Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła.
Różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery osoby. W sporej odległości wydawały
się być ode mnie.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie
światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się przez
okno. Ja do tej pory jestem w szoku, bo to
się nie zdarza często takie coś zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
Spadła wielka asteroida. Fala uderzenia
właśnie pojawiła i w pewnym momencie w
moim ogrodzie po prostu wylądowała postać.
Ta postać spojrzała na mnie i miał
ogromne czarne oczy. I jak on je zobaczył,
to ruszył tak, by po prostu rozpłynął się
w powietrzu.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę
to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I
widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona. Po prostu
biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium.
Witamy państwa bardzo serdecznie i
zapraszamy do wysłuchania kolejnego
odcinka podcastu Mówią Świadkowie. Przy
mikrofonie Marek Sęk Ivellios. Dobry
wieczór państwu. Dzisiejszej audycji
towarzyszą materiały ilustracyjne, do
których linki znajdziecie Państwo w opisie
pod tą audycją na YouTube oraz w naszym
archiwum MP3 na www.paranormalium.pl. Dziś
wysłuchamy zapisu rozmowy badacza Damiana
Treli ze świadkiem, który przekazał mu
całą serię dziwnych zdarzeń, które
dotknęły nie tylko jego, ale również
członków jego najbliższej rodziny.
Przypadek bardzo złożony, który na pewno
za jakiś czas doczeka się szerszego
omówienia na blogu Damiana Treli pod
adresemczastajemnicblogspot.com. Zanim
jednak przejdziemy do wysłuchania
nagrania, tradycyjnie pozwolę sobie
przypomnieć kontakty do Radia
Paranormalium, pod którymi możecie Państwo
zgłaszać obserwacje różnych
niewyjaśnionych zjawisk. Numery telefonów
to stacjonarne [32 746 00 08],
[32 746 00 08]. Komórkowy i do SMSów [530 620 493],
[530 620 493]. Skype [radio.paranormalium.pl],
[Radio.paranormalium.pl]. W razie
gdyby na naszym Skypie bądź przy naszych
telefonach nikt nie dyżurował, istnieje
możliwość wysłania wiadomości tekstowej
bądź zostawienia wiadomości głosowej.
Jesteśmy także na Gadu-Gadu pod numerem [36 08 80 02],
[36 08 80 02]. Czekamy również na Państwa
wiadomości na naszym fanpage'u na Facebooku
[facebook.com/ radioparanormalium]. Można
również wysyłać wiadomości e-mail na nasz
adres [radio@paranormalium.pl],
[radio@paranormalium.pl]. Wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną
anonimowość. Naturalnie, jeżeli Państwo
sobie tego życzycie, możecie również
dzielić się swoimi historiami w
komentarzach pod tą audycją. Świadek,
którego relację dziś zaprezentujemy,
postanowił podzielić się swoją historią po
wysłuchaniu jednej z debat ufologicznych.
Jak twierdzi, przez całe życie jakimś,
powiedzmy szóstym zmysłem wyczuwał różne
rzeczy. Znamienne jest to, że seria
dziwnych zdarzeń, o których dzisiaj
usłyszymy, miała miejsce w momencie pewnej
przemiany duchowej u świadka i dotknęła
nie tylko jego, ale również członków jego
najbliższej rodziny, szczególnie syna.
Mamy tu zarówno liczne obserwacje obiektów
UFO, jak też spotkania z dziwnymi,
humanoidalnych istotami, po których
świadek niekiedy odkrywał na swoim ciele
zagadkowe ślady w postaci na przykład
wyciętych fragmentów skóry. Rozmowę ze
świadkiem zarejestrował i udostępnił
badacz Damian Trela. Proponuję zatem,
abyśmy zapoznali się teraz z zapisem owej rozmowy.
Wszystko panu opowiem, bo to dużo mnie
kosztowało naprawdę, żeby do pana w ogóle zadzwonić, bo
z tą sprawą ja się borykam od dłuższego czasu
i powiem, kosztuje mnie to dużo emocji w
ogóle, żeby to opowiadać, bo- Rozumiem. Po
prostu ja zacząłem w ogóle szukać tego wszystkiego,
jakieś, jakieś wiadomości, czy ludziom też
coś takiego się wydarza?
Niedawno wróciłem z Irlandii, bo
mieszkałem tam kilka lat. Pracowałem jako
technik dentystyczny. Mam czterdzieści
sześć lat, dwójkę dzieci, jedno dorosłe,
nastoletnie, dziewięcioletnie. To tyle o
mnie. Jestem szczęśliwie żonaty. Żona w
ogóle-- ona, ona w ogóle myśli, że ja
jestem chory psychicznie. Tak samo mój syn. Ale
telefon, kamera w telefonie nie jest chora
psychicznie Iwonka i to, co mi się
wydarzyło, no to, no to, to, to jest prawda. No bo ze
starszym synem widzieliśmy
kulkę, lecącą kulkę znad szpitala. Tak
patrząc z mojego balkonu, a, a, wracając
do pana pytania. No to, no to, to, ja
zacząłem słuchać tak przez przypadek
tych
debat ufologicznych.
Tak, tak. W Radiu Paranormalium.
Ja sobie to puszczałem, bo, bo zacząłem
To, to mnie nurtowało, to w ogóle
nie pozwalało mi jakoś tam normalnie
funkcjonować na początku. Później to
przygasło, ale to do dzisiaj to są emocje.
Do tego stopnia, że
nie wiem, jak to panu powiedzieć. Niech
się pan nie śmieje ze mnie, ale jak opowiadam to,
załóżmy w mojej rodzinie czy komuś
bliskiemu
to, to po prostu, to ja mam łzy w oczach, no bo to
nie jest normalne. Ja przez dłuższy czas
myślałem, że.No, jak mi się to wydarzyło?
Jak zobaczyłem-- znaczy, jak zobaczyłem
UFO. Generalnie to
wydarzyło-- opowiedzieć panu tą całą
historię, jak to w ogóle się odbyło?
No, z wielką chęcią wysłucham ją.
No to dobrze, to opowiadam. To się w ogóle
wydarzyło przed moim wyjazdem do Irlandii.
Mhm.
Jakoś, yy,
latem to było, znaczy to było latem, to
pamiętam ten dzień dokładnie, bo to był dzień.
W radiu mówili, że to jest ten dzień, kiedy,
ten, z słowiańskich jakichś tam wierzeń,
ten dzień równonocy. Nie wiem, czy to o
ten dzień chodzi, kiedy ten kwiat paproci,
coś związane z kwiatem paproci. Nie
pamiętam dokładnie, czy chodziło o tą, o
tą, o tą historię, ale chodzi o to, że to
jest ten-- to był ten dzień właśnie,
kiedy długo jeszcze było widno latem. Nie
pamiętam, czy to było lato, czy to był
przełom lata i wiosny. Łatwo to sprawdzić.
Jak sobie wpiszę w Internet, no to będę,
to będę wiedział dokładnie, kiedy to było.
Mhm.
I
ja, ja generalnie
miałem już jakieś takie, ee, taki może nie
tyle instynkt, ale taki podkręcony
troszeczkę tak jakby szósty zmysł. W swoim
życiu zawsze, że wiedziałem pewne rzeczy
i tak dalej, i tak dalej. I
coś mi przyszło nagle samo do głowy, że,
że kurczę, będzie UFO leciało. I
zobaczyłem na kota. Kot zaczął biegać po
ścianach, po meblach. Takie kółeczka
zaczął robić po mieszkaniu. Nie takie,
żeby tak jak koty, żeby rozprostować
kości, tylko zaczął normalnie biegać
po-po-po ścianach. Takiego rozpędu nabrał.
I ja wyszedłem sobie na balkon. I ona
wtedy, moja żona była w pracy
na dyżurze, yyy, na nocnym dyżurze i, yy,
ja wszedłem, a na-na naprzeciwko moich
oczu w odległości, yy, nad drzewami. Te
drzewa teraz już są wyższe, bo naprzeciwko
jest szkoła mojego bloku. Przeleciały
dwa, dwa spodki w odległości, nie wiem, 15
metrów może. Ja zwariowałem. Ja
zachowałem się wtedy tak, jak małe
dziecko. Przecierałem oczy ze zdumienia,
bo nie-nie-nie wierzyłem w to, co widzę.
Ale pomyślałem sobie tak i miałem jeszcze
na tyle jakiegoś zdrowego rozsądku, że
pomyślałem sobie, że zamacham do nich i
zamachałem i oni mi o-odświecili jakby
światłami, bo one wyglądały całkiem
zwyczajnie, jak jakieś. Nie wiem jak co.
Szaro, szarozielone, tak jak łodzie
podwodne są pomalowane. W takim kolorze to
nie było absolutnie żadnych
szczegółów. Jakiś taki światełek,
błyskotek tylko, yy, leciało jedno za
drugim i te, te, co leciało z tyłu to, to ono
się trzęsło, to znaczy ono jakby miało
uszkodzone-- ja to tak odebrałem, że tak,
jakby miało uszkodzony żyroskop.
Ten, ten pierwszy, co leciał z przodu w
odległości kilku metrów, 2 metry, że one
były wielkości może
samochodu, półtorej samochodu dużego.
Jakby tak mogło się zmieścić 2 samochody w każdym.
A miały po kilka metrów. I, i one mnie
oświeciły. Tak, jednocześnie na dwóch tych
obiektach pojawiły się takie prosto--
to, to dziwnie nazwać, no bo one się
obracały
i one w momencie, kiedy one mi-- one mi
odpowiedziały, bo odpowiedziały mi w ten sposób, że
zaświeciły migawkami jednocześnie, w tym
samym tempie, w tej samej konfiguracji
zielona, czerwona, zielona, czerwona,
zielona, czerwona. I tak dwa razy,
jednocześnie na dwóch tych obiektach i
poleciały sobie spokojnie. Ja powiedziałem
to synowi. On oczywiście się uśmiechnął.
Miał wtedy, nie wiem tam. No bo teraz ma 21 lat i, yy,
no tak.
Przepraszam, że panu przerzucam, gdzie to
miało miejsce? Yyy, to- W Szczecinie, na Zakolu.
Aha, w Szczecinie.
Zakole w Szczecinie. My mieszkamy w Szczecinie.
Mhm, mhm.
Ale się cały, bo to ja sobie przypominam
te normalnie te emocje. I kolejna sprawa
to była taka, że następnego dnia mówię do
niej: "No dobrze, to nie wierzysz mi? No
to usiądziemy sobie na balkonie koło
dziesiątej, o tej samej godzinie i
popatrzymy. Może coś będzie leciało". I
faktycznie leciała kulka i tą kulkę
nagraliśmy. Ona leciała
tak, jak helikoptery lecą tą samą trasą,
bo niedaleko jest szpital na Arkońskiej
i leciała kuleczka i zanim chwyciłem
telefon, to ja ją nagrałem. Tylko, że to
był taki telefon. Miałem taki
LG telefon, to był jakiś tam, taki model,
który nie miał dobrych aparatów, chociaż
był dość dobry nawet. I ja to nagrałem,
ale to już był taki punkcik, bo te
telefony pomniejszają. Ten obiekt był dużo
większy. Widzieliśmy to z synem
i on, ja się
pytam: "Dominik, ty masz lepszy wzrok, to powiedz
mi, czy, czy tam widzisz jakieś
stateczniki?" Ale nie widziałem żadnych
stateczników. To była kulka po prostu też
szaro zielona. I ona doleciała do
jakiegoś, do jakiejś takiej odległości 100
metrów od nas, około 100 metrów i
skręciła w tym samym kierunku, co co
poprzedniego dnia te poprzednie dwa
obiekty poleciały. I to było tyle. Ale
teraz się zacznie jeszcze lepiej, bo ja
myślałem, że ta cała, że fajnie było, jak
to się patrzy, ogląda na coś takiego z
pewnej odległości, ale
minęły jakieś dwa tygodnie
I, była taka akcja, że ja przebudziłem się...
Położyłem się koło 11, po 11.
Mhm.
yy, i powiem panu jeszcze zanim wrócę
jeszcze do tej opowieści, to powiem panu, że ja jestem
człowiekiem wierzącym, jestem
chrześcijaninem, zwykłym chrześcijaninem i
powiem panu całą prawdę i absolutnie nie
schamieję. I zapaliłem se wtedy, zapaliłem
se wtedy maryśkę. Czasami se popalałem
tam, żeby się zrelaksować i tak dalej. I
zapaliłem sobie i
dlatego, dlatego to mówię, bo mówię panu
wszystko tak, jak było, żeby nie było, Mhm, mhm, mhm.
Okej.
Bo to, to ma wpływ na to, co-- dlaczego
panu to mówię? Teraz panu powiem. I
obudziłem się w nocy, a na balkonie stały
trzy postacie i to nie byli ludzie. I to
nie wiem, ja po prostu poczułem, że-- ja
ja. Patrząc na nich
i
zemdlałem wtedy. Albo oni mnie uśpili,
albo zemdlałem, bo
jeden z nich to były typowe takie postaci
o takich podobnych twarzach, ze
zmarszczkami drobiutkimi dookoła oczu jak
ten E.T.. Tylko że oni byli, nie byli tak
pokraczni, tacy jacyś, tacy sympatyczni,
tylko mieli taki szyderczy uśmiech na
twarzy, z taką wyższością patrzyli na
mnie. I ten w środku najwyższy podniósł rękę
i on miał cztery długie, takie
nienaturalnie długie palce. I jak podniósł
te palce swoje, tak wyprostował je. To ja
po prostu poczułem, jak ja to opisałem w
ogóle do gazety. Oczywiście śmiali się ze mnie
i, i zemdlałem. Poczułem, ja to mogę to
opisać tylko tyle, bo kiedyś zemdlałem w kuchni.
Mhm.
Miałem jakieś, nie wiem, jak to nazwać.
Dlatego wiem, jak człowiek mdleje
i wiem, jak, w jakiej kolejności się
wyłączają zmysły. Bo kiedyś
wstałem i coś z ciśnieniem miałem. Nie
wiem, jakieś miałem po prostu
jakieś takie, no nie wiem, nie wiem, jak
to nazwać. Po prostu zemdlałem. Miałem bardzo
kontuzję szyi po wypadku samochodowym i
byłem osłabiony i poszedłem się napić
wody, tak kilkanaście lat wcześniej. I
dlatego to mówię, że poczułem, jakby ktoś
mnie kopnął, jakby to była ingerencja,
taka z ich strony. Tak to odebrałem. Ale
jakby jakby mnie nie uśpili, to bym się
wydarł po prostu i zacząłem oczy szeroko
otwierać. Już czułem, że wzbiera we mnie
krzyk i ten podniósł tą rękę, ten
środkowy, najwyższy. A ja widziałem ich z
odległości może pół metra. Może -- to było
bardzo blisko, bo
Yhm.
Obróciłem głowę, bo łóżko miałem tuż przy
drzwiach balkonowych.
I
to łóżko stało, nie wiem, metr, może pół
metra od drzwi także te drzwi się nie
otwierały do końca i oni stali normalnie.
Widać było w jednym oknie, w drzwiach
balkonowych widać było te postacie
doskonale. I dlaczego na przykład ja teraz
sobie ustaliłem tak na spokojnie już
mogłem sobie przemyśleć, że
te postacie one miały, że one mi się
pojawiły między drugą, a trzecią w nocy.
Tak, tak mniemam, bo czwarta, czwarta
nawet zaczyna być brzask o tej, w tej
porze roku, bo to było ciepło.
Okej.
No i ten dzień był właśnie ten taki dzień
kupały. Ja to chyba tak sobie to przypominam, bo
skojarzyłem. Dobrze
i-i zemdlałem. I wstaję rano, idę do
Dominika do pokoju i mówię: "Dominik, ja
się-- miałem taki dziwny sen. Ja w ogóle
tego nie-- później, jak wstałem rano, to
nie odebrałem tego, że to było
rzeczywiste, bo to było tak nierzeczywiste
i nie życzę nikomu, żeby, żeby zobaczył
tego typu... Jak widzimy ludzi na
balkonie, to wiadomo, że możemy zareagować
albo coś zrobić, ale tutaj to ja byłem w
totalnym szoku, całkowicie w totalnym
szoku. I poszedłem do syna i mówię tak:
"Dominik, miałem taki dziwny sen.
Widziałem-- pamiętasz ty to ufo?
Widzieliśmy to dwa tygodnie wcześniej, to
ufo widzieliśmy z nim razem i ja też
wcześniej sam. I On mówi: "No pamiętam,
widzieliśmy, no widzieliśmy". On jest taki
skryty, w ogóle mało co mówi i to żona
też może potwierdzić. Taki jest po prostu.
Mhm.
No on mówi: "No pamiętam", ja mówię i tak
się usiadłem sobie, tak
oparłem sobie ręce o kolana, sobie siedzę
i przyglądam się swojej ręce. I na ręku--
on też to widział. Miałem. Nie miałem
skóry. Miałem dwa pobrane, takie
idealnie wykrojone, jak takim dziurkaczem
do papieru. Takie dwa, dwa puste
miejsca bez skóry, a pod spodem, co było
dziwne, jeden był troszeczkę większy,
jeden mniejszy. A ja mam-- ja pracuję
zawodowo, jestem technikiem dentystycznym i
ja bardzo,
u nas metr-- milimetr to jest metr. Ja mam
oko, potrafię doskonale zmierzyć, ocenić,
na jaką głębokość to było. To jest mój
zawód. Ja po prostu
dwadzieścia pięć lat w zawodzie pracuję.
No i patrzę i nie mam skóry. Mam pobraną
skórę. I mówię: "Patrz Dominik, widzisz
to, co ja mam?" A on: "No, Dominik, tak,
bo zebrałem się z czteresią, no pobrano ci
skórę". A ja mówię: "Jak to?" No i
przyglądam się tej ręce. Tam było jedno
kółeczko miało około trzech milimetrów,
drugie około dwóch i pół, tak? W
przybliżeniu. Ale było na głębokość do
ciała. Czyli ja widziałem pod spodem nie
było krwi, tam w tym miejscu. I dopiero
wie pan, jak ja podrapałem te, te
miejsca... Bałem się w ogóle podrapać.
Podrapałem, swędziało, mnie w ogóle nie
bolało. I dopiero jak podrapałem, to
wsadziłem paznokieć w to wgłębienie. Po
prostu idealnie wycięte.
Nie można tego skalpelem. I
na moich oczach i mojego syna napłynęło
trochę krwią i zaczęło się goić wtedy. I
pokazałem to Iwonie.
Powiem panu, że jeszcze się trzęsę, jak
sobie to przypomnę. I
następna taka sprawa była taka-
I to się zaraz panu zagoiło, tak? Nagle?
Nie tak na moich oczach, ale tak w
przeciągu kilku dni to się, to się zaczęło goić.
A czy pan robił zdjęcia tego, z tej ręki?
Ja robiłem inne zdjęcia. Mam inne zdjęcia
innych takich uszczerbków. Wie pan, to się
ciągnie długo
i ja już się do tego przyzwyczaiłem. Sobie
to bagatelizuję. Opowiadam to czasami komuś, kto tam...
Ludzie tu patrzą tak, jak tego nie
przeżyli, to w dziwny sposób patrzą na
mnie. Ale trudno się mówi. Ja jestem
chrześcijaninem, nie kłamię. Dlaczego?
Mówię też, że jestem chrześcijaninem,
dlatego że nawiążę później, jakie są moje
wnioski z tego, co mi się wydarzyło.
Mhm.
Kolejna sprawa jest taka, że
minęło, nie wiem, to jeszcze było przed
wyjazdem, nadal przed wyjazdem do
Irlandii, czyli ja tam byłem pięć lat
z rodziną,
to, to było jeszcze przed wyjazdem tego
samego lata.Wiesz, akcja taka, że
siedzę sobie na-na dia-- mamy piękną
działkę tutaj pod Szczecinem
i siedzę sobie na kanapie. Już była 10,
11. 11 na pewno musiała być, bo się
włączyły światełka, te takie solary, co
mamy pozakładane na działce i one się
włączyły, bo już było ciemno po 11 nawet.
Do mnie woła mnie: "Tato, tato, tato!
Szybko, szybko przyjdź do mnie". Ja mówię:
"Synek, daj spokój, ja jestem zmęczony,
mam ochotę odpocząć". On: "Tato, tato,
przyjdź". Ja mówię: "Co się stało?" "Nic,
nic. Musimy wyjść do--
musimy wejść do altanki
i ten". Ja mówię: "No dobrze, no wejdziemy
już". Najmłodsze moje dziecko też tam
było. Iwona oczywiście miała znowu nocny
dyżur w szpitalu i
ja mówię: "No dobra, musimy zamknąć drzwi.
Koniecznie". Nie było teściów,
nie było nikogo, tylko my na tej działce
byliśmy. No i ja mówię: "Dobra", nic mi
nie powiedział i weszliśmy do-do-do
pokoju. Odzieliłem się i nagle zaczęły te
flesze, takie w okna walić, bo zraz z tyłu
zaczęły walić tak jak pioruny. Tylko że
bez błyskawic. I to waliło jakieś pół
godziny, aż zasnęliśmy. I on dopiero mi po
po roku, po pół roku. Nie wiem, długo,
dużo minęło czasu. Powiedział, że on
widział takiego humanoida na działce, jak
przychodził. Ja mówię, to nie był wujek,
nie. Był szary i on yy
zesrał się normalnie, wystraszył się już.
On boksował. To jest odważny człowiek. On
boksował, przychodził do ringu. To nie
jest jakiś laluś.
A ile ma lat?
Teraz ma 21. Wtedy miał koło, no koło
czternastu, piętnastu lat, powiedzmy.
I zobaczył tego szarego. Tylko że ja
mówię, ile miał wzrostu? No miał dużą
głowę, był chudy i miał tak metr
siedemdziesiąt, sześćdziesiąt może i, i ja
mówię, spojrzał się na mnie i mówi Tato,
jak on by się na mnie spojrzał, to ja bym
umarł chyba ze strachu. Mówi: "Dobrze, że
się na mnie nie patrzył". I to powiedział
mój syn. Kolejna taka sprawa była.
Trzecie miałem takie spotkanie
i nie życzę sobie. Powiedziałem, że
jak coś takiego mi się wydarzy, to biorę
myśl o tym zarżnę bydlaka, bo
sorry, że tak mówię, bo po prostu
wie pan, co mi się wydarzyło? Spałem sobie
tam w Irlandii, Dominik spał w drugim
pokoju, ja, ja spaliśmy każdy w swoim pokoju
i w nocy też gdzieś koło czwartej,
trzeciej, czwartej przebudziłem się i, i
bałem się wie pan?
Jestem odważny, ale po prostu to
przekracza jakby. Dlatego odradzam
ludziom, bo mam takiego kolegę, co widział
UFO. Tak się zgadaliśmy przez przypadek
to koniecznie muszę przeżyć, to co ja, to
co Ty. Ja mówię: "Wiesz co, Przemek? Nie
życzę Ci tego. Nikomu nie życzę, żeby,
żebyś ty przeżył". Leżałem sobie tak na brzuchu,
leżałem sobie na brzuchu i miałem głowę
odwróconą w kierunku yy
lewej ręki, a ja miałem poduszkę. Miałem
dwie poduszki, na jednej spałem, na jednej
jakby miałem łokieć prawej ręki i
poczułem, w ogóle usłyszałem. W ogóle nie
widziałem żadnych świateł, nic. Po prostu
pełen spokój. Śpię sobie. Coś mnie
obudziło, tak pchnęło. Przebudziłem się i
poczułem jak coś, ktoś, ktoś siada na tej
poduszce, bo usłyszałem takie ugniatanie
tej poduszki charakterystyczne i
to ważyło, czyli to, to miało ciało i to
coś. Wie pan, słyszałem jego oddech,
słyszałem jego oddech. To nie było, to nie
była duża jakaś istota. I dlatego pytam
się Dominika: "Dominik, ty chodziłeś w
nocy, byłeś w moim pokoju?" On mówi: "Nie.
Spałem całą noc, nie lunatykuję, to jest
normalny chłopak, nie jakiś dziwoląg." I
to siadło. I powiedziałem: "Dominik, ja to
pierdolę". Po prostu zacząłem bluzgać.
Mówię: "Bo ja będę spał z nożem pod
poduszką i zarżnę to". Po prostu dźgnę to
nożem, bo po prostu
za dużo tych takich rzeczy się wydarzyło i
moje nerwy już były, bo myślałem, że to
minęło moje nerwy. I mało tego jeszcze
zignorowałem. Już tak jak już tak powiem,
wie pan, jak ma się tyle takich rzeczy, to
się ignoruje pewne rzeczy. Jak rano na przykład
idę do łazienki, myję się, plecy myję. I
tak, wziąłem słuchawkę prysznicową,
prysznic sobie tak. Coś mnie tam swędzi.
Jak puściłem wodę, coś mnie tam swędzi.
Zrobiłem akurat to zdjęcie. Miałem yy
ubytek skóry w kształcie rąbu, na
przykład. Wycięta skóra po prostu
idealnie. I mało tego, jak chciałem
sięgnąć tam, to ledwo myślałem, że
paznokciem. No ale mówię, taki kawał
skóry. No to gdzie ta skóra pod
paznokciem? Nie mam kierpki, nic. To
miałem pobraną skórę właśnie z łopatki i
zrobiłem sobie zdjęcie koło tatuażu na
telefonie. Jak już się zaczęło goić, to
się goiło dwojako. W trójkąty się goiło, na przykład
część rąbu w kształcie trójkąta się
zagoiła, a druga nie i goiła się później.
Takie dziwne na przykład. No i mam na
przykład tego zdjęcie. Albo na przykład obudziłem się
w takim niedawno sztuc Szczecinie i miałem
na przykład na lewej nodze, na lewej
miałem mnóstwo, chyba nie wiem, ze
dwadzieścia różnych. Myślałem, że to jakiś
owad, bo myję się i to znowu pod
prysznicem rano patrzę, coś mnie swędzi.
Tak pobolewa mnie w okolicy kostki,
swędzi. Dotknąłem drugą stopą, patrzę, a tam
ze dwadzieścia takich ukłuć. Po prostu
nie, nie z obrzękiem jest
tak jak na przykład komar, że jest dookoła
obrzęd, że na przykład jak pająk takich
właśnie też nie robiłem tego zdjęcie
takich ukłuć po prostu w okolicy kostki.
To nie jest normalne i po prostu
ja wiem, że to opowiadam, wiem, co
przeżywam. Wiem, wiem, że to wszystko się
wydarzyło. To jest prawda. I teraz powiem
panu, jakie są moje wnioski. Wnioski są
takie, że nie patrzę na to przez pryzmat,
bo ja wiem, że na przykład ufolodzy,
bo słuchałem waszych debat, wszystkie
przesłuchałem po kilka razy, bo po prostu chciałem
dojść do, do tego, ee-No i
co? Co to jest? Kto to jest? Co to w ogóle
może być? I moje wnioski są takie i nie
patrzę przez pryzmat oszołomstwa
religijnego czy na przykład jakiejś
dewocji religijnej, tylko przez przypadek
może nie... Już zacząłem się modlić,
znaczy zacząłem się modlić... Cały czas
byłem wierzący, ale jakby... Powiem panu
tak - że słuchałem wykładu, wykładu
takiego pastora, który mówił o
stworzeniu Bożym, mówił o tym, jak Bóg
stworzył, o tym ciągu Fibonacciego, że to
ja generalnie wierzę, że po prostu ja nie
jestem wynikiem ewolucji. Pan może w to na
przykład wierzyć inaczej, czy ktoś może
wierzyć inaczej. Ja nic do tego nie mam.
Absolutnie nie chodzi o to, żebym tutaj
pana ewangelizował w jakiś sposób. Tylko
chodzi o to, że
ten pastor poruszał temat właśnie
stworzenia człowieka i wielu pastorów to
porusza, może nie księży, ale osób duchownych właśnie.
Mhm.
Protestanckich, powiedzmy protestanckich,
bo to już nawet nie jest protestantyzm. Ja
nie jestem protestantem, tylko jestem
biblijnym chrześcijaninem i generalnie
wierzę w to tak, jak jest w Biblii.
W pewnym momencie swojego życia uwierzyłem
w to, w dość trudnym momencie mojego
życia i sytuacja wygląda tak, że ten
pastor w tym swoim wykładzie mówił coś
takiego, że, że
ja w to wierzę, bo ja generalnie wierzę.
No, uwierzyłem w pewnym momencie, to jest
kwestia wiary. No wiadomo, wiara to jest coś,
czego nie mamy pewności, ale wierzymy. I,
yyy, i on mówił właśnie o tym ciągu
Fibonacciego jako, że wszystko jest spójne
i ta spójność polega na tym, że skoro
zostaliśmy stworzeni przez Boga i ten
Fibonaccij, czyli przez przypadek ten
matematyk bądź nie, jakoś to jest
skonstruowane. I on doszedł do wniosku,
pan na pewno zna ten temat, że
na przykład ludzka dłoń,
jak zamkniemy ją w pięść, to jest właśnie
ten ciąg Fibonacciego, jest w tym złotym podziale.
Tak, tak, oczywiście.
Tak, no umysł ma różne liście, na przykład
na każdym, na każdym krzaku praktycznie
też się to wszystko, co jest, jakby to
jest wszystko, to jest podpis Boga. I to
jest tak nazwane. Osoby duchowne tak to
nazywają i, i teraz do czego? I wracając
do tematu, dlatego tak jakby na marginesie
to zaznaczyłem, o co mi chodzi? Chodzi mi
o to, że ten stwór, bo na przykład
ufolodzy to nazywają, że to są cywilizacje
jakieś, cywilizacje to jest od ludzkości,
to, to, to nie może być, wie pan, nie
wydaje mi się, że to jest jakaś ewolucyjna
istota, w którą my się kiedyś tam
przeistoczymy. Są takie teorie. Ja uważam,
że-- to jest moje zdanie, moje zdanie
poparte tym, co zaobserwowałem, bo na
początku na to nie wpadłem w ogóle, ale
jak wysłuchałem kilka razy tych nie tylko
jednego tego pastora z Oskalnych Półwyspu, innych
to,
to
dłonie tego stworka, tego, tego. Nie wiem,
kto to był. Na pewno to nie był człowiek.
Nie można tego, tego czegoś było pomylić
z człowiekiem. To jego struktura, długość
palców. On nie mógłby zamknąć palców tak,
jak człowiek. I miał bardzo długie te, te
paliczki. Miał cztery palce. To już dało
mi do myśli. Nie miał małżowin usznych,
czyli był pozbawiony tego podpisu Boga.
Jeżeli ja to tak pojmuję, jeżeli ten świat
jest stworzony przez Boga, dla mnie to
jest proste, spójne.
Jeżeli on tego nie miał, pozbawiony był
tych atrybutów. To znaczy, że to nie jest
po prostu jakiś tam, jakaś tam
cywilizacja, to nie jest tworzenie Boże.
Dlatego ja to pojmuję w ten sposób, że to
jest jakieś, że to były jakieś demony, po
prostu jakieś istoty
demoniczne, bo, bo wie pan, dlaczego na
przykład tak wszedłem w temat bardzo
głęboko chrześcijaństwa, tych wszystkich
symboli, tego wszystkiego i doszedłem do
wniosku takiego, że każda istota i to w
Biblii jest napisane, pan też to sobie
może sprawdzić, każda istota, która. No bo
wie pan, bo my czerpiemy, bo możemy
czerpać. No tak samo na przykład stąd
wiedziałem, że mam wyjść na balkon. Albo oni
nawiązali jakiś kontakt, taki mentalny, że
właśnie coś mnie tknęło. No muszę wyjść
na ten balkon, żeby to zobaczyć. Od tego
się to zaczęło, bo ja
wiem, że jestem po prostu podatny na tego
typu rzeczy. I tak samo, moja żona może
potwierdzić, mnóstwo, mnóstwo. Już nawet
nie dyskutuję z nią, bo kiedyś to się z
tego śmiała. Ale zaczęło się sprawdzać
Wszystko. Zaczęło się wszystko sprawdzać.
Wszystko będzie tak, tak i tak. No to
zobaczymy. Na początku były śmieszki,
piszki, heheszki i się skończyły heheszki.
Już nie ma śmieszkowania, tylko są
poważne rozmowy. I,
yyy, chodzi o to, że ten, że dla mnie to
są po prostu jakieś demoniczne, bo to
podpis Boga jest na wszystkim. Jeżeli
pojmiemy to w ten sposób, że jest-- jeżeli
jest jakiś projekt, to jest jakiś
Stwórca, prawda? Jesteś jest, jest na
przykład w tej komórce, powiedzmy każda
komórka, na przykład ewolucjoniści myślą,
że każda ewolucja to prowadzi do jakiegoś
udoskonalenia. Każda ta zmiana ewolucyjna
prowadzi do czegoś doskonalszego. Nie, to
jest tylko wstecz, to jest ewolucyjnie, to
się wszystko, jakby wszystkie zmiany są, które są
dla człowieka czy tam dla, dla
rośliny, czy dla zwierzęcia są, yy,
wiadomo, jak to się mówi, jak to, jak to
nazwać, takie zmiany nie ewolucyjne, tylko
takie zmiany genetyczne? No to są
przecież to są mutacje, prawda?
Tak, tak, tak, tak.
Każda mutacja jest eliminowana, prawda?
Jako nowotwór na przykład może być
mutacja, jako cokolwiek innego. Ja to
powinienem w ten sposób właśnie przez
pryzmat tego, bo takie są moje
spostrzeżenia i na przykład śmieję się
troszeczkę z tego, że na przykład
cywilizacje owcych i tak dalej, i tak
dalej. Dla mnie to nie są żadne
cywilizacje, dla mnie to są po prostu-- bo
wiadomo, możemy to ubrać w takie słowa,
na przykład diabeł, diaboł, jakiś rogaty, ale ja to
my tak naprawdę nie wiemy, z czym mamy do
czynienia. Wiemy tylko, że nie powinniśmy
się takimi rzeczami zajmować za
bardzo.Znaczy ja na przykład kiedyś miałem
taką akcję. Jak już się nawróciłem, to
tak pomodliłem się do Boga. Szczerze?
Boże, miałem oczywiście miałem taką, taką,
ta-- wpadłem na początku oczywiście,
wpadłem w taki religijny amok
i chciałem Wszystko poznawać, wszystko
już, wszystko na razie. I doszedłem do
takiego momentu, że jakiś tam pastor się
wypowiadał na temat właśnie de-demonów. No
bo wiadomo, powinniśmy mieć wiedzę, kim
jest nasz przeciwnik, poznać naszego
przeciwnika. Ja tak pomodliłem się
szczerze do Boga, że Boże, to pokaż mi
tutaj demony. No i jakiś czas temu trzech
stanęło na moim. I ja uważam, że to te
postacie to były to.
Mhm. Znaczy, no, układa mi się to w jakąś
I na tym bym skończył moją opowieść. No bo
opowiedziałem panu-
-praktycznie wszystko.
logiczną, taką całość. Wie pan, nie? Jak,
jak słucham, yy, pana wypowiedzi.
A proszę mi powiedzieć, kiedy to się
zaczęło?
W jakich latach? Mówi pan, że przed
wyjazdem do Irlandii? A jaki to był rok?
No to, to było, załóżmy, to były--
wyjechałem do Irlandii, yy,
z 5 lat temu, teraz mamy 2019.
Mhm.
W 2014,
yy, w styczniu.
W 2014.
Tak, to był, to było w styczniu 2014,
czyli przełom 2013 i 2014 to był.
Aha.
Czy te wydarzenia, yy,
zostały tak jak pan zresztą chyba mówił o
tym, poprzedzone tym, że
pana zaangażowanie religijne było bardzo duże?
Nie, to, to
ja-ja-ja: "Wie pan co?
To jest tak, że
ja uwierzyłem w Boga".
Mhm.
Ale jakieś dziesięć lat wcześniej. Z tym że-
Ja, jakby to powiedzieć, ten proces
nawrócenia my, chrześcijanie, nie wiemy o
tym. Powiedzmy z protestantyzmu dla
ułatwienia. Protestanci wiedzą o tym, że
to jest proces. To nie jest tak, że ja
chcę ekstazę taką jakby, yy, powiedzmy,
miałem taki okres w swoim życiu takiego
jakby dwustronnego nawrócenia. To się
nazywa jakoś. Zaraz powiem panu tak.
Yyy. No bo tak uwierzyłem w Jezusa.
Załóżmy, uwierzymy Boga i później- Mhm.
Jakby, nie wiem, jak to nazwać nawet,
takie, powrót do korzeni, powrót do tej
pierwszej jakby miłości, my to tak
nazywamy. Ja to czułem i
wierzę, a w chrześcijaństwie byłem, tak
jakby można powiedzieć,
no bo wiadomo, że czym jest nawrócenie, to
jest takie jakby.
Z czego mamy zbawienie? Z tego, że tylko uwierzymy
w Boga i Jezusa? Że, że jest Bogiem? Tak
naprawdę to tak jest i tak, ja to
rozumiem, tak jak jest to w Biblii
napisane, bo codziennie czytam Biblię, nie
mam z tym problemu, studiuję to, staram
się dowiedzieć więcej. I,
yy, tylko to możemy zrobić i. No i
przeprosić Boga za grzechy i poprosić o
zbawienie. I to wszystko, co my możemy
zrobić. Resztę robi Bóg. A taką ekstazę
jakby tak-takiego
kopa dostałem, że zacząłem wchodzić to
coraz głębiej, głębiej, głębiej i miałem
dużo czasu generalnie, bo sobie puszczałem
podcasty i pracowałem tam w zawodzie, ale
to mi w ogóle nie kolidowało i- Mhm.
-i tam.
Mało tego jeszcze-
Czyli to, to zaangażowanie pana religijne, jakby
takie przechodzenie, nie wiem,
przewartościowania duchowego, tak? Było
stopniowe i ono, ono narastało, tak?
Narastało, tak, tak.
I, i w którymś momencie się zaczęło dziać
to, co, o czym pan mówi, tak?
Tak, w pewnym momencie, ale- To towarzyszyło temu, tak?
Towarzyszyło temu i
z tym, że
ja kiedyś, jeszcze, jeszcze przed tym,
zanim, yy, zanim zobaczyłem to, co
zobaczyłem, szczerze mówiąc, żałuję. Nie
chciałbym tego przechodzić. Jestem
najszczęśliwszym człowiekiem i do niczego
mi to nie było potrzebne zupełnie. I
każdemu mogę to powiedzieć. Zawsze to powiem to samo.
Yhm.
Nie wycofam się z tego nigdy, bo to nie
jest nic przyjemnego. Co innego sobie
zobaczyć z okna jakiś tam obiekt. Fajnie.
A co innego, ee, spotkać kogoś, że tak
powiem, twarzą w twarz, który nie jest po
prostu człowiekiem. To jest
jakby pan-- nie, nie wiem, czy pan miał
takie doświadczenia, ale mogę panu
zaręczyć, to jest po prostu przerażające.
No domyślam się, że jest.
I po prostu nie da się tego inaczej.
Każdy, kto zobaczy, to po prostu,
no to po prostu to będzie szok. To jest
ciężki, totalny szok. I
zacząłem wchodzić w to, to wiem, że ludzie
po prostu nie radzą z tym psychicznie i później Yhm.
Tak, tak, to prawda.
Ja oczywiście nie zwariowałem, jestem całkiem normalny-
-ale po prostu wiem, że takie rzeczy się
dzieją. I no dlatego tak właśnie zacząłem
z taką zapalczywością, bo myślałem, że mam
to za sobą, ale to się wydarzyło jeszcze
tam. Mało tego, ja takich
powiedzmy UFO, powiedzmy takich pojazdów,
to nie widziałem jeszcze kilka.
Yhm.
Na przykład sobie siedziałem na patio,
yy, w ogrodku koło dziesiątej, jedenastej
i sobie przeleciał na przykład tak ostatnio to mogę
z tego, co pamiętam, na-na pewno
na sto procent. Tak, co mi tak utkwiło, bo
to było dziwne, bo on wyglądał całkiem
inaczej. Był jajowaty, ja-- tak jak orzech
kokosowy, w takim kształcie. Był
złoty, to znaczy złoty, tak? Lśnił na
złoto, tak jakby żarzył się na złoto.
Dziwnie to-- Dość ciężko mnie w ogóle to
opisać. No ale tak najprościej można
powiedzieć, że żarzył się na złoto i był
otoczony taką mgiełką. Tak, takim obłokiem
półprzejrzystym.
Yhm.
I tyle. Chmury krążą takie jakby
ciężkie, tak jakby go troszeczkę, żeby nie
lśnił za mocno. W zasadzie taki miał
jakby w odległości i dookoła otoczony w
odległości. No nie wiem, powiedzmy. Tylko
on był wielkości pięści
do dwóch, trzech centymetrów dookoła, no,
z tej wysokości, bo on
leciał i powolutku sobie leciał.
Mhm, mhm.
No
to też widziałem właśnie tak ostatnio. I
tak sobie pomyślałem- Ale to widział pan w Polsce czy w
Irlandii? To, co pan mówi, to było w
Irlandii, bo teraz pan przebywa w Polsce, tak?
Tak. Teraz już przyjechałem na stałe do
Polski, jakieś dwa miesiące temu.
To było niedawno temu. Aha, dwa miesiące temu.
Tak. Dwa miesiące i po prostu mówię
zadzwonię do pana- Mhm.
-Sam kontaktuję się, bo, yy--Być może pana
to zaciekawi parcie tym interesem.
No na pewno mnie to ciekawi. Na pewno. No
co pan opowiada?
To takie. Wie pan, ja-ja mam normalną
rodzinę, nie jesteśmy pozornie normalny,
żyjemy, funkcjonujemy, kochamy się, funkcjonujemy i-
Ale jest coś, co panu przeszkadza w życiu, tak?
Przeszkadza mi to, że po prostu przede
wszystkim, że, yyy,
wiem też, jakby szedłem w to głęboko.
Przeszkadza mi to, że ludzie myślą sobie,
że to jest po prostu, że to są,
no ewolucjoniści, powiedzmy tak, ci,
którzy nie wierzą w Boga, albo wierzą
jakoś tam powierzchownie, to myślą sobie,
że to są przede wszystkim żywe istoty,
tylko że tam za kilka milionów lat. Ja
uważam, że to jest kłamstwo, a mogę to
powiedzieć dlatego, że osobiście ich
widziałem i widziałem ich z bliska. I,
yyy, moja ocena tej sytuacji to nie jest
na zasadzie gdyby coś tam, no to może. A
może są tacy, a może tak, bo ktoś
powiedział ja tylko po prostu wiem, bo
widziałem. Nigdy się z tego nie wycofam i
zawsze powtórzę to samo. Wiem po prostu,
że to po prostu
nie da się tego zapomnieć, chociaż bym
wolał to zapomnieć. Ale jak zamknę oczy,
to po prostu widzę ich
twarze, widzę ich oczy.
I wypaliło się we mnie to po prostu z
gorącym żalem. I tylko tyle mogę
powiedzieć. To jest
szokujące i to jest nieprzyjemne. I to
jest, można powiedzieć, można powiedzieć
oni nic nie robią, nie robią krzywdy,
pobiorą sobie skórę, ale zostaje trauma w
mózgu już do końca życia. Tyle mogę
powiedzieć. Nie polecam.
Rozumiem. A proszę mi powiedzieć, czy w
tym wszystkim jeszcze było jakieś
zainteresowanie właśnie na tle
ufologicznym? Czy pan się interesował
takimi rzeczami jeszcze przed tymi wydarzeniami?
Tak, tak. Oczywiście, było. Dlatego, że Oczywiście.
Czy przed pana zaangażowaniem religijnym
to zainteresowanie było?
interesowały mnie z takiego dziecięcego
jakby pułapu. Kiedyś przez przypadek
obejrzałem, wpadło w moje ręce Alfa 7.
Takie kiedyś były czasopisma. Nie wiem,
czy może pan nie pamięta, bo pan jest
młodszy ode mnie. To,
ee, to Alfa 7 to było chyba- Nie kojarzę, nie kojarzę.
Ale to za komuny jeszcze było, głębokiej
komuny, lata osiemdziesiąte, to takie były
czasopisma. I ja tak mówię chwileczkę, no
to ten świat być może wygląda troszeczkę
inaczej, jak on w takim razie wygląda? A
tam są takie rzeczy opisane
i tak
zauważy pan, że po prostu jesteśmy
epatowani w mediach, w telewizji
takimi filmami science fiction, prawda?
Tak. To kręciło bardzo i podobały mi się, chociaż
nie wierzyłem w to, bo wiedziałem, że to
jest niemożliwe. Wiedziałem, że to jest niemożliwe.
No to jesteśmy tym, czym jesteśmy
epatowani w telewizji, w mediach, jeśli
chodzi o właśnie o temat kosmitów, istot
pozaziemskich, jakichś cywilizacji, to on
zawsze jest, bo przeważnie jest
przedstawiany albo w świetle takim bardzo
pozytywnym, albo też takim trochę
negatywnym, który polega na tym, że jest
inwazja kosmitów. Yy, ta inwazja ma nas
wykończyć albo nie wiem, zdobyć naszą
planetę, prawda? Tak, no ale tak naprawdę
w tych filmach nie poznamy tego, co
jest, z czym się ludzie stykają
rzeczywiście, z czym się na przykład pan
osobiście styknął, prawda? No bo to nie
odzwierciedla w żaden sposób pana doświadczenia
z tym czymś.
No tak, ale ja-ja pamiętam. Mogę, mogę
tylko jeszcze wtrącić jedną rzecz. Miałem
kiedyś, mieliśmy z bratem Marcinem, bo mam
dwóch braci, Piotra i Marcin. On jest
młodszy ode mnie dwa lata mieliśmy. Ja
tylko pamiętam to zdarzenie. Dlaczego je
zapamiętałem? Dlatego, że być może to były
dziecięce jakieś majaki, ale jako dziecko
przeżyłem mało tego, że rodzice mi
opowiadali, że często znikałem, gdzieś się
gubiłem i
to tak tylko na marginesie dodam, bo to
akurat nie w ogóle do-- może nie ma
związku, może ma. Ale powiem panu tak: że
miałem taką akcję, że kiedyś rodzice
wyszli do sąsiadów na imprezę i zostawili
nas samych. Mieliśmy tam te cztery pięć
lat. Marcin już może w ogóle nie pamięta
już, bo mało co pamięta
ze swojego życia. Ale była taka akcja, że
leżeliśmy w pokoju i
ja poczułem, jeszcze tego nie widziałem,
tylko, że poczułem, może nawet usłyszałem.
Nie, nie, nie, nie będę wymyślał. Powiem to, że
co to, co to, co czułem. Wtedy odczułem
wiedziałem, że ktoś się znajduje w pokoju.
Wiedziałem, że się znajduje w tym pokoju
ktoś czy coś. I, yy,
dlaczego skojarzyłem to z tymi postaciami,
które wydawało mi się, że po latach już
jako dorosły mężczyzna, człowiek
ze szmatę życia za sobą, to
skojarzyłem. Wie pan, po czym? Że już to
coś czy ktoś musiało po prostu być w moim
życiu dużo wcześniej. Po rodzaju lęku.
Nie wiem, czy pan doświadczył na przykład, jak się
lęk ma dużo odcieni. Jeżeli by tak
powiedzieć to w sposób, powiedzmy
plastyczny, to lęk ma dużo odcieni. Można
się bać na przykład psa. W taki sposób
można się bać wypadku samochodowego w inny
sposób. Ma się całkiem inne odczucia.
Miałem akurat wypadek niejeden
samochodowy, jakąś tam stłuczkę czy jakieś
poważniejsze rzeczy.
Ale psów się nie boję, ale
staram się jakby
zorganizować to, co czułem i ten rodzaj
lęku, który poczułem jako dorosły mężczyzna
tutaj, u mnie w Szczecinie i tam
Mhm.
W Donabate w Irlandii, koło Dublina. To,
to był ten sam rodzaj lęku, który odczuł
niejako małe dziecko. I wtedy byłem
przekonany i Marcin też to czuł. I też. I
razem zaczęliśmy płakać. Bo się baliśmy,
bo to coś po prostu jakby,
yy, wyczuwa się po prostu pewne rzeczy.
No to ja wyczuwam takie rzeczy. Jestem,
Jestem sensywny, przyznam się do tego i
wiem po prostu. Tylko że ja teraz
Mhm.
Żeby nie grzeszyć, no bo wiem, że to jest
jakby wchodzenie w taką parapsychologię,
taką paranagie, jakieś takie czerpanie, bo
to.Wiem, po prostu, że z tego można
przerwać. Normalnie rzeczy się dzieją, to
jest normalne. Mam kolegę, który chlubi
się tym. Na przykład jest mój przyjaciel.
Ja go starałem się budzić. Źle robisz kolego, bo
kiedyś rzucił klątwę przy mnie na innego
kolegę, takiego naszego znajomego. On się
pokłócili o coś, nieważne o co. Poważnie
powiem, powiedział: "Ta rączka to ci
człowieku uschnie". Tak go chwycił za tą
rękę jego. I chłopak po jakimś pół roku
stracił rękę w wypadku. Mało tego,
spotykam się co jakiś czas z tym moim
kolesiem i on mówi: "No jestem po operacji
ręki, miałem wypadek, ledwo co, co mu tam ręki
odratowali. Mam śruby w łokciu." W pięciu
miejscach był ten łokieć, był strzaskany i
to była ta ręka, którą chwycił tego
właśnie za rękę. I on mówi mi, a ty wiesz,
że to jest po prostu czerpiesz tą moc,
którą rzucasz klątwy, to, to czerpiesz od
demonów. Wiesz o tym? On mówi Wiesz, że co
ja powiem, co pomyślę, na czym się
skoncentruję mocno przez długi czas, to to
się dzieje. On mówi Wiem, tylko musisz
wiedzieć, że płacisz za to. Do czego
zmierzam? Ja na przykład
czerpię też tylko, że
ja po prostu modlę się do Boga o
prowadzenie Boże i tak to nazywam, i w ten
sposób nie na moją chwałę, tylko Jezusa,
bo Jestem osobą wierzącą i
jakby Pan wszedł w to środowisko ludzi
wierzących, chrześcijan, to, to my
generalnie jesteśmy jakby. No jakby to
powiedzieć. No co mamy robić? Co ja
mam robić, co robię? Moja żona już na
początku tu załamała ręce ze mną, bo
wiedziała, że to się poważnie dzieje. Bo
ja mówię Iwona, ja po tym, co przeżyłem,
co ja mówię, możesz nie wierzyć, ale to jest
twoim synem. On ci powie to samo. On ci
powie to, co widzieliśmy razem. To są
fakty.
I
my to po prostu musimy. Co mamy robić?
Mamy w zasadzie Ewangelię, czyli
to, że będzie taki czas, że będzie
Apokalipsa. My w to wierzymy, bo to jest
zapisane w Biblii. Ja wierzę w to, że
wszystko jest w Biblii napisane
niewybiórczo. A kiedyś, na przykład, jak
moja wiara była słaba, bo na przykład
byłem katolikiem, bo byłem katolikiem, to
tak sobie wierzyłem, nie wierzyłem. To my
mamy ostrzegać ludzi po prostu przed tym,
że przyjdzie zwiedzenie, będzie apokalipsa
i, i żeby ja był
będą się działy rzeczy. I musimy ostrzegać
skuteczny w swoim działaniu, powiedzmy tak
to nazywamy, niech się Pan nie śmieje, że
jestem narzędziem Boga. W pewnym sensie,
no tak, jakby pan posłuchał
nauczań, załóżmy pastora, który mówi
Ewangelia świata, to oni się posługują tym
samym językiem, tym samym kodem
językowym. To jestem narzędziem Boga. Ja jestem.
To jest wszystko w Biblii. Nic, absolutnie
nic nie wymyślam. Ja jestem
dzieckiem Boga. Jestem. Jestem
świątynią Ducha Bożego. Tak to wierzymy. I
mało tego, ja to ja jestem wyposażony w tym sensie, że
poprosiłem Boga, bo to są dary Boże. To
też jest napisane wszystko w Biblii. To
nie są jakieś. Tylko że ludzie nie wnikają
w to. Jakby Pan tak sobie pozwolić.
Oczywiście nie wiem, czy ma pan czas, ale
zadam sobie trud, by po prostu wszedł w
to. Zobaczy pan, że nie kłamię panu, tylko
mówię tak, jak jest. I modlę się
codziennie do Boga o oprowadzenie, bo nie chcę
doświadczyć tego, co mój kolega. A z kolei
jestem sensitive i wiem, że jestem
jakby wyczulony na pewne rzeczy, bo wiem
co się dzieje. Doskonale widzę nawet to.
Ostatnio żona miała akcję w szpitalu,
miała taką akcję, że na jej dużym
żebrowaniu babka się podpaliła przez przypadek i
nie wiem, czy przypadek czy nie przypadek.
Wybuchła zapalniczka. Tak twierdziła. To
ja. Ja mówię Iwona, wiesz, co się stało?
Mi nie mów. Poczekaj, ja ci powiem.
Wydarzyło się coś. Ona mówi Tak. Wydarzyło
się. Babka się podpaliła. Ja mówię
Widziałem cię, Iwonka. I nie mów mi, o
której godzinie. Ja ci powiem. To było
około czternastej. Po czternastej kilka
minut. Ona mówi tak czternasta pięć, bo
musiałem napisać raport. Ja mówię wiem o
tym, bo cię widziałem i ja takie rzeczy widzę. I
nie chcę, tylko nie chcę zgrzeszyć, bo nie
chcę wpaść w kłopoty. To nie na moją
chwałę, tylko Boga. I to jest. Ja to
nazywam prowadzeniem Bożym. Nic na to nie
mogę poradzić, że jestem, jaki jestem, że
pewne rzeczy widziałem i pewnych rzeczy
doświadczyłem. Nie noszę na tym, bo kiedyś
się obwiniałem, że
tak. No to
jakby. Jak to? Ten świat, wie pan, troszkę
inaczej wygląda niż nam się wydaje, ale
jest oczywiście przefiltrowany. Nie tak
sobie go mamy widzieć, jak widzimy tylko
pewne rzeczy. Pewne rzeczy zauważamy dopiero, bo
przeanalizowałem też, jak ci jasno widzę.
Tylko ja nie jestem jasnowidz. Niech pan
mnie źle nie zrozumie, ja się nie wpisuję
w tą normę. Ja to uważam, że to Bóg mi
pewne rzeczy pokazuje, żebym po prostu się
czuł bezpiecznie, żeby mógł skutecznie działać. Oni
na przykład ten cały żyd Majer, cały ten
jasnowidz. Przez przypadek posłuchałem
sobie tam na jakimś podcaście o nim. To on
przeżył tak samo jak Klimuszko, ksiądz Klimuszko.
Oni przeżyli jakieś traumy duże i dopiero
jakby u nich też byli sensytywni. Ale to się u nich
mocno jakby otworzyło
dopiero po dużych przeżyciach
emocjonalnych, jakieś tam i tak dalej. I u
mnie- U pana jest troszkę podobnie. Tak.
Podobnie jest, tylko że
ja sam o to poprosiłem, ja się o to
modliłem. Niech pan posłucha jeszcze
historii mojego syna. Ja, Dominika, też
go, też go ewangelizowałem i on też jest
chrześcijaninem. Cała moja rodzina. My
jesteśmy chrześcijanami. Mhm. A powiem
panu tak ja mówię Dominik, uważaj się, o
co modlisz. On mówi tak, tak, spoko,
spoko, luz. Mhm. Jak pan kiedyś z nim
porozmawia, jak będzie pan chciał, bo
pytałem się, czy, czy, czy, czy, czy byś
chciał porozmawiać, bo on tak nie za
bardzo chce rozmawiać o takich rzeczach.
No domyślam się. No to jest zrozumiałe. To
jest młody człowiek, on ma całe życie. Ja
mówię do niej niedługo się będzie działo.
Zobaczysz. Ja mówię, ja mówię uważaj,
tylko o co się modlisz, bo te modlitwy to
się sprawdzają. Wiesz o tym? On mówi tak,
tak, tak.No tak. Pogadaj sobie, tato,
pogadaj. I dużo miał takich rzeczy. Na
przykład, że jak mówi, jak się pomodliłem,
to po prostu się wydarzyło. Tylko się nie
pomodliłem tak jak trzeba. Dokładnie.
Trzeba się modlić precyzyjnie. Ta modlitwa
to Bóg żyje. Bóg jest w niebie.
Jakkolwiek to jest tak strydializowane, to
On słucha naszych modlitw. To jest
Wszystko w Biblii napisane. Tak jest. I
jak pomodlił się nie tak? No i mówi
Pomodliłem się o to, o to i o to. Tylko że
nie uwzględniłem kilku aspektów i
dostałem to, co się modliłem. Dokładnie o
to samo. I on nie jest już taki
zreligizowany, nie jest taki dorosły przez
te wszystkie wydarzenia, które nas
spotkały, które jego spotkały i które on
doświadcza na co dzień. Bo
powiem panu odnośnie Boga jeszcze tylko
zahaczę o ten temat, że Bóg my nie
uwierzymy, jak człowiek uwierzy w Boga tak
naprawdę, jeżeli jest w dołku totalnym,
to jest jeden aspekt, a drugi, jeżeli się
wydarzy cud taki, który się nie może
wydarzyć i zwróci jego uwagę. Jeżeli te
rzeczy się nie wydarzą, to, to
człowiek będzie wierzył tak na zasadzie
tak, no tak sobie wierzy, taki będzie letni. Po prostu
nie będzie chodził do kościoła, albo się
tam będzie modlił, albo do takiego, do
takiej denominacji, albo do katolickiego.
To jest obojętne, będzie sobie takim
chrześcijaninem. Jak ja na przykład
rozmawiam na ostatnim wyjazdzie byliśmy i
rozmawiałem właśnie
tam, ktoś tam zagadał coś tam, coś tam o
Bogu. Ja wtrąciłem swoje trzy grosze,
mówię i doszliśmy w końcu do wniosku, że
mój kolega, mój rozmówca mówi Ja wierzę w
Boga, ale ja nie wierzę
w życie po śmierci i w piekło. Ja mówię no
to nie jesteś chrześcijaninem, bo jak w
to nie wierzysz, no to to jest akurat
spójne i powinieneś się nad tym zastanowić
głębiej. No tylko tak po prostu. Takie
osadnik na marginesie, ale, to, to, to co
ostatnio? To tylko tyle mogę powiedzieć.
Jeżeli ma Pan jakieś pytania, to proszę.
Znaczy no, no,
nasuwa mi się oczywiście dużo. Już jest
troszkę późna godzina. Tak, słucham z
pana, pana wypowiedzi z uwagą.
Nasuwa mi się wiele wniosków. Miałbym też
wiele pytań i myślę, że, że moglibyśmy to
rozłożyć na co najmniej dwie rozmowy telefoniczne.
Byłoby mi miło też, gdyby pan
mógł
opisać te najciekawsze różne historie,
które mi pan opisywał,
bo mogę panu przesłać maila. Oczywiście,
na który może mi pan to wysłać-
Tak, tak, mówię do kolegi, ja nie piszę do
maszyny, żebym go potem dyktował i on mi
pisał.
Aha, rozumiem. Rozumiem. W porządku. Tak,
bo pan wspominał, że pan nie jest biegły
trochę w takich sprawach komputerowych.
Ja tam rozumiem komputery i-
Co mogę, co mogę tylko tak naświetlić. To,
co mi się na to, co mi się rzuca tak na
wstępie. Jak pana tak słuchałem, to od
razu mi się skojarzyły właśnie wszelkie postaci,
różne osobistości święte, yyy,
z chrześcijaństwa, głównie katolicyzmu
tutaj, które przechodząc różne ekstazy
religijne, doświadczały różnych właśnie
dziwnych takich stanów
opętania czy też takich nawiedzeń
demonicznych. I tu mi się to troszeczkę
skojarzyło z tym, co pan mówi, ale ja nie
chcę nic oczywiście idealizować. Eee...
Natomiast, yyy, powiem tak: pan się po
prostu styka z jakąś siłą, inteligentną
siłą, eee,
którą, którą jedni nazywają UFO, jeszcze
inni będą nazywać demonem, a jeszcze inni
będą nazywać zupełnie inny sposób. To coś
jest bardzo plastyczne i bardzo się
dopasowuje do naszych wyobrażeń, do
naszego sposobu postrzegania
rzeczywistości. W pana przypadku przybrało
to taką formę
i towarzyszy panu już od wielu, wielu lat.
Jak pan mówi, nawet od dzieciństwa.
Tak.
Jeśli pan na przykład poczytałby, yyy, książki
takiego człowieka,
który się zajmował tym bardzo fachowo,
jeśli chodzi właśnie o takie rzeczy, jak
uprowadzenia, abdukcje i tak dalej. Się
nazywał John Mack. To już człowiek
nieżyjący. Napisał jedną taką bardzo modną
książkę, lll, bodajże polskie tłumaczenie
tej książki to było Bliskie spotkania
czwartego stopnia. Chyba tak. I też
uprowadzenia. Niech pan sobie znajdzie, bo
tę książkę generalnie ciężko dostać. Ona
już jest mało dostępna, ale myślę, że gdzieś tam
na Allegro może pan to wyhaczyć.
On bardzo skrupulatnie i bardzo tak
analitycznie podszedł do tematu, bo to był facet
z wykształcenia był psychologiem,
zajmował się, no pracował na Harvardzie,
był profesorem i zajął się tematem UFO,
szczególnie właśnie z przypadkami wzięć.
Miał po prostu-- brał na warsztat ludzi,
którzy doświadczali podobnych, podobnych stanów co pan
i spotykał różnych ludzi. I ci ludzie, ci
ludzie przechodzili różne formy,
eeem, jakby takiej transformacji.
Generalnie to wszystko zmierzało ku
jakiejś takiej transformacji duchowych.
Tylko, że tak inni na przykład stawali się
bardziej uduchowieni w sposób
niekoniecznie religijny, ale bardziej
może, nie wiem, jak to nazwać,
newage'owski, o może tak bym to ujął.
Ja wiem, co to jest New Age. I wie pan, że
to jest? Ja nie uważam, że to jest coś
dobrego, bo to jest taka mieszanie mian.
Ja wiem, pan jako chrześcijanin, pan
powie, że to, że to, że to będzie, to
będzie dla pana złe, bo to się kłóci z pana-
Ale, ale, ale wie pan co?
Sposobem myślenia.
Ja kiedyś miałem inny światopogląd, ja to
przejrzałem. Ja byłem kiedyś ewolucjonistą
i- Tylko
ja, ja nie chcę czego szufladkować, tylko
po prostu naświetlam panu, bo każdy
człowiek jest inny, prawda? I każdy
człowiek będzie przechodził te, te różne
formy transformacji w inny sposób, zgodnie
ze swoim, swoim poczuciem, nie wiem,
poczuciem bycia w ogóle w świecie, prawda?
Pan poszedł w takim kierunku, a ktoś inny
by poszedł w innym kierunku, może ktoś
inny by poszedł w stronę, nie wiem,
jakiegoś demonizmu, satanizmu, prawda? A
jeszcze inny, by poszedł
w zupełnie inną stronę, prawda? Także
to coś oddziałuje na nas, przybiera różne
formy, maski. Jest, jest bardzo
uplastycznione. Chce.-czegoś, chce czegoś,
chce coś w człowieku zmienić, prawda?
I te doświadczenia,
mimo tego, że są często traumatyczne,
przypominają trochę takie psychologiczne
przypadki Sztokholm, sztokholmskie. Nie
wiem, czy pan kojarzy taki przypadek.
Takie kwestie jak właśnie doświadczenia
sztokholmskie, kiedy ludzie
przeżywają coś w sposób traumatyczny, ale
później zaczynają-
O, tak.
-zaczynają na przykład swojego napastnika
adorować.
Tak, no syndrom sztokholmski
Tak, tak, tak. No i właśnie John Mack bardzo, bardzo
ciekawie to opisuje. Doświadczenia takich ludzi.
I mimo tego, że te doświadczenia są
traumatyczne dla tych ludzi, to oni, oni
coś wyciągają z tego.
One są dla nich jakby jakąś taką naukową
ścieżką duchową.
I to Wszystko zmierza ku takiemu jakby nie
wiem zbawieniu jakby, w ich mniemaniu,
oczywiście własnym.
No tak.
Nie wiem, czy podobnie nie będzie w pana
przypadku, że to, to jest dla pana jakąś
taką formą oddziaływania, która ma coś w
panu zmienić i przy okazji oddziałuje na
całą pana rodzinę. I, i ja sobie zdaję
sprawę z tego, że UFO,
a tematem się tym zajmuje wiele lat,
potrafi przyjmować formę demoniczną. Jeśli
byśmy się wsłuchali w ogóle w wypowiedzi
wszelkich duchowych ludzi, różnych
religii, każdy powie, że jest to, jest to
jakby siła nieczysta. I
ja sobie zdaję sprawę z tego, że, że ten
temat się też szufladkuje. Faktycznie, ta
siła się potrafi manifestować w sposób
taki, który byśmy uznali właśnie w sposób
demoniczny, kierując się właśnie
światopoglądem religijnym.
Tak.
Ale, ale to jest, to jest tylko po prostu
próbowanie ok-- ujęcia czegoś w sposób
jakiś, przy użyciu jakichś terminów.
No tak, zgadza się, bo tak naprawdę-
Tylko że ta siła potrafi balansować na
różnych, na różnych, na różnych
płaszczyznach. Może też przyjmować formę
właśnie jakichś takich, nie wiem,
zbawicieli z kosmosu, którzy przyjeżdżają
nas
uratować od złego.
A w innym przypadku, tak jak w pana
przypadku, przyjmuje to formę jakby
takiego, jakby takiego zła, dosłownie
rzecz ujmując, tak? Które, które
nie wiadomo czemu służy. Jakby nie wiem,
od pana, pana zwysysało coś, jakąś energię
albo nie wiem- Wie Pan, że ja-
-niszczyło pana wewnętrznie, prawda?
Ja jeszcze mogę powiedzieć tyle, że ja po
tej, po tej akcji ja zachorowałem.
Naprawdę.
No jestem w stanie w to uwierzyć, bo, bo i
takie przypadki też znam. Ja wie pan, z
wieloma różnymi przypadkami się spotkałem, prawda?
Poszedłem do lekarza, to lekarz
powiedział. Poszedłem do lekarza- Mhm.
-zaproś go do mnie, bo ja nie umiem się
chodzić. Ja nie mam.
A zdarzyło się panu tak, jeszcze przerwę,
że kiedy pan doświadczał tego i nie wiem,
pan w tym momencie się zaczął modlić, to
czy, czy, czy to, czy to?
Nie modliłem się nie ja
Aha, nie, nie miał pan okazji, bo wie pan,
ja też miałem takie przypadki, że ludzie,
którzy się z tym stykali, byli dosyć
religijni, to kiedy zaczynali się modlić,
to coś uciekało.
No wiem, ale ja tego, ja tego nie miałem.
No i to było od razu traktowane jako, jako
przejaw manifestacji demona, szatana,
jakkolwiek byśmy to nazwali, tak?
A wie pan na przykład dlaczego ja na
przykład myślę? Dlaczego- Mhm.
-jak długo na ten temat myślałem? Kilka
lat. Miałem dość dużo czasu na ten temat,
żeby to żywo przemyśleć.
Mi się wydaje, że to się przyjęło, to
przyjęło taką formę
ufologiczną, że tak powiem, z racji, z
racji pana zainteresowań, które gdzieś się
pojawiły w pana życiu.
Być może.
I to, że pan zaczął bardzo się rozwijać
duchowo.
Ta siła się zamanifestowała w panu z racji
tego, że jest pan sensytywną osobą. I
przyjęło taką formę plastyczną właśnie,
którą, którą pana świadomość,
podświadomość mogła zaakceptować.
Być może, ale wie pan, to znaczy no tak,
tak, tak to może być.
Ale jest to siła parafizyczna, bo, bo ona
oddziałuje na, na płaszczyźnie fizycznej i
płaszczyźnie duchowej. Dlatego może pan
mieć doświadczenia, które, które świadczą
o tym, że ma pan jakieś ślady na ciele,
ale te ślady tak naprawdę
pan widzi, bo pan widzi to, co pan chce,
co pan chce widzieć.
Ja mam zdjęcia tego. No mam-
No ja rozumiem, no ludzie też mają
stygmaty, prawda?
No mają stygmaty, ale
chodzi o to, że to tak też może być. Być
może było to uprowadzenie? Być może. Ale
dlaczego na przykład ja zakwalifikowałem
te istoty jako istoty na przykład
demoniczne? Dlatego, że analizując to, co
panowie tam mówili w debatach, to,
to nazwijmy
UFO czy tam obcy, jakkolwiek oni zawsze
kłamią. Zwróci pan uwagę, że-
Tak, tak to jest, to jest prawda, tak.
Wykluczający obrazek na przykład na
YouTubie przesłuchanie Obcego to
wykluczają istnienie Boga
i pan zauważy takie fakty. Wykluczają to
wprost mówią, że nie, Boga nie ma. To jest
jakieś. Owszem, jest miłość. Tak, miłość
jest jak najbardziej. A powiem panu teraz
z mojego doświadczenia
bycia.
I takie są też teologiczne wywody mówiące
o tym, że jest to siła nieczysta.
Tak, ale powiem do czego zmierzam. To jest
bardzo ważne, bo to być może się panu przydać
kiedyś w życiu, że niech pan zwróci tylko
na to uwagę, że być może panu nikt tego
nie powiedział. Ja panu to powiem. Być
może pan już to słyszał. To się okaże.
Niech pan zwróci uwagę, że o co chodzi
Bogu? Po co nas Bóg stworzył? Stworzył nas
tylko po to, dla własnej przyjemności. To
jest fakt. Kolejnym faktem jest, że
każda istota, która-- istota demoniczna
nie jest w stanie wyznać, to jest w
Biblii. Niech pan sobie jak będzie pan
chciał, kiedyś pan na to trafi. Może przez przypadek
nie jest w stanie wyznać, że Jezus
Chrystus jest jego Panem i Zbawicielem.
Nie jest w stanie. Ja to przetestowałem na
moim koledze, na przykład znajomym. Mówię
tak, tak prosto. On jest newage'owcem, on
jest zafascynowany takimi rzeczami. I
jeżeli ktoś szczerze to powie, tak jak to
jest napisane w Biblii, to nie jest.
Odrzuciło go, szarpnęło i powiedział, że
kiedy indziej. I uciekł. Nie jest w
stanie. Te istoty zawsze mówią, zawsze
kłamią, konfabulują, nigdy nie mówią
prawdy. Bóg zawsze mówi prawdę i
yy, bo to wszystko jakby musimy sięgnąć do
do analizy Biblii, co nie? Ja to w ten
sposób widzę i-Długo nad tym się
zastanawiałem, dużo czytałem na ten temat
i takie są moje spostrzeżenia. Tak to
widzę po prostu. Potem nie ma jakby co
zwiesił. Dobro i zło i jakkolwiek je
nazwiemy, czy tak, czy tak, to dojdziemy
do takiego wniosku. Ja tak przynajmniej
wyszedłem, że jakby, jakkolwiek,
kimkolwiek ta osoba jest, to jest Bóg. Był
zawsze. Ciężko mi to zaakceptować, że
jest w trzech osobach. Jakby pojąć to. Nie
Jestem w stanie tego pojąć. Dużo rzeczy
nie pojmuję, ale idę na wiarę po prostu w
tym temacie. A to, co mi się wydarzyło,
tak jak pan mówi, mnie pchnęło jeszcze
bardziej do tego, żeby-- mnie
przynajmniej, ja nie Jestem oszołomem
religijnym, tylko po prostu jestem... Ja
twardo stąpam po ziemi, pracuję normalnie,
funkcjonuję, nie, nie rzuciłem karty i
nie, po prostu nie, nie jestem jakimś
takim ćpanym w paranoję, w jakiś obłęd, że
wszyscy się na mnie skarżą, bo Jestem
trudny do-do życia. Nie, nie jestem osobą
towarzyską, potrafię się zabawić, Wszystko
jest ok, ale chodzi o to, że to mnie
pchnęło w kierunku właśnie tego, żeby
jeszcze bardziej uwierzyć w Boga. Zgodną
głową, to zobaczyć, co zobaczyłem, analizując to, co.
Być może to był jakiś mechanizm, który się
uruchomił w pana życiu. Tak. I on przyjął taką formę.
No tak.
Ale tak jak powiedziałem, niemiłe i nie
komu go polecam. Nie jest to fajne i nie
jest to jakieś tam po prostu.
Po prostu w Pana przypadku
taka forma nie działa. Taka forma
oduchowie-- uduchowienia nie działa.
Natomiast w przypadku innej osoby forma
newage'owska może działać
i to jest ok.
W jednym i w drugim przypadku jest ok. W
Pana przypadku i w przypadku tej osoby,
tylko po prostu Pan tego nie nie akceptuje
i nie toleruje. Natomiast ogólnie rzecz
ujmując to wszystko zmierza ku tego samego
celu. Pan zmierza w tym samym celu i
tamten drugi człowiek zmierza w tym samym celu.
No tak.
No tak, tak by to wynikało właśnie.
No dokładnie.
Bo ja byłem w tym, ja byłem w tym
momencie, ja kiedyś wierzyłem, ja, ja w
ogóle bardzo chciałem ich zobaczyć. W
ogóle myślałem, że to jest jakby jesteśmy,
że to jest jakaś wyższa forma ewolucji
człowieka. Ja w to wszystko wierzyłem,
byłem o tym przekonany. Aczkolwiek, yyy,
jak, yyy, po prostu wierzenie w Boga wyklucza,
yyy, stawianie tych istot, yyy, stawianie
tych istot na jakimś takim etapie, że to
jest chora stara śl-... Jak się uwierzy w
Boga, to, to się bierze
tak, jak jest w Biblii napisane, że Ziemia
ma sześć tysięcy lat, że Bóg ją stworzył
w cudowny sposób i tak dalej, i tak dalej.
I powiem Panu jeszcze tylko tyle na
zakończenie naszej rozmowy, że, yy, to się
wszystko jeszcze da zweryfikować, a
weryfikacją będzie ponowne przyjście
Jezusa. No, bo to też jest napisane i na
przykład są chrześcijanie, że-- ja nie
rozumiem na przykład, że ludzie wierzą w
część Biblii, tak jak kolega na przykład
mówi: "No ja w to nie wierzę, ja tylko
wierzę tutaj w to, a w to to nie wierzę".
Ja mówię: no, jeżeli Biblia jest spójna.
Oczywiście są ludzie, którzy twierdzą, że
nie jest spójna, no ale
to jest kwesta już dyskusyjna. Ja na
przykład wierzę we wszystko tak doskonale.
Jeszcze się utwierdziłem, tylko tak jak
pan powiedział, utwierdziłem się w tym, w
co wierzę, mając jakby namacalne dowody,
że, że mi się to wydarzyło. No i tyle.
No i być może temu to miało służyć. Nie
wiem, czy to jeszcze dalej postępuje w
pana życiu, czy...
Na razie jest spokój. No to może niech tak
zostanie najlepiej.
No też mam taką nadzieję.
Ale, ale na pewno bym chciał
wyciągnąć z pana jeszcze więcej informacji
na temat tych różnych zdarzeń, ale to
może już tak pozostańmy w kontakcie na
dłuższą perspektywę czasu, bo dzisiaj by
nam chyba nie starczyło czasu, żeby to
wszystko zebrać do kupy.
A jeszcze jest późno.
Dokładnie tak. No więc ja panu wyślę
maila. Byłbym wdzięczny za jakieś, jakieś
krótkie takie informacje treściwe tych,
tych pana najciekawszych takich przypadków.
Oczywiście fajnie, jakby dało się to jeszcze
podpiąć pod jakieś nie wiem, zdjęcie nawet
z miejsc, gdzie to miało miejsce. Ja
rozumiem, że te zdarzenia w Irlandii to
odpadają, natomiast, natomiast to, co się
wydarzyło u pana w domu, ewentualnie można
było to jakoś tak nawet
jakimiś rysunkami tych istot.
No naszlifuję panu.
Tak, tak, tak. No i żeby to jakoś tak
fajnie zobrazować to, co pan
przeżył, bo jest to bardzo ciekawe. Ja
oczywiście takie przypadki notuję. Dla
mnie jest to wiedza, którą nabywam, a
wiedza to też. Słucham? Tak?
A po co panu ta wiedza? Tak z ciekawości
chciałem się zapytać.
Wie Pan co? Wiedza też rozwija człowieka.
Poszerza horyzonty, prawda?
No ale jaki był pana
motyw do tego, żeby się tym zainteresować?
Co pana pchnęło ku temu? Ciekawość?
W moim przypadku, yyy, w moim przypadku,
jak to często w wielu przypadków ludzi
podobnych jak ja, którzy się zajmują
takimi rzeczami, to jest
osobiste doświadczenie. Widzi pan, też
miał osobiste doświadczenie. Ja też się
zetknąłem z tym zjawiskiem.
Gdzieś tam kiedyś przeżyłem taką
obserwację, dosyć bliską i to mnie tak
bardzo zainspirowało, tknęło, że zacząłem
poszukiwać informacji, prawdy na ten
temat. A więc nie szedłem w stronę
literatury, ale po prostu sam poszukiwałem
tej prawdy. No i tak już od wielu lat
dokumentuję to zjawisko, prawda? I mam
wyrobioną jakąś, jakąś wiedzę, jakieś
zdanie na jego temat. Eee, no ciężko
zaszufladkować je w jeden sposób to
zjawisko na pewno ma wiele twarzy, jest
wieloaspektowe i, no i po prostu jest
ciekawe, fascynujące i pana doświadczenie,
pana przeżycie, doświadczenie jest też
dla mnie jakąś taką wskazówką, ale też
jednocześnie potwierdzeniem tego, jak,
jak, jak ten fenomen postępuje, prawda, w
życiu wielu ludzi.
Ja powiem panu, że jak ja zobaczyłem
pierwszy raz te pojazdy- Mhm.
-to ja w to nie uwierzyłem. Powiem panu
szczerze. Widziałem, wiem, co widziałem.
Ale nie uwierzyłem. Mało tego, bo ja
jestem--Wiesz, pomimo że się tym
interesowałem, no to jak się coś takiego
widzi, to trudno w to uwierzyć. Kolejna
sprawa. Na następny dzień z moim synem,
jakby-- oni-- to coś wiedziało, że ja-
oni przecież-- jak widzieli, że ja im
pomachałem, to mi oświecili tymi światełkami- Mhm.
Widzieli, jak ja przecieram oczy. Oni to
nie są głupi-- to nie są jakieś-
Widzi pan, tamta obserwacja, o której pan
mówi, to nie była obserwacja czegoś, co
tak? Ja przynajmniej to tłumaczę sobie
jako coś, co się fizycznie manifestowało w
przestrzeni i przemieszczało się.
No to jest też charakterystyczne, tak jak pan mówi.
Zwróciłem na to uwagę, że była to absolutna ewidencja.
Bo
wydaje mi się, że to było po prostu taką
wizją
podpiętą pod pana bezpośrednio. Dlatego to
weszło w jakby bezpośredni kontakt z
panem. W momencie, kiedy pan wyraził swoją
intencję myślową, żeby to jakoś
zareagowało na pana i faktycznie zareagowało.
Więc zareagowało.
Przypuszczam, że gdybyśmy się spytali w
okolicy ludzi, czy coś takiego widzieli,
to nikt by się nie znalazł.
Ja się pytałem kolegi, on mieszka wyżej.
Czy coś widział o tej porze? Mówi, że nie.
On nie wychodzi normalnie.
No i to wydaje mi się oczywista odpowiedź
w tym momencie.
I ta sama scena na przykład to to już się
ze mną nie komunikowało. Zabronił mi. Ja
mówię do niej pomachamy. On mówi
absolutnie nie będziemy do tego machać w ogóle.
No.
To jest charakterystyczne, co pan mówi. No
nic, będę musiał kończyć już pomału.
Pozostaniemy w kontakcie. Bardzo dziękuję,
że pan się ze mną skontaktował, że pan w
ogóle chciał się otworzyć i opowiedzieć
swoje przeżycie. Jestem bardzo wdzięczny.
Bałem się po prostu.
Rozumiem i ja jestem w stanie to
zrozumieć, bo ja wiem, że te przeżycia są
traumatyczne dla wielu ludzi i ciężko się
o tym rozmawia, bo nie każdy jest w stanie
to zrozumieć, zaakceptować. Ja natomiast
jestem otwartym człowiekiem i słucham z
przejęciem takich historii.
Ja teraz też, już po tym, co mnie
spotkało, wiem to praktycznie
100-procentowo. Dobrze, nie przedłużajmy.
Będziemy w kontakcie, jak się coś wydarzy.
Mam nadzieję, że nie. Żebym nie wniósł sobie tego.
Nie życzę panu w każdym bądź razie.
Natomiast no tak. Pozostańmy w kontakcie.
Dobrze i dziękuję bardzo.
Dziękuję. Pozdrawiam. Spokojnej nocy.
Dobranoc.
Była to rozmowa badacza Damiana Treli ze
świadkiem, który przekazał mu całą serię
dziwnych zdarzeń, które dotknęły nie tylko
jego, ale również członków jego
najbliższej rodziny. Przypadek bardzo
złożony, który na pewno za jakiś czas
doczeka się szerszego omówienia na blogu
Damiana Treli pod adresem:
czastajemnicblogspot.com. Przypomnę
jeszcze tylko, że dzisiejszej audycji
towarzyszą materiały ilustracyjne, do
których linki znajdziecie Państwo w opisie
pod tą audycją na YouTube oraz w naszym
archiwum MP3 na www.paranormalium.pl. I
to już wszystko, co przygotowaliśmy w
dzisiejszym odcinku podcastu "Mówią
świadkowie". Radio Paranormalium,
paranormalny głos w Twoim domu. Dziękujemy
za uwagę i do usłyszenia w kolejnym
odcinku, już wkrótce. Tych z
Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i
chcieliby nam o tym opowiedzieć,
zapraszamy do kontaktu. Nasz adres email:
radio@paranormalium.pl, Radio@Paranormalium.pl. Skype:
Radio.Paranormalium.pl. Numer
telefonu: 32 746 00 08. 32
746 00 08. Numer komórkowy: 530 620
493. 530 620 493. W razie gdyby po
drugiej stronie połączenia telefonicznego
nikt nie dyżurował, istnieje możliwość
wysłania SMS-a bądź nagrania wiadomości
głosowej. W razie wykorzystania zapisu
rozmowy w którejś z audycji, istnieje
możliwość zmiany barwy głosu. Ponadto
wszystkim świadkom gwarantujemy pełną
anonimowość.