Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła.
Różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery osoby. W sporej odległości wydawały
się być ode mnie.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie
światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami. Było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się
przez... No, no, ja do tej pory jestem w
szoku, bo to się nie zdarza często, nie?
Takie coś zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
Spadła wielka asteroida. Fala uderzenia
właśnie pojawiła i w pewnym momencie w
moim ogrodzie po prostu wylądowała postać.
Ta postać spojrzała na mnie i miał
ogromne czarne oczy. I jak on mnie
zobaczył, to ruszył tak, by po prostu
rozpłynął się w powietrzu.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę
to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I
widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona. Po prostu
biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium.
Przy mikrofonie Marek Sęk Ivellios. Dobry
wieczór. Zapraszamy do wysłuchania
drugiego odcinka podcastu Mówią
Świadkowie, w którym prezentujemy wybrane
najciekawsze relacje o spotkaniach z
nieznanym spośród tych, które docierają do
Radia Paranormalium. Dziś zaprezentujemy
tylko jedną, ale za to bardzo, bardzo
mocną, szokującą i zła żoną historię.
Zanim jednak do niej przejdziemy,
tradycyjnie przypomnę kontakty do Radia
Paranormalium, pod którymi czekamy na
Państwa relacje. Nasz adres e-mail to
radio at paranormalium.pl, radio at
paranormalium.pl. Telefon stacjonarny 32
00 08, 32 746 00 08. Numer komórkowy
530 620 493, 530 620
493. W razie gdyby na drugim końcu linii
nikt nie dyżurował, istnieje możliwość
wysłania SMS-a bądź nagrania wiadomości
głosowej. Można się z nami również
kontaktować poprzez Skype'a –
radio.paranormalium.pl. Dziś
zaprezentujemy Państwu historię z okolic
Nadarzyna i Wólki Kosowskiej, w której
zagadkowe zjawisko wywarło silny wpływ nie
tylko na ludzi mieszkających w domu, ale
również na ich zwierzęta. Cała sytuacja
wydarzyła się na początku listopada 2007
roku w godzinach nocnych. Małżeństwo
zostało obudzone przez skrzypienie drzwi.
Żona w drzwiach ujrzała bardzo silną łunę
światła. Usiadła na łóżku. Jej mąż uczynił
to samo i małżonkowie skonstatowali, że
prawdopodobnie doszło do włamania do ich
domu. W tym momencie drzwi się
zatrzasnęły. Światło było skierowane w ich
stronę i było bardzo jaskrawe. Kobieta
włączyła światło w pokoju i oboje zaczęli
się zastanawiać, co teraz robić, czym się
bronić i tak dalej. Oboje nasłuchiwali.
Brak odgłosów. Otwarli drzwi. Okazało się,
że za drzwiami nie było żadnego źródła
światła. Zaczęli przeszukiwać dom.
Sprawdzali każdy pokój, każdą szafę, każdy
zakątek. Wszystko było jednak szczelnie
zamknięte i nie było możliwości, żeby
ktokolwiek wszedł do domu. Małżonkowie nie
słyszeli psów, mimo że te zawsze
reagowały na pojawienie się ich bądź
jakichś innych osób. Okazało się, że psy
siedzą w garażu sparaliżowane ze strachu.
Dopiero siłą trzeba było wciągnąć je do
domu, używając smyczy. Po wciągnięciu do
domu nie było z psami żadnego kontaktu.
Trzęsły się w pozycji, jak to ujęła
świadek, jak sfinksy. To był jednak
dopiero przedsmak tego, co miało się
wydarzyć później. A to bynajmniej
niejedyna historia, jaką mieli do
opowiedzenia świadkowie. Zapraszamy zatem
do wysłuchania zapisu rozmowy. W nagraniu
wziął udział również Piotr Cielebiaś,
zastępca redaktora naczelnego Nieznanego
Świata. Posłuchajmy.
Dobry wieczór.
Witam.
Wreszcie się dodzwoniliśmy do pani. Zeszło
nam troszeczkę z tym. To nagrywanie jest
nam bardzo potrzebne, dlatego że po prostu
lepiej nam będzie
potem pewne rzeczy wynotować z tego
nagrania, niż byśmy mieli sobie robić
teraz na przykład notatki. Zrobimy tak:
dzisiaj jest nasza pierwsza rozmowa,
dlatego też dzisiaj oddamy Pani głos i
chcielibyśmy po prostu wysłuchać Pani
historii, ewentualnie wtrącić gdzieś tam
na koniec parę pytań. A gdybyśmy mieli
jakieś jeszcze dodatkowe pytania związane
z-z-z tą sprawą, bo ona jest naprawdę
spektakularna i szczerze mówiąc, trzeba
się do tego zabrać bardzo delikatnie i
powoli, to będziemy się z panią
komunikować. Tylko mam takie pytanie:
gdzie to miało dokładnie miejsce i w
jakich odstępach czasowych to się dzieje?
To znaczy tak:
ta cała sytuacja, która się zdarzyła wtedy
w nocy, to był dwutysięczny siódmy rok,
początek listopada. Ja dokładnie nie pamiętam
dnia. Jako osoba niepracująca,
nie bardzo kojarzyłam daty. Człowiek tak
bardzo skrupulatnie nie wie, czy to jest
dzisiaj piąty, czy siódmy. Pierwsze
spotkanie było w czwartku na piątek
i
to było, to było tak, że my żeśmy poszli
wcześniej spać tego dnia tak koło dziesiątej
z minutami.
Tak jak napisałam, nasz dom
był troszeczkę taki strefami
jakby zablokowany. Sypialnia to była
strefa moja, ponieważ ja jestem
astmatykiem.Znaczy l-l-gdzie zwierzęta nie
miały prawa wejść. Po wzięciu zwierząt.
Dwa psy, dwa koty. Okazało się, że ja mam
astmę na tle alergicznym
i musieliśmy jakoś sobie poradzić. W
związku z tym sypialnia była terenem,
gdzie koty nie miały wejścia. Psy dostały
garaż,
a
w pozostałej części domu to znaczy koty
czasem się przemieszczały.
Eee i
obudził nas, ponieważ zawsze dbaliśmy o
to, że drzwi są zamknięte do sypialni,
eee, obudził nas-- obudziło nas
skrzypienie drzwi. Ja usiadłam na łóżku,
ponieważ zobaczyłam w drzwiach
bardzo silną łunę światła. Spojrzałam
odruchowo-- czy mąż jest obok? Bo może
wyszedł? I zobaczyłam, że mąż też usiadł
na łóżku. W związku z tym,
jakby było jasne dla nas, że mamy
włamanie. Więc ja krzyknęłam do męża:
"Mamy włam!"
I w tym momencie drzwi się zatrzasnęły i
nie mogliśmy zobaczyć co było, ponieważ
jakby światło było w naszą stronę
skierowane ostro, więc nie widzieliśmy, co
jest jakby w tym. W tym świetle
było wszędzie ciemno. Zapaliłam obok lampkę łóżka
na szafce, która stała
i tacy trochę zdezorientowani i
zastanawiali. Zaczęliśmy się zastanawiać,
co wziąć, żeby w razie czego się obronić.
No trzeba wyjść.
Trochę baliśmy się, że jeżeli są
włamywacze, mogą zrobić nam krzywdę. Przy
kozie takiej, którą mieliśmy w sypialni,
były takie miecze samurajskie, że
dostaliśmy wcześniej od firmy japońskiej
jako taki gift. No i uzbrojeni w te miecze
mąż jeden, ja, drugi.
Stwierdziliśmy, że nie pozostaje nam nic
innego, jak otworzyć te drzwi.
I ku naszemu zaskoczeniu, gdy otworzyliśmy
drzwi, nie było tam żadnego światła.
Wszystko było w mroku. Wszystko było
uśpione, ponieważ zaraz za drzwiami był
kontakt zapalający światło w korytarzu na
piętrze właśnie więc zapaliliśmy
światło. Jeszcze wcześniej, zanim żeśmy
otworzyli, to żeśmy troszeczkę
nasłuchiwali, czy tam ktoś nie biega po
schodach. Schody były drewniane. Mógłbyśmy
słyszeli, że ktoś zbiega, ale nic takiego
się nie stało. No i zaczęliśmy
przeszukiwać dom. To znaczy tak, idąc od
strony sypialni, sprawdzaliśmy każdy
pokój, każdą szafę,
za zasłonami, w jak-- w łazience odsłaniałam
brodzik, kotarę w brodziku. To się czułem
jak w filmie Psychoza Hitchcocka. No bo
serce mieliśmy w gardle, nie wiedzieliśmy,
co się dzieje. Tak żeśmy sprawdzili cały
dom. Okazało się, że wszystko jest
szczelnie zamknięte, ponieważ jedyne okno
było otwarte nad naszymi głowami
w sypialni, więc nie było szansy, żeby
ktoś przez nas prze-- przebrnął.
Drzwi balkonowe, tarasowe były zamknięte
szczelnie. Drzwi na zewnątrz były
zasunięte na zasuwkę tylko zasuwaną od
przodu, tak że nikt nie mógł
z drugiej strony ich
zamknąć. No i powiem szczerze, że trochę
zgłupieliśmy się coś, co się stało, więc
usiedliśmy
na dole w fotelach
i tak się zastanawiamy, co to było, czy
mamy-- mieliśmy ten włam czy nie? No ale
ponieważ ja nie słyszałam psów,
a zwykle, zwykle jak schodziliśmy po
schodach, to ponieważ garaż przylegał, był
na tej samej ścianie co dom, to one nas
słyszały i już widać było, że żeby
biegają, biegną, że do drzwi, żeby się do
nas dostać. Jest cisza. Więc dalej
uzbrojeni w te miecze wyszliśmy-- to
trzeba było wyjść przed
budynek. Dotarliśmy do garażu. Mąż
otworzył garaż. Okazało się, że psy są jak
sparaliżowane. Trzęsą się i są
przerażone. Ja czegoś takiego jeszcze nie
widziałam u naszych psów. Zaczęliśmy je
wołać,
próbowaliśmy, żeby poszły za nami do domu,
ale nie chciały się ruszyć. W związku z
tym trzeba było wziąć smycze i po prostu
je ściągnąć do-do-do-do domu. To
wyglądało dosyć śmiesznie, bo mąż ciągnął,
ja je wpychałam
od tyłu, żeby one chciały wejść,
co w ogóle było nie do pomyślenia, dlatego
że najfajniejszą rzeczą to było wpaść do
domu przez uchylone drzwi i natychmiast
położyć się na kanapie. A tutaj po prostu
nie było możliwości ich wciągnąć. No, ja
ułożyłam im takie legowiska tymczasowe
na,na terrakocie, żeby im
nie było zimno. Trzęsły się i po prostu w
takich pozycjach jak Sfinksy, jakby
zamarły. W ogóle nie było z nimi żadnego--
żadnej reakcji, żadnego kontaktu.
Możemy sobie spokojnie usiedli, już
widząc, że-że-że jesteśmy sami, że jakby
nikt nas nie napadł. Mąż nalał nam po
koniaku, ponieważ nie wiedzieliśmy-- no
byliśmy trochę-- trzeba było ochłonąć. I
tej nocy już w zasadzie żeśmy do-do
świtu nie-nie mogli zasnąć. Znaczy,
najpierw żeśmy bardzo długo rozmawiali,
potem biegaliśmy po całym domu, zapalając
światła i zastanawiając się, czy któreś
mogło się samo włączyć. Jakieś cudowne przepięcie. Eee,
yyy.Gniazdku albo coś i w tym samym
momencie na przykład drzwi się otworzyły z
klamki. To też było niemożliwe. Więc tak
trochę, trochę. Ale obydwoje doszliśmy do
wniosku, że to nie było nic. Nawet jeżeli
były zapalone światła, to nie było to, co
myśmy widzieli.
W nocy.
Ponieważ widzieliśmy to obydwoje. Więc ja
nie miałam jakby takiego. Tak to
pomyślałam, że może miałam halucynacje, że
spałam. Nie wiem, że byłam niepoczytomna,
ale tutaj byliśmy jakby obydwoje, cały czas
współdziałając. Więc
no stało się to nam obydwojgu.
Bardzo dziwnie się czuliśmy. Następnego
dnia powiem szczerze, że
zasypiając, znaczy żeśmy
do szafki
przy łóżku schowali broń gazową, bo
baliśmy się, nie wiedzieliśmy w dalszym
ciągu, z czym mamy do czynienia. Ja
zwyczajnie się bałam i spać jakoś w ciągu
dnia człowiek się inaczej czuł, ale jak ta
noc przyszła to, to
żeśmy się trochę jednak bali
I. No i tutaj teraz
ja nie wiedziałam, ponieważ gdy się
obudziłam, a to też było takie bardzo
dziwne, to byłam tylko ja to jakby przeżywałam, bo
znów taka sama sytuacja, że
uchylają się drzwi, budzi mnie skrzypienie
drzwi, znów widzę to światło, wstaję z
łóżka, ale jakby rozmawiam z mężem i
idę. Idę uchylić mocniej te drzwi,
zobaczyć co tam jest. I widzę postacie,
ale
czuję jakąś grozę sytuacji. To nie jest
jakby dobre spotkanie. Ja.
Ja. Ja wiem. Czuję to, że. Że jestem
przerażona po prostu. Bo tak. Noc. Są
jakieś postacie. I wycofuję się, biegnąc w
stronę łóżka. Mieliśmy bardzo dużą
sypialnię tam i czuję jeszcze pod nogami
wykładzinę. Że biegnę i krzyczę do męża
Strzelaj! Że oni się jakby
za mną poruszają. Krzyczę strzelaj! I w
tym momencie takie jakby pstryk jest. Ja
się budzę, ale to nie jest takie budzenie
jak normalny człowiek się budzi i tam już
ma świadomość, ale jeszcze nie otwiera
oczu. Tylko jest takie Pstryk, ja się
budzę, jest godzina, jest prawie południe,
zaspaliśmy, ale to jest sobota. W związku
z tym nic się nie dzieje, bo do pracy nie idziemy.
Mąż też. W tym samym momencie budzi to ja.
I ja się pytam czy pamiętasz co było w
nocy? A on mówi, że
nic nie pamięta, nic się nie działo, że
spał, że że się nie działo. Więc ja jakby
całą tą historię wzięłam na karp snu
tylko. No bo chociaż było to tak strasznie
dla mnie rzeczywiste, że że w zasadzie
miałam wrażenie, że że to jest aż
nienormalne, że że Sławek tego nie pamięta
i
jakby w tym momencie żeśmy stwierdzili, że
że to jest w zasadzie,
jakby nie chcieliśmy specjalnie na ten
temat rozmawiać. Przyjechali do nas
znajomi, żeśmy im to opowiedzieli.
Próbowaliśmy z nimi dojść
do tego, co mogło się przytępić.
Sprawdzaliśmy kontakty znajomych z
elektroniki, sprawdzaliśmy kontakty, czy
jakieś przepięcie. Nic z tych rzeczy nie
znaleźliśmy. No i w zasadzie można
powiedzieć, że odłożyłam to jakby do
lamusa, czyli przestałam o tym. Staram się
o tym nie myśleć. Ja
tylko dodam, że
ja w ogóle takimi sprawami paranormalnymi
byłam zainteresowana, ale
jakby
nie miałam na to czasu, żeby się tym w
ogóle zająć, żeby coś na ten temat czytać,
głębiej wchodzić. W latach
osiemdziesiątych, jeszcze jak pracowałam w
telewizji, to bardzo często robiłam
program z Wandą Komarzewską "Kosmos
1999" jako kierownik produkcji. Ale
jakby nawet powiem szczerze, nie miałam
czasu tego programu oglądać, bo byłam
zajęta sam-- wychowywałam dziecko, po
prostu nie miałam czasu, jakby się tymi
sprawami zajmować.
Natomiast tuż przed tym to się wydarzyło.
Znaczy cóż, no
rok wcześniej
zaczęłam się trochę interesować tymi tymi rzeczami.
Po pobycie w Meksyku, gdzie
mmm jakby
takie wrażenie na mnie zrobiły te
piramidy, to to, co widziałam, że ja
zaczęłam-- pamiętam jak w Teotihuacan
siedziałam sobie na
stopniach, mąż wchodził na piramidę
Słońca, ja się tam bałam wejść. I tak
sobie pomyślałam po powrocie muszę kupić
natychmiast całego Denikena. I, i
faktycznie to zrobiłam. Po powrocie
kupiłam Denikena. Czytałam, ale raczej z
takiej ciekawości. Nie wchodząc głębiej w
te tematy, po prostu chciałam więcej
dowiedzieć się, co Denikena ma do
powiedzenia, bo te miasta wydawały mi się
tak nierealne
i niemożliwe do, do, do... Jakby
że to były wykonane przez ludzi wymyślone.
W momencie, kiedy jechałam przez Meksyk i
widziałam, jak
Indianie żyją
w dżungli, więc gdzieś mi się to wszystko
nie bardzo kleiło.
Ten dom w Nadarzynie my żeśmy postawili
sami, więc to nie był ani dom nawiedzony,
ani stary.Eee, to nie był dom, który
miał jakąś historię. To był nowy dom.
Natomiast my żeśmy mieli tam wrażenie
bardzo często, że jest ta przesuwająca się
mgła. To znaczy na początku to
myśleliśmy, że nam kominek dymi. W związku
z tym sprawdzaliśmy, czy to jest dym. No
ale jak się okazało, że ta mgła również
pojawia się, kiedy w ogóle kominek nie
jest używany, no to trochę nas to
zaintrygowało. Sprawdzaliśmy firanki.
Zobaczyliśmy, czy to jest takie złudzenie,
że tam jest jakaś mgła, ale myśmy
podchodzili do tego dosyć tak żartobliwie, na zasadzie,
na zasadzie właśnie, że
ja się śmiałam, że możesz z nami duchu
mieszkać, ale, ale nie krzycz w nas i
będzie Wszystko ok.
Znaczy tak pół żartem,
żeśmy to jako żart traktowali. No tak,
żeśmy się śmieli z tego. Któregoś dnia natomiast
nasza znajoma starsza pani,
która przyjechała z tatą na obiad do nas,
miała takie wrażenie, że ktoś koło niej
przeszedł, bo upuściła talerz i krzyknęła
"O Boże, tu ktoś przeszedł! Takie zimno
przeszło koło mnie." No ale to też żeśmy
traktowali dosyć żartobliwie i śmialiśmy
się. Kasiu, masz jakieś przewidzenie?
Nikogo tu więcej oprócz nas czwórki nie ma, więc
nie może, nie może.
No jakaś taka dziwna sytuacja. My żeśmy w
tym momencie zupełnie o tym przestali
mówić. I temat wrócił razem z filmem
"Czwartek". Mąż pierwszy go zobaczył i
mówi: "Słuchaj, obejrzyj, ja ci nic nie
będę mówić, ale nie przestrasz się". I w
momencie, kiedy ja go zobaczyłam, to się
rzeczywiście przestraszyłam, dlatego że
ten, ten ptak siedzący nienormalnie nad
naszymi głowami, my żeśmy się cieszyli
bardzo, że ptak siedzi, przylatuje do nas
w otwarte okno i pięćdziesiąt centymetrów
nad naszymi głowami nocuje.
Sprawa jest rzeczywiście
intrygująca i bardzo poważna. Pierwsze
pytanie, które pani się na pewno nasuwało,
to czy
hipnoza regresyjna mogłaby pomóc w
odblokowaniu ewentualnie tych wspomnień,
które są gdzieś tam zakodowane? Nie wiem,
czy pani myślała o hipnozie po obejrzeniu
"Czwartego stopnia".
To znaczy do obejrzenia "Czwartego
stopnia" myślałam. Po obejrzeniu
"Czwartego stopnia" przestałam myśleć.
No właśnie.
Trochę się przestraszyłam. Po prostu po
obejrzeniu tego filmu, jakby do obejrzenia
nie miałam żadnych problemów i myślałam o
tym, by spróbować coś takiego, ale
ponieważ no jak to człowiek codziennie
jest zaganiany, więc nie miałam czasu
jakby tak głębiej się tym zająć. Natomiast
po obejrzeniu
tego filmu powiem szczerze, że już nie myślałam o
hipnozie regresyjnej. Znaczy
przestraszyłam się trochę,
zwłaszcza że ja
tutaj jeszcze-- bo to jest jakby część ta
dotycząca nocy i tego, co się stało w nocy. Natomiast
ja miałam jeszcze drugie jakby taką, taki
widziałam-- to znaczy my całe lato
spędzamy nad jeziorem, zajmujemy się
nurkowaniem
i,
i po prostu jesteśmy nad jeziorem od
kwietnia do końca sierpnia. I będąc w
bazie byliśmy w tym czasie sami.
Czekaliśmy na
nurków, którzy mieli przyjechać.
Ja odkurzałam
półki i nagle usłyszałam
bardzo dziwny dźwięk. To było coś takiego
jak koło młyńskie, tylko taki bardziej
mechaniczny. W każdym razie wiedziałam, że
jest to coś zepsutego.
Takie odniosłam wrażenie pierwsze, że jest
to coś zepsutego i
wyszłam przed domek. Spojrzałam, ponieważ
mąż był w sprężarkowni i oczywiście
pierwsze-- pierwsza myśl to była Boże,
sprężarka nam się zepsuła. Ale jak
wyszłam, zobaczyłam lecącą kulę
pomarańczową po niebie, więc wybiegłam
dalej za domek, żeby ona mi się skryła za
takie zabudowanie.
Eee, no miałam wrażenie, że to zaraz
upadnie, że to, że to jest coś zepsutego.
No ale nic się takiego nie stało. Tutaj
akurat mąż był zajęty, sprężarka, więc też
nie widział, więc jakby też tylko ja, ale
widziałam ewidentnie tą pomarańczową
lecącą kulę. Więc jakby ja już nie bardzo
mam złudzenia.
Natomiast jeszcze, jeszcze dodam, jeżeli
można. Jeszcze mam dwa takie dziwne,
dziwne, dziwne rzeczy, które nam się
przytrafiły obydwojgu. Eee, pierwsza rzecz
to była, kiedy
byliśmy w Bawarii i chcieliśmy zobaczyć
zamek Ludwika Szalonego. I my podróżujemy często po
Europie tak, że mamy.
Mamy takiego dużego Volkswagena
busa. Tam mamy łóżko
i śpimy jakby w samochodzie. I
dojechaliśmy. Mieliśmy tego dnia oglądać
właśnie ten zamek i
nocowaliśmy godzinę przed tym miasteczkiem
na stacji benzynowej w trasie jadąc i
także jak przyjechaliśmy tam o godzinie
ósmej rano, no to byliśmy w zasadzie po
całej nocy wyspani,
dosyć wypoczęci. Poszliśmy sobie rano na
kawę, no bo to już
drugą, bo pierwszą żeśmy na stacji od razu
wypili i poszliśmy na drugą kawę. I, i
nagle na tej drugiej kawie opanowała
mnie senność.Znaczy ja byłem wtedy bardzo,
ale to bardzo zmęczony.
No tak.
Ale tak straszna, że nie mogłam w ogóle
głowy utrzymać na, na, na, na, na środku.
Co ciekawe, żeśmy mieli około tam
dziewiątej takim tramwajem konnym wjechać
na górę do tego zamku, ponieważ nie chciało mi się iść
piechotą i żeśmy czekali po prostu na ten
tramwaj. Ale ponieważ ja dostałam takiego,
takiego potwornego uczucia senności, że
nie byłam w stanie utrzymać głowy, to,
to stwierdziliśmy, że to jednak jeszcze
godzinę niech ja dośpię w tym samochodzie
i pojedziemy później, bo to bez sensu jak
ja jestem taka lejąca się przez ręce. No i
żeśmy obydwoje poszli spać. A mnie też
się jeszcze chce spaść. To jeszcze się
położymy. I zasnęliśmy w ogóle natychmiast. Obudził nas
huk helikopterów. Okazało się, że ten
tramwaj spadł paść, więc to było tak
dziwne, tak jakby ktoś mnie chciał uchronić. Nie wiem.
No rzeczywiście
niesamowite.
Bo, bo, bo, yy, to było taka senność, z
którą ja sobie nie mogłam dać rady, mimo
że ja byłam dopiero po iluś godzinach snu
i to takiego głębokiego. I bardzo podobne
ataki senności
— my często jeździmy jesienią do
Chorwacji, tam nurkujemy— i
było to już 3 lata temu, tak jak byliśmy w
Bośni. Po drodze postanowiliśmy pojechać
do Bośni, yy, zobaczyć piramidy. To było 3
lata temu. Ja zobaczyłam, że tam
są piramidy i postanowiliśmy zwiedzić
piramidy. I przed dojazdem tam
próbowaliśmy obejrzeć jakikolwiek filmik
na YouTube pokazujący piramidy i za każdym
razem, choćbyśmy byli tuż naprawdę po,
po, po śnie czy po czymkolwiek. Po
nurkowaniu rozbudzeniu, rozbawieni, żeśmy
zasypiali przy nim. Ale to już taki
drobiazg. No oczywiście piramidy zrobiliśmy.
Mhm. Jakie wrażenia?
No wrażeń, znaczy, yy, to znaczy tak,
jeżeli chodzi o labirynt, to, to ja
zdecydowanie uważam, że to ręka człowieka
musiała tam dotknąć tego.
Tak, bo to jest, to jest tak, że
oni tam troszeczkę nie mówią wszystkiego
na temat tego miejsca. To ono bez przep...
Nie jest wydrążone w środku. Tylko
pytanie, kiedy to się stało, bo tam
rzeczywiście było w średniowieczu miasto.
Eee, ale problem jest, że jak ja tą
piramidę ogląda już od drugiej strony, to
ona w ogóle nie wygląda jak piramida
[śmiech] i na szczęście turyści widzą
tylko od tej dobrej strony.
Aha [śmiech]
I pytanie
wie Pani, bo
ja tutaj
zapytam o tą hipnozę regresyjną. Wiele
osób myśli, że, że ona coś pomoże.
Niestety to nie zawsze jest tak, dlatego że
nasza świadomość, psychika działa, jak
działa i tak naprawdę hipnoza regresyjna
przeprowadzona
prawidłowo, chociaż tu też nie ma chyba
jednej, jednej, jednej opcji, jednej drogi.
Może co prawda odblokować pewne
wspomnienia, natomiast jeżeli człowiek
zastanawia się mocno nad tym, co mu się
przydarzyło, jeżeli jest na przykład po
seansie takiego filmu jak Czwarty stopień,
to moim zdaniem taka hipnoza już nie ma
sensu, dlatego że dotrzemy do pewnych
pokładów świadomości, które mogą być
wspomnieniami, ale nie muszą być
wspomnieniami, mogą być krypto
wspomnieniami. Tak, tak, tak. I tak naprawdę
może to tylko człowieka wystraszyć, a
niekoniecznie to powie prawdę o tym, co
zaszło. Prawdziwym wydarzeniem jest to, co
państwo widzieli oboje, na pewno.
Natomiast to, co pani widziała w tym
stanie przypominającym półsen, no jest
najciekawszym elementem z tego
wszystkiego. Moje pierwsze pytanie dotyczy
tego zdarzenia, które widzieli państwo
oboje, którego byli świadkiem oboje. Czy w
momencie, kiedy obudziliście się i
zobaczyliście to światło, wasz stan,
powiedziałbym psychofizyczny, był zupełnie
normalny? Nie odczuwaliście żadnego
spowolnienia, czegoś takiego?
Nie, nie odczuwaliśmy, nie, wręcz wręcz
przeciwnie, byliśmy jakby
szybkie myślenie, bo byliśmy przekonani w
pierwszym momencie, że to jest włamanie.
Mhm,
jaki był kolor tego światła, które wpadało przez drzwi?
Ono było takie nie dokładnie jak jarzeniówka.
białe, nie żółte, takie jak białe,
zdecydowanie białe zdecydowanie z taką
ni-- jakby niebieskim,
biało niebieskie— o, powiedziałabym coś
takiego w niebieski odcieniu padające.
Czy to światło, które zalało sypialnię
sprawiło, że
no nie wiem,
czy ono było, czy było tak jasne, że
niczego nie widzieliście wokoło, czy po
prostu oświetliło w sposób
znaczący pokój?
Tak. Nie, nie
nie widzieliśmy nic dookoła oprócz tego.
Czy, czy była--
byłaby pani zlokalizować źródło tego
światła? Czy ono się wydostawało zza
drzwi, czy raczej emanowało tak, jak to
się mówi zewsząd?
A... Nie.
Uchylone drzwi były, to pamiętam
dokładnie, ale jeśli dam potem mężowi, to
będzie pan mógł też zadać mężowi pytania,
jak on to, jak on to pamięta.
Mhm. I potem
drzwi się zatrzaskują, tak? I to wszystko
znika. Ja jakiś czas temu
rozmawiałem z
pewną kobietą. Nie wiem, czy pani czyta
"Nieznany świat", ale tam jakiś czas temu
ukazała się taka bardzo ciekawa historia,
która była-- która no, była podobna do
tego, co państwo opisujecie, chociaż
przebiegła zupełnie inaczej. Ja to pani
wyślę na maila, jeżeli pani mi tutaj poda maila.
Dobrze.
Ja go chyba mam zresztą nawet. I wyślę
pani tą historię, bo tam przebiegło to w
sposób bardzo podobny. Takie wydostające
się rażące światło w pewnym domu w
Bieszczadach.Znaczy, to było tak, ale to
tam sobie państwo ocenicie tą historię.
Wszystko się potem zakończyło. Natomiast
jeżeli chodzi o psy, które mnie bardzo
interesują w tym,
w tym
kontekście to są psy ostre, przyjazne, jakie to są psy.
To znaczy to był to, to był tak. Jeden z
nich jest, był, bo już nie żyją, to już
były takie wiekowe psy, nie były młode
psy. Jeden to sweter, a drugi był takim
dużym kundlem mieszańcem z owczarkiem niemieckim.
Czyli raczej psy, których nie można
posądzić o to, by były tchórzliwe w takich sytuacjach?
Nie, nie, nie i
one, jeżeli chodzi o w ogóle pilnowanie
domu, to one były bardzo zaangażowane w
to. Bardzo pilnowały domu. Nie pozwalały
jakby nikomu wejść. Miały wolierę, ale nie
były-- znaczy one by na pewno szczekały
bardzo głośno. Natomiast
nie były to psy-- mam wrażenie, że no nie
wiem, czy zaatakowały, bo tego, tego nigdy
nie dopuszczaliśmy.
No to zachowanie, zachowanie psów jest
szczególnie interesujące, gdyż, yyy, no
one w pewnych sytuacjach
związanych z takimi incydentami zwykle w
taki sposób reagują. Nie wiemy, z czym się
to wiąże, czy z oddziaływaniami
związanymi z polem elektromagnetycznym,
czy z czymś innym. Ale to rzeczywiście
ciekawe. Przejdźmy do 2 incydentu. Mhm.
Były-- zdecydowanie się trzęsły. Czego
wcześniej ja w ogóle u nich nigdy nie
widziałam. One się po prostu trzęsły.
Czy,
bo pani mówiła, że tamtej nocy nie
spaliście w ogóle, czy zauważyliście u
siebie jakieś dziwne oznaki, powiedzmy ze strony
państwa organizmu, państwa psychiki po
tamtym wydarzeniu? Chodzi mi o to- To znaczy tak.
Ja to, co napisałam,
niedługo później u mnie, ja przeszłam
takie załamanie nerwowe. Czułam się, jakby
ktoś całą radość życia we mnie wyssał. Po
prostu się czułam. I, i, i
ale też nie wiem, powiem tak, nie wiązałam
tego z tym, póki nie zobaczyłam, bo na
pewno ten, ten film stopień
czwarty zrobił na nas, na mnie i na mężu
piorunujące wrażenie.
Ja wręcz się przestraszyłam tego filmu.
Wtedy jakby dopiero powiązałam, że
przecież to niedługo później się stało, że
ja, że ja się tak źle czułam.
Teraz takie jeszcze pytanie, które
ominąłem. Czy tam w pobliżu, bo to jest,
to był Nadarzyn, tak? Państwo już tam nie
mieszkają, jak wiadomo.
Tak, tak, tak. Nie, nie.
Tam ktoś
zakupił ten dom, tak?
Tak, tak.
Dziękuję. Pytam, ktoś obcy, zupełnie, państwo?
Nie, znajomi. Aha, nie, nie słyszeliście
państwo, żeby coś się tam działo?
Powiem szczerze, nie opowiadałam o tym innym.
A no tak, rzeczywiście, to by było nierozsądne
[śmiech] Yyy, mam takie pytanie czy w
pobliżu tego domu nie znajduje się czasem
powiedzmy jakaś stacja przekaźnikowa? Coś,
co emitowało by, powiedzmy, silne pole
elektromagnetyczne? Jednostka wojskowa
stamtąd jest daleko?
To ja-- trudno mi powiedzieć, dlatego, że
dokładnie to było w Szamotach, więc
Nadarzynem a
Wólka Kosowa.
Ja sobie potem sprawdzę to,
bo to też może mieć jakiś związek.
Z nad rzeką utratą, dokładnie Czy
wcześniej,
w przeszłości
miewała pani podobne
incydenty? Mniemam, że nie, bo- Nie, nigdy.
W ogóle absolutnie.
Nie, nie, nie.
A czy w pani rodzinie ktoś coś podobnego
kiedyś opowiadał? Czy w pani rodzinie ktoś
coś podobnego mógł przechodzić? Nie wie pani?
Nie, na pewno nie. Na pewno
nie.
Pytam o to, dlatego, że
jak pani oglądała-
Ja nic nie wiem na ten temat, prawda?
Pani ogląda
4 stopień- Ja po prostu nie słyszałam.
Zostało powiedziane, że
ostatnio nawet, że
te zjawiska związane z tak zwanymi
uprowadzeniami mają raczej charakter
rodzinny. I to jest, to jest prawda. To
znaczy, jeżeli ktoś był, jeżeli ktoś temu
podlega cały czas, bo tak zwane abdukcje
dzieją się na stałe, takie, kiedy człowiek
jest po prostu
cały czas zabierany i na takie okazjonalne.
I te stałe, to w ogóle jest zupełnie inna
bajka. Te okazjonalne, to w zasadzie nie
wiemy dlaczego się dzieją, dlaczego
niektórzy, niektóre osoby padają ich
ofiarami, ale niemniej jednak takie
zdarzenia mają miejsce. W 1986 roku
w bodajże w Szczecinie chyba
miała miejsce bardzo podobna sytuacja
do państwa
incydentu. Tam również śpiące małżeństwo
zostało zbudzone przez takie dwie istoty, które
były przezroczyste. Wyglądały po prostu
jak jakieś hologramy. Chciałbym-- doszło,
doszło do bardzo ciekawego incydentu,
dlatego, że wpływ psychofizyczny, w
zasadzie psychiki, wpływ na psychikę
świadków podczas tamtego incydentu wyraził
się w bardzo dziwnym zachowaniu tej pani.
Ja pani podeślę potem materiał na temat
tego wydarzenia. Będzie sobie mogła pani ocenić.
Rzeczywiście trudno jest ocenić, co się
wtedy wydarzyło.
Natomiast
ten drugi incydent, kiedy pani wstała i
czuła, jakby była we śnie, który był
bardzo realistyczny,
też jest problematycznym. Nie jesteśmy w
stanie powiedzieć, czy było to nagle
odblokowanie wspomnień
odnośnie tego, co się
zdarzyło wcześniej, prawda? Czy był to drugi incydent?
Na pewno nie dlatego, że pierwszej nocy
myśmy nie mieli pistoletu, a ja tutaj
krzyczałam i ja to dokładnie pamiętam.
Wiedziałam, że ten pistolet jest w
szafce-Zrobiło się ciemno. I dlatego
krzyczałam strzelaj!
A czy jest pani w stanie powiedzieć, jak
te postacie wyglądały, które się tam pojawiły?
To znaczy tak, na pewno były wysokie. To, co mnie
zdziwiło, żeby były to te same postacie,
dosyć
takie
jakby
w szarości. Ja to Wszystko widziałam, te
postacie, jakby one były takie szare na
twarzy, szare. Nie umiem określić rysów
dokładnie, nie pamiętam tego. Pamiętam
tylko, że miały coś. Coś miały z tyłu głów. Bo ja
zauważyłam to i potem tak próbowałam
dojść, co to było, co ja widziałam, co one
miały z tyłu głów. Ale, ale nie umiem
powiedzieć w tej chwili co.
Rozumiem, że to całe. To całe zdarzenie
wywołało u pani coś w rodzaju,
powiedziałbym, silnego stresu. Tak, Widok
tych postaci, które tam
stały. Ciekawe jest to, że one nie były zaangażowane
w jakikolwiek sposób.
Nie wiem. Działania nad państwem tak, bo w
większości takich przypadków to się
odbywa w ten sposób, że ludzie są po
prostu poddawani jakimś eksperymentom. A w
waszym przypadku oni byli jakby na
zewnątrz. Tak, to też jest bardzo
interesujące i nietypowe.
To znaczy oni nie byli, oni byli w
budynku. Poza sypialnią. Tak.
Tak. Czego? Czego oni mogli tam szukać? To
też jest bardzo interesujące.
No dobrze.
ja to wrażenie miałam, że czegoś szukali
mam takie wrażenie, że czegoś szukali, dlatego, że
w momencie, kiedy następnego dnia jakby byłam
już całkowicie trzeźwa, czyli nie śpiąca i
tak dalej, jakby w pełni, w pełni
sił. I ja cały czas miałam wrażenie, że
oni czegoś szukali, to, to, to miałam
takie wrażenie, że oni.
W czasie tego incydentu po nim otrzymała
pani jakiś, nie wiem, miała
pani jakiś moment olśnienia,
jakiejś nagłej? Wybuchu pasji,
zainteresowania pewnymi sprawami. Zdarzyło
się coś takiego u Pani?
Nie, nie.
Natomiast miała miejsce ta depresja tak?
Tak. Ja ewidentnie
gdzieś w tyle głowy. Nie wiem, jakby w
takim... Miałam takie poczucie, że to jest kara.
Że to jest kara tak?
Tak.
Interesujące. Bardzo interesujące. Nie
owijajmy w bawełnę. Jeżeli takie incydenty
są realne, to się dzieje. Nie jest pani
pierwszą i ostatnią osobą, której się to
przytrafiło. Nikt nie jest w stanie
powiedzieć, kto za to odpowiada
ani co to jest, ani co te istoty chcą. Bo
oczywiście moglibyśmy o tym dyskutować
przez kilka godzin i dawać różne
przykłady. Ja tylko... U nas to jest
niesamowicie rzadkie. To znaczy, ja
podejrzewam, że to nie jest rzadkie, tylko
ludzie o tym nie mówią, bo boją się o to.
Wie pan, ja się. Ja, ja
nie mówiłam na ten temat i
jakby nie
rozmawiałam. Kiedyś znalazłam takiego
pana, który publikował
na portalu
u Janusza Zagórskiego pan Marek Kulig i ja
do niego zadzwoniłam, żeby porozmawiać, co on przeżył
i opowiedzieć mu, bo chciałam komuś to
opowiedzieć, kto coś podobnego
przeżył i nie umie tego jakby
w żaden sposób normalny wytłumaczyć. I on
wtedy mnie prosił, żebym,
żeby zrobić właśnie jakiś program, że, że
nagrają. Ale ponieważ no my jesteśmy
związani z takim sportem, gdzie jasność
umysłu jest niezwykle ważna, bo mąż jest
instruktorem nurkowym,
ludzie oddają w ręce nasze życie, że tak
powiem, swoje. Mają do nas zaufanie, więc
no tak, to nie marketingowo byłoby na
przykład mówić o tym. Więc ja
powiedziałam, że nie zgadzam się. Nie ma
mowy i jakby sprawę odłożyłam ad acta, a
ponieważ w tym roku podjęliśmy decyzję, że
kończymy z nurkowaniem, już jesteśmy
w tym wieku, że już, już, już kończymy
jakby tą działalność. No to ja wreszcie
mogę to powiedzieć tak? Bo już się nie
boję, że ktoś powie no tak, że z wariatami
nie będę szedł pod wodę.
Ja mogę pani przesłać kilka materiałów, z
którymi się pani
zaznajomi w tej kwestii, ale nie oszukujmy
się, nie ma jednoznacznego wyjaśnienia
tego fenomenu. To znaczy ja bym powiedział
tak, to, co pani czuje na jego temat, to
jakie pani ma wrażenie, jak się do niego
ustosunkowuje, tak zupełnie wewnętrznie,
jest prawdopodobnie najlepszym wskaźnikiem
odnośnie tego, jakie ono ma, jakie to coś
ma zamiary. To coś się nie liczy z
ludźmi. Absolutnie. Pytanie tylko, czego
to szuka? Do tej pory nie miała Pani.
Ale ja jeszcze powiem, bo, bo dlaczego nas
tak bardzo ten film właśnie
przestraszył? Czwarty. No bo
ten, ten ptak, który ten gołąb, który w
Nadarzynie. Bardzo rzadko zdarza się, żeby
gołębie były poza miastem. W mieście to
jakby normalne, że, że lądują na parapecie
i człowiek się nie zastanawia. Natomiast
poza miastem to tak rzadko się pojawiają
takie zwykłe gołębie. I fakt, że on tak
regularnie przez całe wakacje
stał nad naszymi głowami i w ogóle się nie
bał nas, że ja mogłam do niego podejść i
potrafiłam wyciągnąć rękę i być
dwadzieścia centymetrów od niego, a on się
tylko tak odwracał, jakby bokiem i
dziwnie na nas patrzył. My żeśmy się
cieszyli.Że, że ptak jest... Tak lubimy
zwierzęta i jakby nie mieliśmy-- raczej
nas to cieszyło, bawiło. I tej nocy, kiedy
ja-- wieczoru, kiedy ja oglądałam ten
"Czwarty stopień", my już wtedy mieszkaliśmy,
gdzie nadal mamy mieszkanie, w Wilanowie
i mamy tam-- nasza sypialnia była w takim jakby
oszklonym-- żeśmy taras adoptowali, oszkli
go i tam była nasza sypialnia. I
nigdy tam nie było szansy, żeby
jakikolwiek gołąb przysiadł na naszym
parapecie. A tej nocy... Tego wieczoru
właśnie nocował gołąb na parapecie. Więc
jak mąż tam wszedł, mówi: "Słuchaj, mamy
gołębia na parapecie". No to powiem
szczerze, że ja się przestraszyłam i żeśmy
spali w salonie. Ale to
ciekawe, bo oczywiście to mogą być
tylko... Człowiek szuka w pewnym momencie
takich zbiegów okoliczności. Ale ja do
państwa napisałam
po tym teraz programie, który słuchałam,
gdzie pan czytał fragmenty i oderwałam się
dlatego. I jesteśmy w trakcie w domku
nad-- w okolicach Kutna, właśnie tutaj, gdzie
nurkujemy nad jeziorem Białym koło Płocka
i piętnaście kilometrów dalej budujemy taki mały domek
i
mamy znów gołębia, który do nas przylatuje.
Wie pani, to,
ten, to przeświadczenie, że
te wielkie oczy, które się pojawiają w
wizjach niektórych ludzi uprowadzanych,
wiąże się z tym, że
podczas przeprowadzania właśnie regresji
wiele z tych osób albo inaczej, że wiele z
tych osób, które były uprowadzane
regularnie, oni stwierdzili, że mają
świadome wspomnienia lub sny, w których
pojawiają się właśnie stworzenia o dużych
oczach. I to była taka, to była taka-- to
było takie wołanie podświadomości związane
właśnie z tymi ukrytymi wspomnieniami, w
których pojawiali się ci wielkogłowi i
przede wszystkim wielkoocy
abduktorzy, ci porywacze, kosmici czy jak
kto woli – nie wiadomo co to jest.
Istnieje teoria, że oni
co prawda wyglądają jak takie humanoidy
pokraczne, chude, z wielkimi głowami, ale
wiele osób twierdzi, że to jest tylko taka
nakładka na naszą świadomość, że tak
naprawdę to, co się rozgrywa w czasie
abdukcji, to może być czymś zupełnie
innym. Mi się nigdy tego nie udawało.
Ja tylko dodam, że ja nie miałam wrażenia,
że oni mają wielkie głowy, tylko że-że
głowy jakby są normalne, tylko coś z tyłu
głowy, jakby im wystawało, co jest z tyłu
głowy, jakby wystawało.
Interesuje mnie tylko to, że w państwa
przypadku w zasadzie nie możemy mówić o
takiej typowej abdukcji, jak właśnie z
tego filmu "Czwarty
stopień", ale o jakimś bliskim. A nie
wiem, oglądała pani film "Wspólnota"
kiedyś? Pewien milion?
Nie, nie, nie, nie. Ja powiem szczerze, że
rzadko oglądam w ogóle
takie, takie, no-
Horrorów.
Horrorów, tak, tak.
Jak będzie pani miała, jak będzie pani miała
nastrój razem z mężem, to proszę zobaczyć
sobie
film, który się nazywa Wspólnota. On jest
z roku 1989. Jest oparty na bardzo znanej
powieści człowieka, który przechodził
przez to samo. Tylko że u niego te
wspomnienia na temat bliskich spotkań były
ujawniane stopniowo. Jeżeli pani zauważy
tam pewne paralele odnośnie do swojej
sytuacji, ja nie będę mówił, o czym to
jest, bo nie chcę zdradzać. Ten film jest
bardzo, bardzo fajny. Ja go lubię. Tylko
dla niektórych osób może być nieco
nieprzyjemny, ale jest interesujący. W każdym razie
kiedyś może uda nam się porozmawiać na
żywo, jeżeli będę w Warszawie, bo całkiem
niedaleko, znaczy no niedaleko, przy
Domaniewskiej mamy redakcję
Nieznanego Świata. Jak będziemy kiedyś,
jak będzie pani kiedyś
w stanie, to proszę dać znać, bo taka
rozmowa w cztery oczy na pewno wiele
pomoże. Ja prześlę pani pewne materiały.
Oczywiście nie kończymy rejestracji tego
przypadku, dlatego, że wydaje mi się, że
dotknęliśmy tylko pewnego elementu
góry lodowej. Tylko pytanie teraz jest
takie czy wchodzenie w to głębiej
pomoże, czy zaszkodzi? Bo to też jest ważne.
To znaczy ja powiem, że był taki moment,
że ja się tak bardzo przestraszyłam, że
jakby w ogóle nie chciałam znów o tym
mówić, tak? Ale jak po jakimś czasie
przeszło mi i w tej chwili, w tej chwili
jakby trochę mniej się boję
nawet. Ale, ale był taki moment, że się
przestraszyłam.
A myśli pani, bo, myśli pani, że może być
tak, że w zasadzie to nie pani jest
obiektem zainteresowania, tylko pani mąż?
Czy u niego w rodzinie coś takiego było
kiedyś? Czy słyszał takie opowieści?
Nie no, mój mąż był w ogóle zawsze bardzo dużym...
Proszę pani, można być sceptykiem,
ale to jest.
Ja zresztą uwielbiam męża. Proszę bardzo.
Sławek, dzień dobry. Dobry wieczór. Halo,
Sławek, miło cię widzieć. Tak, dobry
wieczór. Tak, my tutaj rozmawiamy z panią
Jolą o tym, o tym
incydencie bardzo interesującym, który
miał miejsce. Wie pan, jest to taka
kwestia bardzo delikatna. Nie możemy
powiedzieć, że takie historie są
przez kogoś wymyślone, tak? Że to są
jakieś ludzkie fanaberie, dlatego że
jeżeli o tym mówią dziesiątki tysięcy
ludzi, a wiemy, że, że mówią dziesiątki
tysięcy, to coś jest na rzeczy i należy to
badać. Odkryto bardzo wiele zbieżności
związanych z tego typu doświadczeniami.
Jedna z tych zbieżności dotyczy tego, że one
rzadko kiedy występują, znaczy występują,
ale rzadko w sposób jednostkowy. To
znaczy, jeżeli ktoś miał takie
doświadczenie.-je pamięta, to jest duża
szansa na to, że on miał je już wcześniej,
tylko ich po prostu nie pamięta. W tym
celu można wykonać
ową hipnozę regresywną, o której mówił
film czwarty, czwarty stopień. Ale jak
tutaj mówiłem pani Joli, ona ma też swoje
głębokie minusy. Wszystko wskazuje na to,
że, że ci, którzy dopuszczają się tego
tajemniczego procederu, który, z którym
państwo też prawdopodobnie brali udział,
zaprojektowali go w taki genialny sposób,
że my, yy, tutaj, na swoim stopniu rozwoju
nie jesteśmy w stanie powiedzieć, co się
tam właściwie dzieje. Oni potrafią wejść w
życie albo w czasoprzestrzeń, albo w pewną
lukę na granicy, nie wiem, snu i jawy, bo
też nie, nie jesteśmy w stanie powiedzieć,
na jakim poziomie to się odbywa. I w
zasadzie, mimo że są, pozostawiają po
sobie wspomnienia w ludzkich głowach, nie
jesteśmy w stanie ich złapać za rękę. A
nawet ta hipnoza w zasadzie też niewiele
pomaga, bo ona z jednej strony potrafi
wyekstraktować pewne wspomnienia, ale z
drugiej strony może też doprowadzić do
zupełnego zamazania obrazu i zupełnych
przekłamań. Coś się jednak dzieje. I teraz
takie pytanie do pana czy,
yy, jak pan odbiera to zdarzenie? Czy,
czy, czy w podobny sposób to pani-
Dokładnie tak samo, jak powiedziała Jola.
To znaczy, odczuwał pan-
Myśmy dużo na ten temat rozmawiali.
Odczuwał pan pewną, że tak powiem, wrogość
bijącą
z tej całej sytuacji, jakieś takie?
Znaczy, no tak, tak, tak. No my byliśmy
bardzo głęboko przekonani, że ktoś się do
nas włamał po prostu, bo było ostre
światło, no tak jakby ktoś elektorem
świecił i tak dalej, i tak dalej, prawda?
Więc, no to tak, takie pierwsze
skojarzenie, tak? Jak coś tętni, to
znaczy, że konie, nie?
Że to jest włamanie. No a potem, jak żeśmy
otworzyli drzwi i było ciemno, no to
wszystkie włosy stanęły nam dęba.
Jak się pan ustosunkowuje do tej drugiej
sytuacji, tej, w której
pani Jola miała wstać w nocy i zobaczyć te postaci?
Znaczy Jola nie zmyśla żadnych rzeczy i
całkowicie wie, że no to, yyy, nie jest
osobą, która by cokolwiek konta bulowała
czy, czy oszukiwała, żeby zrobić wrażenie
tak na kimś. Po prostu jak tak mówi, no to
tak, tak albo było, albo tak odczuwała,
że tak jest. Aczkolwiek ze snami to jest
też różnie, nie? Bo niektóre się wydają
bardzo realne.
Tak. Jeszcze jedno pytanie do pana, czy
w pana rodzinie nie było takich podobnych
przypadków, czy nic o tym nie wiem?
Nic o tym nie wiem, nic o tym nie wiem.
Dobrze.
Nie mówię, że nie było. Po prostu nic o
tym nie wiem, tak?
Mhm. Zrobimy tak. Ja na dzisiaj, na
dzisiaj już, yy, kończymy. Bardzo dziękujemy za,
za to zgłoszenie. Z naszej strony
na chwilę obecną to wszystko. My będziemy
się kontaktowali z panią Jolą. Ja tam. Nie
wiem, czy jest pan tym zainteresowany. Ja
podeślę kilka interesujących materiałów, które mogą być
Oczywiście, najbardziej, może ja oddam
Jolę, bo Jola jakby pilotuje, pilotuje tę
sprawę. Dobrze? Dziękuję bardzo. Dobranoc.
Dziękuję. Pozdrawiam.
Tak, jestem.
Pani Jolu, my na dzisiaj kończymy.
Dziękujemy bardzo za, za to zgłoszenie.
Dziękuję również.
Będziemy, będziemy się kontaktować. Ja
znajdę sobie ten mail do pani i wyślę pani
kilka interesujących materiałów
związanych z tym zjawiskiem. Mam też parę
książek. Yyy,
nie wiem, czy Pani-
Chętnie, chętnie przeczytam. Tak, bo być
może coś znajdę takiego, co, co również
ma- A mogą to być książki po angielsku?
-taki podobne analogie. Yy, nie, niestety
angielski na tyle. Nie.
Jest jedna książka, której niestety nie
posiadam w PDF-ie i która jest bardzo
ważna, a to tam wyślę tytuł. Można
ją sobie bardzo łatwo znaleźć w internecie,
w antykwariatach. Mm,
także ja te materiały jakoś tam zgromadzę
i, i Pani prześlę.
Mhm.
Yy, zobaczy pani, że, że są ludzie, którzy
prze-przeżywają
coś podobnego i również nie mogą sobie z
tym dać, dać rady. Ja stwierdzam wprost,
że nie mamy odpowiedzi na to, co to jest i
co gorsza, to coś może kiedyś wrócić.
Nawet jest możliwe, że
wcześniej już ingerowało jakoś w wasze
życie, tylko tego po prostu nie
pamiętacie. Czy to jest złe? Raczej nie.
Eee, raczej nie.
Nie bać się. Znaczy ja-
Znaczy łatwo jest powiedzieć. Nie bać się.
O właśnie.
Ja mam dystans. Dystans mam
duży dlatego, że
ja-- moje odczucie było, yy,
przerażenie. To nie była, to nie była
radość. To nie było
coś takiego, że ciekawość. To było przerażenie.
Nigdy, nigdy nie ma tak, że
znaczy nie ma w ogóle recepty na to, jak
sobie z tym poradzić, tak? Można tylko-
Jakakolwiek radość, jaką można z tego
czerpać, to chyba jest tylko taka, że się
zostało wybranym do programu, który nie wiadomo
co ma na celu.
Czym jest? [śmiech]
Tak. I tak naprawdę równie dobrze możemy być,
nie wiem, wybrańcami
tych historii, jak i królikami doświadczalnymi.
Tak.
Bo to jest tak, wie pani, że jest taki
ogromny kontrast między takim życiem
codziennym, kiedy sobie pracujemy, jemy
obiady, funkcjonujemy, a takimi
wydarzeniami i one wyrywają nas absolutnie
z tej codzienności i każą zwracać uwagę
na jakieś
aspekty, które czasami są nam obce i
czasami po prostu przerażają. Ale ja myślę, że trzeba
się nie bać, dlatego że
fizycznie od strony tego zjawiska nic
nikomu nie grozi. To znaczy nie było
jeszcze tak, żeby ktoś ucierpiał na tym
fizycznie, tak? Żeby coś się komuś stało
fizycznie. Natomiast najgorsze jest to, że
ten fenomen, czymkolwiek on jest,
czymkolwiek jest spowodowany, on
oddziałuje na psychikę bardzo mocno. Yyy,
nie wiedzieć czemu. Jest tak-
Na pewno jest to zdziwienie takie,
yy, no.
No tak.
I
to
było, i to, i o 2 cenie.
Nie wiem, czy jest pani osobą
religijną?
Nie, nie, nie.
Niektórym, niektórym osobom, osobom ponoć
pomaga
coś w rodzaju modlitwy. Nie mówię-- ja też
nie jestem osobą religijną, ale słyszałem
o tym, że niektóre osoby znalazły tam
jakieś
ukojenie. Brzmi to głupio i dziwnie, wiem,
ale ponoć działa. Yyy
W ogóle poruszamy się w kwestiach, które
dla osoby, która by nas słuchała z boku
brzmią jak jakaś totalna szarlatania.
Natomiast no nie oszukujmy się, to jest,
to dzieje, to się dzieje,
to się dzieje i
nic nie jesteśmy w stanie z tym niestety
zrobić. To jest cały problem. Dobrze
Ja powiem jeszcze tylko słowo. Ja powiem
szczerze, że przed tym co nam się
przytrafiło, to ja to
jakby, no czasem słyszałam, no bo to
trudno nie słyszeć, ale zawsze
traktowałam jako
tę ciekawostkę. No przewiwnik na sezon
ogórkowy. Nawet jak robiłam programy z
Anną Korzarzewską, to traktowałam to
raczej jako właśnie taki sezon ogórkowy. I
powiem szczerze, że
no
nie wyobrażałam sobie czegoś, że ja sama
stanę z tym pytaniem, że to było dla mnie
teraz zaskoczenie, że, że sama musiałam
sobie zadać to pytanie, co mi się
przytrafiło.
Mam jeszcze taką, taką prośbę, bo tutaj
czasopismo Nieznany Świat, w którym
pracuję, ono po prostu zbiera takie
relacje i publikuje takie relacje. Chyba
ze trzy lata temu opublikowaliśmy bardzo
ciekawą historię pewnego mężczyzny z
południowej Polski, który przeżył coś
podobnego jako dziecko w towarzystwie
grupy kolegów. Ja pani podeślę ten
materiał również. I teraz mam takie
pytanie, czy ja mógłbym
tą treść z tej pierwszej zgłoszonej
relacji zamieścić w naszym
magazynie?
W tym jak najbardziej. Proszę swobodnie.
Oczywiście
z całym materiałem.
Dlatego, że chcemy zwrócić uwagę na, yy,
na to, że to się cały czas dzieje i
zachęcić też inne osoby, by się czymś
takim z nami dzieliły. Mmm
Ewentualnie jeszcze namyślę się nad tym i
skontaktuję się z panią, żebyśmy może
mogli z tego materiału zrobić jakiś
większy c-c-coś większego, bo to jest
naprawdę bardzo interesujące i godne,
godne utrwalenia w annalach polskiej,
polskiej ufologii. Także proszę się nie
bać pani Elu przede wszystkim tego
i pamiętać, że to może wrócić mimo wszystko,
że- Ja za coś to dam znać, jeżeli znów coś się
przytrafi nam.
Ja jestem w ogóle pewien tak na
pięćdziesiąt procent, że pewną rolę w tych
zjawiskach odgrywa sfera
parapsychiczna, to znaczy zdolności
ludzkiego umysłu do penetracji pewnych wyższych
częstotliwości, gęstości. Jak kto sobie to
nazywa. To znaczy byle kto po prostu nie
wchodzi w tym z tym w kontakt.
Znaczy ja może jeszcze tylko powiem, bo to może też
być ciekawe. Ja mam taką
dużą zdolność porozumienia ze zwierzętami.
Potrafię-- od razu wyczuwam na przykład,
że zwierzę jest chore, niezadowolone.
Potrafię wyśnić śmierć naszego zwierzęcia.
Jak mieliśmy na przykład zwierzę, to
potrafiłam wyśnić wcześniej
śmierć, że, że to zwierzę od nas odejdzie
i-i-i niestety tak się stało. A takim już
bardzo ewidentną rzeczą było, kiedy
obudziłam się właśnie tam w Nadarzynie,
usiadłam na łóżku i mówię
do męża, mówię: "Słuchaj, śniło mi się, że
pies
sąsiadów Ciupów zaatakował
Anię. Na szczęście uciekła". I w tym
momencie słyszymy wrzask kota, szczekanie
psa. Wyglądamy przez okno i jest dokładnie ta scena.
Niesamowite.
Ale to tylko co do zwierząt.
Ma pani, ma pani teraz jakiegoś psa? Ja
pytam, bo bardzo, bardzo lubię psy.
Ja też, ale niestety mam straszną astmę,
jeżeli chodzi o zwierzęta.
Ja mam z kolei uczulenie na koty całe
życie, chociaż swego czasu miałem te koty,
jakoś tam z nimi żyłem nawet. No ale
teraz jak wystarczy, że dotknę kogoś kota to od razu
to samo między nami.
Problem.
Tak, ale na przy- na szczęście nie i mam,
mam dwa. Mam jednego takiego młodego nawet
troszeczkę głodkowaty jeszcze jest, ale
myślę, że się wyrobi. Natomiast.
Niestety bardzo chciałam mieć i próbowałam
mieć, ale, ale kończy się to zawsze u
mnie potwornymi atakami
kaszlu.
Starszy, którego mam, to taki
dwunastoletni już owczarek niemiecki suka.
On jest, no już teraz jest bardzo stary.
Powiedziałbym, że wręcz na wykończeniu.
Ale też się wiąże taka fajna historia, że
tutaj, gdzie mieszkam, jest taki obszar,
są Sokole Góry, Jura
Krakowsko-Częstochowska. Są takie Sokole
Góry, taki rezerwat przyrody,
taki wielki las, porośnięte pagórki, tam
przebiega, jak to się
mówi, okop. I to jest takie miejsce
uważane tutaj za takie trochę
nieprzyjazne. Jak się tam pójdzie, tam po
prostu czuć, że jest niebezpiecznie. Ja
pamiętam, jak ten mój pies był mały
jeszcze miał może rok i pierwszy raz
poszliśmy w tamto miejsce. To się też
tyczy tych wystraszonych paników.
Poszliśmy w tamto miejsce i byliśmy może
jakieś pięćset metrów od tych okopów, bo
to jest takie miejsce, gdzie tam się
pojawiają jakieś tam światła, jakieś tam,
takie legendy, miejsce. Rzeczywiście jest
tam nie miło. Ten pies stanął, zaczął
płakać, płakać, łzy mu się zaczęły lać
dosłownie i nie poszedł. O niej on nie
pójdzie. Usiadła, zaczęła mnie szarpać,
nie pójdzie tam i koniec. Musieliśmy
wrócić. Bardzo interesujące. Potem żeśmy
tam raz poszli, ale-Dokładnie tak. I nie
zapomnę tej ich reakcji.
Coś czują.
Po prostu łzy, łzy kapały jak grochy. Wie
pani, ja byłem zszokowany tym, że pies
może, pies może zachowywać. To było
szokujące. Ale nie, nie-- stanęła, nie poszła.
I to było absurdalne, bo to był po prostu
las. Tam nic nie było.
Tak, gdy człowiek ma, ma zwierzę, to
doskonale wie, jak się ono zachowuje.
Dlatego nas bardzo zdziwiła reakcja psów i
to, że one się tak, tak były przerażone i
tak strasznie się trzęsły. To-- i mało
tego, jak one się położyły na tych właśnie
kocach, jak im rozłożyłam na, na tarapaczu, to
zamiast tej radości, że są wreszcie w
domu, nie w garażu, żeśmy samochodu nie
chowali, oddaliśmy im po prostu cały garaż
do dyspozycji. Ale one, no, chciały być z nami.
To--
jak sfinksy dosłownie leżały i
nie ruszyły się do
rana, do, do
dokąd słońce nie zaczęło wchodzić przez okna
nawet o pół centymetra. Po prostu leżały jakby były,
zastygły w tej samej pozycji.
To jest znamienne bardzo. No dobrze, pani
Jolu, to dziękujemy za- Dziękuję również.
-poświęcony czas. Ja tam niebawem się
odezwę z tymi materiałami. Proszę sobie
zobaczyć tą wspólnotę. Ciekawy film,
naprawdę. Chociaż nie polecam na noc.
Także
wszystkiego dobrego! Dobrej nocy.
Również, również. Dziękuję bardzo.
Do usłyszenia. Do widzenia.
Była to całość rozmowy, jaką w czerwcu
2017 roku przeprowadziliśmy ze świadkami
tych wstrząsających wydarzeń. Dziękujemy
za uwagę i do usłyszenia w kolejnym
odcinku podcastu Mówią Świadkowie oraz w
kolejnych audycjach emitowanych na antenie
Radia Paranormalium. Tych z Państwa,
którzy przeżyli coś nietypowego i
chcieliby nam o tym opowiedzieć,
zapraszamy do kontaktu. Nasz adres e-mail:
radio@paranormalium.pl, skype:
radio.paranormalium.pl, numer
telefonu: 32 746 00 08, 32
746 00 08, numer komórkowy: 530 620
493, 530 620 493. W razie, gdyby po drugiej
stronie połączenia telefonicznego nikt nie
dyżurował, istnieje możliwość wysłania
SMS-a bądź nagrania wiadomości głosowej. W
razie wykorzystania zapisu rozmowy w
którejś z audycji, istnieje możliwość
zmiany barwy głosu. Ponadto wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną
anonimowość.