Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła,
różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery. Z sporej odległości wydawały się
być ode mnie.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie
światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami. Było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się przez
okno. Do tej pory jestem w szoku, bo to
się nie zdarza często takie coś zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
Spadła wielka asteroida. Fala uderzenia
właśnie pojawiła i w pewnym momencie w
moim ogrodzie po prostu wylądowała postać.
Ta postać spojrzała na mnie i miał
ogromne czarne oczy i jak on je zobaczył,
to ruszył tak, by po prostu rozpłynął się
w powietrzu.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę
to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć co tam jest. I
widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona. Po prostu
biegnę i krzyczę do męża: "strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu
Paranormalium. A więc stało się właśnie
tutaj, właśnie teraz. Czas najwyższy
rozpocząć czwarty już odcinek podcastu
Mówią Świadkowie, w którym prezentujemy
wybrane najciekawsze relacje o spotkaniach
z Nieznanym, które dotarły do redakcji
Radia Paranormalium. Przy mikrofonie i za
sterami technicznymi audycji Marek Sęk
Ivellios. Dobry wieczór Państwu.
Dzisiejszy odcinek poświęcony będzie w
całości na prezentację relacji ze spotkań
z właściwie nie wiadomo jak to nawet
określić. Z istotami jakimiś na poły
materialnymi bądź niematerialnymi bytami,
na pewno z czymś, co przynajmniej w
opinii świadków wykazywało pewne cechy
ludzkie, pewne cechy jakiejś inteligencji,
a w jednym przypadku pomogło świadkowi i
towarzyszącym osobom wydostać się z
tarapatów. Dzisiejszy odcinek w dużej
części wypełnią relacje tekstowe oraz
relacje spisane i opracowane na podstawie
rozmów z tymi z naszych słuchaczy, którzy
nie wyrazili zgody na publikację zapisów
rozmów z nimi na antenie. Zanim jednak
przejdziemy do prezentacji samych relacji,
tradycyjnie już na samym początku naszej
audycji przypomnę kontakty do Radia
Paranormalium, pod którymi można nagrywać
bądź wysyłać swoje relacje ze spotkań z
Nieznanym. Nasz numer telefonu to 530
620 493, 530 620 493. Można
oczywiście wysyłać również SMS-y. W razie,
gdyby przy naszym telefonie nikt nie
dyżurował. Istnieje oczywiście możliwość
nagrania wiadomości głosowej Skype Radio
Kropka Paranormalium kropka pl. Gadu-Gadu
36 08 80 02 36
08 80 02. Jesteśmy także na Facebooku na
fanpejdżu Radia Paranormalium oraz na
grupach Radia Paranormalium i czytelników
Nieznanego Świata. Można także wysyłać
relacje na nasz adres e-mail
radio@paranormalium.pl Radio Małpa
Paranormalium kropka pl. Wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną anonimowość.
Przypominamy również, że w razie
wykorzystania zapisu rozmowy głosowej w
którejś z naszych audycji, na życzenie
świadka istnieje możliwość zmiany barwy
głosu. Tak jak już mówiłem, prezentację
dzisiejszych relacji rozpoczniemy od
zaprezentowania tego, co wylądowało w
naszej skrzynce głosowej pod koniec lutego
2018 roku. Niestety z jakiegoś powodu nie
zapisał nam się numer telefonu do
słuchaczki, która zostawiła nam tę
wiadomość. Tak więc jeżeli Pani teraz nas
słucha, to będę bardzo wdzięczny, jeżeli
napisze Pani jakiegoś maila albo SMS-a,
ponieważ mam kilka pytań dotyczących tej
istoty, którą Pani oraz Pani partner
zaobserwowaliście. Jak wiadomo skrzynki
głosowe, jeżeli chodzi o długość nagrania,
mają dosyć ograniczoną pojemność, jednak
naszej słuchaczce udało się w ciągu 3
minut w dwóch wiadomościach upakować dosyć
sporo informacji. Dlatego też pozwoliłem
sobie wszystko spisać i teraz Państwo tę
relację usłyszycie. A więc oto ta relacja:
"Zdarzenie miało miejsce w 2015 roku,
kiedy wracaliśmy z wakacji. Wracaliśmy
wtedy z Niechorza i wracaliśmy z
Kołobrzega do Inowrocławia. W kujawsko
pomorskim. Jechaliśmy drogą krajową, nie
żadnymi autostradami. Znaleźliśmy się w
takim miejscu, w sumie bardzo odludnym.
Nie było żadnych domów, same pola, tak
jakby trochę las. Żadnych gospodarstw,
zabudowań gospodarczych, nic. Nie było
nawet żadnej stacji paliw. Po prostu nic.
I widzimy, że naprzeciwko nas idzie
postać, osoba. Nie wiem, która to była
godzina. Może to była 18:00, 19:00? Zbyt
dobrze nie pamiętam. Nawet jeszcze mój
partner mówi do mnie. Dziwne, że tutaj nie
ma żadnych zabudowań, żadnych domów, a ta
osoba po prostu idzie sama i nawet roweru
nie ma. Ja jeszcze tak patrzyłem na tę
postać i zdziwiło mnie to, że rzeczy na
tej postaci tak powiewają. Widziałem
normalnie spodnie i kaptur założone na
głowę. To było lato, ciepło, ale nic.
Zbliżamy się do tej postaci i cały czas ta
postać miała głowę na dół schyloną. Gdy
żeśmy się zbliżyli samochodem do niej, to
żeśmy ją widzieli już w sumie z daleka, bo
szła w sumie dobrze. My jechaliśmy. W
sumie szła w naszą stronę, przodem do nas,
tak że szła prawidłową drogą. Ale gdy się
zbliżyła do nas i spojrzałem na nią i mój
partner także, bo żeśmy trochę zwolnili,
po prostu nie wiemy, co to było, ale gdy
podniosło to coś głowę, to tam nie było
nic. Nie było nic, po prostu czarne. Był
tylko kaptur nałożony i nic więcej tam nie
było. Nie było żadnej twarzy, żadnych
ust, nosa, po prostu nic. Byliśmy tak
jakby w jakimś szoku. Powiedzieliśmy tylko
widziałaś? Widziałem i jechaliśmy dalej.
Nic się nam nie zatrzymało. Samochód
jechał.Dokładnie nie wiem, jaka to była
miejscowość, czy to było koszalińskie, czy
to był już Człuchów, ale taka sytuacja
się zdarzyła i to był sierpień, może
piętnasty, szesnasty sierpnia 2015 roku.
To tyle, jeżeli chodzi o opis zdarzenia z
okolic, prawdopodobnie Człuchowa, jaki
zostawiła nam w lutym 2018 roku jedna z
naszych słuchaczek. Tak jak mówiłem, będę
bardzo wdzięczny za kontakt, najlepiej
drogą mailową na adres
radio@paranormalium.pl. Ponieważ mam pewne
pytania odnośnie tej właśnie relacji,
głównie odnośnie wyglądu tej istoty.
Naturalnie, jeżeli inni słuchacze Radia
Paranormalium również przeżyli coś
podobnego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zachęcamy jak najbardziej do
dzielenia się z nami swoimi historiami.
Można to robić oczywiście również w
komentarzach pod audycją na naszym kanale
na YouTube, a także w naszym archiwum
audycji MP3 na naszej stronie internetowej
www.paranormalium.pl. Być może dzieląc
się swoimi historiami w komentarzach,
zachęcicie Państwo również innych
słuchaczy, którzy przeżyli coś podobnego,
aby otwarli się, nabrali odwagi i zrobili
to samo. Teraz z kolei zajrzymy, proszę
Państwa, do takiego dosyć obszernego pliku
doc na moim dysku, w którym przechowuję
relacje przygotowane do emisji w którejś z
debat ufologicznych online. Tutaj taka
mała uwaga do pytających kiedy ta audycja
wróci? Nie wiadomo, czy wróci i kiedy
wróci. Także, jeżeli będzie planowany
powrót debat ufologicznych, to będzie o
tym news. Nie trzeba o to wypytywać w
pięćdziesięciu różnych miejscach. Śledźcie
newsy i jeżeli tylko debaty ufologiczne
wrócą, to tam właśnie będzie, na naszej
stronie internetowej oraz na naszym
Facebooku. Tam będzie zamieszczona
informacja na ten właśnie temat. A
wracając do zawartości owego jeszcze
chwilowo ściśle tajnego pliczku, które będę tutaj
stopniowo ujawniał.
Są to relacje, które z różnych względów,
najczęściej ograniczeń czasowych, nie
doczekamy się jeszcze publikacji w
żadnej z audycji na antenie Radia
Paranormalium. Relacje przygotowane tak
jak mówiłem, do debat ufologicznych. I
właśnie jedna z takich relacji świetnie
pasuje do tematu przewodniego dzisiejszego
odcinka podcastu mówią Świadkowie, czyli
do bliskich spotkań z bliżej
niezidentyfikowanymi istotami. Przytoczę
tutaj teraz fragment dosyć obszernej
korespondencji mailowej, jaką nadesłała do
nas jedna z naszych słuchaczek. Miałem
siedemnaście lat, gdy zdarzyło się coś, co
wywróciło moje widzenie przestrzeni do
góry nogami. Zdarzenie miało miejsce w
czasie snu. Zasnęłam, a przynajmniej spało
moje ciało. Moje Ja było świadome, że
jest noc i że leżę w łóżku. Miałam
wrażenie, chyba tak to nazwę, by lepiej
zobrazować, co czułam, że widzę siebie i
swój pokój w tej ciemności. Usłyszałam
głos miły, spokojny, niezwykle
przyjacielski, który jakby był już kiedyś
znany, który nawoływał mnie, bym podążała
za Nim. Byłam zdezorientowana i nie
chciałem oddalać się od miejsca, w którym
byłam. Nie ufałam głosowi, ale głos nie
ustępował. Namawiał mnie bardzo, że coś
dla mnie jest przygotowane. Przyjęcie, coś
w tym stylu i głos. Nie potrafiłem
ustalić, czy to głos kobiecy, czy męski.
Na pewno dość młodo brzmiący. Zapewniał
mnie, że absolutnie nic mi nie grozi, że
nic mi się nie stanie, że wrócę, kiedy
będę chciała. Czułam, jakbym swoim ja
lekko się uniosła. Głos mnie naprowadzał i
zachęcał dalej. Podążałam za nim swoim
duchem, czy też ja na pewno nie ciałem
fizycznym. Nagle, jakby ktoś ściągnął
przede mną kurtynę i odsłonił widok.
Znalazłam się w bardzo jasnym, gwarnym
pomieszczeniu. Było sporo ludzi przy
zastawionym stole. Faktycznie, głos nie
kłamał. To było przyjęcie. Ale czyje?
Słyszałam dźwięki muzyki, czegoś w tle.
Jakieś małe postaci, chyba dwie.
Wykonywały piruety przed stołem, jakby
zabawiały uczestników. W jednej chwili
wszystko się zmieniło i znalazłam się w
innym pomieszczeniu. To, co przeżyłam,
mimo wielu minionych lat, stanowi część
mojego życia. Teraz stałam przed rzędem
postaci w liczbie około dziesięciu
ustawionych przede mną niczym jury.
Postaci te nie miały ciał fizycznych,
zbudowane były z szaro czarnego dymu.
Miały kształt postaci, ale tylko zarys bez
ludzkich cech. Dym— to, z czego były
zbudowane, to było żywe, ale według mnie
transparentne, choć nieprześwitujące. Dym
falował delikatnie w tym ich obrysie.
Postacie nie miały żadnych widocznych
narządów, ani rąk, ani nóg. Na pewno
stały. Usłyszałam, jak jedna postać, nie
potrafię określić, która z tego rzędu,
zaczęła do mnie mówić. Pytała, czy ją
słyszę i rozumiem. Stałam i nie mogłam
wydusić z siebie nic, prócz jednej wątłej
myśli, że ktoś zwabił mnie w pułapkę. I ta
myśl, której nie zapomnę, że umrę i nikt
się nie dowie, gdzie jestem. Czułam
pierwszy raz w życiu, że czeka mnie
śmierć, tak realna i że nie śnię, że to
się dzieje naprawdę. Tymczasem postaci
zaczęły mówić, jakby klika między sobą i
do mnie także. Nie umiałam ich słuchać.
Byłam na wpół przytomna ze strachu. W
pewnej chwili, nie umiem określić, ile to
trwało, jedna z postaci, jakby ze środka
tego rzędu — postaci mogły mieć metro
osiemdziesiąt do dwustu centymetrów, ja
mam sto siedemdziesiąt centymetrów wzrostu
— jedna z postaci powiedziała, że mam do
niej podejść, bo mają dla mnie
wiadomość.Nie drgnęłam nawet o krok. Dalej
stałam. Prośba była mocniejsza i bardziej
stanowcza. Usłyszałam, że muszę odebrać
tę wiadomość, że jest to konieczne.
Zobaczyłam, jak ta postać wyciąga do mnie
rękę ze zwiniętym pergaminem. Dalej
stałam. Wtedy koło mnie pojawiła się
postać, która mogła mieć około metra
wzrostu. To jakby jeden z tych, co jakiś
czas temu skakał przed zastawionym stołem.
Postać była karłem o ludzkich cechach, w
ubraniu, jakby w garniturze. Był
najbardziej ludzką postacią, jaka tam się
wtedy znajdowała. Zaczął mnie nakłaniać,
bym jak najszybciej odebrała wiadomość i
będę wolna. Wrócę do siebie, że jest to
konieczne. Nie miałam nic do stracenia.
Ruszyłam w kierunku postaci ze zwojem, a
wzrok miałam wbity w ziemię czy cokolwiek
to było. Podeszłam, wyciągnęłam rękę do
zwoju i nagle przemieściłam się w inne
miejsce. Zobaczyłam ulicę, drogę
asfaltową, po której jechała ciężarówka
wypełniona żwirem, kamieniami, czymś
takim. Widziałam ją dokładnie. Nagle
zgięła się. Usłyszałam huk. Ciężarówka
przechyliła się i udała na bok z całym
impetem. Nagle znalazłam się nad czyimś
leżącym ciałem. Patrzyłam na martwego
mężczyznę. Wyglądał strasznie. Aż zerwałam
się ze snu. Spojrzałam na zegar z
wyświetlaczem. Była dokładnie 5:10. Byłam
mokra, zmęczona jak po
maratonie. Leżałam i czekałam na godzinę
szóstą, kiedy wstaną rodzice. Gdy tylko
się obudzili, opowiedziałam im i bratu
wszystko. Tego dnia rodzice długo nie
wracali do domu. To nie były czasy
telefonów komórkowych. Musiałam czekać i
czekać na ich powrót. Drzwi otworzył tata
i od razu się rozpłakał. Okazało się, że
nad ranem mój wujek, brat mojej mamy,
jadąc ciężarówką wpadł w poślizg. Naczepa
ze żwirem czy grysem przeciążyła na bok
auto. Jadący z nim jako współpracownik mój
ojciec chrzestny umierał w ramionach
mojego wujka. Na pogrzebie dowiedziałam
się, że stało się to dokładnie o 5:10. Od
tamtej nocnej wizyty gdzieś, z kimś
mam przekazywane różne informacje od
mających nastąpić zgonów, po miłe rzeczy,
a także ostrzeżenia, zdarzenia i temu
podobne. Przez lata tkwiłem w przekonaniu,
że spotkałam demona. Spotkanie to oraz
inne zdarzenia pchnęły mnie do zadawania
pytań i rozszerzania swojej wiedzy. Z
czasem zaczęłam wiązać wszystko i szukać
wspólnego mianownika. Jestem skłonna
powiedzieć tylko i wyłącznie w oparciu o
moje różne przeżycia, że istnieją istoty.
Egzystencja potrafiąca łamać zasady
czasoprzestrzeni. Kiedyś oddzielałem
sprawy duchów, aniołów, demonów od istot
zwanych przez nas potocznie kosmitami.
Dopuszczam myśl, że zaproszenie, które
przyjęłam, nie pochodziło od żadnych
duchów, ale istot znających fizykę,
mających taką technologiczną możliwość, że
nie ma to czarów, ale nauka, której
jeszcze nie znamy. I to tyle, jeżeli
chodzi o fragment dość obszernej
korespondencji mailowej z jedną z naszych
słuchaczek. Zdarzenie, jak Państwo
widzicie, dość niezwykłe. Pewne elementy
tej historii wskazują, iż mogła się ona
rozegrać w swego rodzaju innej
rzeczywistości, w innym wymiarze. Można to
nazywać różnie porwanie, wzięcie,
zaproszenie w inną przestrzeń,
doświadczenie poza ciałem i tem podobne.
Spotkanie z istotami w dziwnym
pomieszczeniu nasuwa skojarzenia z opisami
spotkań właśnie poza ciałem, na jakie
można natknąć się choćby w książkach
takich autorów jak Robert Monroe czy Bruce
Mohen. Świadek zresztą wspominała, że
spała, a przynajmniej spało jej ciało.
Niektórym z Państwa zapewne skojarzyło się
to również ze wzięciem w środku nocy w
jakieś bliżej nieokreślone miejsca. Być
może jakaś nieuchwytna siła próbowała
przygotować naszą słuchaczkę, a następnie
przekazać jej coś, co miało bardzo duży
wpływ na jej późniejsze życie. A może po
prostu chodziło o pewien element
prekognicyjny, mianowicie przekazanie
informacji o nadchodzącej śmierci bliskiej
osoby? A co państwo o tym sądzicie?
Zapraszamy do dzielenia się swoimi
przemyśleniami, spostrzeżeniami, a także
naturalnie, jeśli przeżyliście coś
podobnego swoimi historiami. A do
prezentowania przygotowanych na dziś
relacji powrócimy po krótkiej przerwie.
Radio Paranormalium. Paranormalny głos w
Twoim domu. Zostańcie państwo z nami.
Archiwum Radia Paranormalium.
[muzyka w tle] Pełne archiwum audycji
najbardziej paranormalnego radia w polskim
internecie. Dziesiątki gigabajtów
pociągających, paranormalnych empetrójek
czekają na ciebie. Słuchaj zawsze i
wszędzie o każdej porze dnia i nocy. Dziel
się nagraniami ze swoimi znajomymi i
pokaż im prawdę, o której boją się nawet
pomyśleć. Archiwum Audycji Radia
Paranormalium www.paranormalium.pl.
Koniecznie również sprawdź naszą oficjalną
aplikację na Androida i Windows
Phone. Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym. Zagadkowe obiekty,
tajemnicze istoty, mrożące
krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
[muzyka w tle] Mówią świadkowie w Radiu
Paranormalium. Słuchajcie Państwo
kolejnego już odcinka podcastu Mówią
Świadkowie, w którym teraz przechodzimy do
kolejnych relacji. Tym razem zgłoszenia
wyciągnięte z głębokich czeluści archiwum
portalu Paranormalium pl, a dokładnie z
działu Wasze relacje, do którego trafia
większość relacji o obserwacjach UFO,
duchów i innych niebieśnych zjawisk, jakie
nadsyłacie Państwo do naszego serwisu.
Zaprezentujemy mianowicie kilka wybranych
historii, jakie otrzymaliśmy w okolicach
roku 2008-2010, czyli w czasach,
kiedy Paranormalium nie było jeszcze nawet
radiem. Tutaj mała uwaga do osób, które
postanowiły przejrzeć wspomniany dział
Nasze relacje. Prosimy nie sugerować się
numerkami wyświetlanymi przy każdej z
relacji. Nie odzwierciedlają one bowiem
liczby relacji, jakimi dysponujemy. Są to
po prostu identyfikatory wpisów w naszej
bazie danych. Numerki są dosyć wysokie,
ponieważ poza relacjami opublikowanymi
mamy również te, których autorzy nie
wyrazili zgody na publikację. Ponadto nasz
serwis, jak zresztą każda inna strona
internetowa, od czasu do czasu atakowany
jest przez spamboty wysyłające w
komentarzach oraz zgłoszeniach mnóstwo
śmieci, co również powoduje podnoszenie
się kolejnych numerków. A wracając do
relacji, jako pierwszą zaprezentujemy dziś
tę z numerkiem sześćset osiemdziesiąt
siedem. Oto, co pisze nasza czytelniczka:
"Od małego często mam do czynienia z
różnymi nadprzyrodzonymi zjawiskami. Jako
mała dziewczynka zawsze bałam się wejść do
jednego z pomieszczeń w moim domu, bo
czułam, że ktoś tam jest oraz widziałam na
przykład na ulicy ludzi wyglądających
normalnie, nie różniących się od innych,
lecz gdy szli koło jakiegoś drzewa czy
latarni, dosłownie nie było po nich śladu.
Gdy zaczynałam wchodzić w okres
dojrzewania, wszystko się nasiliło. Miałam
silne przeczucia, że ktoś mnie obserwuje
w wyżej wspomnianym pomieszczeniu. Czasem
to było tak silne, że nie byłam w stanie
do niego wejść. Czułam tam mnóstwo złych,
negatywnych emocji i że ktoś jest tam na
mnie wściekły i może mnie skrzywdzić.
Miewałam też wtedy wizje. Czasem budziłam
się w nocy i patrzyłam, jak kołdra sama
zsuwa mi się z nóg w rogu łóżka. Taka
sytuacja zdarzyła się tylko kilka razy.
Jednak od roku 2006 wszystko jakby się
ustabilizowało i wyostrzyło. Może zabrzmi
to dziwnie, ale początkiem tego stanu była
śmierć mojej sąsiadki, która była mi
bardzo bliska. Byłam wtedy na kolonii. W
nocy, kiedy zmarła, nie mogłam spać, ale w
pewnym momencie, dosłownie jak na
komendę, zasnęłam. Rano, gdy się
przebudzałam, obudziłam moje
współlokatorki słowami: "Coś jest nie tak.
Stało się coś złego". Powtarzałam to na
okrągło. Sama nie wiem czemu. Cały dzień
czułam, że coś złego się stało. Wieczorem,
rozmawiając z mamą, zapytałam, czemu ma
taki dziwny głos. Z początku nie chciała
mi powiedzieć, ale w końcu wyjawiła, że w
nocy zmarła moja ciocia z sąsiedztwa. Od
tamtej pory mam wyraźne wizje, przeczucia
i prorocze sny. Wszystko się sprawdza.
Najczęściej widzę takie rzeczy jak ciężka
choroba, rozstanie czy śmierć. Od czasu
tej kolonii z 2006 roku przewidziałam
takie zdarzenia jak śmierć ojca mojej
koleżanki z klasy, wypadek, w którym
uczestniczyłam wraz z rodzicami, zginął
motocyklista, śmierć kolegi mojego taty,
raka u mojego dziadka i wiele innych
rzeczy. Do tej pory widuję różnych ludzi,
którzy nagle znikają mi z oczu. Czuję
także obecność duchów. Potrafię czasem
stwierdzić, w którym miejscu jest duch,
jakiej płci oraz powiedzieć o jego
emocjach. Nie słyszę ich głosów, ale
porozumiewają się jakby za pomocą emocji i
uczuć. Nie wiem, czy przyda się to w
jakiś sposób serwisowi. Najbardziej zależy
mi na skontaktowaniu się z osobami, które
mają podobne dolegliwości lub z kimś, kto
mógłby mi pomóc uporać się z tym.
Serdecznie pozdrawiam". Słowem komentarza:
czytając tę relację odniosłem wrażenie,
jakoby świadek wykazywała jakieś wyjątkowe
predyspozycje do tego typu obserwacji. I
co ciekawe, z wiekiem owe predyspozycje
się u niej nasiliły. Jeśli autorka tego
zgłoszenia nas teraz słucha, to powiem, co
następuje. Zdecydowanie nie jest pani
sama. Postrzeganie pozazmysłowe to wbrew
pozorom rzecz występująca u dużej części
populacji. Czasami nie zdajemy sobie w
ogóle sprawy z istnienia u nas takich czy
innych zdolności. Kiedy indziej próbujemy
je zagłuszyć naszymi przekonaniami. Nie
zmienia to jednak faktu, że te zdolności
istnieją i się objawiają. Prosty przykład:
dzwoni telefon, a my bez patrzenia w
wyświetlacz wiemy, kto próbuje się do nas
dodzwonić. Kiedy indziej zaś mamy
przeczucie, że komuś z bliskich czy
znajomych przydarzyła się jakaś trauma i
okazuje się, że tak było w istocie.
Przejdźmy teraz do innego zgłoszenia, tym
razem z numerkiem dziewięćset czterdzieści
siedem, którego autorka krótko podzieliła
się paroma zdarzeniami z życia członków
jej rodziny.Chciałabym opisać przeżycia,
jakie miała moja mama za młodu. Gdy była
dzieckiem i miała kilkanaście lat, nie
więcej niż trzynaście mniej więcej.
Mieszkała z rodzicami i trzema siostrami w
małej wsi obok naszej miejscowości. Nigdy
nie miała żadnych strachów ani nie
fascynowała się spirytyzmem czy innymi
paranormalnymi rzeczami, ale przydarzyło
jej się kilka nieprzyjemnych rzeczy.
Pierwsza historia. Gdy jej siostry już
poszły spać, ona jeszcze siedziała w łóżku
i czymś się zajmowała. Nie pamiętam czym,
ale wkrótce potem w końcu położyła się
spać. Po kilku minutach poczuła coś w
nogach, jakby chodziło coś. Spojrzała tam
i zobaczyła wielkiego kota, który
przechodził przez jej łóżko aż pod samą
ścianę. Wystraszyła się i kopnęła go przez
kołdrę. Ten zwierz zatrzymał się i gapił
się na nią przez kilka minut w bezruchu.
Przestraszyła się i nakryła głowę kołdrą.
Po chwili wyjrzała, ale już go nie było.
Chyba przez jakiś czas o tym nikomu nie
mówiła, ale po latach rozmawiała z jakąś
starszą panią i ona powiedziała jej
podobno, że ten kot to była zmora nocna i
szła do kogoś, bo gdyby szła do niej, to
by ją dusiła. Gdy mama to opowiadała, to
potem kilka nocy miałam stracha, żeby do
mnie to coś nie przyszło. Druga sprawa to
przypadek. Gdy mama leżała w łóżku i nie
mogła zgasić światła, bo widziała łażące
robaki po wierzchu łóżka. Wielkie. To było
obrzydliwe. Trzecia sprawa to taka trochę
śmieszna, bo widziała w kącie gołego
faceta, dosłownie gołego, który trzymał w
rękach lalkę owiniętą w jakieś szmaty.
Podobno widziała to trzy razy. Potem już
nie miała takich zwidów. A teraz inna
sprawa dotycząca wujka mojej mamy. Stał
podobno i oglądał jakąś wystawę w jakimś
mieście i kątem oka dostrzegł jakąś małą,
niską postać obok siebie. Spojrzał na nią
i zobaczył, że to był mały człowieczek z
racicami zamiast nóg i w takim jakimś
dziwnym ubranku z kapeluszem na głowie. I
ten stwór zaczął skakać wkoło niego i
śmiać się. Ten facet próbował jakoś
odejść, ale jak tylko odwrócił się w
którąkolwiek stronę, ten stwór już stał
przed nim. Wpadł w końcu w panikę i zaczął
wrzeszczeć przez kilka minut, a gdy w
końcu się zamknął, stwora już nie było.
Straszne i dziwne. To tyle, jeżeli chodzi
o zgłoszenie numer dziewięćset
czterdzieści siedem. Trudno ocenić
wiarygodność tych relacji, gdyż nie
dysponujemy tutaj praktycznie żadnymi
informacjami na temat osób biorących
udział w tych wydarzeniach. Można jedynie
domniemywać, iż mama naszej czytelniczki
również posiadała jakieś predyspozycje do
dokonywania, powiedzmy, nietypowych
obserwacji. Zresztą podobnych historii
drogą głównie mówioną przekazuje się dość
sporo. Zainteresowanych podobnymi
przypadkami zapraszamy do przejrzenia bazy
relacji na naszej stronie
www.paranormalium.pl oraz do zajrzenia na
bloga Krzysztofa Dreczkowskiego,
www.zmiennokształtne.blogspot.com, którego
autor zbiera i opracowuje takie właśnie
historie. A teraz
zamykamy okienko przeglądarki z naszą bazą
relacji i wracamy po krótkiej
przerwie. Radio Paranormalium —
paranormalny głos w Twoim domu. Zostańcie
państwo z nami. Bardziej niż
nieprawdopodobne. Niemożliwe.
Niewiarygodne.
Radio Paranormalium. Paranormalny głos w
Twoim domu. Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami,
moderuj komentarze i poczuj się jak
redaktor. Załóż bloga na Paranormalium.
Więcej dowiesz się w dziale Blogi na
www.paranormalium.pl. Rozmawiaj z prezenterami
oraz z innymi słuchaczami na żywo. Wejdź
na naszego czata na www.paranormalium.pl.
Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty. Tajemnicze istoty. Mrożące krew w
żyłach przeżycia na granicy światów.
Mówią Świadkowie w Radiu Paranormalium.
[muzyka w tle]
No i właśnie teraz, po krótkiej przerwie
przyszedł czas, aby zaprezentować relację,
o której była mowa na samym początku
audycji. Mianowicie historię, w której
niezidentyfikowana postać pomogła naszej
słuchaczce oraz osobom jej towarzyszącym.
Mówiąc krótko i dosadnie wyjść z bardzo
poważnych tarapatów ze względu na pełnione
przez naszą słuchaczkę funkcje oraz dużą
jej rozpoznawalność, nie możemy udzielić
na jej temat zbyt wielu informacji.
Świadek mieszkanka Tych w województwie
śląskim przez wiele lat prowadziła różne
akcje charytatywne na rzecz domów dziecka.
Szczególnym zaś zainteresowaniem darzyła
domy dziecka zlokalizowane daleko od jej
miejsca zamieszkania, nieraz znajdujące
się wręcz na rubieżach Polski.
Dwudziestego trzeciego grudnia tysiąc
dziewięćset dziewięćdziesiątego siódmego
roku świadek wraz z kilkoma osobami
towarzyszącymi jechała do miejscowości
Jaszczurowa koło Wadowic w województwie
małopolskim. Cały konwój z darami na rzecz
jednego z domów dziecka składał się z
czterech samochodów mających pierwszą
młodość już dawno za sobą. Świadek użyła
określenia żechy w typie starego poloneza.
Poza samochodem, w którym podróżowała
nasza słuchaczka, wszystkie pozostałe
samochody były wyposażone w letnie opony.
Tutaj drobna uwaga. Wspomniany dom dziecka
jakiś czas później został przeniesiony do
innego budynku. Jako że teren został
wyznaczony do zalania w związku z budową
zapory. W miarę zbliżania się do
Jaszczurowej nagle zaczął padać śnieg,
przez co cała ekipa po jakimś czasie, mimo
wcześniejszego dokładnego opracowania
trasy zgubiła drogę w docelowym domu
dziecka. Wszyscy mieli się zjawić na
godzinę szesnastą, gdyż wtedy właśnie
zaczynała się Wigilia. Była już godzina
piętnasta pięćdziesiąt, a droga stała się
dosyć śliska. Podjeżdżając pod górę,
świadkowie zauważyli drogowskaz
Jaszczurowa cztery kilometry. W tym
momencie kierowca jednego z samochodów
stracił panowanie nad pojazdem i wpadł do
rowu. Wszystko to pośród potężnej śnieżnej
zadymy. Wszystkie samochody się
zatrzymały. Nasza słuchaczka, której
samochód jechał tuż przed tym, który wpadł
do rowu, wyszła z pojazdu i natychmiast
się poślizgnęła. Wstając, nagle zauważyła
człowieka, który przynajmniej według niej
w ogóle nie powinien się tam znajdować.
Poza drogą i drogowskazem w pobliżu nie
było bowiem widać żadnych innych
widocznych gołym okiem przejawów istnienia
ludzkiej cywilizacji. Dookoła same pola.
Ów człowiek zresztą wyglądał, umówmy się
bardzo nietypowo jak na tę porę roku.
Koszula w kratkę, nowiutka, jak gdyby
wyjęta z magazynu, wyglądająca na dopiero
co wyprasowaną. Rękawy podwinięte, kręcone
włosy. Słowami świadka karbowany baranek
jakby urwał się z lat trzydziestych. Włosy
koloru jasny blond wpadający w rudę.
Biorąc pod uwagę sam jego ubiór, można
wręcz powiedzieć świetny przepis na
zniszczenie sobie zdrowia. W jednej ręce
mężczyzna trzymał zwój liny. Zatrzymajmy
się na chwilę przy ostatnim szczególe —
lina. Nasza słuchaczka posiada
wykształcenie techniczne i od razu coś jej
w owej linie nie pasowało. Nie była to
bowiem zwykła splotka, tylko gruba, jasna
bawełniana lina. Wyglądająca jak zupełnie
nowa i nieużywana o gładkim obwodzie. W
drugiej ręce mężczyzna ciągnął coś, co
wyglądało jak kosiarka do trawy. Oddajemy
głos naszej słuchaczce. On się z tej
zamieci wynurzył bez słowa. Podszedł do
tego auta, które wpadło do rowu. Coś z tą
liną zrobił. Ten motorek uruchomił i
błyskawicznie ten samochód wyciągnął. Ja
pytam gdzie jest ten dom dziecka w
Jaszczurowej? On na to tak jak was
obróciło. Pokazał nam ręką kierunek i
poszedł w tą zamieć. Koniec cytatu. Ekipa
dotarła do domu dziecka praktycznie na
czas. W późniejszej rozmowie personel domu
dziecka stwierdził, że nie mają pojęcia,
kim mógł być ów mężczyzna, jako że w
okolicy nie było żadnego gospodarstwa. W
późniejszym czasie nasza słuchaczka
opisała tę historię w korespondencji
nadesłanej do Nieznanego Świata. Historia
ukazała się drukiem na przełomie lat dwa
tysiące dziewięć dwa tysiące dziesięć.
Artykuł przeczytał jeden z jej znajomych,
który zaproponował wycieczkę do
Jaszczurowej celem odszukania tego
miejsca. Co prawda oboje udali się tą samą
drogą, jednak w ciągu kilkunastu lat od
zdarzenia na tym terenie dość dużo się
pozmieniało. Pojawienie się licznych
domów, drzew i innych obiektów znacznie
utrudniło naszej słuchaczce rozpoznanie
miejsca, w którym widziała tajemniczego
mężczyzna. Świadek pamiętała jednak
lokalizację nowego domu dziecka oraz
wiedziała, gdzie znajdował się drogowskaz.
Świadek wraz ze znajomym pojechali w inne
miejsce i dotarli na wzgórze, które
również znajduje się w obrębie wsi
Jaszczurowa. Na owym wzgórzu znajduje się
mały cmentarz i kościół. Znajomy
powiedział Cytat Tam jest to miejsce,
które ty mi wskazałaś, z którego wyszedł
ten facet z liną. Opowiem ci coś. Jesteś
jedyną, która to usłyszy. Nikomu więcej o
tym nie mów, bo mnie tu ludzie znają. Nie
mów tego. Okazało się, że na cmentarzu
spoczywali dziadkowie znajomego. Znajomemu
zdarzyło się parę razy siedzieć na
wzgórzu i oglądać jaszczurową z góry. Razu
pewnego znajomemu wydawało się, że
wschodzi księżyc. Później jednak zwątpił,
bowiem zobaczył jasną, świetlistą kulę,
która jakby z końca wychodziła i wędrowała
pionowo.Księżyc powinien skierować się w
lewą stronę. Kula natomiast nagle skręciła
pod kątem prostym w prawo. Jeśli chodzi o
rozmiary, to znajomy porównał jej
wielkość do wielkości Księżyca. Oczywiście
z perspektywy obserwatora stojącego na
wzgórzu. Najciekawszy jest jednak powód,
dla którego znajomy wypytywał naszą
słuchaczkę o owego tajemniczego mężczyznę.
Okazało się bowiem, iż obserwowana przez
niego kula wychodziła dokładnie z tego
samego miejsca, w którym ów mężczyzna z
liną się pojawił. Wróćmy jeszcze do opisu
tajemniczego człowieka. Jak już wiemy,
pojawił się praktycznie znikąd. Wyszedł
spośród śnieżnej zamieci. Słowami świadka,
wyszedł do nas z pustki i udzieliwszy
naszym nieszczęśnikom pomocy, równie
szybko w niej zniknął. Zwraca uwagę
również ubiór tego mężczyzny, wybitnie
nieprzystający do warunków zimowych.
Świadek wspomniała o zwykłej koszuli w
kratę, na dodatek z rozwiniętymi rękawami.
Z opisu przytoczonego przez naszą
słuchaczkę wynika, iż całe zdarzenie
trwało dość krótko. Innym zwracającym
uwagę elementem jest przeniesione przez
tego mężczyznę urządzenie. Gabarytami
przypominało ono kosiarkę ogrodową. Z
opisu podanego przez naszą słuchaczkę
wynika, iż mężczyzna jeden koniec liny w
jakiś sposób przywiązał do samochodu,
drugi zaś połączył z ową kosiarką i przy
pomocy tego właśnie urządzenia udało mu
się wyciągnąć samochód z rowu. Proszę
sobie wyobrazić, jaką moc musiałoby mieć
tak małe urządzenie, aby być w stanie
wyciągnąć tak duży i ciężki obiekt, jakim
był stary polonez. Zapytana o odczucia
względem tajemniczego mężczyzny świadek
wspomniała, że czuła wobec niego ogromną
wdzięczność. Pomocny jegomość nie był
jednak zbyt rozmowny. Wskazał jedynie
kierunek, w którym znajdował się dom
dziecka, po czym ten po prostu sobie
poszedł i już więcej go nie widziano.
Trudno powiedzieć, kim tak naprawdę mógł
być ów tajemniczy jegomość z liną i małym
urządzeniem. Nie są również znane
szczegóły z historii tego miejsca. Możemy
gdybać, że być może kiedyś w przeszłości
rozegrały się tutaj wydarzenia, za sprawą
których jakieś istoty duchowe, być może
dusze ludzi niegdyś tu mieszkających,
zostały do tego miejsca w jakiś sposób
przywiązane i od czasu do czasu dają o
sobie znać. Historia opowiedziana przez
naszą słuchaczkę przywodzi również na myśl
pewne legendy i podania mówiące o
pomocnych istotach, które pojawiają się
jak gdyby znikąd, aby przestrzec przed
jakimś tragicznym wydarzeniem, bądź też
pomóc komuś wykaraskać się z kłopotów. A
co państwo sądzicie o całej tej historii?
Dajcie znać w komentarzach. No i
oczywiście, jeżeli macie za sobą podobne
przeżycia, to zachęcamy do podzielenia się
nimi z Radiem Paranormalium. A już za
chwilę na naszej antenie ostatnie relacje,
tym razem wycięta z jednej z debat
ufologicznych, do której dodzwonił się
jeden z naszych słuchaczy i opowiedział
kilka historii, jak to ujął, wybitnie
nieufologicznych. Radia Paranormalium,
paranormalny głos w Twoim domu. Zostańcie
Państwo z nami.
Mówią, że włączyć radio jest bardzo łatwo.
No tylko, że
z wyłączeniem jest już powiedzmy troszeczkę gorzej.
Posłuchaj nieznanego Radio Paranormalium.
www.paranormalium.pl
Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami,
moderuj komentarze i poczuj się jak
redaktor. Załóż bloga na Paranormalium.
Więcej dowiesz się w dziale Blogi na
www.paranormalium.pl.
Mówią, że wejść do archiwum jest bardzo
łatwo. No tylko, że z powrotem
jest już, powiedzmy, troszeczkę gorzej.
Archiwum Radia Paranormalium
www.paranormalium.pl.
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. W
ostatniej części dzisiejszego odcinka
zaprezentujemy historie, którymi podzielił
się z nami jeden ze słuchaczy, który
dodzwonił się do Radia Paranormalium na
żywo podczas debaty ufologicznej 11 marca
2018 roku. Historie, jak to ujął słuchacz
nieufologiczne, a więc pasujące do
dzisiejszego odcinka podcastu Mówią
świadkowie. Zdarzenie z lutego 2016 roku z
okolic Karpacza. Pięć osób szło szlakiem
turystycznym prowadzącym przez świerkowy
las. W odległości około 50 metrów od
siebie świadkowie zauważyli coś w rodzaju
bezkształtnej, czarnej masy, która szybko
się przemieszczała to w górę, to w dół.
Początkowo świadkowie uznali czarną masę
za niedźwiedzia, bo takie też gabaryty
miał ten obiekt. Próba odnalezienia śladów
postaci na śniegu nie dała jednak
rezultatu. Wysłuchajmy rozmowy z naszym
słuchaczem. Później przytoczył on również
dość przerażającą historię opowiedzianą
przez swoją koleżankę, która brała udział
w opisywanym wcześniej zdarzeniu z Karpacza.
Było to dwa lata temu
w okolicach Karpacza. To był luty.
Wybraliśmy się z czwórką przyjaciół, żeby
sobie trochę pooddychać świeżym
powietrzem. To było akurat ferie w łódzkim
pochodze wrześniowskiego
i
szliśmy sobie takim szlakiem w okolicy
Karpacza. Las był taki
dość rzadki,
świerkowy.
Szliśmy w poprzek tego zbocza.
Także
podgórze było z lewej strony, a szczyt z
prawej. No i gdzieś w odległości mniej
więcej pięćdziesięciu metrów od nas
zobaczyliśmy.
[echo]
Taką niekształtną, czarną masę. Coś jakby
dym. Czarny, gęsty, tylko bardzo zbity. I
bardzo szybko się przesuwa z lewej na
prawo, czyli pod górę. Yyy, no i żeśmy
stanęli jak wryci.
Yyy, byliśmy wtedy trzech facetów i jedna
kobieta. No i we trzech akurat
to żeśmy widzieli, a ta kobieta nie, bo
gdzieś się tam patrzyła w inną stronę.
Yyy, no i zatrzymaliśmy się. Tak patrzymy, a
ona mówi: "Co s-c-co się stało?" No,
jakiś... Yyy, chłopaki mówią: "To jakiś
niedźwiedź chyba". Ja mówię: "Jaki
niedźwiedź??" To nie był żaden niedźwiedź.
To wyglądało mniej więcej tak, jakby, jak
już powiedziałem, taki kłąd
czarnego dymu, wielkości mniej więcej
małego niedźwiedzia, ale bardzo zbity,
jakby w kierunku ruchu i trochę węższy od
tyłu. No i to się tak szybko przesuwało
pod górę, 50, 60 na godzinę. No ja mówię,
to nie był żaden
niedźwiedź. On mówi: "Wiesz, a co to?" Ja
mówię: "Spokojnie, to zwykły demon". No i
nieopatrznie wypowiedziałem to słowo, bo
ona się tego bardzo wystraszyła, ta
dziewczyna, bo okazało się, że miała
traumę z dzieciństwa,
jak twierdzi, widziała demona, ale
mniejsza, mniejsza o to. Yyy, nie będę
tutaj mówił o jakiejś drugiej ręki ładnie,
zabawa w głuchy telefon, ale, yyy, do
czego zmierzam. No, sprawdzimy, co to
było. No to postanowiliśmy sprawdzić, czy
nie zostawiło jakichś śladów. Było akurat
szczęście, że taki-- trochę tam śniegu
było świeżego. No to sprawdzimy ślady. No
i żeśmy poszli te pięćdziesiąt
metrów. No i szukamy w tył, przód,
patrzymy, żadnych śladów na śniegu nie
było nic, a wyraźny kształt. No tu to
widzieliśmy w trójkę tak, że we trzech, bo
było trzech facetów i jedna kobieta, no
we trzech żeśmy to widzieli wyraźnie. No i
do tej pory się zastanawiam, co to mogło
być, żeśmy później wieczorem zrobili taki
wywiad u lud miejscowych, czy tam w
Karkonoszach jest coś niedźwiedzi. Okazało
się, że tam wszyscy twierdzą, że nie ma
tu żadnych niedźwiedzi ani, ani
zwierząt większych. Także no, nie mam
pojęcia, co to mogło być. Czy może macie
panowie jakiś pomysł?
Szczerze mówiąc, to słyszałem, słyszałem
o, o podobnych zdarzeniach. Parę z nich
opisał Arek Miazga, yyy, kiedy-- zresztą
ja
swego czasu dostałem kilka relacji na
temat, yy, tego typu obiektów, bo
tak to chyba należy nazwać, w postaci
właśnie takich kłębów, kłębów czarnego
dymu. I szczerze mówiąc, nie mam, nie mam
pojęcia, co to mogło być, jak to wyjaśnić?
Yyy,
no nie wiem panowie, macie jakieś, jakieś,
jakieś koncepcje, bo moglibyśmy iść na
łatwiznę i To znaczy, ja próbowałem szukać. Czytałem
akurat książki Jarka Bzany. Co prawda on
tam trochę pisze
o Castanedzie
i Opowieści don Juana. Yyy,
nie czytałem Castanedy, ale akurat
książki Jarka Bzany, wiem, że opisuje tam
tych kontrolerów,
czy, czy drapieżców. Mniej więcej wygląd
tylko by się zgadzał, ale
kształt i sposób poruszania im tam u
Castanedy był, że oni jakby
się poruszali skokami i lądowali plackiem
na ziemi, a tutaj sposób poruszania był
jednostajny.
A w jakiej, w jakiej odległości to było od pana?
Około pięćdziesięciu metrów.
Mhm.
I żadnych, żadnych więcej, yy,
tutaj zdarzeń, zjawisk z tym związanych
nie było. Nie było żadnych dźwięków. W
jaki sposób żeście to stracili z oczu w ogóle?
Nie było żadnych dźwięków, nic, yy,
żadnych pobocznych, że tak powiem, innych
sensacji. A o co pan pytał?
W jaki sposób to wam zniknęło z oczu?
A no, zniknęło między krzakami.
Pod górę.
Jaka wówczas pogoda była?
To był taki dzień lekko pochmurny, ale nie
było słońca i nic, żadnych
opadów. To było tak wczesne popołudnie.
A temperatura mniej więcej?
Temperatura była koło zera albo troszkę
na plusie, bo jak pamiętam, żeśmy omijali
takie jakby miejsca bardziej rozmiękłe,
rozmokłe. Także musiało być troszkę na plusie.
Oleszku, masz jakieś pytanie?
No to pytania to nie, raczej nie. No pan
miał do czynienia, moim zdaniem, z takim
żywiołakiem, istotą, która jest energią
taką dosyć niską i
one, no z tych przekazów właśnie takich
szamańskich, one mają ciemną, szarą, taką
brudną, nieprzejrzystą energię. Jeżeli
była skupiona, to znaczy, że była jakaś
taka mocniejsza istotka. Gdzieś tam się
błąka. Karkonosz prawdopodobnie się
pojawił
także, no... Super.
To znaczy,
ja miałem jeszcze takie pytanie do, do
pana, który to zaobserwował i opisuje. Czy
widział pan kiedyś--
absolutnie nie mówię, że to, że to było.
Tylko że, że czy widział pan kiedyś
przelatujący rój pszczół?
[śmiech]
Po wyrojeniu się słowa.
Tak, ale to było. To było. To było w zimę?
Chyba,
tak?
Aaa, o roju pszczół pan mówi? Nie, nie.
Ale widział pan taki lecący rój?
Tak, tak, tak, tak.
Yyy,
widziałem, widziałem coś takiego, yyy, o
czym pan próbuje, co pan próbuje
sugerować, ale to na pewno nie, nie, nie.
Tutaj dobrą, dobrą wskazówką jest, yy,
jeżeli mogę przerwać, bardzo ciekawym
elementem tej relacji jest szybkość tego,
tego czegoś. Bo jeżeli pan to ocenił na
pięćdziesiąt, sześćdziesiąt kilometrów na
godzinę, a da się to ocenić, każdy kierowca
w miarę to potrafi. Yyy, to, to jest dużo,
to jest bardzo dużo. To jest szybkie. Nie
wiem, czy jakaś, jakieś, yyy, stworzenie
w takim terenie byłoby w stanie się tak
szybko poruszać, bo pamiętajmy, że
musiałby pokonywać przeszkody, prawda?
Jeszcze dodatkowo- Nie zostawiło śladu. Więc, więc-
No właśnie.
-jakiekolwiek stworzenie chodzące-
Wiesz, też pomyślałem o tym, o tym roju
jakichś owadów, ale to było zimno. Zimno
było tak, jak pan wspominał, to było zimno.
To była dodatnia temperatura. Także jest
możliwe tylko, że w lutym raczej pszczoły
bardzo rzadko przemieszczają się, bardzo
rzadko uciekają. Chociaż w tej chwili to
jest, różnie, różnie się zdarza. Ale
jeżeli pan miał wcześniej— widział, jak
rój wygląda, jak przylatuje rój, to ma pan
porównania 50 metrów-
Tak, tak wygląda, że, że zmienia kształty w sposób taki
nieregularny, a to nie zmieniało kształtu no
i w dodatku za szybko się
przemieszczało. Poza tym rój to nie miałby
takiego ciemnego, smolistego koloru.
Mnie to przypomina te historie, które
stanowią od jakiegoś czasu przedmiot
naszego zainteresowania. Tutaj z Arkiem
Miazgą, między innymi, przepraszam [kaszel].
Yyy, i on ostatnio opublikował na swoim
blogu nie wiem, czy pan czyta blog Arka
Miazgi? Opublikował tam- Nie.
To niech pan, niech pan sobie wpisze w
Google blog Arka Miazgi i on tam
opublikował taki cykl artykułów Magonia po
polsku i tam są spotkania z dziwnymi
istotami, no, w trochę podobnych
okolicznościach, kiedy ktoś widzi coś.
Tylko tam są spotkania z istotami, powiedziałbym
o raczej określonych kształtach. Muszę Wam
powiedzieć, że przypadki zetknięcia z
amorficznymi obiektami, czymkolwiek to
było, no są, są raczej rzadkie. No bo
jakie jeszcze tutaj roz- jakie tutaj
rozwiązania wchodzą nam w grę? No
jedynie, że to był dym. Tak? No ale skąd
to był dym? Dlaczego ten dym był taki
skupiony? Yyy, po drugie,
yyy, jakieś oddziaływanie naturalne, ale
szczerze mówiąc nie przychodzi mi do głowy nic,
no co by mogło dać czarny dym? Tak? Co
daje czarny dym? Taki, taki bardzo, bardzo
czarny, jedynie palony plastik na
przykład albo palona opona. No ale on też
nie jest taki, że można go, że można go-
A jeszcze, jeszcze miałbym jedno pytanie czy ten
obiekt, czy ta
kupa energii
oddalając się, stawała się przejrzysta,
czy ona cały czas była taka jednolita, taka
konkretna?
To znaczy, o ile, bo to była krótka
obserwacja, to dosłownie trwało, ja wiem,
z sześć, osiem sekund. Yyy, to jakby To nie zanikało.
Nie, nie, nie, to nie zanikało. Tylko jakby ten
tył jego, jakby
odrywał się czy coś. No, mogło to wyglądać
w pewnym sensie jak jakiś rój, ale no
to na pewno nie był rój. Tego to jestem
pewien na sto procent. No ale jakby jakiś
taki dym odrywający się
od tylnej części, to tak bardziej, ale
cały, cały czas to była zbita masa.
A jaką wielkość by pan określił? Jaką
wielkość? To dwa metry?
Wielkość? No nie, nie, nie, to było
mniejsze. To średnicy może jakiegoś metr
dwadzieścia, no, góra. Góra. Taki,
taki mały niedźwiadek o coś takiego, takiej wielkości.
Na tym tle, na tym tle tej czerni nie
zauważył Pan na przykład jakichś białych
plam? Czegoś takiego?
Nie, nie.
Nie?
No zresztą to było tak krótko. To jeszcze-
To znaczy, bo to jest, jest taka hipoteza.
Jest taka hipoteza na przykład, że
no bo to nie zostawiło śladów, ale to mógł
być jakiś uciekający zwierz, ale no to bardzo szybko.
Sześćdziesiąt kilometrów, no, borsuk,
borsuk szybko biega, ale-
Susy, susy jakieś było widać na tym
śniegu. No, no nie wiem.
No właśnie.
Znaczy, że to było pod górę, więc.
Tym bardziej, że jest jeszcze jedna
ciekawa rzecz, o której pamiętajmy, że to zaczęło się
pod koniec tej obserwacji dezintegrować.
Jak rozumiem, tak? Że część tego, czegoś
się oderwała, tak?
Tak, ale to, to z powrotem jakby się
zwijało. No to, to był
to coś takiego,
jak w ostatniej części Harry'ego Pottera
Ci Śmierciożercy, yyy, się zamieniali w
takie słupy dymu. Z tym, że oni to były
takie, takie smugi tego dymu. A tu była
taka zbita masa. No, coś takiego wygląda.
Nie wiem, czy to może-
Czyli pozostawiały taki, taki ślad, taki
jak gdyby ślad w powietrzu za sobą, który zanikał.
Tak, tak, tak. O właśnie. Coś takiego.
W dawnym polskim folklorze, ee, coś
takiego było, było świadectwem działania
złych mocy. Pamiętacie państwo, że, yy,
tutaj różnego rodzaju diabły-
To znaczy, to
nie były złe moce.
[śmiech] Ale to były moce Z żyłę nawet.
To były moce, to były moce pradawne, to
były ludowe demony. Natomiast one zostały
utożsamione potem z,
z tymi siłami piekielnymi już. I tutaj
bardzo ciekawa jest ta hipoteza, o której
mówiłeś, że to była jakaś naturalna energia
jakiegoś, jakiegoś stopnia. Znaczy,
wiecie, interesuje mnie fizyczna strona
powstania czegoś takiego, ale szczerze
mówiąc, gdyby na przykład to miało inny
kolor, to by nam było łatwiej wysunąć
jakąś hipotezę, tak? Na przykład, gdyby to
było pomarańczowe czy fioletowe,
moglibyśmy mówić o tym, że w grę wchodzą
zjawiska związane z, z, z przyrodą,
resztki atmosferyczne,
błędne ogniki i tak dalej. Tutaj to coś
jest czarne. Czy spotkałem się jeszcze z
czarnym? Z czarnym błędnym ognikiem?
No ja spotkałem w literaturze nie, nie
tylko u Kastanedy to się przewija, że no
istoty, które są związane z taką pierwotną
wiarą, takich pierwotnych miejsc, często
gęsto przybiera właśnie postać ciemnej,
takiego kłębu energii. Także no mnie to
akurat nie zaskakuje.
No to ciekawa rzecz jeszcze, że ta znajoma
pierwszy raz o tym opowiedziała o demonie.
Miała taką traumę z dzieciństwa,
a my jesteśmy już w wieku słusznym
pięćdziesięciu lat, a ona o tej traumie
pamiętała jeszcze, jak miała kilkanaście
lat. Tylko że to była taka zabawa w głuchy
telefon, nie wiem, czy o tym opowiadała.
Bo jak usłyszała słowo demon, no to się
przeraziła.
To tak
może tak, może pokrótce. Co się tam wydarzyło?
Pokrótce to było tak, że wracała z
siostrą. Ona miała koło tam piętnastu lat,
siostra miała może jedenaście lat.
Wieczorem wracały
do domu swojego od koleżanki
i zobaczyły
na, na
górze nad sobą
jakieś oczy wpatrujące się w nie.
Zamarły,
po prostu ich
sparaliżowało je. Jak ten paraliż puścił,
zaczęły biec do domu.
Bardzo szybko spadły i nic nikomu nie
mówiły, do siebie też o tym nie
opowiadały, dopiero po kilku latach. Jak
ona opowiada, że to było tak przerażające,
to było, jakby, jakby samo zło się w nie
wpatrywało, yy, w te dziewczynki dwie
i ona, ona aż mówi, że do tej pory jest
po tym zdarzeniu, ma traumę. Oczy, mówi,
widziała oczy na wysokości kilku metrów
nad sobą. Złe oczy, jak się wpatrywały.
I ona to, no,
w jakiejś tam opowieści
sobie skojarzyła z demonem, że to był
demon. No i tak jest.
Szczerze wam powiem, że ludzi, którzy mają
podobne doświadczenia jest bardzo dużo i to
relacje, które zbieramy tutaj. Arek Miazga
ma ich szczególnie dużo, Damian Trele też
ma sporo, ale one wskazują, że ludzie
słuchając
o czymś takim, też łamią barierę milczenia
i mówią, że tak, miałem coś podobnego.
Oczywiście bardzo łatwo jest sobie to
skojarzyć z demonami czy z czymś innym,
ale to mimo wszystko się dzieje. To jest
bardzo ciekawe. Ja nie sądzę, że te istoty
są w stu procentach materialne i one
należą do tego świata. Natomiast takie
relacje przychodzą, przychodzą i to jest,
to jest dla badacza, to jest naprawdę
intrygujące. Można by to odrzucić z
gruntu, ale, ale fascynujące. No, jak
mówiłem przed chwilą,
dawniej utożsamiano coś takiego z siłami diabelskimi.
Tutaj podał pan, szczerze mówiąc, bardzo
dużo ciekawych,
ciekawych szczegółów, które rzucają dużo
światła na to, na to zdarzenie. Jest pan w
stu procentach przekonany, że to właśnie
tak było? Tak? Że zdążył się pan temu
dokładniej przyjrzeć? A czy
ci pozostali świadkowie potwierdzili
również najbardziej- Tak, tak, tak, potwierdzili.
Kolega, kolega, zaraz mówię: tropiciel
zaczął śladów szukać, no ale nie znalazł, niestety.
No nie wiem. Panowie, hipoteza o
zwierzęciu w świetle tych kilku
szczegółów, o których mówiliśmy, wydaje się,
wydaje się troszeczkę mało prawdopodobne.
No bo zwierzę musiałoby być to dwa
zwierzęta, tak że jedno się oddzieliło od
drugiego. No to, no nie wiem, jak by to było możliwe.
Rój to jeszcze mógłby być puchacz jakiś
lecący,
bo one się poruszają bardzo cicho, ale to,
no to było widać, że to ptak jest konkretny, nie?
Szkoda, że widziałem kiedyś puchacza w
lesie, bo w ogóle lubię trochę
ornitologię. Z dzieciństwa się zajmowałem
trochę ornitologią.
To znaczy puchacze. Puchacze są ciemne,
ale one chyba są
takie jakby
brązowawe, tak? Z tego, co pamiętam, czarny-
Taki szary odcień.
Czarny. Szary to nie wiem, nie wiem, czy w
Polsce występują. Wiem, że są chyba uralskie
puszczyki. Z tego, co pamiętam duże czarne,
no z innych ptaków. Czy ptak mógłby być za
to odpowiedzialny? Jeżeli to było tak
wielkie, musiałby, musiałby to być bardzo
duży ptak, prawda?
Ja sądzę, że to by musiał być jakiś
olbrzymi kondor, o! Także nie, nie, Nie. W
Polsce nie występują takie ptaki, nawet
największe.
Okej. Czy rozmawiał pan na ten temat
z miejscowymi? Może, może podobne
obserwacje już były na tym terenie?
To znaczy nie w tym kontekście w ogóle.
Tylko jak tam poszli na kolację koledzy,
no to się pytali, czy w
Karkonoszach są niedźwiedzie i tylko tyle,
a pod tym kątem nie rozmawiali.
No rzeczywiście ciekawa sprawa. Szczerze mówiąc,
szczerze mówiąc, no nie wiemy, co powiedzieć, bo
jeżeli pan się przyjrzy tym relacjom, o
których mówiłem przed chwilą, to może
znajdzie pan pewne, pewne związki,
bo nie potrafimy w stu procentach
powiedzieć, co to było. Gdyby wam powiedział najwyżej-
Możemy co najwyżej wykluczyć pewne rzeczy,
których jest pan pewny, że na pewno nie
to. Jeżeli nie było śladów, więc na pewno
nie jakieś zwierzę, które biegło.
Dobre, dobre [śmiech] No tak, no tak.
Jakby do tej pumy skrzydła dodać i ona by
się zwinęła w kłębuszek i leciała, n o to
może faktycznie.
To znaczy gdyby, gdyby w tej historii
wszystko się kończyło na tym, że
widzieliście coś czarnego, co ucieka, to
mogło być wszystko tak. Ale tutaj pojawiło
się kilka bardzo ciekawych wątków, które
no dają do myślenia, nie oszukujmy się.
Kończąc już tak ten wątek, to chciałbym
Pana odesłać do tych, do tego bloga Arka
Miazgi. Tam jest taki cykl Magonia,
Magonia po polsku. To może rzucić panu
nieco odpowiedzi, nieco światła na tą, na
tą kwestię. No cóż.
Może złożyć, może Pan złożyć również swoją
relację dla Arka, który ją uwzględni w
najnowszych swoich wydaniach.
Dobrze,
postaram się. Dziękuję bardzo. No to chyba
tyle z mojej strony. Nie chcę więcej.
To znaczy, jeżeli, jeżeli by pan
kontaktował się z najbliższym ufologiem,
to proszę pisać do Damiana Treli, bo to
było w Karpaczu, a on też jest z Dolnego
Śląska i on pamiętam, że zbierał relacje z
tamtego regionu na temat zjawiska UFO.
Także proszę- Jeszcze raz, a to wszystko jak?
Proszę. Damian Trela, Proszę sobie znaleźć
blog Czas, Czas tajemnic, taki blog Czas
tajemnic blog spod com. Jak Pan wpisze
czas tajemnic w Google to wyskoczy. I jak
Pan napisze do Damiana to on na pewno coś,
coś Panu poradzi. Ewentualnie proszę nam
wysłać swojego, proszę nam wysłać swojego emaila
teraz nawet, a my go prześlemy Damianowi z
informacją. On się do Pana na pewno odezwie, dobra?
Dobrze. Dziękuję bardzo.
Nagranie. Dobrze. Pozdrawiamy.
Pozdrawiamy.
Do widzenia. Do usłyszenia. Hej!
No dobra, noc.
I to by było na tyle, jeśli chodzi o
przygotowane na dziś relacje. Gwoli
zapowiedzi dodam jeszcze, iż nie dalej jak
wczoraj otrzymałem od Damiana Treli zapis
niezwykle ciekawej rozmowy ze świadkiem,
który opisał bardzo złożoną historię
spotkania z czymś, co do dziś nie daje mu
spokoju. Sprawa aktualnie jest w toku. Gdy
się zakończy, można spodziewać się notki
na blogu Damiana Treli pod adresem
Czastajemnic.blogspot.com. A wspomniany
zapis rozmowy usłyszycie Państwo na naszej
antenie już wkrótce. A tymczasem
dziękujemy za uwagę i do usłyszenia już
niedługo w kolejnym odcinku podcastu Mówią
świadkowie na antenie Radia
Paranormalium. Tych z Państwa, którzy
przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o
tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu.
Nasz adres e-mail:
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. Skype:
Radio.paranormalium.pl. Numer
telefonu: 32 746 00 08. 32
746 00 08. Numer komórkowy: 530 620
493. 530 620 493. W razie, gdyby po drugiej stronie
połączenia telefonicznego nikt nie
dyżurował, istnieje możliwość wysłania
SMS-a bądź nagrania wiadomości głosowej. W
razie wykorzystania zapisu rozmowy w
którejś z audycji istnieje możliwość
zmiany barwy głosu. Ponadto wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną
anonimowość.