla niej i dla
ich, jej synów. No, to jest taka historia. Tak troszeczkę w
skrócie opowiedziałam, ale no tak, że po prostu
prośmy tych naszych przewodników, oni nam dużo podpowiadają.
Przecież potrafi... możemy zadać pytanie, tak? Zadać pytanie i
czekać na odpowiedź, na odpowiedź. I tak jak mówię,
przez umysł nasz przepływa bardzo dużo
informacji. Po prostu zacznijmy rozmawiać z tymi naszymi
przewodnikami, opiekunami. Zacznijmy z nimi
rozmawiać. Oni chcą nam pomagać, oni od tego są.
Tylko tak jak mówiłaś, oni nie będą sami wychylali się,
tak? Na siłę nam pomagali. My musimy ich o to poprosić.
Jak ich poprosimy, to oni na pewno nam pomogą. Padło pytanie ze strony
słuchacza: czy, yy, można kontaktować się z, yy, ze swoim
opiekunem, aniołem stróżem, z, z wykorzystaniem wahadełka? Jakie jest
twoje zdanie? Wiesz co? No powiem ci tak, że to też
jest jedna z wielu dróg. Yy, tak, radiestezja,
tak, wahadełko. Yy, ja też mam taką różdżkę
radiestezyjną, też jak chodzę, bo też sprawdzam żyły wodne,
jak jestem w niektórych domach i też, yy, tam są takie
różne ustawienia, że można sobie ustawić na przebudzenie
duchowe na przykład. I nieraz na przykład wejdę do
domu czyjegoś i na przykład, no, zagadam się z jakimś
klientem i jeszcze nie wyczuwam, jeszcze nic nie wyczuwam,
tak? Czy ktoś jest, czy nie. Wyjmę właśnie tą, tą różdżkę
radiestezyjną i, i od razu zaczyna
latać na przykład, tak? Zaczyna się ruszać w ten sposób, że
po prostu coś jest, coś jest, coś jest do
odprowadzenia. Tak. No zgadzam się jak najbardziej. Jak
najbardziej, że to jest jedna z dróg, którą można się
komunikować. No, yy, ja osobiście pozwolę sobie tylko na drobny komentarz w tej
sprawie. Nie mam wątpliwości, że można się w
ten sposób komunikować. Tylko zachęcam Państwa do
zadawania bardzo precyzyjnych pytań, bo, yy, najpierw musimy,
yy, ustalić pewną konwencję mentalną, w jakiej będziemy się komunikować. To po
pierwsze. A po drugie, ee, trzeba te
pytania zadawać bardzo precyzyjnie, bo muszę się przyznać,
że kiedy, yy, uczyłam się pracy z wahadłem, ee, wpadł mi do głowy
pomysł, że, yy, przeprowadzę pewien eksperyment.
Yy, do jednej fili... Trzy takie same filiżanki.
Do wszystkich trzech nalałam wody, ee, i do jednej dosypałam
soli, do drugiej dosypałam cukru i poprosiłam męża, żeby poprzestawiał mi te
filiżanki, żebym ja po prostu, mm, wypróbowała, mm,
skuteczność, powiedzmy, tej, tej swojej komunikacji i pracy z wahadłem. I, yy,
na innych, yy, podczas
innych ćwiczeń wydawało mi się, że to działa znakomicie. No
i zadałam pytanie: ee, w której z trzech filiżanek jest słodka
woda? No i jak się okazuje, tutaj wpadłam w pułapkę, ee, semantyczną, ponieważ,
yy, cały czas wahadło wskazywało na dwie filiżanki.
Doszukiwałam się w tym błędu, a ja po prostu źle zadałam
pytanie, ponieważ w jednej i w drugiej filiżance
była słodka woda. Tylko jedna była jeszcze dosłodzona cukrem, a druga
była po prostu wodą pitną, tak? Każda pitna woda to słodka woda.
Także, yy, po, po, po chwili dotarło do mnie, że źle stawiam
pytanie i zadałam je ponownie: w której
wodzie jest cukier? I wtedy odpowiedź była poprawna. Także, yy, taka mała
dygresja à propos tych, tych kontaktów. No bo sama przyznasz, zadanie, yy,
konkretnego pytania ma tu znaczenie. Dokładnie. Dokładnie tak. Mm,
pojawia się kolejne pytanie, yy, ze strony, yy, słuchaczy. Yy, czas to
pojęcie względne i Bóg zna początek i koniec.
Więc jak to się ma do tego, że mamy wybór? Ee, pozwolę sobie
tutaj, yy, odpowiedzieć w ten sposób: yy,
oczywiście czas jest pocze, yy, pojęciem względnym. My tutaj mamy
ogromne mentalne przywiązanie do idei czasu liniowego, ee-... Każdy,
kto, no, chociażby znalazł się poza ciałem czy
przeżył śmierć kliniczną, czy po prostu nauczył się tego, yy,
wie, że to, co tam przeżywamy po drugiej stronie,
w tej rzeczywistości niejawnej,
można by opowiadać godzinami, choć de facto w czasie
liniowym okazuje się, że to trwało dwie minuty,
tak? Więc w tym sensie na pewno czas jest pojęciem
względnym. Przy założeniu, że Bóg jest wszechwiedzący,
no, rzeczywiście można by było przypuszczać, że zna i wie, jak
będzie wyglądał początek i koniec naszego życia. Gdyby jednak to
życie nie miało prawa w żaden sposób się zmienić, to idea
wolnej woli, o której tak wiele mówi się właściwie w większości
religii, byłaby całkowicie bezsensowna. Myślę, że Bóg
zna początek naszego życia i zna koniec. W tym sensie, w jakim
ono zmienia się, kiedy jesteśmy tutaj po stronie wcielonych, tak? Po stronie
świata fizycznego. Czyli widzi, jaki będzie koniec poprzez
zmiany, które my tutaj wprowadzamy, poprzez wybory, jakich
dokonujemy. I być może ten koniec jest inny w stanie, w jakim jesteśmy, w
stanie świadomości, w jakim jesteśmy dzisiaj, a zupełnie inny może być,
jeśli ten stan świadomości zmienimy, jeśli podniesiemy swoją, swoją wibrację
duchową, jeśli skorygujemy to, co w naszym życiu jest niszczące,
niekorzystne, destrukcyjne. Tak ja to widzę i tak mogę
odpowiedzieć na, na to pytanie. A czy ty miałabyś coś tutaj do
dodania? Znaczy ja, Beatko, chciałabym tylko powiedzieć, że mamy
pewne doświadczenia, takie lekcje, które sobie tam zakładamy, prawda? Jako
dusze. I wydaje mi się, że też to od tego zależy, jak
my sobie z nimi radzimy. Jeżeli my po prostu
przeżyjemy szybciej te doświadczenia, te lekcje szybciej
przeżyjemy, tak? To możemy automatycznie
jakby przejść szybciej do świata energii,
do świata duchów, a nieraz potrzebujemy na to
więcej czasu i nigdy nie wiadomo. Właśnie ten czas, pojęcie
względne, ale tutaj na ziemi, prawda, ten nasz czas, który
określamy, no to już to od nas zależy też, jak my
szybko potrafimy tą lekcję odrobić. No, tak bym powiedziała. Mm, no, na pewno
światło jest w każdym z nas i z tym
światłem przychodzimy na świat. Miałam kiedyś
taki przekaz, w którym Baba Wanga powiedziała, że
losy nasze i świata są zapisane tą samą ręką. I właśnie ona tłumaczyła mi
o tym, że człowiek zawsze ma wybór i że
istnieje wiele wariantów przyszłości. W tym sensie właśnie tkamy tkaninę
naszego życia. I ponieważ istnieje wiele
wariantów, to nie ma w tym żadnego braku logiki. Jeżeli chodzi o,
mm, o fakt, że Bóg jest wszechwiedzący, bo on pozwala nam
na to, że tkamy z wielu nitek, z wielu wątków i być może na niejednej
osnowie. I w tym sensie jak gdyby, no, chciałam tutaj odnieść się
do jeszcze, do, do tego pytania o wolną, wolną wolę. Tu jest jeszcze jedno
pytanie: czemu te dusze nie, nie wracają po śmierci, tylko
zostają? Czyli w sensie rozumiem, nie wracają do,
do, do wiecznego domu, do świata duchowego. To nielogiczne w tak
uporządkowanym świecie. Takie
pytanie pada. Jakbyś się do tego odniosła? Niektóre po prostu
nie chcą przejść. Chcą zostać ze swoimi bliskimi.
Chcą zostać z różnych powodów. Z powodu na
przykład pięknego, wybudowanego domu. Kobieta nie
chce opuścić. To jest jej dom. Ona nie chce przejść
dalej. Ten dom jest dla niej najważniejszy w tym momencie.
Przecież też jest wiele nałogów. Czy alkoholizm, czy
seksoholizm, czy, czy tam narkotyki, prawda? To są też
bardzo wielkie problemy. Są oczywiście dusze, które
na przykład, no, na przykład dajmy na to alkoholik. To
jest jego wybór. On, prawda, umiera i to jest jego
wybór. Może przejść do świata energii
lub na przykład mówi sobie: nie, ja chcę być nadal
alkoholikiem. I co on wtedy robi? Szuka sobie
właśnie takiego miejsca, gdzie pije się w dużych
ilościach alkohol. Potrafi wejść w danego
człowieka, który jest pod wpływem alkoholu, który
nie wie nawet, co się z nim dzieje. Taka dusza alkoholika
potrafi wejść na chwilę w takie ciało, żeby
poczuć ten stan upojenia alkoholowego. Na
przykład. No i niestety, no, wiele jest takich
właśnie dusz zagubionych, które tu po prostu po to,
coś ich trzyma, nie chcą dalej iść. Niektóre
się boją, bo spotkałam się też z takimi duszami, że ja
mówię: ja was tutaj z moim przewodnikiem odprowadzę. A one
mówią, że... Dowiaduję się od nich, że się boją
odejść, bo nie chcą iść do piekła. Bo po prostu jak
te dusze, prawda, jak ci ludzie, jako ludzie żyli, prawda,
jak byli ludźmi z krwi i kości, jak żyli, mieli
mówione: ty jak umrzesz, to pójdziesz do piekła.... I ta
dana, ten dany człowiek w to uwierzył i później jako duch
bał się. Bał się, po prostu bał się, że jak pójdzie, to
pójdzie do piekła. I ten strach był tak silny, że tutaj po
prostu coś ich trzymało. Więc bardzo dużo,
bardzo dużo jest takich powodów, dla które one
tutaj chcą zostać. Jak mówią buddyści: umysł jest wszystkim. Stajesz się
tym, o czym myślisz. W co wierzysz. Dokładnie. I jest zapewne też
istotną rzeczą właśnie to z filozofii buddyzmu, że jesteśmy
związani, jesteśmy po prostu więźniami swoich, swoich takich głębokich,
mentalnych przywiązań i pragnień w świecie, w świecie fizycznym.
Przywiązani jesteśmy na różne sposoby. Przywiązani
jesteśmy, bo kogoś kochamy. Przywiązani jesteśmy, bo po prostu dobra
materialne wybijają się w naszym życiu na pierwszy plan i nie po prostu...
Przywiązanie do materii jest tak wielkie, że nie potrafimy się od tego odciąć.
Jesteśmy przywiązani poprzez nałogi. Jesteśmy przywiązani przez pewien
zestaw, przez nasze ego, przez plany, które wydają się nam niezwykle
ważne, które- Jest niespełnienie. Przepraszam, że ci tak
w dodatku weszłam w zdanie, ale przez nawet nie przez
niespełnienie się. Na przykład taką fajną historię mogę tutaj
opowiedzieć szybciutko, że kobieta bardzo pragnęła mieć dziecko. Ja akurat
przyszłam odebrać moją córkę, bo chodziła na korepetycje z
angielskiego. Odbieram ją i patrzę, a za tą kobietą z
tych korepetycji, za panią Ewą, stoi postać,
świetlista postać i wysyła do mnie telepatycznie
informację: „Pomóż mi, bo chcę odejść. Nie wiem jak". I
dowiaduję się później, po rozmowie z tym, z tą duszą
zagubioną, że ta pani bardzo chciała mieć dziecko.
Niestety nie było jej dane i jak umarła,
znalazła w szpitalu oddział noworodków i wybrała sobie
właśnie synka tej pani od tej pani Ewy, z
tych, że tak powiem, z tych korepetycji z angielskiego i
przyszła za nią ze szpitala. Ten chłopczyk miał wtedy
siedem lat i ona tyle lat była, u nich
mieszkała, że tak powiem. Też się zachowywała tak
dziwnie, ponieważ mąż na przykład tej pani Ewy, ojciec tego
chłopczyka, nieraz pokrzyczał tego chłopca, nieraz klapsa mu
dał. Jej się to bardzo nie podobało i po prostu w
nocy tego ojca przyduszała. To wszystko się tam
potwierdziło. Ona nie lubiła tego, tego mężczyzny i się
troszkę tak nad nim pastwiła. No, nie było to miłe, ale
stwierdziła, że już wie, co to znaczy być matką
i, i chce odejść, ale nie wiedziała jak. I wtedy
właśnie, no też jej pomogłam i odprowadziłam tą
kobietę. Rozmawiając też z tą mamą, właśnie z tą panią
Ewą. Ona mówiła: „Iza, przez wiele lat mój
syn rozmawiał z kimś. Słyszałam, że po prostu
rozmawia z kimś. Nie umiał mi powiedzieć. Jakaś pani coś.
Tak, ale rozmawiał. Rozmawiał z kimś". Zresztą ona miała też
pewne predyspozycje, bo teraz dużo ludzi ma takie odczucia.
Widzi, czuje, prawda, że mówi: „Kątem oka widziałam Iza
cień, cień jakiejś postaci. Widziałam". Więc wiesz,
no, właśnie tutaj akurat taki przypadek, że kobieta chciała
mieć dziecko. Tak więc tych no, dużo
jest właśnie. Niespełnienie również jest, jest jednym, jedną z możliwych,
jednym z możliwych powodów, które i utrudnia nam odejście z ze świata
fizycznego, ale też powoduje, że bardzo szybko, kiedy ludzie
przechodzą już do świata duchowego, chcą wracać, chcą ponownie się narodzić. Bo
ja co do tego, że my się tutaj rodzimy wielokrotnie, nie
mam żadnych wątpliwości. Natomiast tutaj jedna ze słuchaczek pisze, że no,
nie wydaje jej się to możliwe, żeby w ogóle mogła być taka opcja, że
umarli nie chcą przejść do świata duchowego. To jest
niemożliwe. Mnie się wydaje, że troszeczkę my żyjemy w takim
przekonaniu, że pewne rzeczy dzieją się niejako mechanicznie, tak? Czyli
opuszczamy ciało i natychmiast pojawia się anioł, ktoś z bliskich zmarłych,
dla nas portal. Czy pojawia się możliwość,
jakiś wysłannik i zabiera nas w to miejsce, które jest
nam przeznaczone, miejsce dla nas właściwe. Natomiast
istotna chyba jest jeszcze taka rzecz, że żeby cały ten proces został
uruchomiony, to musi być spełniony jeden
podstawowy warunek. To znaczy świadomość,
która nagle znalazła się poza ciałem, musi wiedzieć, że coś, że to
rzeczywiście miało miejsce. Chodzi mi o to, że ludzie, którzy umierają nagle,
zwłaszcza ludzie młodzi, oni przez pewien czas nie mają w ogóle pojęcia, że nie
żyją. W tym sensie, że nie ma, nie są już w ciele. Oni się poruszają.
Poruszają się po pewnych przestrzeniach sobie dobrze
znanych i dopiero, kiedy odkrywają, że nikt
ich nie widzi-... Nikt z bliskich, nikt ich, yy,
nie wchodzi w żadne interakcje z między ni- między nimi. Yy, to
jest dopiero potrzebna, potrzebny pewien zbiór danych, pewien zbiór
doświadczeń, żeby oni sobie uświadomili, w jakim stanie się znaleźli. A jeśli
dodatkowo są to osoby, które, mm, co całe
swoje życie były bardzo dalekie od tego świata
duchowego, to one naprawdę, yy, nie wiedzą, co mają ze sobą zrobić.
I, yy, być może, chociaż nie, nawet powiem, że to jest, to, to wynika z
wielu relacji, więc to jest jednak potwierdzony mechanizm, że
nie wiedzą, jak zwrócić się do tego świata duchowego, yy, o pomoc.
Ponieważ, yy, z mojego punktu widzenia i myślę, że
każdy, kto bodaj raz znalazł się poza ciałem, jest
przekon..., jest-- nabiera tej pewności, że świadomość, czyli dusza,
opuszczając ciało, ma wszystkie te cechy i te przekonania, z
którymi była w połącz, które, które żywiła, przebywając w
ciele. Czyli że to się tak nie dzieje,
że ktoś, kto nie wierzył, nie przywiązywał żadnej
wagi do świata duchowego, do życia duchowego i jeszcze do tego umiera nagle,
zwłaszcza w młodym wieku, no to skąd ma wiedzieć, co zrobić
i jak? Logicz-- idąc logicznym tokiem rozumowania i jak ma w sobie wykrzesać
tą iskrę wiary, skoro nie miał jej przez całe
życie? Życie w ciele oczywiście. Czy ty
spotkałaś tego, tego rodzaju zagubione dusze? Przykładów
to jest bardzo dużo. Tak jak mówisz, właśnie taka nagła
śmierć to jest właśnie, że ktoś nie wie nawet, że
zginął, prawda? Nie, nie wie o tym nawet.
Nawet człowiek, prawda, ludzie młodzi nie wiedzą. Jakiś wypadek
samochodowy, ale na przykład wiesz, wiecie państwo,
też na przykład długa choroba. To jest teraz
z drugiej strony, na przykład też taki miałam przypadek, że
poszłam do pewnego też domu oczyścić go. I wchodzę
do pomieszczenia, siadam sobie na wersalce, zamykam oczy i
mam wizję. I widzę, yy, kobietę, która leży na tym
łóżku, na którym ja siedzę. I ja kontaktuję się z
nią i mówię: "Przyszłam tutaj panią odprowadzić",
yy, prawda? A ona mówi: "No, ja bardzo chętnie bym chciała
stąd wyjść, ale ja jestem chora. Ja jestem chora i ja nie
mogę chodzić". I, prawda, i później się dowiedziałam od
klientki, która mnie tu prosiła do tego, zaprosiła do tego
domu, że właśnie, yy, że właśnie, yy, babcia tutaj umarła na tym
łóżku. Babcia umarła na łóżku, ciało zabrano, pochowano,
a ona jako duch leży na tym łóżku i cały czas
uważa, że jest chora. Przegapiła ten moment swojej śmierci,
jak to teraz tak powiem, trochę humorystycznie, prawda? I ona
leży. Dopiero ja zaczęłam jej uświadamiać, że, że nie
żyje i że, że teraz już nic ją nie powinno
boleć. I po prostu ją z tym moim przewodnikiem odprawi-
odprowadziliśmy. Więc wiesz, nieraz jest tak, że ktoś nie
zdaje sobie sprawy, bo jakaś nagła śmierć, a nieraz choroba.
Ludzie leżą nieraz latami w łóżku na przykład i nie mają
świadomości, że, że, że tak
naprawdę nic im już nie dolega, prawda? Jako dusza, jako
duch. No, nie mają ciała tego chorego i mogą sobie, prawda,
odejść, a oni nadal przebywają i się utożsamiają z tym
ciałem nadal, że, że są chorzy. Dodałabym jeszcze
jedną rzecz, że, yy, bardzo wiele osób w ciężkim stanie, zwłaszcza pacjentów
onkologicznych, yy, odchodzi, yy, na ciężkich, bardzo otępiających
lekach. I wydaje mi się, że to też ma znaczenie, że, yy,
zupełnie inaczej wyglądało to w przypadku
osób, które po prostu, yy, dożywały swoich lat i jakby w
pełni świadome odchodziły. Natomiast, yy, myślę, że, yy, właśnie ten zamęt,
który czynią, yy, leki psychotropowe, może jeszcze pogłębiać ten problem
z: raz, że z oddzieleniem się ciała, yy, z oddzieleniem się duszy od
ciała, a dwa: czynić zamęt we wszystkich ciałach subtelnych i
utrudniać, jeśli mogę użyć takiego sformułowania,
od strony technicznej po prostu to odejście. Yy, no, jest
rzeczą oczywistą, że jeżeli człowiek cierpi
fizycznie, no to podaje się mu tego rodzaju
specyfiki, tego rodzaju medykamenty. Natomiast, yy, moje doświadczenie i
obserwacja podpowiada, że to również zaburza w sposób istotny proces
odchodzenia, co może się przełożyć
na to, że na taką sytuację, o jakiej, o jakiej ty w
tej chwili wspomniałaś, że dusza jest tak silnie, yy, tożsama
z ciałem, że przejmuje pewne przekonania, że tkwi w tym procesie, a wręcz, yy,
no, traci z oczu, yy, moment swojego, swojego...
śmierci ciała fizycznego, z którym jest związana. Z
tym rzeczywiście, yy, mogę się zgodzić. A czy ty uważasz, że,
mm...... Również te, te leki psychotropowe, silne przeciwbólowe,
yy, mogą mieć wpływ na, na
zaburzenie tego procesu? Jak najbardziej. Jak najbardziej
tak. Jak najbardziej tak. Ale chciałam jeszcze powiedzieć
właśnie o tym, jak my nieraz przetrzymujemy też
naszych bliskich, jak my przetrzymujemy. I na przykład znowu
następna historia. Pojechałam też do pewnego domu. Zaprosili
mnie, zaprosiło mnie dwóch młodzieńców, którym zginęła
mama w wypadku samochodowym. I oni bardzo
cierpieli. Nie mogli się pogodzić z tym, że ona właśnie
odeszła, że, że po prostu zginęła w tym wypadku. I cały
czas do niej mówili i mówili w ten sposób: „Mamo, wiemy,
że jesteś. Nie odchodź, mamo, nie odchodź.
Musisz przy nas cały czas być. Musisz nam pomagać, nas
wspierać”. I cały czas w ten sposób do niej mówili. Do tej
kobiety. Ja później tą kobietę zobaczyłam. Zobaczyłam
ją, zobaczyłam jej cierpienie ogromne, bo ona bardzo chciała odejść, ale
pokazała mi symbolicznie, że nie może. Bardzo to była też
ciekawa historia. Zobaczyłam ją, jak stoi, a obok niej jest
jakby taka ciężka, ogromna kula i ona
była związana łańcuchem. To też jest taki symbol, właśnie
łańcuch, prawda? Że to jest jakiś problem, jakiś to jest
problem, tak? Ona była połączona tym łańcuchem z tą kulą
i ja dopiero zaczęłam z nią rozmawiać
telepatycznie, żeby podniosła tą kulę, że ten ciężar nie
jest taki ciężki. I ona podniosła tą ciężką
kulę. Ta kula zaczęła się robić małą kulą i w
pewnym momencie zniknęła ta kula i ten, ten łańcuch
również. I otworzyłam ten kanał energetyczny ze
swoim przewodnikiem i powiedziałam, że ona może odejść. I
pamiętam, jak ona biegła, jaka, jaka była szczęśliwa, że się uwolniła jakby, że
może odejść. Ja z tymi młodzieńcami, z tymi synami tej
pani rozmawiałam bardzo długo i właśnie mówiłam im o tym, że
mamy właśnie swoich aniołów stróżów, opiekunów, przewodników,
żeby oni się zwracali do nich o pomoc, że oni na pewno
będą im podpowiadać różne rzeczy w ich życiu, jak
mają co robić, jak żyć, żeby ich wspierali. Oni są od
tego, a nie mama, która już nie ma ciała, nie
żyje, jest duchem. I żebyśmy nie zatrzymywali,
prawda? Żebyśmy nie zatrzymywali też tych naszych
bliskich. Wiemy o tym, że oni wszystko widzą, czują, widzą,
że jak płaczemy. Wiadomo, że to jest wszystko ludzkie, bo to
jest normalne, jesteśmy ludźmi, ale w pewnym momencie musimy
pozwolić im odejść, bo oni tutaj cierpią, że my ich
zatrzymujemy. Przez to oni cierpią. No, dlatego też
mówię o tym, że mamy właśnie tych przewodników, aniołów
stróżów, opiekunów po to, żeby nas wspierali, żeby nam
pomagali, no. A jak to wygląda?
Przepraszam, mam tutaj takie pytanie. Jak to wygląda od strony
rodzica, który stracił dziecko i ciągle zadaje pytania:
dlaczego? Jak to? Czyli tak jakby od drugiej
strony, bo tu przed chwilą była mowa o odejściu matki na
przykład. Na ogół ja spotykam się zawsze
z dorosłymi ludźmi i nie spotkałam się właśnie
tak, jakby, żeby, że dziecko mi zadaje pytanie,
tak? Znaczy matka, tak? Zadaje pytanie, dlaczego dziecko
odeszło, tak? Tak, na tej zasadzie. Nie spotkałam
właśnie. Dlaczego dziecko...? Chyba że już mi się
przypomina. No to znowu są takie przypadki samobójstw, że dlaczego?
Dlaczego? Ale, ale dlaczego... No to są takie
problemy, wiadomo, jakieś rodzinne były. No to już wchodzę w
taki temat samobójstwo. To może nie o to, Marku, ci
chodziło. To, to jednak inna historia. Mnie tak
chodziło generalnie o takie sytuacje, że w ogóle dziecko
odchodzi już bez tam, bez względu na przyczynę. Mhm. I ja nie
miałam takiego przypadku. Dlaczego? Każda strata- ... Ale to są
bardzo ciężkie tematy, bo tak z
naszego ludzkiego pojęcia to nie wiemy, dlaczego dzieci
odchodzą. No, to jest ciężkie, prawda? Dlaczego właśnie małe
dzieci odchodzą? To jest bardzo ciężkie. No, mówią, że to
jest lekcja, tak? Że przyszło takie małe, mała, młoda dusza
przyszła, żeby nas czegoś nauczyć, tak? Ale no to jest
ciężki temat. Nie spotkałam się. Mnie się wydaje, że to nie ma
żadnego znaczenia. Czy my tu mówimy o, mm, czy my tu mówimy o
sytuacji, gdzie żona nie może się pogodzić ze śmiercią męża, czy
matka nie może się pogodzić ze śmiercią dziecka. To jest ten sam proces, którym
jesteśmy w stanie poprzez swoje uczucia i swoją rozpacz zatrzymać,
zatrzymywać, utrudniać odejście tej osobie, yy, za którą tak
bardzo tęsknimy, która, która nas opuściła. Że
mechanizm jest ten sam. Nie wiem, czy o to ci chodziło, Marku, że przywiązanie,
mm, jest przywiązaniem. Oczywiście. No, ee, my tu możemy
mówić, że nie ma chyba większej tragedii dla dorosłego człowieka niż strata
dziecka. Ale też nie chciałabym tutaj wprowadzać miar i wag,
ponieważ nie da się i nie ma sensu porównywać cierpienia jednego człowieka do
drugiego i ciężaru, z jakim się zmaga w momencie takiej straty. Ale
myślę, że jak najbardziej. Matka jest w stanie tak związać tą dziecięcą
duszę, żeby... Że ona po prostu zostaje, że jest. Poprzez ten
swój ból. Poprzez ból. Tak. Poprzez ból, poprzez rozpacz. Bo poza tym ja
spotkałam kiedyś... mm, jeśli chodzi o dziecięce dusze, mm, to jedna
z osób, która również zajmuje się odprowadzaniem,
mm, opowiadała mi taką historię, gdzie została wezwana do, yy,
powiedzmy do, yy, zamku. Gdzieś to był, powiedzmy, się
na przełomie siedemnastego, osiemnastego wieku budynek powstał. Yy,
no, no, w swoim czasie piękny, bardzo duży budynek, teraz,
yy, dużo mniejszy, ale ktoś po prostu
włożył w to wiele starań, wiele pieniędzy, żeby to
odrestaurować. No i działy się tam dziwne rzeczy. Yy, a to
tłuczone były kieliszki, a to, yy, różne, no,
niewytłumaczalne zjawiska. Ale w tym
wszystkim nie było jakiegoś takiego elementu grozy, tylko, yy, po
prostu, mm, coś, coś takiego, co kojarzyło się z psotą, z
takim, yy, no, z takim płataniem figli. Można by to tak ująć. No, ale w każdym
bądź razie udał się do tego, yy, w to miejsce. No i
nawiązał bardzo szybko kontakt. Przekonał się, że tam
są, yy, dwie dusze. Mm, były to dusze dzieci. Dzieci, które kompletnie,
yy, zdawały się nie mieć pojęcia, że zginęły, a
zginęły, yy, sądząc w tej wizji,
jakiej on je widział, to, to co najmniej dwieście lat wcześniej. Yy, i to one
psociły. I one się tam bardzo dobrze bawiły. I, yy, był poważny problem z
tym, żeby przekonać je do tego, żeby przeszły, yy, na, przeszły na
drugą stronę. Także zdarzają się miejsca nawiedzone przez dziecięce dusze.
To, yy, to nie jest tak, że, yy, taka rzecz nie wchodzi w
grę. Natomiast ja, yy, jeśli pozwolicie państwo, to ja jeszcze chciałam
odnieść się tutaj, bo, yy, tutaj, mm, w komentarzach widzę zarzuty,
że, ee, leki otępiają ciało fizyczne, a nie duchowe i że ja tutaj, yy,
mieszam. Proszę państwa, yy, być może ja się
wyrazi-wyraziłam nieprecyzyjnie, ale chodziło mi po prostu o to, że
leki otępiające ciało fizyczne mają wpływ na połączenie, jakie ma
dusza z ciałem poprzez ciała subtelne i proces umierania, który jest naturalną
częścią i odbywa się w sposób biologiczny, powoduje, że te ciała subtelne on
delikatnie zaczynają się, jeśli użyję takiego
słowa, może odklejać. To chyba będzie najwłaściwsze słowo. I jeśli ktoś, yy,
widzi takie rzeczy i chociażby raz w życiu był, yy, przy śmierci
osoby, która odchodzi, yy, z powodu zużycia biologicznego, jest
pogodzona z tym, co się dzieje. Rozumie, co się z nią dzieje. Mało
tego, jest jeszcze osobą wierzącą, która, mm, rozumie, że ma duszę
i że ta dusza podąży w kierunku, yy, nieba czy świata
duchowego. Wręcz cieszą się na spotkanie ze swoimi ukochanymi
ludźmi, ze swoimi rodzicami, ze swoimi małżonkami, ze swoimi, yy,
przyjaciółmi, którzy odeszli przed nimi. To ten proces od strony energetycznej
jest niesamowicie płynny, synchroniczny. Rzecz dzieje się, je- ciała subtelne
odklejają się jedne po drugim i to połączenie duchowe w sposób bardzo łagodny
zostaje przerwane. Natomiast w przypadku, gdy mózg człowieka pracuje
źle, dlatego, że wpływają na niego leki, które powodują omamy, które
powodują, yy, albo otępienie, albo wprost przeciwnie, nadmierne pobudzenie,
to ponieważ my jesteśmy połączeni bardzo silnie, nasza dusza jest połączona z
ciałem fizycznym i wszystko, co się dzieje w obrębie, rzutuje w jakiś
sposób też na ciała subtelne. I dlatego ten proces wygląda zupełnie
inaczej. Ja widziałam jeden i drugi przebieg śmierci osoby
pogodzonej, osoby świadomej, osoby wierzącej i u osoby,
która do końca nie wie, kim jest, nie wie, co się z nią dzieje.
I, yy, jestem przekonana, że, yy, to są bardzo duże różnice i, yy, niestety te
zaburzenia są potężne i mają wpływ na nasze odchodzenie
i na pewno nie ułatwiają procesu śmierci. Też wspomniałaś o
tym, o czym ja właśnie myślałem. Chciałem zadać właśnie
takie pytanie czy też taki komentarz, że te leki chyba też,
yy, zaburzają w ogóle cały ten proces przygotowywania się
do, do odejścia. Człowiek w takim, mm, takim
letargu jakby przebywa i po prostu nie
jest kompletnie przygotowany, nie wie, co się w ogóle dzieje.
Nie jest przygotowany na to, że niedługo już odejdzie.... No i też zmieniają,
zmieniają te leki właściwie też w dużym stopniu
to, co nasze doświadczenie tutaj, tak
w tych ostatnich tygodniach, miesiącach i tak
dalej. Oczywiście nikt tu nie kwestionuje sprawy podawania
leków uśmierzających ból. No, jest to rzecz oczywista. Natomiast mówienie, że
moment odejścia nie jest zaburzony przez, przez te leki, jest
nieprawdą, dlatego że jesteśmy dualni, ducho- duchowi i fizyczni i
bardzo mocno jesteśmy połączeni z ciałem. Stąd
proszę zwrócić uwagę, że na przykład w momencie śmierci klinicznej, jak wiele
osób odczuwa swoją, ten, to przejście. Tak, jesteśmy wyrywani
z ciała. Dosłownie się czuje wręcz jako ból fizyczny, ten
moment wyrywania z ciała, bo jest to
nienaturalny proces. Dzieje się wypadek, dzieje się coś, co
nagle to nasze ciało kieruje na zewnątrz. Jest etap spadania tunelem w
dół. To jest bardzo przykre. Dla niektórych ludzi
to był wręcz ogromny ból. Ja sama to odczuwałam jako
ból. Jeżeli proces odbywa się naturalnie, to jest czas
na uruchomienie w naszym organizmie wszystkich możliwych receptorów.
Również mam tu na myśli pracę szyszynki, która właśnie wtedy zaczyna wytwarzać
bardzo specyficzne hormony i to ułatwia rozdzielenie naszej fizyczności i
naszej duchowości. I to nie jest tak, że leki mają
wpływ na duszę. Tu chodzi o to, że ten proces umierania jest brutalnie
zakłócony. Czasami jest niesłychanie gwałtowny i wtedy ta
dusza przeżywa swego rodzaju
szok. To jest dokładnie jak moment śmierci klinicznej.
Nagle spada coś, coś się dzieje. Znajdujemy się poza
ciałem i przeżywamy to bardzo boleśnie. Stąd może nie jestem w stanie do
końca tego wytłumaczyć w sposób tak jasny i prosty, jakbym
chciała, ale różnice są tutaj ogromne i być może jest to moment
wtedy taki, gdzie gdybyśmy żyli w
większej kulturze duchowej, że się tak wyrażę, bez względu na
religię, jaką wyznajemy, po prostu pewna kultura
duchowości, gdyby nam towarzyszyła, łatwiej by było wtedy o opiekę
i udzielenie pomocy przez naszych duchowych, duchowych braci, którzy
pracują dla nas. Są po to, poświęcili się, żeby otoczyć nas opieką. Ale dobrze,
może nie chciałabym, żebyśmy też szli tylko i wyłącznie w jeden temat,
bo... Czyli osoby- nie, jeszcze, jeszcze jednak nie zakończymy tego, bo
tutaj państwo pytają o to, że no, według mnie osoby chore
psychicznie nie mają szans iść do Boga. No, no, w tej
chwili to już wchodzimy po prostu w taki poziom dyskusji, że
sama nie wiem, czy chcę to kontynuować. Powiedz mi Izuniu, czy ty
kiedykolwiek miałaś do czynienia z sytuacją,
gdzie osoba psychicznie, psychicznie chora gdzieś odeszła,
umarła? I czy dotykałaś takiego tematu, takiej, takiej duszy? Znaczy wiesz
co? Dotykałam. Dotykałam. I rzeczywiście muszę
powiedzieć, że no to są zagubione,
zagubione duchy. To są zagubione dusze, dlatego
że właśnie tak jak mówisz, już nie mają leków. Nie mają,
ale są pod wpływem takiego większego jakby zagubienia, że
nie wiedzą same, co mają zrobić. I po prostu wiesz, no, ja
to króciutko, jak to się mówi: no, przychodzę,
okadzam dom, wyczuwam daną właśnie zagubioną
energię, nieraz z nią troszeczkę porozmawiam, nieraz
energia nie chce też rozmawiać i
po prostu z tym moim przewodnikiem odprowadzamy po prostu tę
energię, wiesz? Więc są po prostu
zagubione, zagubione energie, które wydaje mi się, że po
prostu potrzebują pomocy, potrzebują wsparcia. Jeżeli by nie
potrzebowały tego wsparcia, to po prostu nie byłoby tych
duchów tutaj. One wszystkie jakby po śmierci człowiek po
prostu dusza by odchodziła do świata energii, prawda? Gdy przychodziliby ci
przewodnicy, nie wiem, ktoś z rodziny wcześniej, kto
umarł, przyszedłby, prawda? Przecież nie byłoby tych duchów. Ale
jednak to jest jakiś problem taki, że my, tu żyjący,
musimy też im pomagać. Poprzez nas, poprzez nas, po
prostu poprzez tych opiekunów odprowadzamy
ich, że nieraz same nie umieją odejść. I nie
wierzę, nie wierzę do końca, że też po nich ktoś nie
przychodzi, tylko one jakby nie były na to gotowe. Nie widzą
tych, tych istot z tamtej strony, bo też
niejednokrotnie, niejednokrotnie odprowadzałam właśnie tak trochę
ten temat do tych samobójców, że oni też
niesamowicie byli zagubieni, niesamowicie byli zagubieni. I
widziałam też świetliste istoty, które przyszły po tę duszę.
Wiesz, było mi to dane zobaczyć.... mm, też już nie chcę
wprowadzać, ale też no zwierzęta, bo nieraz właśnie klienci, a
mnie się pytają, czy koty, psy też przechodzą. To też ten
kanał energetyczny widziałam wiele zwierząt, wiele psów,
kotów, które też przechodziły w ten sam kanał energetyczny.
Widziałam właśnie takiego mężczyznę, który odebrał sobie
życie. Już cztery lata, wam powiem sama, nie żył,
jak ja przyszłam do tego domu i naprawdę, no, działy się
też nieciekawe rzeczy. Nawet mama mówi: „Iza, ja już
wybaczyłam mojemu synowi, że to zrobił, ale już niech
odejdzie, niech odejdzie". A on cały czas się męczył
i ona się męczyła, i on się męczył. Po
przybyciu właśnie nawiązałam szybki kontakt z nim. Zobaczyłam
go właśnie, no, w piżamie był. No też tak, no, odebrał
sobie życie. No, powiesił się. No tak, właśnie był w tej
piżamie. Utożsamiał się z tym samym strojem i zobaczyłam, jak
biega koło niego pies. Energia psa. I
poczułam niesamowitą więź, że bardzo mieli taką silną
więź. Później zobaczyłam właśnie trzy świetliste
istoty, które przyszły po właśnie tego Grzesia, bo tak miał na imię i, i
stanęły koło niego, jakby otoczyły go właśnie już tą
opieką i, i przeszli dalej. I już mi się to
zamknęło. Już dalej nie było mi dane, ale taka informacja
przyszła właśnie, że już Grzesiu nie jest sam, już nie jest
sam. I to było najważniejsze, bo on przebywając w tym
domu, nadal był sam jako duch, tak? No, był zagubionym tym
duchem. Dlatego to jest takie ważne, żeby odprowadzać. Zapytałam
się też tej mamy, tego Grzesia. Mówię: „Czy mieliście kiedyś
psa?". I ona właśnie opowiedziała, że mieli takiego psa.
Właśnie to był pies Grzesia, który no,
wcześniej odszedł i czekał jakby, tak? W tym domu ten
pies. Później, no, stało się takie nieszczęście,
niestety, ale byli później razem, czyli przeszedł nawet ze swoim psem.
Ja tu jeszcze powiem tylko
na, na koniec, bo chciałam jeszcze do jednego tematu z tobą nawiązać, że...
osoby psychicznie chore to jest zupełnie odrębny temat. Dlatego, że z punktu
widzenia zarówno neurologii, jak i psychiatrii jest bardzo wiele
niewyjaśnionych i nie do końca jakby dobrze zdiagnozowanych i opracowanych
diagnostycznie chorób psychicznych. Dlatego jest wiele ciekawych
elementów dotyczących tego zagadnienia i być może tutaj wiele odpowiedzi
przynosi przede wszystkim fizyka kwantowa. Także to, co my
nazywamy chorobą psychiczną, to niekoniecznie musi być aż tak
ograniczający stan, jak by się nam wydawało. To po
pierwsze. Po drugie, nie wszyscy, nie
wszystkie osoby chore psychicznie przyjmują leki, bo są, są różne stany i
różne rodzaje zaburzeń. A po trzecie to nie jest tak, że
one nie mają szans iść do Boga. Mają! I bardzo często
dlatego, że stan, który my określamy chorobą psychiczną, jest
stanem, który czyni te, te dusze dużo bliższe światu duchowemu niż,
niż tak zwanego zdrowego człowieka, zdrowego
psychicznie. Nie na darmo się mówi, że
między świętością a szaleństwem jest bardzo, bardzo cienka granica. I tu ten
temat pozwolę sobie jakby zakończyć. Natomiast chciałabym odnieść
się do jeszcze jednej kwestii, bo wydaje się, że nasi opiekunowie duchowi
przejawiają taką zdolność szczególną, że potrafią przewidywać przyszłość,
potrafią pojawiać się w naszych snach, przekazywać nam znaki, ostrzeżenia,
informacje co do podjęcia korzystnych decyzji. I zastanawia mnie jedna rzecz:
jak z twojego punktu widzenia, czy ta tkanina naszego losu jest rzeczywiście tak
gęsta, że my jesteśmy w stanie poza nią spojrzeć? Czy też my
potrzebujemy tego, tego wsparcia mentalnego, tych informacji,
które przynoszą nam takie kontakty z opiekunami? Czy człowiek
jest w stanie-- bo to jest właśnie ta różnica między
intuicją a przeczuciem. Tak, właśnie powiem ci, że dla mnie
to jest blisko. Ta intuicja i przeczucie to jak dla
mnie nieraz się zlewa w jedno. Że masz taką
intuicję, tak jakby w sumie to było jakieś przeczucie. To
dla mnie te pojęcia są bardzo blisko. Nie wiem. Ty je
rozróżniasz, Beatko, że między intuicją co innego, a
przeczuciem- Tak. Tak? Tak, dlatego że- Mhm. No znaczy, jest to...
moja taka osobista jakby interpretacja tego. Ale o ile intuicję
można wytłumaczyć pewną yy...... umiejętnością naszą, yy, w której
umysł jest w stanie pracować na takim, yy, w trybie nieświadomym. Jest w
stanie, yy, właśnie w tej nieświadomości korzystać z, z pewnego banku
danych, z pewnego zakresu naszych
doświadczeń. I ta, tu można by było powiedzieć, że to jest, yy, z poziomu
mózgu komunikat, tak? Czyli że ty, yy, twój mózg jest w stanie
rozważyć pewne decyzje, pewne sytuacje na poziomie, mm, na poziomie nie do
końca świadomym. Czyli, yy, jesteś w krytycznej sytuacji. Odbywa się proces
myślowy, którego ty, yy, świadomie, mm, nie odbierasz i ten
proces poddaje tobie jakieś rozwiązanie. Natomiast je-- są
takie sytuacje, które dotyczą przyszłości, czyli, yy,
tego, czego teoretycznie, yy, nasza wiedza, ta na poziomie świadomym czy
nieświadomym, ale wiedza, którą mamy, nie obejmuje. I dla mnie przeczucie
jest czymś, co dotyka takich komunikatów dotyczących tego, co wydarzy
się, yy, za, za jakąś chwilę. No bo czym innym jest sytuacja,
kiedy, yy, wchodzisz do jakiegoś pomieszczenia, tak? I, yy, masz, yy, taki,
taki komunikat w sobie, słyszysz to w sobie, że na przykład oberwie się
żyrandol za chwilę w tym pomieszczeniu. No to tu można
by to było logicznie wytłumaczyć tak, że mózg otrzymał
jakieś informacje. Czyli zauważyłaś, mm, rysę, yy, pęknięcie na
suficie, yy, nie wiem, jakiś, yy, coś w strukturze
tego, tego żyrandola, że twój mózg przetworzył to i podjął de..., podjął, yy,
decyzję, że należy ci przekazać wiadomość o niebezpieczeństwie.
Natomiast są rzeczy, które dotyczą przyszłości. One
się wydarzą za dziesięć minut, za dziesięć godzin, za dziesięć
dni. I to jest dla mnie ta różnica. To
jest- Czyli przeczucie jest taką przyszłością trochę, że,
yy, przeczucie nam mówi, co może się wydarzyć.
Tak? Mhm. Rozumiem to. Dziękuję ci bardzo za odpowiedź.
No, ale tak jak właśnie rozmawiamy sobie właśnie o tych
naszych opiekunach, przewodnikach, że, yy, no po prostu
zadawajmy im pytania, bądźmy z nimi, medytujmy,
wyciszajmy się. Przede przede wszystkim żyjmy w
równowadze. Znaczy przede wszystkim zadajmy sobie jedno
najważniejsze pytanie: czy kochamy siebie? Bo jak kochamy
siebie, to wtedy żyjemy w równowadze, tak? Mamy
wtedy kontakt, yy, szybszy właśnie z tym, z tym naszym
przewodnikiem. Ale jeżeli na przykład ktoś mówi i często tak
się niestety zdarza, że ktoś mówi: Iza, nie kocham siebie,
no to, yy, to teraz jak właśnie z tym przewodnikiem, jak z
tym aniołem? To jest tak trochę trudniej. Czyli po prostu
trzeba pracować nad sobą, nad sobą i wtedy i
będzie kontakt lepszy, tak? Z tym prze-przewodnikiem naszym duchowym. Mm,
wiesz, yy, mnie się wydaje, że kiedy jest harmonia, to
człowiek zaczyna układać, yy, sobie relacje ze ś... tak ze światem
widzialnym, jak i z rzeczywistością niejawną. Że, yy, mm, ludzie w jakiś
sposób, yy, rzeczywiście żyją i odbierani są przez, przez wszechświat,
yy, na zasadzie przyciągania, yy, i prawa sympatii, tak? Czyli przyciągasz
to, o czym myślisz. Karmisz to, o czym myślisz. Przyciągasz do siebie, mm,
takie sytuacje i, i, i takie osoby oraz nawet byty pozacielesne, yy, z
jakimi, yy, no po prostu, yy, rezonujesz. I, yy, dla mnie to jest jakby takie,
mm, yy, też oczywiste. Tak jak, yy, mm,
oczywiste jest dla mnie, że istoty, które są dla nas przez, które
dla nas poświęcają się, czyli chcą się nami zajmować, chcą
nieść nam wsparcie, dać nam wsparcie, dobrą radę, to, to są istoty, które
posiadają najpiękniejszą możliwą energię, która dla człowieka zawsze
będzie działać jak swego rodzaju balsam na duszę. I warto tą relację cały czas
podtrzymywać. Yy, stąd powiem ci, że
nie wiem, czy ty spotkałaś się z taką opinią, ale ja, yy, w tych,
powiedzmy, środowiskach, yy, ezoterycznych słyszałam wypowiedzi ludzi,
którzy od lat się tą tematyką zajmują i pojawiły się takie dziwne, mm, nie wiem,
konkluzje, ostrzeżenia, że no, z
tymi aniel-, z aniołami, z tymi istotami anielskimi to
trzeba bardzo, bardzo uważać, bo, yy, można też przy
okazji przyciągnąć do siebie jakieś negatywne energie.
I powiem ci, że ja tego nie rozumiem, mm, bo z mojego punktu widzenia to,
yy, samo-... Samo zwrócenie się do, do naszego anioła, do naszego
przewodnika powoduje, że żadna inna energia nie ma do nas już dostępu, że
to jest, no, mówiąc takim trochę telekomunikacyjnym językiem, że to jest
naj, najczystsze, najpewniejsze i naj- najlepiej zabezpieczone połączenie z
możliwych. Jak ty uważasz?
Dokładnie też tak uważam, Beatko. Jeżeli jest, żyjemy w
miłości, pracujemy nad sobą, otaczamy siebie
miłością, światłem, jesteśmy przyjaźni dla innych, zwracamy się do naszego
przewodnika, tak? To nie uważam, żebyśmy mieli
w tym momencie przyciągnąć coś negatywnego, bo
właśnie te negatywne energie, jak mówię, no, nieraz to
wolę takie zagubione powiedzieć niż może negatywne.
Jeżeli nie są gotowe na miłość, to one nie przyjdą, nie
przyciągniemy ich. Tak jak mówisz, to też polega na
przyciąganiu. Na co jesteś gotowa, to to przyciągniesz w swoim
życiu. Jeżeli emanujesz miłością, pracujesz nad sobą
i to przyciągasz też właśnie dobrych ludzi, przyciągasz i dobre duchy,
tak? Natomiast, czyli też jesteś tego rodzaju zdania jak ja, że jeśli w czystej
intencji wysyłamy ten komunikat, prośbę, że chcielibyśmy, aby
nasz opiekun dał nam wsparcie, dał nam podpowiedź,
odpowiedź, no, cokolwiek jest nam w danej chwili potrzebne, to tworzymy, to
porozumiewamy się na najlepiej zabezpieczonej linii telekomunikacyjnej świata.
Tak, jeżeli jeszcze usłyszymy, że to jest naprawdę coś dobrego
dla nas, jeżeli jesteśmy szczęśliwe z tej informacji, którą
dostałyśmy, bo to jest samo sedno, że fajnie, fajnie, że, że
nam o tym mówi. Jeżeli ten nasz opiekun duchowy
chce dla nas jak najlepiej, to nie możemy sobie myśleć, że
to jest jakaś podstępna, jakaś inna energia negatywna, która
się podszywa w tym momencie. Ja uważam, że jeżeli, powtarzam, wiesz, robimy to z
czystej intencji i może też dodałabym jeszcze tak trochę łamiąc to swoje ego,
bo to nie jest tak, że każdy człowiek
na tej planecie ma taką łatwość w proszeniu kogokolwiek o cokolwiek. Są
osoby również, które bardzo łatwo dają i potrafią
bardzo dużo z siebie dać, a mają problem z proszeniem
o pomoc, o wsparcie. I to nie tylko mają problem w świecie
fizycznym, ale również w świecie duchowym, bo to
jest jakaś, jakiś chyba też rodzaj dojrzałości, żeby powiedzieć: ta
sprawa mnie przerasta, ta sprawa wykracza poza moje
doświadczenie, bo nie potrafię podjąć właściwej decyzji. Jeżeli
kiedykolwiek potrzebowałam pomocy, to chyba
w tej chwili potrzebuję jej najbardziej. Bo
widzisz, mnie się wydaje, że tu szalenie istotnym elementem, żeby ta
relacja była korzystna dla nas, jest też pełne zaufanie i takie zawierzenie
temu naszemu przewodnikowi, temu, tej istocie, która bez wątpienia nas
kocha. Dlatego, że odpowiedzi, które przychodzą, nie zawsze są zgodne
z tym, czego my pragniemy, tak? Prosimy o coś, ale dostajemy odpowiedź: to nie
jest dla ciebie albo to nie jest dla ciebie w tej
chwili. I my w tym momencie nawet tego nie rozumiemy, ale
po jakimś czasie, z perspektywy czasu wiemy, że właśnie
dochodzimy do tego zawsze, że to było właśnie to.
No, tylko kochani, właśnie do tego zmierzam, że jest bardzo, że
gdybyśmy chcieli naprawdę wejść w tą relację głęboką, to trzeba
temu zawierzyć, tej sile, tej energii, tej mocy. Bo jeśli my
zwracamy się do istoty, no, duchowo, no, śmiem powiedzieć,
zapewne przerastającej nas w tym momencie i podważamy
każdą odpowiedź, kwestionujemy ją. Mówimy: gdyby to był, jak ja
chcę teraz, żeby ten nie wiem, niech będzie mój Jacek się we mnie
zakochał i on się we mnie nie zakochuje. I ja się zwracam do istoty wyższej z
tą prośbą, a ona mówi: nie, to nikogo nie można zmusić do
miłości, ale to też nie jest człowiek dla
ciebie. I pojawia się taka odpowiedź na przykład we śnie, to uznamy, że
gdyby nasz anioł stróż, tak patrząc z takiego,
wiesz, egoistycznego, ludzkiego punktu widzenia, to on ma
postępować tak, jak my chcemy, a nie tak, jak jest dla nas lepiej. I to
moim zdaniem jest jakiś element, który zaburza tą komunikację, że ego nam
przeszkadza. I nad tym musimy pracować właśnie. Bo,
no, nie wiem, czy tu się ze mną zgodzisz, ale ja uważam,
że to jest największa przeszkoda i to bardzo często
powoduje, że ludzie się jakby zrażają do tego rodzaju kontaktu,
ponieważ nie chcą zawierzyć i nie chcą jak gdyby przyjąć
tego, że ta istota, ponieważ wie więcej, więcej rozumie i nas zna
lepiej niż my sami znamy siebie-... jest w stanie dać nam odpowiedź,
której, no, z którą my się niekoniecznie godzimy,
ale która zapewne jest dla nas korzystna. No,
wiele, tak jak powiedziałaś, wiele osób po, po czasie się
przekonuje, że no, gdybym wtedy się, gdybym posłuchał tego głosu w głowie,
ach, gdybym posłuchała tego, tego, tej rady, którą otrzymałam
we śnie. No ale cóż. Mądry, mądry Polak po
szkodzie, mądry Polak po szkodzie, mądry człowiek po szkodzie. Bo tu
ja w tym upatruję tą największą barierę między nami a naszymi duchowymi
opiekunami. W naszym ego. W tym, że albo będzie tak, jak ja
chcę, a jak nie będzie tak, jak ja chcę, to to jest
źle. Dokładnie. No więc nie wiem, czy
brakuje, czy jakie tu jest odpowiednie słowo. Za duże ego.
Brakuje nam pokory. Może troszkę w tych, w tych komunikatach. A przecież one
przychodzą, prawda? Na tylu różnych płaszczyznach, we
śnie. Te informacje płyną każdego dnia, tylko
musimy się też na nie otwierać. Wiesz, ludzie też oglądają,
wiesz, tu dużo telewizora, tu gdzieś. Wiesz, cały czas
gdzieś słuchawki na uszach teraz młodzież ma i jak, jak
mają się z tym przewodnikiem skontaktować, jak muszą trochę
właśnie iść do lasu, trochę tej przyrody,
prawda? I wyciszyć się trochę. Ja na przykład
bardzo kocham właśnie ciszę. Ciszę. Taka konkretna cisza to teraz jest dla
mnie bardzo... Ale no właśnie. No trzeba, trzeba po
prostu pracować nad sobą. Trzeba żyć w tej równowadze i
tyle. No, w tym temacie chyba
wyczerpałyśmy już. To jest temat, którego się nie da
wyczerpać, moja droga. A jeżeli chodzi o ciszę, to masz
rację. Cisza jest teraz towarem deficytowym po prostu. I niestety, jak
pokazują badania, przez to, że jesteśmy ciągle w jakichś dźwiękach,
ciągle coś dociera, coś drażni. My jesteśmy po prostu wszyscy przebodźcowani i
dochodzi do tego, że kiedy człowiek znajduje
się nagle w takim środowisku, gdzie rzeczywiście panuje
cisza, to są ludzie, zwłaszcza ci młodzi, którzy mają atak paniki, atak paniki.
Oni nie potrafią już, nie potrafią w tym środowisku, w takiej w
ciszy się odnaleźć. A jednocześnie to no, nie trzeba tu być
lekarzem ani jakimś szczególnym znawcą neurologii, żeby wiedzieć, że
przebodźcowanie, no niestety, powoduje i wzmożony stres i powoduje też, że
chorujemy. Przebodźcowanie jest dla nas
zabójcze. Dokładnie. Jesteśmy bardziej nerwowi od
tego ciągłego hałasu od wszystkich stron. Dlatego spokój,
cisza jest nam potrzebna. I wtedy właśnie, jak ktoś chce
bardziej nawiązać kontakt z naszym opiekunem,
przewodnikiem, no, musi się wyciszyć,
poświęcić taki jakiś czas raz w tygodniu, dwa razy w
tygodniu i nie oglądać tego telewizora,
wyłączyć radio, przejść się na spacer tam, gdzie jest też
cisza. Czy znaleźć sobie odpowiednie miejsce w swoim domu czy
w mieszkaniu i troszeczkę właśnie pomedytować,
wyciszyć i posłuchać, jakie informacje będą przepływały
przez nasz umysł. I wtedy może właśnie nawiązać ten
kontakt. Bo wystarczy wsłuchać się, tak jak powiedziałaś, w pewne
informacje, które pojawiają się w naszej głowie, czasami w
zaskakujący sposób. I te informacje również dostarczane są nam poprzez pewne-
Obrazy. Obrazy, prawda? Jakieś drobne wizualne znaki. Gdybyśmy żyli troszkę
wolniej, prawdopodobnie byśmy je dostrzegli. Na zasadzie
skojarzeń, na zasadzie- ja spotkałam
również historie ludzi, którzy odczuwali tą obecność duchową poprzez zapach.
Pojawiał się bardzo specyficzny, najczęściej niezwykle przyjemny zapach.
W związku z tym, że nasz opiekun chciał nam zwrócić na coś
uwagę. Myślę, że- Daje nam znaki. Też czytałam na Facebooku. Niektórzy się
wypowiadają, że nieraz pióro jak zobaczymy, że gdzieś leży
na drodze, to też jest od naszego opiekuna, przewodnika. Pióro. No,
mogą być to różne rzeczy. Myślę, że na zasadzie skojarzeń
to ta komunikacja jak najbardziej też
się odbywa. Jesteśmy sensoryczni. Tak, ja zajmuję się
jeszcze, tak powiem, na marginesie reiki. Praktykuję reiki i
dlatego właśnie też nie muszą oczywiście ludzie
też praktykować, żeby widzieć. Ale kolory. Zamykam oczy
i no widzę te piękne, wspaniałe, podświetlone
kolory. Czyli przebywam w takich różnych barwach. To
też jest bardzo fajne, wyciszające. Też to jest taki też
kontakt. Poprzez te kolory też jest kontakt z opiekunem. Teraz
Izunia, sekundeczkę, ja jeszcze tylko tutaj chciałam na, do dwóch rzeczy się
odnieść, bo pan pisze, że z punktu widzenia neurologii mózg
kieruje neuronami. Nic nie mówi neurologia o duszy. Otóż tutaj się nie zgodzę,
ponieważ-... są artykuły na ten temat, gdzie neurolodzy zakładają, że
istnieje pewna forma informacji, która, która jest absolutnie
zewnętrzna. Oczywiście, może nie jest to główny nurt neurologii, ale
czytałam na ten temat artykuły jak najbardziej
naukowe i myślę, że myśląc, myślący neurolog musi sobie zdawać
sprawę, że informacje są zapisywane gdzieś poza mózgiem, bo z
punktu widzenia chociażby osób, które doznały trwałych uszkodzeń,
niemożliwe by było do odtworzenia pewne dane, gdyby nie fakt, że one są
zapisane zewnętrznie, że świadomość
jest nielokalna. Ale tu nie będę tego tematu już rozszerzać, bo, bo
myślę, że nie jest to tematyka naszej audycji.
Jeżeli chodzi o to, czy osoby zdrowe psychicz-, czy
tylko osoby psychicznie mogą mieć kontakt ze swoim
przewodnikiem. Ja jeszcze raz powtarzam, że wiele tak zwanych osób, tak
zwanych chorych psychicznie, to są ludzie, którzy, których dlatego odbieramy
jako chorych psychicznie, że oni są bardziej po
tej duchowej stronie niż po stronie fizycznej, mimo że są w
ciele, mimo że są do tego ciała podłączone. I gdyby przyjrzeć się przypadkom
bardzo wielu osób w różnych religiach uważanych za mistrzów
duchowych, za osoby, czy mówiąc tutaj językiem chrześcijaństwa, za osoby święte,
za mistyków chrześcijaństwa, to byli ludzie, których współczesna
psychiatria spokojnie by zdiagnozowała. Więc to
jest, to jest zupełnie odrębny temat, by między świętością a szaleństwem jest
bardzo cienka granica, więc kto wie, czy właśnie ludzie psychicznie chorzy
nie są bliżej tamtego świata duchowego i swojego opiekuna niż
tak zwany człowiek zdrowy. I cóż, myślę, że kiedyś
zrobimy sobie audycję, w której no, skupimy się jak gdyby głównie na tematyce
nawiedzeń duchowych i tych wszystkich rzeczy, którymi ty się zajmujesz.
Natomiast jakby na zakończenie jeszcze chciałam poruszyć właśnie sprawę
wynikłą z książki o Anandzie Dilwar. Czy ta sytuacja, w
której on jest całkowicie odcięty od wszelkich bodźców
zewnętrznych i wtedy nawiązuje tak głęboki, transformujący kontakt
ze swoim opiekunem, który go przez cały ten proces prowadzi. Czy ty myślisz,
że opiekunowie duchowi są zdolni do tego, żeby
sprowokować pewne sytuacje w świecie fizycznym po to tylko,
żebyśmy mieli okazję coś w sobie odkryć, coś w sobie zmienić? Żebyśmy
mieli okazję dostrzec właśnie tą trudną dla nas część naszego, naszych, naszej
osobowości, naszych błędów? Opiekunowie nasi, kochana, cały czas nam
pomagają, cały czas nas wspierają. Tylko to zależy też
od nas, na ile my się otworzymy, na ile my pozwolimy im działać. Wiesz, w sposób
działać. No, mam na myśli właśnie, że podpowiadają nam tak,
co możemy zrobić, co jest dla nas najlepsze, ale wiadomo,
wybór należy do nas i właśnie to
otwarcie się na nich to już zależy od nas. Oni na
siłę, tak jak właśnie mówiłaś wcześniej, nic nie zrobią. To
wszystko zależy od nas. Oni są. Każdy ma takiego opiekuna,
przewodnika i zależy to od nas, czy my się na nich
otworzymy, czy nie. No, ja ci powiem,
że ja mam takie skojarzenia troszeczkę, jak wiesz... Może
obrazowo powiem. Z tego, co wiem, w buddyzmie zen, w ścieżce zen buddyjskiej
jest taki moment, że kiedy uczeń przechodzi no, pewien, pewien próg przechodzi.
Nabywa pewnej, nabywa wiedzy, umiejętności, zdolności, jeżeli chodzi o
medytacje i tak dalej. Kiedy po prostu zostaje przyjęty do,
do tej wspólnoty, to odbywa się to w ten sposób, że po prostu jego
mistrz bardzo mocno uderza go, no, nie wiem, jakimś
kijem czy czymś. W każdym razie robi-
to jest bardzo gwałtowne i takie odczuwalne dla tego
ucznia, czyli jakby w symboliczny sposób. No, musi to, to uderzenie
symbolizuje po prostu zmianę.... tą z- to i tą jego dojrzałość, yy,
duchową i mentalną. Yy, w tym sensie, yy, chodzi mi po prostu o to,
że, yy, nasi duchowi opiekunowie wydaje mi się, że też mogą powodować jak
najbardziej fizyczne zmiany czy fizyczne, prowokować pewne fizyczne
okoliczności w naszym, yy, w naszym życiu. Żeby, no, tak jak ten mistrz
zen, który potrafi przyłożyć temu swojemu, temu uczniowi, w momencie, kiedy
uznaje, że jego ścieżka jako ucznia jest zakończona. Tak samo ten,
ci nasi duchowi opiekunowie potrafią, no, mieć silne interwencje, yy, w świecie
fizycznym. No- ... Miałam to na myśli. Właśnie. Przepraszam,
że po prostu potrafią nas zatrzymać w tym naszym
czasie. Nieraz ktoś, yy, mówi: „Słuchaj, nie, nie
mam czasu, nie mam czasu, nie mam czasu". I nagle się
dzieje taka sytuacja, że ktoś, no, niestety łamie nogę
lub na przykład, no, jakaś choroba, yy, po prostu
go złapie, że tak powiem. I on wtedy ma ten
czas do zastanowienia się, że może nie idzie tą drogą, którą
powinien iść. Czyli może tak na nas wpływają, ale na
jak dużo tak, w duży sposób to nie wiem, ale wydaje mi
się, że w ten sposób nieraz ktoś mówi: „Iza, gdyby się nie
stało, to nie byłoby później tego". I nieraz po prostu
wydaje mi się, że mogą nas w jakiś sposób zatrzymać,
żebyśmy mieli czas do zastanowienia się, żebyśmy nie marnowali
swojego czasu, tylko, yy- Dlatego, tak. No, to jest tak, jak powiedziałaś na
początku audycji. Ten przykład, że pani poczuła
fizycznie. Mnie chodzi o to- Tutaj to wręcz uratował tą
dziewczynę. Tak! Mnie chodzi o to, że oni nas potrafią
popchnąć do przodu, yy, żebyśmy przyspieszyli trzy kroki do przodu i,
yy, lub przytrzymać. Nie wiem.
Doprowadzając do tego wręcz, że, że, że może się coś
takiego wydarzyć. Nie wiem. Chociażby poślizgniemy się
i ta złamana noga może nas uratować przed, yy, całymi, yy, przed przykrymi
konsekwencjami na całą, całą resztę życia. Yy, natomiast, yy,
chcę przez to powiedzieć, że te interwencje
duchowe ja zawsze uważam, że one są na poziomie, yy, naszej zgody, tak? Czyli
duchowo nasza dusza prosi o pomoc i dlatego pewne rzeczy się dzieją. Niemniej
moim zdaniem te interwencje naszych aniołów, naszych
opiekunów mogą sięgać świata fizycznego, czyli tego złapania za oszewkę,
tego, yy, przysłowiowego, yy, pchnięcia do przodu, żebyśmy uniknęli,
yy, jakiejś, wiesz, przysłowiowej soplí lodu, która przykrej sytuacji, która,
mogłaby nam zrobić krzywdę. I tak dalej, i tak dalej. Czasami jest to tylko
głos: zwolnij albo idź szybciej, ale czasami są to wręcz fizycznie,
yy, odczuwalne reakcje, prawda? Ja jeszcze chcę powiedzieć na
zakończenie, jeżeli chodzi właśnie o moją postać.
Yy, nie byłam gotowa zajmować się, yy,
właśnie odprowadzaniem przez wiele, wiele swoich lat. Prowadziłam
też biuro rachunkowe przez dwadzieścia cztery lata. Muszę
powiedzieć, że tutaj właśnie ten opiekun zatrzymał mnie w
jakiś sposób. Miałam od dzieciństwa, miałam właśnie
bardzo straszne sny. Straszne, czyli akcja się
działa często na cmentarzu, w jakichś piwnicach.
Gonili mnie właśnie, goniły mnie duchy, ludzie
nieżyjący. To były straszne sny, że
pamiętam, jako dziecko bałam się chodzić spać. Spałam
zawsze przy zapalonym świetle i w wieku dopiero
trzydziestu lat odważyłam się właśnie coś z tym
zrobić. I jak poszłam w kierunku właśnie całej
tej psychotroniki, odprowadzania duchów, pomagania ludziom,
prawda? Te sny się wtedy skończyły. Więc to jest tak,
jakby coś za coś. Cały czas miałam te sny, do momentu, aż
w końcu poszłam w tym kierunku. Też, prawda? Poszłam w tym
kierunku i sny się skończyły. Te horrory wszystkie
minęły, więc nieraz jest coś po coś. Coś się dzieje. Musimy
obserwować w naszym życiu po prostu te nasze życie. Wygląda to tak, że
wtedy zma- zma- zmagałaś się, yy, z tymi, yy, bytami duchowymi na, na poziomie
astralu. Natomiast teraz, kiedy wzięłaś, yy, jak gdyby
przyjęłaś na siebie, yy, wypełnienie pewnej roli w świecie fizycznym, to astral
dał ci odetchnąć. Tak by to- Czyli tak, jakbyśmy
mieli jakąś drogę. Każdy z nas ma jakąś drogę i dobrze
by było właśnie ją odnaleźć i tą drogą iść i się
realizować. Tak, to jest szalenie
ważne. Jeśli pozwolisz, ja tu jeszcze odpowiem. Yy,
ustosunkuję się do, yy, wypowiedzi jednego tutaj ze słuchaczy.
Więc, yy, mówiąc, że jak jest
zaburzenie połączenia mózg-dusza, człowiek ma problemy z
kontaktem z tamtą stroną, to teraz obróciła pani kota
ogonem, że tacy mają lepsze połączenie. Proszę
pana, no chyba istnieje pewna różnica między człowiekiem chorym psychicznie,
który najp-- bardzo często pierwsze, yy, prze- przejawy jego
choroby, trwałej choroby pojawiają się już nawet w bardzo wczesnej
młodości, a niektórzy twierdzą, że nawet w dzieciństwie. I jest to
stan, który się rozwija, ewoluuje razem z tym człowiekiem. I nie jest to-...
tożsame z tak zwanym zdrowym psychicznie człowiekiem, który nagle w wyniku
choroby zupełnie innych organów wymaga podawania środków
psychotropowych, środków przeciwbólowych, opiuantów, które wprowadzają go w
odmienne stany świadomości. To nie jest to samo. Bardzo polecam książkę „DMT.
Molekuła duszy". To wtedy być może, jakby będzie pan w stanie lepiej mnie
zrozumieć. Izunia, ja ci bardzo serdecznie dziękuję za dzisiejszą,
yy, audycję. Myślę, że, yy, zrealizujemy taką dotyczącą
właśnie tematyki, którą ty się jakby ży- najżywiej i najczęściej zajmujesz
i masz tutaj ogromne doświadczenie i ogromny, ogromną wiedzę w tym
temacie. I co ty na to? No, bardzo chętnie, bardzo chętnie i dziękuję bardzo
jeszcze raz za zaproszenie Beatko i dziękuję bardzo
Markowi za też za, za zaproszenie. Dziękuję bardzo jeszcze raz. Było mi
miło, ponieważ ty jesteś bardzo pozytywną osobą i osobą, która mówi o
tych sprawach w bardzo przejrzysty, klarowny i logiczny dla mnie sposób. Bo
no cóż, jeżeli chodzi o oczyszczanie domów, o różne problemy, które dzieją
się w tych domach, niezwykle ważne jest rozpoznanie i
pewna synteza tych informacji, które otrzymujemy i
na poziomie świadomym i nieświadomym,
kiedy się tam znajdujemy. Myślę, że ty masz bardzo dobre
rozpoznanie tego tematu, dlatego już dzisiaj mam nadzieję,
że przyjmiesz zaproszenie do audycji, w której jakby
skupimy się tylko i wyłącznie na tej tematyce. Natomiast cóż, myślę, że są to
tematy trudne. Nie wiem też, czy wystarczająco jasno i przejrzyście
wyraziłam swoje myśli. Każdy z nas, proszę o tym pamiętać, ocenia sytuację
też przez pryzmat własnych doświadczeń i własnych obserwacji. I w tym względzie
staram się być z Państwem po prostu szczera. Natomiast jak tą
moją szczerość odbieracie? No, to już jest
kwestia indywidualna. Także ja również bardzo
serdecznie dziękuję Radiu Paranormalium w osobie Marka, że gość-
gościło po raz kolejny Biuro Duchów. Dziękuję
Izuni i również serdecznie dziękuję
Państwu za uwagę. Dobrej nocy życzę i wszystkiego dobrego
dla Was. A mówiła do słucham, do Państwa prowadząca rozmowę w debacie
niekontrolowanej z cyklu „Z wizytą w Biurze Duchów" Beata
Kamp vel Ada Edelman. Tutaj
tradycyjnie zachęcamy wszystkich do złożenia wizyty
na blogu Biuro Duchów pod adresem biuroduchow.pl. No i moli
książkowych zachęcamy także do sięgnięcia po książkę
„Opowieści z Biura Duchów". Była z nami także nasza
dzisiejsza uczestniczka dyskusji, pani
Izabela Kijak, medium spirytystyczne i doradca
duchowy, specjalista od miejsc nawiedzonych, zajmująca
się także przewidywaniem przyszłości, oczyszczaniem energetycznym,
uzdrawianiem. Audycję jak zawsze od strony technicznej
obsługiwał Marek Sęk „Ivellios” Radio
Paranormalium- paranormalny głos w Twoim domu.
Dobranoc i do usłyszenia ponownie w kolejnej debacie
niekontrolowanej, której termin oraz temat
podamy, gdy tylko go poznamy. Dziękujemy jeszcze raz. Dobranoc i do
usłyszenia. Byłeś świadkiem zagadkowego zjawiska? Jeśli tak, poinformuj
nas o tym już dziś. Czekamy na relacje współczesne
oraz z lat ubiegłych. Nasze kontakty to:
numer Gadu-Gadu trzydzieści sześć, zero osiem,
osiemdziesiąt, zero dwa. Trzydzieści sześć, zero osiem,
osiemdziesiąt, zero dwa. Numer telefonu: trzydzieści
dwa, siedemset czterdzieści sześć, zero, zero, zero
osiem. Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści sześć,
zero, zero, zero osiem. E-mail: radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl
oraz Skype: radio.paranormalium.pl.
Czekamy na Twoją relację. Na życzenie świadka zapewniamy pełną anonimowość.
Mówią, że wyłączyć radio jest bardzo łatwo. No, tylko że z
wyłączeniem jest już, powiedzmy troszeczkę gorzej. Posłuchaj
nieznanego! Radio Paranormalium www.paranormalium.pl. Pisz artykuły,
rozmawiaj z czytelnikami, moderuj komentarze i poczuj
się jak redaktor. Załóż bloga na
Paranormalium. Więcej dowiesz się w dziale Blogi na www.paranormalium.pl.
Mówią, że wejść do archiwum jest bardzo łatwo. No,
tylko że z powrotem jest już, powiedzmy troszeczkę gorzej.
Archiwum Radia Paranormalium. www.paranormalium.pl. Archiwum Radia
Paranormalium. Pełne archiwum audycji najbardziej paranormalnego
radia w polskim internecie. Dziesiątki
gigabajtów wciągających paranormalnych empetrójek
czekają na Ciebie. Słuchaj zawsze i wszędzie,
o każdej porze dnia i nocy. Dziel się nagraniami ze
swoimi znajomymi i pokaż im prawdę, o której boją
się nawet pomyśleć. Archiwum audycji Radia Paranormalium.
www.paranormalium.pl. Koniecznie również sprawdź naszą oficjalną aplikację na
Androida i Windows Phone. Dwa miesiące temu był drop prowadzący
do pewnego radia, że ktoś tam słyszał podobno. Jednak potem okazało się, że to
radio istnieje tylko w internecie. Radio Paranormalium. Paranormalny
głos w Twoim domu. www.paranormalium.pl. Rozmawiaj z
prezenterami oraz z innymi słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego czata na