Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła,
różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery osoby. W sporej odległości wydawały
się być ode mnie.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie
światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko
tego światła, które przebijało się
przez... No,
ja do tej pory jestem w szoku, bo to się
nie zdarza często, nie? Takie coś
zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
Spadła wielka asteroida. Fala uderzenia
właśnie pojawiła i w pewnym momencie w
moim ogrodzie po prostu wylądowała postać.
Ta postać spojrzała na mnie i miał
ogromne czarne oczy. I jak on je zobaczył,
to ruszył tak, by po prostu rozpłynął się
w powietrzu.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę
to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I
widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona, po prostu.
Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu
Paranormalium. Przy mikrofonie i za
sterami technicznymi audycji Marek Sęk
Ivellios. Dobry wieczór państwu. Mówią
świadkowie to podcast, który w całości
poświęcony będzie na zaprezentowanie i
omówienie najciekawszych relacji ze
spotkań z nieznanym, jakie docierają do
Radia Paranormalium. Podcast będzie się
ukazywał dość nieregularnie. Gwarantujemy
jednak, że każdy jego odcinek pozostawi
Ciebie drogi słuchaczu i Ciebie droga
słuchaczko z mnóstwem pytań o prawdziwą
naturę naszej rzeczywistości. Tych z
Państwa, którzy sami przeżyli coś
niezwykłego i chcieliby o tym opowiedzieć
zapraszamy do kontaktu. Nasz adres email:
radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. Można również
dzwonić pod nasze numery telefonów. Numer
stacjonarny 32 746 00 08,
32 746 00 08. Numer komórkowy 530
620 493, 530 620 493. Tutaj przy
okazji taka uwaga do dzwoniących, a
właściwie prośba. W razie, gdyby po
drugiej stronie połączenia telefonicznego
nikt nie dyżurował, bardzo prosimy o
skorzystanie z możliwości nagrania
wiadomości głosowej bądź o wysłanie SMS-a
lub e-maila. W audycji przyjmujemy zasadę,
że wszyscy świadkowie są anonimowi. Nie
podajemy więc ich nazwisk. Na życzenie
świadka w razie wykorzystania w audycji
nagranie rozmowy istnieje możliwość zmiany
barwy głosu, aby utrudnić ewentualne jego
rozpoznanie. W dzisiejszym, debiutanckim
odcinku podcastu Mówią Świadkowie,
zaprezentujemy dwie historie. Pierwsza
pochodzi od słuchacza, który opisał swoje
doświadczenia z tak zwanym bedroom
visitors. Zagadkowe istoty odwiedzały
świadka zarówno w domu rodzinnym w Polsce,
jak i w obecnym jego mieszkaniu w
Niemczech. Na przestrzeni czasu doszło do
całej serii takich odwiedzin. Cała
komunikacja między świadkiem a istotami
zachodziła drogą telepatyczną. Mamy tu też
wstrząsający opis próby odpędzenia
nieproszonych gości. Istoty sprawiały
wrażenie materialnych, nie dało się ich
jednak dotknąć. Pojawiają się tutaj
również motywy nasuwające na myśl
doświadczenia, które przynajmniej
częściowo zachodziły poza ciałem. Podczas
tych wizyt i doświadczeń otoczenie świadka
sprawiało wrażenie, jak gdyby stawało się
całkowicie przeźroczyste. Świadek nie
stwierdził na swoim ciele żadnych
implantów ani innych nietypowych śladów.
Zgodnie z sugestią słuchacza przed
publikacją nagrania rozmowy zmieniłem
głos. Dlatego też z góry przepraszam,
jeżeli wpłynęło to w jakiś sposób na
zrozumiałość niektórych fragmentów jego
wypowiedzi. W razie czego zawsze do tego
fragmentu można wrócić, zaglądając do
archiwum Radia Paranormalium. A teraz
wysłuchajmy zapisu rozmowy ze słuchaczem.
Jakieś dwa, trzy lata temu może, może
dalej, ciężko mi ogarnąć te daty, miałem
takie spotkanie. Nie wiem, jak nazwać. Nie
wiem, jak nazwać tych ludzi. Oglądam
programy od kilku lat. Niektórzy nazywają
ich kosmici i różne istoty. Ja to nazwę
ogólnie — istoty. Tak, ja to... Miałem
kontakt taki osobisty, w nocy.
Istot było około, około czterech, może
więcej. W pokoju u mnie, jeszcze jak
mieszkałem w Polsce. Nie będę mówił o
całym przeżyciu, bo jeszcze dosyć długie,
dosyć długie nie było rozmowy między nami
jako takiej przez słowo, ale
telepatycznie, tak jak tutaj w programach
wszyscy czy większość tego chyba
poważniejszych ludzi o tym mówi. Nikt
nie wierzy, że takie istoty rozmawiają
ustami. Bo rozmawiają się telepatycznie, myślowo.
Przekazałem swoje idee.
Idee... Jestem zwykłym budowlańcem, nie
jestem jakimś tam człowiekiem
wykształconym zawodowo. Wykształcenie,
więc mój poziom myślenia jest inny jak,
jak, jak od ludzi, których słyszę na
przykład w radiu czy gdzieś indziej, tych
bardziej uczonych. Przekazałem swoje idee,
jakie ja-- co myślę o tym. Podejrzewam,
że-że powiem tak... Zrozumieli mnie, dali
mi spokój na jakiś czas. Przeprowadziłem
się za granicę. Mieszkam teraz
w Monachium. Powiem panu, że odwiedzili
mnie i tutaj jakiś czas temu,
mm, i wtedy właśnie, po tych drugich
odwiedzinach bardziej mi się mózg otworzył
na to, co było wcześniej. Dużo po prostu
odkryli, co się działo, teraz tak zawsze
przy pracy. Nieraz jesteś przytomny,
nieraz w pamiątkach, wieczorem siądam, tak
spontanicznie, spontanicznie się mówi. Nie
tam specjalnie kuję głowy i... A tutaj
też mnie odwiedzili. Mieszkałem tutaj z kolegą.
[shaker]
Nie jest on Polakiem. Jest Niemcem. Od
ładnych paru lat już mieszkamy obok. Znamy
się ogólnie na dole.
Jak otworzę swoje drzwi z pokoju, widzę
jego wchodzącym. Miałem tutaj też taką
wizytę.
Powiem panu, że temat ten sam. Mój taki
osobisty temat między nimi. Nie było tam
rozmowy w kącie, czy coś tego nie, nie
dopuszczam do myśli takich rzeczy. Nie dam
zadać takiego pytania. Według mnie.
Moim pierwszym takim tutaj właśnie
spotkaniem było takie moją 1 reakcją, żeby
zawołać kolegę o żadne imię "on"
żeby jego po prostu zawołać, krzyknąć no
ktoś, kto zobaczyłby też nie uwierzy. Czy
ktoś zostawia sobie to w głowie? Był,
trzymał od razu. Ich
odpowiedź była taka. Pokazach poszedłem do
mojej koło mnie, że tam też ktoś jest
koło niego i go pilnuje. Więc nie ma sensu
krzyczeć. A dla wyróżnienia rozmowy
wcześniej, że przekazałem informację, że
moi moi. Po takiej krótkiej wymianie tych
myśli moim. Pierwszą reakcją jak mówię
jestem dostańcem, no pastnego tego gościa,
który siedzi nade mną i gada. I chciałem
go uderzyć. Położył mi rękę na pierś, na
klatkę piersiową i nie mogłem się ruszyć.
Nie mogłem się ruszyć. Wystraszyłem się w
ogóle. Było tam jeszcze parę takich wymian
myśli. Usiądź, po prostu
porozmawiaj z kimś. Co to znaczy w ogóle?
Powiem panu usnąłem. Kazali mi zasnąć.
Usnąłem. Nie wiem, kiedy się obudziłem.
Czy to było po godzinie tego snu, czy po
piętnastu minut, czy po sekundę. Obudziłem
się, powiem panu piękną muzyką. Nie wiem,
co mi zagrali. Nie potrafię zanucić.
Obudzili mnie tak delikatnie. Chyba jak
najbardziej mogli to zrobić. I się ładnie
przebudziłem. Dlaczego to jest takie
ważne? Przebudzenie. Ponieważ pierwszym razem też
moja myśl była, że mnie nie słuchają, nie
pozwalają mi dojść do
coś, coś zrobić. Więc pierwsza myśl przy
pierwszym spotkaniu pastnego pięścią. Co
zrobili? Kazali mi usnąć. Wie pan co?
Obudziłem się też nie wiem, po jakim
czasie. To jest trudno było ogarnięcia. Co zrobiłem?
Ręką trzasnąłem w ścianę, że prawie kości
złamałem. Tak mnie zostawili po prostu. W
tym stadium, że jak ja go chciałem
uderzyć, to on zniknął, wszystko zniknęło,
pojawiła się ściana. Byłem całkowicie w
innym miejscu, odwrócony na łóżku i od
razu się budzę i ręką w ścianę walę. O
sekundzie czy dwóch do tego do mnie
doszło, że te osoby zniknęły i ich nie ma.
Więc co to było? To było po prostu zwykłe
sen. Ja powiedziałem pierwszy raz, po
jakimś czasie coś tam się napomniało,
napomniało. I zacząłem właśnie słuchać do
tyłu tych audycji, tego wszystkiego. I to
zaczęło mi się to
jakoś tak łączyć, łączyć. To właśnie
dzisiejsza, dzisiejsza tutaj o
Niemczech ta wizyta i
było właśnie to, że
nie uderzyłem ręką w ścianę. Obudzili mnie
łagodnie, bez stresu, ale następne moje
przeżycie właśnie w tym niemieckim pułku.
Chwilę po tym zdarzeniu, właśnie po tej
wielkiej nocy, w niedzielę.
I to jest właśnie takie dla mnie trochę
takie przeżycie stresujące. Niedziela po
obiedzie kładę się do łóżka i sobie leżę,
oglądam jakiś film, nie wiem, czy
przysypiam, czy coś, nie wiem. Trudno mi
powiedzieć też, czy to, czy ja przysnąłem,
czy nie, ale wydaje mi się, że nie, że to
było takie na jawie przez cały czas. Po
tej drugiej wizyty myślę no kurde, tak
sobie zaszczepię w mózgu, gdzieś tam z
tyłu, gdzieś tam schowam tą myśl, bo wiem,
że oni grzebią w mózgach. No krótko
mówiąc, dla hufca osób, że jak się jeszcze
raz pojawią, to go znowu popznę. Naprawdę
go autentycznie popnę, żeby oni tego nie
odkryli. I w niedzielę kładąc się do łóżka
po obiedzie, leżę sobie, oglądam tam
film, wyciągam ręce do góry. Nie mam rąk, po prostu to
łokcie zniknęły mi ręce. Dziwne. Nie mam
rąk. Oglądam swoje
ręce. Czuję je. Dotykam. Ruszam palcami.
Nie mam rąk. Wie pan, to jest przeżycie.
Jestem sam tu. Nie mam kolegów polskich.
Nic. Jestem kolegą Niemcem. On pracuje
gdzie indziej, ja pracuję gdzie indziej.
Ja z nim mogę powiedzieć na temat
takich wyjazdów. Mi znikają mi ręce na
parę sekund. Nagle się pojawiają. Co pan myśli o
tym?
Ciężko tutaj coś powiedzieć. Mam takie
pytanie, czy te istoty sprawiały wrażenie
nie fizycznych? Jak one mniej więcej
wyglądały? Czy pan pamięta może jakieś
szczegóły dotyczące ich wyglądu?
Właśnie tu sobie też oglądam. Nie wiem,
jak to panu powiedzieć. U nas te
programy... Ja muszę kiedyś poddać, jak to
się nazywa, takiej śpiączce,
żeby wyciągnąć więcej informacji- Jakiejś hipnozie.
Hipnozie takiej, coś takiego. Twarz,
powiem panu, że widziałem twarz, ale jak
ona wygląda? Rysy. No nie mam pojęcia.
Widziałem twarz, nie mogę sobie tego
przypomnieć. To były pierwszym razem. Były
koło 4 osób, jedna za drugą stały w
rzędzie, po równo i tylko się wieszało
przez jakiś czas. Ale ta pierwsza osoba
stała vis-à-vis do mnie nachylona. Za
drugim razem były osoby rozproszone po
całym domu, one chodziły, tu jedna druga
stała koło mnie. No, no jedna mnie złapała
za klatkę piersiową, a tamte sobie
chodziły po schodach do góry na dół tak,
jakby czegoś szukały. Ale to były osoby
materialne, widoczne i dlatego chciałem
uderzyć. O to chodzi, żeby jakieś tam
duchy czy coś, jakieś nie wiem, no, myśli
były ociekłe, nie?
Czyli sprawiają te istoty wrażenie takich
całkowicie fizycznych, takich jakby
namacalnych. No tylko, że nie dało się ich dotknąć.
Dokładnie. Nie dało się i nie mogłem. Po
prostu. Oni mnie tak zablokowali, że ja
nie mogłem kroku zrobić.
[przerwa w połączeniu, szum]
No tak jakby za pierwszym razem zostawili
mnie. To tak, jakby ścianie mnie
zostawili, a uderzyło mnie i ja walnąłem w
ścianę. Wtedy nikt, ich nie było, a za
drugim razem też chciałem ich pacnąć. Też
mi nie pozwolili. Pozwolili mi usnąć
fajnie i ładnie mnie obudzili bez stresu,
ale pokazali mi za jakiś czas, że mi te
ręce zniknęły. No i ja sobie tak siadłem i
mówię, może to był taki przekaz: no jak
nas uderzysz, jak nie masz rąk,
bo to było moje takie proste skojarzenie.
No jak to zrobisz? Jak ci ręce zabierzemy,
to jak nas uderzysz? Wie pan, o co
chodzi? Taki przekaz był. Nie wiem, nie
wiem. Może kiedyś jakoś jeszcze wywiodą te
wątki, bo jeżeli za pierwszym razem tak
potraktowali, to drugim razem tak odczułem
wrażenie, jakby mnie zrozumieli, że może
nie jestem gotowy. Lub nie wiem. Z drugiej
strony powiem panu, moja rodzina ogólnie
nie, nie miała żadnych problemów, ale jest
bardzo długowieczna. To może dziwne, bo
dziadek, babcia? Oni żyli ponad
dziewięćdziesiąt sześć lat, nie?
To piękny wiek.
A jeszcze mama jeszcze żyje. No
to jest,
to też tak sobie kojarzyłem, bo mówię,
oglądam te programy, też dużo rzeczy sobie
kojarzę, nawet i tak samo sobie siedział
obok Wisławy, nie wymyśliliśmy nie wiadomo
co, ale jeden ktoś podpowie, ten ktoś
podpowie w programie. Wiadomo, że dużo
jest też fałszu, tak jak słyszę, to już
śmierdzi z daleka, nie? Ale te moje
przeżycia żonie nie mówiłem, no bo co mam
mówić, żeby się pośmiała?
No nie.
Tak, z nikim nie rozmawiałem, tylko radio
słyszałem. Nie widzę waszych twarzy. Nie,
nie potrzebuję, nie potrzebują ludzie tej
stacji. Po prostu głosy tylko słychać. To
jest dosyć fajne. Mówię, zadzwonię i
o. I pierwszy telefon wykonałem do pana i
to Wszystko. No znaczy
jakby tak usiąść i naprawdę rozmawiać,
rozmawiać, to tam między nami była jakaś
wymiana myśli dłuższa, ale mówię
podejrzewam, że przy tej hipnozie, przy
tej hipnozie bym więcej powiedział.
Podejrzewam tak, bo tak jak słyszę, ta
hipnoza działa regresyjne jakoś to nie
wiem, tylko żeby mi coś się nie stało ze
zdrowiem, nie? To też na to patrzę.
No to jeszcze hmm... Mam jeszcze takie pytanie, bo pan
wspominał o koledze, że tamta istota
powiedziała, że kolega też jest pilnowany.
Czy on coś opowiadał o tych istotach?
Mówi w ogóle coś
na ten temat?
nie,
kiedyś z kolegą rozmawiałem. Jeżdżę do
Boga o takie rzeczy, to tylko tak brałem
pod głosę, to się nie u mnie nie pasa, to
ma sześćdziesiąt lat,
już
na emeryturze Prawie. Nie, nie, nic. Pan
na pewno jakby coś było, to by
może i powiedział, że to mi się śniło czy
coś, a to tak o, ale taki facet nie, nie,
nie wiem, że ta osoba, ta, ta istota to
wiedziała tylko dlatego, że on chyba nie krzyczał
tak mi się wydaje, że tam takim
przemyślał, wiedziałem pan też, jest ktoś
przy nim? O
I tak właśnie zerkam na schody. Bo to jest
dziwne, że... A jeszcze jedno, powiem panu, że
nie wiem, jak inne osoby, czy takie coś
przeżyły, czy nie, bo nie mam kontaktu z
takimi. Taki pan jeszcze ma programy chyba
Pan Mikła i tam w jego programach też
takie, takie osoby z obrazków czy coś, coś
rozmawia, bo nie wiem, czy to prawda, czy
nie. Powiem panu, że przy tym, przy tej
wizycie takiej towarzyszy straszny ból.
Ból jest ogromny. Nie wiem, dlaczego jest
straszny ból wewnętrzny. Jak ja czuję ten
ból, I co panu drugi raz tak ciężkim
głośnomówię, to sobie myśli o nim znowu
słucham. To było moje wewnętrzne,
wewnętrzne słowo. I znowu słyszałem.
Obracam się i słucham. To jest tak ból
wewnętrzny, że nie da się tego opisać. Tak
jakby oni się
wdzierali we mnie, moją duszę w moją
świadomość I to boli. To nie jest tak, że
o rozmawiamy na luzie, tak jak my teraz.
Straszny ból. Może ktoś to takie coś
opisał? Już kiedyś słyszał pan takie coś?
Niestety nie słyszałem, szczerze mówiąc.
Ale właśnie nasunęło mi się takie pytanie,
czy po odczuwaniu tego bólu sprawdza pan
może, czy na ciele nie wystąpiły czasem
jakieś zmiany widoczne, jakieś ślady?
Nie mam nic. Mam ręku metal
po lewej stronie, ale to miałem już od
dawna ten metal przed kością jest, jak mi
kiedyś robili rezonan magnetyczny, to też
tam zasłaniali, ale tak nie mam nic. Nic
nie mam, żadnych oznak nic. Tylko trzymał
mnie, tak? Nie trzymał mnie za klatkę,
tylko nóżki, rękę trzymał nad piersią i
po prostu ruszyć nie mogłem. Ale mówię
moją, zaszczepienie w mózgu jest już od
dawna. Po prostu go uderzyć. Może
zostanie, może, może coś się będzie
działo. Więc powiem panu, że nie za dużo
dadzą zrobić. No nic takich jest osoba
telepatycznie, o!
No rozumiem, że ten ból pojawia się przy
każdej takiej wizycie.
Czy wizycie jest straszny ból? Jak sądze,
że pan się obudził w nocy i popatrzył
sobie na zegarek, a jest już 4:00. A co
tam mówi się panu? Jest pan na jawie.
Wszystko się dzieje, jest ciemno. I
zarazem powiem panu przezroczyście, że oni
wszędzie się poruszają. Ja ich wszędzie
widzę. Oni wszędzie chodzą. Nie, że tam za
głową, ale tak jak ja widzę wzrokiem. Są
osoby, postacie fizyczne ludzi, nie jakieś
tam szkaradełki, jak to mówią oszczary.
To są ludzie. Ja widzę ich. Ten, kto mi
się nachylił. Ja widziałem jego rysy
twarzy. Nigdy takiej twarzy nigdzie nie
spotkałem, żebym na przykład widział
wcześniej pana i by mi się to mózg przypomniał kiedyś.
Ale ta twarz jest obca, inna,
ludzka, ale inna
o! Hmm... A czy zauważył pan może jakieś zmiany
wyglądu otoczenia podczas tych wizyt?
Zmiany wyglądu? Nie wiem. Pomieszczenia, w
którym to się odbywało?
No mówię, takie było przecież to.Tak jakby
Wszystko się przewrzał, wszystko zrobiło,
na przykład, no drzwi istnieją, istniały.
No patrzę przez drzwi, otworzę drzwi i
widzę drugiego, który idzie na górę. I tam
też ktoś przy nim jest. No i no, no parę
osób no,
łazi po domu. Po pierwsze, ja z tym
pobudki, no to jest patrzy człowiek, no
jest tak ciemno, jak było. Tam się
lampeczka się paliła do wargi czy coś, bo
tak potrafi w nocy rozjaśnić niepokój, że
widać kontury i w ogóle nic tego nie ma,
no. I to jest najlepsze, że pan nie
wstaje, nie zastanawia się, cholera, ktoś
tu był, tylko idzie grzecznie, ładnie,
spać. Jakby ten przekaz był dalej do rana,
śpij, nie? No bo normalną reakcją jest:
"No ma pan złamanie do domu, uderzył ktoś
pana w głowę, mdleje pan, wstaje. No i co?
Idzie pan zaraz planować?" No bo nie no
reakcja, telefon. Dzwoni pan na policję?
Ktoś uderzył, a tu nie. Tu jest tak
fajnie, że pan idzie sobie dalej spać.
To tak jakby te istoty całkowicie przejęły
kontrolę nad pana zachowaniem.
No właśnie tak do rana, ale rano się
normalnie zaczyna dzień. Przez myśl
przejdzie takie coś. Aha, i to wie pan.
I teraz się pan zastanawia, czy to był
sen, czy to się działo naprawdę? Ale po
jakimś czasie upływa czas, że kurde, to
nie mógł być sen, nie? A później znowu
człowiek powraca do takich rzeczy. To
chyba sen. Słyszy pan jakiś program
lekarza i gość mądrego, który mówi, że to
jest tam z tym coś z mózgiem i to nam się
wydaje, że to. No ja jestem przekonany, że to
się działo, no za dużo... Sen to jest sen,
sen można bardzo szybko zróżnić, bo się
człowiek budzi, ale ta nic. A tu jest coś
w swajach takiego,
że jakby odbite takie coś w człowieku, że
kurde to coś musiało być na temacie, że to
nie jest jako sen. Człowiek zazwyczaj
sobie tak nie wyobraził właśnie takich
rzeczy. Trzeba sobie rozmawiać z kimś, że
se wolno o kimś śnić, o bieganiu, o
skakaniu z dachu i się nic nie dzieje. Ale
nie, nie ja. Ja na przykład jestem
przekonany po tych programach, które
oglądałem, o tym, że to nie jest sen, że
te istoty, tak nazwę istoty, nawet nam nie
wierzę, że to jest ktoś, nie wiem. Wydaje
mi się to jakieś wyższe, fenomenalne,
nowe stopy. Nie wiem. Od kolegów też nie
słyszałem nigdy. Zresztą takich tematów
się nie mówi w programie. Ale może ktoś mi
się kiedyś wygadał, że tam, ale nie
słyszałem, więc tutaj przy tych programach
też nie słyszałem głosów. Chociaż ja
ostatnio coś przeżyłem. Nie jest to jakieś
tam straszne bardzo. Tylko te zniknięcia
rąk moich, no niedzielę jeszcze biały
dzień to nie była noc. Po obiedzie
położyłem się, nie wiem, czy się stało,
czy nie przysnął,
ale po prostu. Później doszło do mnie, że
oni jakby mówią później, co tu zrobisz,
jak uderzysz, jak nie będziesz miał rąk?
Co mi przeszło,
nie? Może i mają rację. Nie mam rąk, no to
jak jej bierzemy, że może wszystko? Tylko
o
to oni przychodzą do mnie? Nie mam pojęcia. Nie wiem.
Mam jeszcze takie pytanie czy przed tymi
spotkaniami z tymi istotami interesował
się Pan jakąś tematyką paranormalną, czy
ewentualne zainteresowanie pojawiło się
dopiero po tych spotkaniach?
Powiem panu, że przed tym pierwszym
spotkaniem i nawet nie wiedziałem, że
takie programy na YouTubie
UFO za bardzo nie wiedziałem, że
ktoś puszcza jakieś tam filmy na
internecie. Laptopa mam dopiero trzeci
rok. Komputer. Byłem, jestem robotnikiem budowlanym,
dekarzem,
bo realnie stądam po ziemi, po dachu. Się
jeszcze nigdy nie rzuciłem, ale nie
spadłem. Miałem taką wizytę. Uznałem to
jako sen. Powiem panu to dopiero po jakimś
czasie. No nie wiem, rok może upłynął,
upłynął, że do mózgu dochodzi, że to nie
był sen. Rozumie pan, że to nie był sen i
to taki okres czasu długi. Nic się nie
działo. To ile ja już przeżyłem, ile
Niemcy, ile pracy w ogóle? I dopiero
usiadłem tu w Niemczech, że mam dom i w
ogóle zmierzam do jakiegoś, to mnie
denerwowało tutaj o Niemczech. I dopiero
tak po jakimś czasie, po tej pierwszej
wizycie zacząłem sobie tak patrzeć na
komputer. Aha, najpierw to ja zacząłem
oglądać te piramidy i tam te UFO. Tam taki
Amerykanin, włochaty, czarny, on dużo tam
bajerzy i to, to mnie zainspirowało.
Później po prostu tak pomału. UFO Barski,
Stanisław Barski, to tam rząd z tym, nie
wiem, jakiś New York albo jakoś tam w
Polsce te UFO ogląda, fotografuje ten. O
później, a później po jakimś czasie,
czasie nie wie się gdzie jako radio się
tam jakoś pojawiło i to włączyłem takie od
tego, że głosy słychać. Tak zacząłem
słuchać i po jakimś czasie mówię
zadzwonię, może ktoś odbierze, bo tam
jeszcze raz był telefon. Wtedy zapisałem,
ustawiłem i dopiero zadzwoniłem do pana
wczoraj i rozmawiamy dziś i to wszystko.
Z pana znajomych i rodziny nikt
nie zgłaszał nigdy jakichś takich,
nazwijmy to bardzo szeroko rozumianych
paranormalnych zdarzeń?
Nie, nie, nie. Nigdy nic takiego. Ja tylko
mówię, że nasza,
nasza, nasza rodzina jest długowieczna.
Babcia, dziadek, no babcia niedawno umarła
ma dziewięćdziesiąt sześć lat,
dziewięćdziesiąt sześć lat. Dziadek
wcześniej też ponad dziewięćdziesiąt.
Rodzice jeszcze żyją. Wcześniej nie wiem,
pradziadkowie nie wiem. Ja nie znam tak
korzeni, ale moja mama powiedziała, że
nasza rodzina jest długowieczna, długo
żyje. Moje nazwisko długo żyje, bo ja jestem Bąk.
A nie zachowały się może jakieś podania,
coś tam od dziadków czy pradziadków? Nie
było żadnych takich nie, nie opowiadali
żadnych historii?
Nie, nie. Moja babcia była bardzo
religijna, katoliczka. Wierzyła, że jest
Bóg, bardzo była katoliczka, bardzo. A
dziadek nie miał takich żył, zwykły
rzeźnik po prostu, połowy rzeźnik zawodu
była. Babcia była bardzo, bardzo zagorzałą
katoliczką. Wierzyła, że coś jest i
koniec.Ja nigdy,
nikt mi ten, jakoś nikt nie mówił, że miał
jakieś spotkania czy coś. Boję się też
jadać do pana odpowiadam, a tak to ja też
nie, nie, nie, nie, nie rozpowiadam. Wie
pan, jak to jest teraz śmiech, nie? A nikt
panu nie uwierzy, tak jak pan tutaj jest
w tym programie i ja myślę, że pan się z
tego nie śmieje. Ja też u jaj nie robię,
zresztą nie dowodziłem i dupą nikomu nie
zawracam. Powiem, może się panu gdzieś tam
trafiło, obiło o uszy, to po prostu za
jakiś czas może pan do mnie zadzwonić z
jakąś tam tezą. Nie wiem. No nie wiem, nie
mam pojęcia co to może być.
Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w
żyłach przeżycia na granicy
światów. Mówią świadkowie w Radiu
Paranormalium. Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami,
moderuj komentarze i poczuj się jak
redaktor. Załóż bloga na Paranormalium.
Więcej dowiesz się w dziale Blogi na
www.paranormalium.pl.
Rozmawiaj z prezenterami oraz z innymi
słuchaczami na żywo. Wejdź na naszego
czata na www.paranormalium.pl.
Przed chwilą wysłuchaliście Państwo zapisu
rozmowy, w której słuchacz opisał swoje
doświadczenia z tak zwanymi bedroom
visitors. Jeżeli znacie Państwo podobne
historie bądź sami przeżyliście coś
podobnego, zachęcamy do podzielenia się z
nami swoją relacją. Nasz adres e-mail:
radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. Można również
dzwonić pod nasze numery telefonów: numer
stacjonarny 32 746 00 08, 32 746
00 08, numer komórkowy 530 624 193,
530 624 193. A teraz przechodzimy do
prezentacji drugiej z
przygotowanych na dziś relacji. Świadek, z
którym rozmowę za chwilę Państwu
usłyszycie mieszka w Karkonoszach, w
miejscu, z którego bardzo dobrze widać
deszcze meteorytów. W lipcu 2015 roku
słuchacz przebywał wieczorem na dworze i w
pewnym momencie zauważył upadek czegoś,
co wyglądało jak asteroida. Po chwili
pojawiła się fala uderzeniowa i w pewnym
momencie świadek we własnym ogrodzie
zauważył zagadkową postać, która pojawiła
się tak, jakby spadła z góry. Postać
bardzo przypominająca szaraka stanęła w
bezruchu. W momencie, gdy tylko świadek
wykonał niewielki ruch, postać spojrzała
na niego wielkimi, czarnymi oczami.
Świadek wystawił rękę do góry. W tym
momencie postać wykonała taki sam gest.
Istota koloru szarego, o wzroście metr
pięćdziesiąt, metr sześćdziesiąt, bez
owłosienia, z dużą głową w kształcie
gruszki, jakby w skafandrze opierającym
całe ciało. Miała bardzo długie dłonie
sięgające za kolana. Postać następnie
zrobiła trzy kroki, jak gdyby w biegu, po
czym rozpłynęła się w powietrzu. Świadek,
będąc w szoku padł na ziemię. Do ciekawego
zdarzenia doszło również rok później.
Świadek i tym razem siedział przed domem
na ławce i zauważył dużą pomarańczową
kulę, która pojawiła się w tym samym
miejscu, w którym rok wcześniej widoczna
była zagadkowa postać. Z kuli wyłonił się
następnie dysk, który przeleciał w stronę
świadka, zbliżył się do niego, po czym
wystrzelił do góry i znikł. Wewnątrz
obiektu widoczne były jakieś postaci.
Reakcja świadka była podobna do tego, co
się działo przy spotkaniu ze wspomnianą
wcześniej istotą. Świadek nagle upadł na
ziemię, jak gdyby coś wzmocniło w tym
miejscu grawitację. Całość rozmowy oraz
kontakty do świadka zostały przekazane
badaczowi ufologii Damianowi Treli.
Możliwe, że kiedyś pojawi się odnosząca
się do tego przypadku notka na jego blogu
pod adresem czasTajemnicBlogspotcom. A
teraz oddajmy głos samemu świadkowi.
A tak się z tym
noszę już od 2015 roku.
Mieszkam w górach, na odludziu i to jest
takie bardzo fajne miejsce do obserwowania
ogólnie nieba. Mmm, często jest
bezchmurne niebo właśnie z tej góry, tak,
tutaj Karkonosze są takie specyficzne, że,
zresztą niebo jest często właśnie takie
odkryte i, i zawsze lubię oglądać
spadające gwiazdy, meteoryty.
W 2015 roku, latem było, taki właśnie był
wysyp i bardzo często spadały różne
mniejsze, większe. I tak właśnie
przez to spędzałem całe, całe noce, tak totalne,
całe noce, powiedzmy, że od dwudziestej drugiej do
trzeciej czwartej, piątej rano
na dworze. I
właśnie jednej nocy to był lipiec, to był lipiec i
kręciłem się właśnie po tym dworze i w
pewnym momencie właśnie wpadła wielka asteroida.
Tak,
właśnie kierunkowo to tak, jakby nad
Czechami, na południu. Bo dowiedziałem
się, że jest daleko, ale bardzo duża była dosyć, bo
rozbłysk był taki
jak właśnie bolidy spadają powiedzmy, że
jasność jakby jaśniej się zrobiło
i nawet
fala uderzeniowa się pojawiła. Po chwili
to się zdziwiłem w ogóle pierwszy raz
widziałem falę uderzeniową. I taki wiatr
zawiał i w pewnym momencie w moim ogrodzie
po prostu wylądowała postać. Pomyślałem,
że chyba na spadochronie niemożliwe, żeby
ktoś po prostu tak to wygląda, jakby ktoś
na spadochronie wylądował.Uderzył w ziemię
delikatnie i, i stanął w bezruchu.
Ale ta postać jakby pojawiła się znikąd?
Eee, z góry. Powiedzmy, że z góry, że, że
z nieba, nie? Że z jakiejś tam pewnej
wysokości spadła. Yyy, był szelest
właśnie, yy, no tak, bo właśnie
jeszcze miałem wrażenie, że no, kurczę, w
tę stronę chyba ktoś jakby wylądował.
Stanęła w bezruchu i nie spodziewałem się,
bo ogólnie tak interesuję się właśnie też
zjawiskami paranormalnymi. Nawet kiedyś,
kiedyś był taki
w Polsce
miesięcznik
X X X K Zeta X coś tam, który mam właśnie,
czytała ten pierwszy-
Chyba X Factor, jeżeli dobrze kojarzę.
No, to właśnie tę numerację miałem i tak
właściwie te wszystkie informacje o-o-o
tych właśnie szaraksz, szarakach, to się
najczęściej pojawiały i tak za bardzo w to
nie wierzyłem. Byłem pewny, że nigdy
czegoś takiego nie zobaczę, ale właśnie ta
postać była identycznie właśnie podobna
do tego szaraka właśnie, który stanął w
bezruchu. Yyy, totalnie mnie nie widział i
to było może piętnaście metrów, z te
piętnaście metrów około ode mnie. Ja
stanąłem w bezruchu, żeby mnie nie
zauważył i po prostu też stał w bezruchu
przez chwilę. Yyy, ja się poruszyłem, czy
coś tam pod nosem, pod nosem coś
powiedziałem, że tam nakażę, nie wierzę, o
co tu chodzi, nie? Po prostu, ta postać
spojrzała na mnie i miał ogromne oczy.
Miał ogromne czarne oczy, yy, i jak
właśnie nawet tak mu się jakby, jak my
mrugamy oczami, to on tak właśnie tak,
białe, takie białe przesłony, jakby mu się
mignęło. I
ja rękę jakoś tak wystawiłem do góry. On
też tą swoją ręką tak ją podniósł, a
właściwie to w ogóle palce, bo to było tak
z daleka, dosyć jasna była ta noc, nie
była całkiem ciemna, błyszczał księżyc,
księżycowa noc i, i, i
z daleka, no z tych piętnastu metrów, jak
go obserwowałem, to po prostu miał bardzo
długie dłonie, poniżej kolan palce długie.
Miał tak ręce, miał nogi. No i był taki
właśnie totalnie szary. I to wyglądało,
jakby to był taki skafander na nim, nie?
Dlatego ja w ogóle pomyślałem pierwszy
raz, że spadochroniarz, bo on totalnie,
totalnie był opięty takim strojem, jak
powiedzmy, sportowcy wszędzie biegają,
nie? I ten kolor był taki szary,
zielonkawy. Jak on mnie zobaczył, po
prostu ruszył, zaczął biec i zrobił może
trzy kroki, tak jakby po prostu rozpłynął
się w powietrzu. Mmm, no to właśnie była,
to była ta sytuacja i
on tak jakby nie był zadowolony, że go
widzę i po prostu ja byłem w wielkim szoku, w ogóle
padł na ziemię, w ogóle położyłem się na
ziemi, żeby się krzywda stanie, ale
ta, ta postać właśnie się rozbiegła. Tak
bardzo szybko się rozbiegła. Nie wiem, no
człowiek tak nie biegnie i, i tak jakby
się otworzył portal przestrzenny,
czasoprzestrzenny. Ale mówię, to jest
bardzo połączone z tym wpadkiem
z naszą, z góry, prawda? Atmosfera, jakby
spadała, asteroida, huk, gdzieś cholerne
miasto, było około czwartej nad ranem i, i
ta fala uderzeniowa po chwili była taka,
taki lekki wiaterek. I właśnie ta postać
się pojawiła, jakby też z takiego portalu.
Mm,
i, iii na tyle przed domem, prawda? Przed domem.
I, i tak myślałem o tym. I potem właśnie
kolejne noce spędzałem na dworze
i chyba w następnym roku, bądź to w
szesnastym, siedziałem u siebie na ławce i
też przed domem. I te kule ORB, które są,
no to po prostu
pomarańczowa kula poziomo mi wleciała
właśnie w tej samej okolicy tego ogrodu,
gdzie się pojawiła ta postać. Potężna kula
pomarańczowa, właśnie leciała poziomo,
bezszelestnie, bardzo blisko mnie i w moim
kierunku. I też jak,
jakby, jakby w pewnym momencie po prostu
pionowo do góry odleciała. Jak spojrzałem
w lewo nagle, bo tak nie wiedziałem, co
robić. To też właśnie
taka chmurka z chmury, takiej jakby
właśnie, bo to już te, yy-yy, gdzieś
właśnie teraz, parę dni temu, właśnie na
waszej stronie, taką relację
gdzieś tam czytałem właśnie. Normalny,
taki właśnie spodek
pojawił się z tej chmurki i tam były takie
małe postacie i też
ruszył, i rozpłynął się w powietrzu, jakby
tak wszystko odleciało, bo znikł.
Bardzo ciekawe, bardzo ciekawe. I to
właśnie było takie połączone z tym
wcześniej nie, że, że po prostu
przypadkiem widziałem tą postać i
podejrzewam, że właśnie ta, ta, ta kula
ORB w ogóle no, ona była
bardzo duża i zachowywała się, zachowywała
się jak dron, ale była okrągła i
żyła jak plazma, tak, plazma. No, tyle, co
właśnie mogę powiedzieć, prawda? Jak
jakieś są pytania, jak pan ma pytania, to,
to chętnie odpowiem jeszcze.
Czy, czy jest pan jakoś w stanie ocenić,
ile tak na oko ta postać mogła mieć
wzrostu?
No jasne, to jest bez problemu, bo
metr sześćdziesiąt, metr sześćdziesiąt,
metr pięćdziesiąt, metr sześćdziesiąt to
to tak właśnie...
Wzrost podobny do takiego średniego
faceta, ale był tak chudy właśnie i-i-i
bez włosów. Po prostu tak, jakby cały czas
w skafandrze,
yyy, w takim właśnie
szarym, szarym i głowę miał taką właśnie
jak obruta nagruszka. No, po prostu
stuprocentowy,
taki właśnie jak pokazują gdzieś tam
właśnie w różnych relacjach i wszędzie rysują kosmitów.
Takie można powiedzieć troszkę szarak pełną gębą.
Dokładnie, szarak pełną gębą. I do tej
pory nie mogę zrozumieć,
dlaczego się pojawił i w ogóle.
Ewentualnie, jak istnieją, to
to, że nie manifestują swojej, swojej,
swojego istnienia, tylko gdzieś tam się
ukrywają i próbują to wszystko, jakby,
jakby się nie pokazywać i... Chociaż
troszkę głośno było już-Tak, tak, tam
też troszeczkę odkrywających dokumentów i
różne, różne teorie. Też słyszałem, że właśnie
w Stanach, że w Stanach się przyznają do
tego już władze, nie? Powoli, gdzieś tam
jakieś istnieją, właśnie, eee, cywilizacja istnieje.
A czy w momencie, gdy ta postać na pana
spojrzała, czy czuł pan coś? Czy
obserwacji tej postaci towarzyszyły jakieś
szczególne odczucia fizyczne, na przykład?
No właśnie,
powiem tak, yy, przeszywający dreszcz,
taki poczułem właśnie, takie jakby zimno,
nie? I, i, i, i ten dreszcz to może to był
taki uścisk strachu, nie, ale też, też
właśnie, yy, właśnie taki przeszywający
dreszcz. I też właśnie potem na waszej
stronie też jakąś relację taką o, o
bliskim spotkaniu czy... Czytałem o takiej
relacji i tam było właśnie, że postać nie
dotykała ziemi nogami, prawda? No i on
też właśnie tak jakby nie do końca właśnie
stał na ziemi. To te pare, trzydzieści,
czterdzieści centymetrów, może tak to by
mu pasowało, że, że, że on całkiem nie,
nie stoi, tylko właśnie tak jakby, no, był
nad tą ziemią. Mam jeszcze takie tutaj
pytanie, bo z-zerkam w międzyczasie na
naszą korespondencję SMSową. Pan tutaj
pisze, że kilka n-nocy następnych właśnie
taka kula pomarańczowa przeleciała blisko
pana i, i w momencie, gdy ta kula
przyleciała tak pięć, dziesięć, piętnaście
metrów maksymalnie, nagle pionowo
odleciała. I w tym momencie pan
po-popatrzył w lewo i zobaczył dysk z
kopułą i tutaj, że coś, coś pan tutaj
pisał, że chyba pan upadł, jeżeli dobrze,
dobrze czytam.
No właśnie tak samo się zachowałem, jak
przy tej postaci, że po prostu yy, tak
siatkarsko na ziemię, na brzu, na brzuch, nie?
Coś pana powaliło, czy pan po prostu
poczuł jakąś taką słabość?
No właśnie teraz, jak tak sobie
przypominam, to bym to ba-bardziej
połączył z brakiem grawitacji nagle, nie?
Może, może to był taki efekt właśnie, że
nagle, jakbym poczuł, że
nie czuł gruntu po,
po, pod ziemią, to jest dla mnie tak
żywszy kontakt z nim, hop! I też taki
lekki, poczułem tak bach na ziemię. To
jeszcze zmyślam o tym, żeby po prostu ta
kula we mnie nie uderzyła, bo leciała
prosto we mnie, prosto we mnie. I
podejrzewam, że jakbym właśnie nie, nie
skoczył na ten brzuch, to, to, to, to może
by mnie, by mnie, by mnie uderzyła, nie?
A to mogłoby być nieciekawe, bo, bo nie
wiem, czy to, czy to miało właśnie się tak
nie skończyć, ewentualnie jakimś tam
wypadkiem właśnie ze strony właśnie tego
incydentu i tego, że go widziałem. Nie, bo
później ten mały, ten mały dysk się
pojawił-- znaczy, nie był taki mały, ale
też nie był duży, nie? On był taki...
Tak na oko, jakby pan-- na ile by pan mógł
ocenić wielkość tego dysku? Albo do czego
mógłby pan ją tak z-z daleka porównać?
Mhm,
no powiedzmy, jak, powiedzmy, że dysk był
ode mnie 70 metrów odległości, tak około
stu-- może nawet stu metrów,
to wielkość tego dysku by była mm, miałaby wielkość,
no powiedzmy,
takiej Beemki, siódemki, dużej limuzyny.
Na długość, prawda, no to tam
siedem, osiem metrów, może nawet-- tak
około 10 metrów to miał i on był dosyć
płaski. W sensie, nie był taki, no, płaski
był, ale właśnie miał kopułkę, w sensie taką
jakby przezroczystą. I tam było widać
takie dziwne zachowanie właśnie dwóch
postaci, właśnie takich jak, yy, bardzo
chudych, no nie wiem, tak, tam te właśnie
były bardzo chude i-i-i oni byli w tamtym
momencie jakby mniejsi w tym dysku, nie?
Jakby byli mniejsi.
Ruszali się, nie? Tak właśnie, długie
palce były tam, coś tam, jakaś dekoracja
była. I odlecieli. Nie.
A czy dysk bądź postacie wywo-- wywierały
jakiś wpływ na otoczenie? Czy manifestacji
towarzyszyły jakieś inne zjawiska?
No właśnie tak od strony-- pierwsze
pojawiła się ta pomarańczowa kula, yy, tak
wywiadowcza albo właśnie,
jakby wypuścili coś, bo ona tak leciała
poziomo, poziomo, poziomo i ja już byłem
pewny, że to jest coś nie tak. Ale tak
czekałem co się stanie. Iii... No tak
strzeliła w tym momencie i odleciała
pionowo do góry. Pionowo wróciła z
poziomu, pionowo odleciała do góry. I, i
potem, yy, no właśnie
tak jakby, yy, po lewej stronie, tak
jakby odwróciła moją uwagę, ale po lewej
stronie właśnie bardzo powoli ten, ten
dysk prze-przemieszczał się bardzo powoli, ale właśnie
była taka jakby zasłona dymna. No właśnie,
taki dymek przechodził
tak nad ziemią na wysokości pięciu metrów,
dziesięciu, dwunastu może. No,
niewysoko, bardzo nisko dosyć. I właśnie
powoli się właśnie przemieszczał
z taką zasłoną dymną i-i-i-poleciał w
sumie. Bezszelestnie. Bezszelestnie. Ta
kula tylko wydawała taki szelest, jakby
dwa trybiki tarły o siebie. To też mnie
zaciekawiło właśnie.
A ile czasu tak mniej więcej mogło trwać
całe to zdarzenie?
To zdarzenie trwało
trzy sekundy. Cztery. Tak około trzech
sekund. Jakby tak policzył kula
Od kiedy pojawiła się, to
dwie, trzy sekundy doleciała w mym
kierunku, odleciała do góry i ten właśnie
pojazd tak się przemieszczał kolejne
dwie, trzy sekundy, czyli całe zdarzenie pięć sekund.
A zderzenie z tą istotą wcześniej? Ile
mniej więcej mogło trwać?
E-e-e, tyle samo. Bo mogę to powiedzieć
właśnie na sto procent, to, to, pan, pan
mieć w pamięci, że, że połączyli fakty. To
tyle samo. Właśnie tamten też tak z pięć
sekund. Sześć może, no.
No mówię, właśnie ciekawe było właśnie to,
że, że ta asteroida była taka dość duża i
tak jak ta strzelbińska właśnie, to tak
właśnie huk wywołała. To było takie
rozumiem speleon, który się interesuje
właśnie tak astronomią też dużo i
właśnie-Bolidy wpadają bardzo rzadko. Że
miałem szczęście, że widziałem, bo fala
uderzeniowa to prawda jest, że, że pojawia
się właśnie mniejsza, większa. To była
malutka fala uderzeniowa, bo grzmot był
taki, jakby było wyładowanie
atmosferyczne, jakby piorun gdzieś
uderzył, bo po tym, jak on się właśnie
spalił, jakby piorun uderzył iii, i potem
tylko ta fala właśnie z tym wiatrem
przeleciała. Bo... Nie wiem, daleko to
musiało być, bo to tak pięć sekund,
nawet nie więcej. Może ponad dziesięć
sekund od błysku dopiero to właśnie taka
fala. I właśnie z tą falą, właśnie w tym
momencie, jak ta fala, ten wiatr
przeleciał, to właśnie pojawił się ten,
ten-- ta postać się pojawiła, właśnie
koło, no koło mnie, no tak... No
właśnie, tu w Karkonoszach czasami takie
rzeczy różne dziwne dzieją.
Też piorun kulisty raz widziałem, co też
rzadko się obserwuje. To piorun kulisty to
mój dzień. Jak była burza i naprawdę
czasami są mocne burze to...
Mam taki garaż, do garażu mi wpadł piorun,
ja otwarty garaż, taka przezroczysta kula, jakby
po prostu odbił się takie metalowe drzwi i
na tych drzwiach do dzisiaj jest taki ślad, jakby
takie-- taka pajęczyna z
właśnie jak się przypali czasami
dwieście dwadzieścia wolt na przykład do
jakiejś tam płytki drukowanej, na której
są tam elementy dwunastowoltowe. Takie
ślady zostają, takie właśnie
pajęczyny. To, co na metalowych drzwiach
taka pajęczyna została
też właśnie po tym piorun, to był piorun i,
i tak właśnie to w górach się takie rzeczy
dzieją, prawda? A... No i też
to jest ciekawe, bo
różnie tak się mówi właśnie o różnych
cywilizacjach i różnych [pauza]
reptilianach, szarakach
i takich różnych. To nawet w górach się o
duchu gór często mówi, że gdzieś tam
kiedyś właśnie się pojawiał i
też nie wiadomo właśnie, jak to wszystko
połączyć do kupy, to... No
to właśnie ja też o tym powiedziałem, bo w
waszych relacjach tam w Michałowicach
jakaś pani właśnie też coś podobnego
widziała, właśnie. Od Michałowic mieszkam
powiedzmy
piętnaście kilometrów.
No to jest blisko.
No to jest moja okolica, właśnie nie? I
jak właśnie Michał, właśnie tam ta relacja
o tym stateczku, który gdzieś tam
przeleciał właśnie znad gwiazdnych kotłów,
no sytuacja identyczna, nie? Ze
stateczkiem, ale z tą postacią no po prostu,
nie miałem telefonu, nie miałem
zegarka, nic nie miałem, żeby potwierdzić,
czy coś się zmieniło właśnie
w zegarku czy w telefonie.
Jakbym miał smartfona, na pewno bym
próbował zdjęcie zrobić, ale to też pewnie
by nie wyszło, bo ciemno. No ale, no mówię, no jak
tamta relacja nie potwierdziła to, że coś
takiego się
mogło wydarzyć, to tutaj potwierdzam, że
bardzo podobna sytuacja właśnie z tym.
Kule ORB to już też w Internecie też można
obejrzeć. Jak mi się nałapają sobie
pomarańczowe i
jedni mówią kule ORB, drudzy są to
kuliste. Takie różne są teorie, prawda? Do
tej pory nie wiedzą co to jest, ale ten
był, no po prostu był blisko mnie i to
jest naprawdę duża rzecz. To jest duża
rzecz, bo właśnie jak się widzi gdzieś w
mieście, nad blokami czy gdzieś, jak
widziałem zdjęcia czy filmy, to ja go tak
widziałem, mówię, no dziesięć metrów
maksymalnie przeleciał koło mojej głowy,
także słyszałem dźwięk, jakby właśnie
dwa trybiki właśnie tak bardzo szybko
pracowały i, i, i... Po prostu
no, dla mnie to wyglądało, jak jakiś
nowoczesny dron też, ja tak później
myślałem, że to przypadkiem nie był
nowoczesny dron, na przykład, nie? I nie łączyłem tego,
czy to się nie łączyło właśnie bardziej
racjonalnie, z jakimiś wojskowymi,
nowoczesnymi właśnie manewrami, ale no...
No ciężko, ciężko powiedzieć, bo
takich dronów jeszcze nie widziałem, który
po prostu jest niewidzialny i buzuje
takim światłem jeszcze, nie? I okrągły.
Mnie zastanawia jeszcze jedna kwestia, bo
pan wspominał o jakby
upadku bolidu. Czy to, czy to zdarzenie
jakoś spotkało się, że tak powiem, z echem
wśród okolicznych mieszkańców? Mówił ktoś
coś? Ktoś coś sprawdzał?
W Czechach właśnie szukałem właśnie też
później na stronach. Właśnie to w Czechach
były jakieś informacje, że w tamtym
okresie spadł duży, duży asteroida.
A były jakieś wzmianki o ewentualnych tam,
na przykład śladach na miejscu?
Nie, nie, nie, nie, nie. To, to, to, to...
Czyli tylko obserwacja tego, tego bolidu?
Palił się? No, spalił się, ale palił się
tak po prostu, że,
że efektownie, że... No widziałem już
różne, ale tamten był naprawdę-- szybko
leciał, był. No i taki jeden z tych
właśnie nowo wdówce spadają. Ja długo
jeździłem autem w tamtym czasie daleko do
Niemiec i jeździłem w nocy też. Właśnie w
tamtym okresie bardzo dużo spadało różnych
mniejszych, większych. I właśnie
to był taki jeden z większych, który,
który spadł ale mówię, no. Na ten temat
więcej za dużo nie powiem, bo no mówię, no
była taka sytuacja, która po prostu
trwała kilka sekund, tak? Staliśmy i, i...
Ale postać była, bo, yy, nie wiem, czy
pan ma ogród czy nie ma.
Mam, ale rzadko zaglądam.
No każdy w swoim ogrodzie w nocy to dokładnie
zobaczy. Psakota w nocy i dokładnie tak
jak jest, że dokładnie zobaczę i rozpozna
na swoim terenie to jest inaczej, nie? A
postać
się ewidentnie pojawiła i
nie ciekawe, ale no mówię, no twarz
szaraka. Z charakterystycznych rzeczy to
właśnie taka głowa obrócona gruszka.No
tak, no właśnie. Wielkie oczy, właśnie potężne,
wielkości waszej dłoni.
Też brak nosa, bo też nie miał nosa jak
człowiek, tylko miał właśnie takie płaskie
i takie jakby, jakby 2 otwory albo kilka
tych otworów właśnie miał takich tutaj właśnie na nos i
usta, usta bardzo malutkie, zamknięte i po prostu
dziwnie, dziwnie wylądował i dziwnie się
zachował, bo też tak jakby
on coś, on coś w ogóle tak jakby gdzieś
tutaj też
sprawdzał się nie? Właśnie tak dotykał się
właśnie tak
mi to tak wyglądało, jakby tak z daleka, jak właśnie
jakaś postać lądowała, to właśnie tak
pomyślałem też, że jakiś spadochroniarz, paralotniarz,
ale jakby w nocy, nie? I tak wylądował tak
pod kątem nieba i, i sprawdzał się,
właśnie. Sprawdzał się właśnie w sensie, że nogi,
klatkę piersiową dotknął tutaj i
zobaczył mnie
i... Zostanął bez ruchu
i zwiał, po prostu zwiał. Zwiał-
I zacznijmy od tego, że w nocy raczej
trudno spotkać jakiegoś spadochroniarza,
bo w nocy się chyba raczej nie skacze? Z tego, co się-
No jasne, no jasne! Tylko taki właśnie był
pierwszy, pierwsze moje właśnie
zrozumienie sytuacji, że to może
po prostu, co mogło mi tutaj spaść przede mną
jeszcze biegnąc, bo tak jakby spać też tak
tymi nogami tak przebierał. No i to
może być, o co chodzi? Przecież myślałem,
że człowiek w nocy, ale tak szybko i on...
No, ale jak już zobaczyłem jak stał, on
mnie nie widział na początku. Jak, jak,
jak go zobaczyłem, palce, ja tylko palce zobaczyłem,
dłuższe od naszych trzy razy
i dłonie, i ręce na wysokości prawie tam
poniżej kolan, tak miał wyprostowane dużo
poniżej kolan. Strasznie szczupły, ale
jakoś spojrzał na mnie i zobaczyłem te
jego oczy, totalnie czarne, to strasznie
takie odblaskowe, w sensie takie jakby szkliste, nie?
I no i on się rozbiegł i
po prostu
tak jakby się otworzył przed nim tunel
czasoprzestrzenny czy jakby takie wrota
nie? Właśnie. Tam kolory były, właśnie tam
był kolory, tam był czerwony, biały, takie kolory
różowo czerwono białe, znaczy białe to
jakby światło było w środku, a otoczka
cała była taka fioletowo czerwonawa. Tak,
tak, jajo się otworzyło i on po prostu
równo z tym jajem się
zderzył. To wszystko się zamknęło jakby to
tyle. Właśnie Maria, tutaj dużo by, dużo by, yy
nie wiadomo właśnie czy, czy upadek czegoś
w naszą atmosferę nie spowodował jakichś
zakłóceń właśnie, jeżeli chodzi o jakieś
inne rzeczywistości też nie, których może,
może gdzieś tutaj się,
się pojawiają.
No mogło się tak zdarzyć, być może, być
może jakiś glitch się pojawił, że tak
powiem, który spowodował przedostanie się
tej postaci do naszego wymiaru? A to już
rozważania takie bardziej,
bardziej zaawansowane bym powiedział.
A to właśnie bardziej, to właśnie tak pan
to ujął, to właśnie tak to wyglądało i
właśnie, że to właśnie coś spowodowało,
że, że, że właśnie
ja miałem takie wrażenie, że oni się
pojawili tak jakby tak już w sobie, tak
poczułem też, że,
że więcej musiało ich być gdzieś po
okolicy, po ziemi, że w tym momencie to
jakby oni wpadli, nie? No to już takie
moje, to już takie moje później przemyślenia właśnie,
że w tym samym czasie może oni tak zostali
rozrzuceni dzieci w jakimś celu, prawda?
Dobrze, dziękuję.
Też
to też spędziłem, to nie było spowodowane
takim przypadkiem, bo od kilku lat właśnie
spędzałem po osiem, dziesięć godzin w
nocy przez trzy miesiące. Właśnie w 2016
to spędziłem pełne trzy miesiące, jak
wracałem z pracy o dwudziestej drugiej,
dwudziestej drugiej i tak trzydzieści
byłem na miejscu, to do czwartej, do
czwartej, piątej rano, tak miałem jeden
dzień wolny, właśnie to spędzałem,
spędzałem właśnie na dworze, w tym tutaj
właśnie w górach i obserwując te właśnie
wszystkie, wszystkie zjawiska
pogodowe. I
no znaczy latem w nocy ciepło bywa, to
właśnie-- i trafiłem właśnie tą tego,
tego, tą kulę pomarańczową, mocno
pomarańczową, właśnie ona mi się spaliła w
ogóle właśnie-
Warunki do obserwacji to w Karkonoszach są
raczej, raczej takie, bym powiedział,
wyśmienite, bo tam nie ma takiego chyba
zanieczyszczenia światłem. No nie ma, nie
ma, nie ma, bo tu właśnie są ludzie i te
okolice Michałowic, tutaj Jeleniej Góry,
tutaj południowa część tych, tych, tych
Karkonoszy, tutaj to są po prostu wyśmienite
warunki do obserwacji.
Właśnie przez lornetkę też właśnie wtedy
tak dużo, dużo oglądałem w nocy. Przed
tym, przez kilka dni przed tym incydentem
z tą kulą, to właśnie przez tą lornetkę,
no różne ciekawe rzeczy widziałem nie? Tam
jakby też sporo się działo w tym kosmosie, nie? Że tak,
że się przemieszczają naprawdę różne dziwne rzeczy i, i
ale to też satelity są, które gdzieś tam
krążą niesłychanie, ale to wszystko fajnie widać i,
tylko w życiu taki jeden przypadek. Nie
byłem pewny, że, że nic ciekawego się nie
wydarzy, a jedna sytuacja jest bardzo
ciekawa i taka interesująca.
Była to druga, ostatnia z przygotowanych
na dziś relacji. Tak jak mówiłem na
początku podcast "Mówią Świadkowie",
będzie się ukazywał dość nieregularnie.
Będzie to uzależnione między innymi od
ilości relacji czekających na publikację,
a także od tego, czy w daną niedzielę na
naszej antenie będzie zaplanowana jakaś
audycja na żywo. Dlatego też, jeżeli ten
pierwszy odcinek się Państwu spodobał, to
gorąco zachęcamy do śledzenia zapowiedzi
na stronie www.paranormalium.pl oraz do
włączenia sobie powiadomień, które będą
przychodziły na pulpit bądź na ekran
smartfona. Bo właśnie tam na naszej
stronie internetowej jako pierwsi dowiecie
się o terminie emisji kolejnego odcinka.
A dzisiaj już dziękujemy za uwagę i do
usłyszenia następnym razem. Tych z
Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i
chcieliby nam o tym opowiedzieć,
zapraszamy do kontaktu. Nasz adres e-mail:
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. Skype:
radio.paranormalium.pl, radio.paranormalium.pl. Numer
telefonu: 32 746 00 08. 32
746 00 08. Numer komórkowy: 530 620
493. 530 620 493. W razie, gdyby po drugiej
stronie połączenia telefonicznego nikt
nie dyżurował, istnieje możliwość wysłania
SMS-a bądź nagrania wiadomości głosowej.
W razie wykorzystania zapisu rozmowy w
którejś z audycji, istnieje możliwość
zmiany barwy głosu. Ponadto wszystkim
świadkom gwarantujemy pełną
anonimowość.