Świat oczami duszy. Audycja o
świadomości na żywo. Zaprasza Sławomir
Bączkowski.
Witajcie bardzo gorąco i serdecznie na antenie Radia
Paranormalium. Właśnie tutaj, właśnie teraz, w ten konkretny
poniedziałek, 6 maja 2019 roku
wieczorową porą witają państwa: Marek Sęk
"Ivellios" i autor, gospodarz audycji Świat
Oczami Duszy, pan Sławek Bączkowski. Dobry wieczór, panie Sławku.
Dobry wieczór, panie Marku. Witam was, kochani, serdecznie. To takie
dosyć nietypowe rozpoczęcie z mojej strony. Wynika z pewnych
różnych ceregieli, kolokwialnie mówiąc, związanych ze zmianą
oprogramowania na serwerze. Mam nadzieję, że nic nie
przerywa, że wszyscy się słyszymy bez
najmniejszych przerw w dobrej jakości dźwięku.
Widzę, że nas Yubi tutaj nasłuchuje. Na czatach się
zameldował. Witaj, Yubi. Pozdrawiamy cię cieplutko.
Jakby były jakieś problemy z dźwiękiem, to oczywiście daj nam znać.
Zanim przekażę głos panu
Sławkowi, tradycyjnie podam kontakty do Radia Paranormalium,
ponieważ audycję Świat Oczami Duszy realizujemy dzisiaj w całości
na żywo, jak zawsze zresztą. Numer telefonu to
530 620 493.
Oczywiście linię telefoniczną będziemy otwierać gdzieś tak bliżej
godziny 21, ale warto sobie już
teraz nasz numer zapisać: 530 620
493. Skype:
radio.paranormalium.pl. Jesteśmy
także na czatach Radia Paranormalium, na www.paranormalium.pl
oraz na czacie towarzyszącym naszej transmisji na YouTube.
Można nas także spotkać na Facebooku, na fanpage'ach Radia
Paranormalium i Świat Oczami Duszy. Jesteśmy także na
grupach Radia Paranormalium i czytelników Nieznanego Świata, a
jeżeli ktoś woli, to może nam także wysyłać pytania, komentarze i różne
inne wiadomości odnoszące się do dzisiejszej audycji na nasz
adres e-mail: radio@paranormalium.pl.
Panie Sławku, oddaję panu głos. Dziękuję, panie
Marku. Jeszcze raz się przywitam z wami. Dobry
wieczór. Miło się spotkać, jak zwykle w
poniedziałek. Powiem tak: nie
ułatwiliście mi zadania. Poprosiłem o jakieś
wrzutki z tematami proponowanymi, o których
moglibyśmy sobie dzisiaj porozmawiać,
podywagować, pozastanawiać się. Ponieważ nic
takiego się nie pojawiło,
zrzuciliście znowu odpowiedzialność za temat audycji na
mnie. Ale ponieważ, tak jak nawet w
ostatniej audycji mówiłem, moje życie
duchowe się bardzo
mocno zdynamizowało, od ostatniej audycji
pojawiło się mnóstwo
tematów, pomysłów, myśli, odczuć
oraz wyzwań. Więc
wypunktowałem sobie swoje złote myśli dzisiaj
na jednej karteczce i
postaram się je ułożyć w jakąś w
miarę logiczną
całość. O czym będzie dzisiaj audycja? W
zasadzie tak, jak wam obiecałem, o
podświadomości, bo tak jak mówiłem, jak nic nie
podrzucicie, to wrócę do tematu
podświadomości. A
dokładnie to wrócę do tematu,
a raczej poruszę temat transformacji podświadomości.
A tak już całkiem konkretnie, to jestem na
etapie poznawania,
oswajania i lekkiej transformacji lęku.
Bo tak jak mówiłem, przymierzam się do
doświadczenia. Jestem już w trakcie robienia
tego doświadczenia. Mało tego, już kilka osób
w tym moim doświadczeniu wzięło udział i są już pierwsze
spostrzeżenia.
Pierwszym spostrzeżeniem jest to, że to,
co próbuję zrobić, jest niemożliwe. Już dostałem kilka
informacji od osób mocno
siedzących w tematach duchowości.
Oczywiście wszelkie teorie,
czy tam prawo wolnej woli, prawo
biologii bezwzględnej czy jakieś tam inne,
jak astronomia, astrologia, wszystko
mówi, że to nie ma prawa się udać. Więc oczywiście, tak jak tutaj
podczas rozmowy z jednym z naszych stałych
słuchaczy
ustaliliśmy, skoro jest to niemożliwe,
tym mam większą chęć i większy zapał do tego, żeby się
z jeszcze
większą
chęcią i entuzjazmem zmierzyć.
O eksperymencie, o wnioskach, o jakichś
innych spostrzeżeniach, które już napłynęły, powiem wam troszeczkę
później. Natomiast jest też kilka
refleksji takich powiązanych z tą tematyką,
ponieważ szukając materiałów na
YouTubie do tego eksperymentu,
do tego doświadczenia, obejrzałem ostatnimi
dniami może nie tak
od deski do deski, nie powiem, że od deski do deski,
ale przeleciałem przez setki różnego rodzaju filmików,
wykładów,
audycji,
kanałów różnego rodzaju. I
kurde, jest z tego ojejej. I
powiem wam, że tak jak wiecie,
swego czasu strasznie narzekałem naNa
jakość i
zawartość merytoryczną, moim zdaniem,
dużej części z nich, przyznam wam się szczerze, że
spotkałem naprawdę kilka fajnych,
nawet nie teorii, tylko sposobów
wytłumaczenia działania podświadomości. Naprawdę
fajnych, fajnie powiedzianych.
Trochę na wesoło, trochę na poważnie, trochę naukowo.
Zresztą nie tylko podświadomości. Również o wielu innych
tam sprawach dotyczących rozwoju duchowego i rozwoju
osobistego. I powiem wow. Jestem pod
wielkim wrażeniem. Natomiast pojawia się jedna refleksja.
Jest tego tyle. Ja ciągle spotykam na swojej drodze ludzi,
którzy naprawdę
mają doświadczeń i wiedzy
wielokroć więcej ode mnie. Przynajmniej
wiedzy teoretycznej. Więc tak się zastanawiam,
dlaczego jest taki problem z
wprowadzeniem tego w życie? I też niestety muszę się
odnieść, ponieważ na pewno
podpadnę kilku osobom, może kilkunastu, może kilkudziesięciu, a
może nawet kilkuset osobom, ponieważ
ciągle powraca temat
roli duszy w naszym życiu.
Muszę to powiedzieć. Znaczy nie muszę. Chcę to powiedzieć. Mamy
naturę komplikowania wszystkiego
chyba tylko po to, żeby to było bardziej tajemnicze, a może
poprzez swoją magiczność bardziej
przekonywujące dla naszej podświadomości.
I często ludzie dorabiają do tego jakieś skomplikowane
mechanizmy. Nie wiem, czy po to, że
łatwiej im jest w to uwierzyć, że im bardziej coś jest
skomplikowane, tym będzie bardziej boskie, tym bardziej
niezrozumiałe, tym na pewno
niepochodzące, że tak powiem,
z ziemi? Nie wiem. W zasadzie to nie wiem,
bo nawet nie chcę wiedzieć. Nawet mnie to zbytnio, że tak powiem,
przynajmniej na tym etapie moich poszukiwań,
za specjalnie nie interesuje.
Natomiast zadam wam jak zwykle kilka
pytań, ponieważ nie jestem
zwolennikiem podawania tego wszystkiego kawa na
ławę, bo jak się powie człowiekowi coś
wprost, to i tak w to nie uwierzy. W poprzedniej audycji
mówiłem o tym, że po prostu ludzie nie
wierzą. Słuchają, czytają.
Natomiast i tak w to nie wierzą. I tak
każdy musi po swojemu, w swoim tempie, w
swój sposób do
pewnych wniosków dojść. Tylko wtedy jest o nich głęboko
przekonany. Wrócę do roli duszy w
naszym życiu. Zastanówcie się, czy potrzebne
byłyby jakiekolwiek prawa,
zasady. A z prawem i z zasadami są
też związane kary za nieprzestrzeganie
reguł, za nieprzestrzeganie prawa.
Więc czy byłoby to potrzebne, cały ten
mechanizm prawa i kar z tym
związanych, gdyby ludzie potrafili
postępować tak, żeby się nawzajem nie krzywdzić?
Czy to byłoby w ogóle potrzebne? I co by było,
gdyby wszelkie prawa przestały w dniu dzisiejszym na przykład albo w
dniu jutrzejszym obowiązywać? Zastanówcie się
też nad tym, zwłaszcza ci, co mają dzieci,
czy dzieciom trzeba by było
wyznaczać jakieś reguły bądź stawiać ograniczenia,
gdyby od razu umiały
postępować, powiedzmy świadomie i
odpowiedzialnie. Po co ustala się dzieciom reguły? Po
co się ustala zakazy, a czasami kary? I teraz
odniosę to do
tak zwanego planu duszy.
Bo właśnie podczas moich rozmów
i doświadczeń, tych ostatnich
związanych z transformacją podświadomości,
usłyszałem, że moje zabawy
są z pogranicza zabawy w Boga
i też mogą być niezgodne z planem duszy.
Więc oczywiście ja ze swoją upierdliwą
dociekliwością próbowałem się od kilku osób dowiedzieć,
co to jest plan duszy i na czym ten plan polega,
że niby dusza ma
się rozwijać i że ona ma dla nas jakiś plan na to
wcielenie i że my zgodnie z tym
planem duszy mamy
postępować. Więc ja się pytam, co to jest ten
plan duszy i na czym on polega? Też
spotkałem się z tym, że dusza sobie
odfajkowuje następne zaliczone zadania
i co dalej? Jak już sobie
odfajkuje, to co się z nią dzieje? Znaczy z
nią a liho. Natomiast co się stanie z nami?
Z nami, z ludźmi. Jak już ta dusza dojdzie do tego ostatniego
etapu i już wszystko będzie wiedziała, wszystkiego na
tej ziemi doświadczy, zdobędzie pełną świadomość. Co się stanie z
nią? Czy Ziemia zostanie zniszczona? Czy ludzkość będzie do czegoś
potrzebna, skoro żyjemy tutaj po
to, żeby realizować
plan rozwoju duszy?
Oczywiście pojawia się natychmiast następne pytanie: po co
dusza ma się rozwijać? Po co dusza ma się rozwijać, skoro
dusza pochodzi ze źródła, ma świadomość źródła,
to po co ma się rozwijać? Po to, żeby później wrócić z
powrotem do tego samego źródła. Oczywiście
mnożą się zaraz następne
pytania.Skoro dusza ma jakiś
plan, który my musimy
zrealizować podczas
swojego życia, to gdzie tutaj
jest miejsce na wolną wolę? Ja wiem
gdzie jest. W tym, że albo wykonamy to zadanie, albo tego
zadania nie wykonamy. Tu mamy wolną wolę.
I jedyne, co mi przychodzi do
głowy to to, że w tej całej
układance jest jakiś błąd, że w tej
całej układance jest po pierwsze kilka
niewiadomych, a poza tym jest jakiś błąd, który
dla mnie osobiście jest nielogiczny. Brak
logiki świadczy o tym, że jest jakiś błąd.
I powiem coś, co się na pewno wielu
osobom nie spodoba. Dusza nie potrzebuje się
rozwijać. Dusza tak jak wam mówiłem,
zapisuje informacje, które są potrzebne dla
nas, nie dla niej. I ona z
uporem maniaka próbuje nam te
informacje przekazać. To nie my
jako ludzie służymy duszy do jej rozwoju, tylko
dusza służy nam do naszego
rozwoju. To ona przekazuje i
zbiera nasze przeżycia i nasze emocje, i
nasze doświadczenia, nasze wnioski zdobyte przez
wszystkie nasze wcielenia. I to ona
budując swoją świadomość przekazuje tą świadomość nam
właśnie po to, żebyśmy wiedzieli, jak mamy
postępować. Po to, żeby
nawet jeżeli nie byłoby żadnych
praw, to i tak potrafilibyśmy,
posiadając odpowiednio rozwiniętą
świadomość, potrafilibyśmy ze sobą żyć w
zgodzie tutaj na ziemi. I to dusza jest darem
dla człowieka. I jeszcze jedną rzecz wam powiem. Plan
duszy. Inaczej. Czy mając
swoją dorosłą świadomość, już
jakąś tam dojrzałą, zwykłą ludzką świadomość, wiedząc,
jak wy zostaliście wychowani, wiedząc, jak
wychowaliście swoje dzieci i widząc na przykład,
jak wasze dzieci wiążą się z jakimiś tam osobami, czy
jesteście w stanie
przewidzieć mniej więcej, jak rozwinie się ich
życie, a przynajmniej widzieć pewnego rodzaju
zagrożenia, które w ich życiu mogą się pojawić?
Bo widzimy te zagrożenia w postępowaniu naszych
małych dzieci. Wiemy, przed czym je bronić,
jak je ukierunkowywać, jak je chronić.
Widząc zachowania wiemy mniej więcej, z
jakimi doświadczeniami to dziecko
się będzie musiało zmierzyć. My to wiemy z naszą
ludzką świadomością. Więc
jaką świadomością dysponuje dusza? I
tak naprawdę jej plan dla nas
na to życie sprowadza się do tego,
że tak jakby wybiera miejsce i
dzień, może godzinę naszych narodzin,
czyli to, co w kalendarzu Majów, to co w astrologii
jest związane z konkretnymi energiami. Ale
również oprócz energii jest też związane z
konkretnymi cechami
charakteru, z konkretnymi umiejętnościami,
z konkretnymi też tak jakby wadami, czyli tym, co
nas gdzieś tam ogranicza i z
konkretnym otoczeniem, czyli z konkretną podświadomością.
I ona dokładnie wie, że fundując nam
taką laurkę w momencie naszego
narodzenia bardzo, znaczy
bardzo jest w stanie przewidzieć, w jakie kłopoty,
kierując się swoją własną podświadomością,
będziemy się pakować. Czyli tak naprawdę z jakimi
doświadczeniami przyjdzie nam się w życiu zmierzyć.
Resztę zostawia już nam ludziom,
ponieważ jest w stanie przewidzieć i znając
naszą ludzką naturę, przewidzieć, jak
będziemy próbowali nasze życie poprowadzić,
fundując sobie w ten sposób doświadczenia,
które w jakiś tam sposób są nam potrzebne do dalszego
rozwoju. I tylko od nas ludzi
zależy, jak te sytuacje będziemy
wykorzystywać, jak je rozwiążemy
i jakie decyzje
podejmiemy. Oczywiście to, co mówiłem, ona ma cały czas
tą rolę doradczą, cały czas nam podsuwa te
rozwiązania, które
nie powinny nam pozwolić zapakować się w te same kłopoty,
które już kiedyś żeśmy najczęściej przerabiali.
Natomiast jeżeli będziemy się kierowali
podświadomością, to dokładnie
w te same kłopoty będziemy się pakować. Na
tym to polega. To jest co chwilę egzamin. W
ważnych sytuacjach życiowych zdajemy
egzamin z tego, czy kierujemy się w
życiu podświadomością, czy potrafimy się
kierować podszepkami naszej duszy,
która przed tymi kłopotami stara nas się
uchronić. I jeszcze jedna
sprawa, która jest z tym związana. W zasadzie dwie.
Pierwsza to jest taka, że
obserwuję często w rozmowach, w
wypowiedziach ludzi, zwłaszcza tych
teoretycznie rozwiniętych
duchowo, rozwiniętych świadomościowo, właśnie tą
informację, że dusza ma jakiś
planI teraz, jeżeli się
cofnę w swoich myślach o 20, 30,
40 lat, to tak jakbym słyszał,
że Bóg ma wobec nas jakiś plan. I tak się
zastanawiam, nawet nie zastanawiam się.
Jestem głęboko przekonany, że w dalszym
ciągu dla wielu ludzi jest
wygodniejsze, jest dużo wygodniejsze
stwierdzenie, że to dusza ma
plan niż powiedzenie: „Nie, to
ja jestem odpowiedzialny za wszystko, co się w moim
życiu dzieje”. Że to jest w dalszym ciągu
asekuracja, że to jest w dalszym ciągu
ucieczka przed przyjęciem
odpowiedzialności za swoje własne życie. I to
doszukiwanie się tych planów, doszukiwanie się tych
spisków, doszukiwanie się
różnego rodzaju
przeróżnych rzeczy tkwiących we wszechświecie
jest tak naprawdę cały czas odpychaniem od
siebie wzięcia odpowiedzialności za swoje własne
życie. I tak naprawdę każdy oczywiście może.
Nie ma żadnego przymusu. Każdy może się przed tą
myślą bronić, ile tylko chce. Każdy może
czekać też na właściwy moment, żeby wziąć tą
odpowiedzialność za swoje własne życie. Ja nie mówię, że każdy
jest w stanie to zrobić. Tak jak
dziecko nie jest w stanie samodzielnie decydować o swoim
życiu, tak też ludzie
na różnych poziomach świadomości,
na niektórych poziomach
świadomości nie są w stanie wziąć odpowiedzialności za swoje życie.
I okej, to jest jakby proces ewolucyjny, to
są różne różnice pomiędzy nami. Ja nie mówię, że to
jest obowiązkiem każdego
człowieka już, tu i teraz, natychmiast,
bo Sławek powiedział. Tylko że
uważam, że o pewnego
rodzaju oświeceniu, o
świadomości świadczy
może nie umiejętność, ale
odwaga wzięcia na siebie
samego odpowiedzialności za swoje własne
życie. Nie szukanie jej, nie szukanie
przyczyn mojego bytu, nie szukanie
ludzi, osób, zjawisk
w świecie żywym, w świecie
duchowym, w świecie we wszechświecie,
osób odpowiedzialnych za moje życie. Tylko powiedzenie:
„Tak, ja jestem odpowiedzialny za
wszystko, co się w moim życiu dzieje. I
nie tylko działo się do tej pory, ale za to,
co wydarzy się w najbliższej przyszłości,
co będzie się działo w moim życiu w przyszłości”. I kolejny
aspekt tego samego. Tej odpowiedzialności
i tego szukania,
doszukiwania się planu
duszy i tłumaczenia się
planem duszy w swoim własnym życiu. Aspekt
taki, że dlaczego
chcecie być królikami doświadczalnymi? Dlaczego
chcecie na swoim własnym życiu
testować cudze teorie? Zapytam wprost.
Dlaczego chcecie być królikami doświadczalnymi
i testować wizje innych ludzi
na swoim własnym życiu, na życiu
własnym, własnych rodzin, własnych
bliskich? Dlaczego chcecie testować je na własnym
poligonie szczęścia, radości,
miłości? Udział w takich przedsięwzięciach.
Jeżeli ktoś chce na kimś testować
jakieś rzeczy, to powinien za nie zapłacić. Chyba
że chcemy to zrobić z własnej ciekawości. A ludzie,
no w sumie sami chcecie. Okej, nie mam pytań.
Sami chcecie. Tylko że sami chcecie trochę szukając dla
siebie jakiegoś rozwiązania, jakiejś
pomocy. Kochani, ja was prosiłem od początku
swoich audycji. Nie wierzcie nikomu, nie wierzcie
nawet mi. Nawet. Nie wierzcie mi.
Sprawdźcie to w samym sobie. Skonfrontujcie
to ze swoim własnym
wnętrzem i tam szukajcie odpowiedzi. Nie
szukajcie tych odpowiedzi w internecie. Nie szukajcie tych
odpowiedzi we wszechświecie.
Szukajcie ich w sobie. Bo są takie miejsca,
do których tylko wy macie dostęp. Mało tego,
nic bez waszego udziału w życiu się nie
zmieni. Nic. Więc oczywiście,
jeżeli ktoś ma życzenie, potrzebę
testowania na sobie, okej, jest wolna
wola. Na pewno nie
przysporzy mi to
zwolenników to, co powiedziałem, ale
ja też tu, kochani, umówmy się co do jednej rzeczy.
Ja nie jestem tutaj
z wami, żeby szukać
przyjaciół czy szukać oklasków. Mam,
że tak powiem. No tak, po prostu jestem,
żeby coś powiedzieć. Więc jeżeli
ktoś tam się, że tak powiem, na mnie z
tego powodu troszeczkę tam nie wiem, ze złości czy ma inne
zdanie, to jak najbardziej
się z tym zgadzam. Też powiem jeszcze o
jednej rzeczy po tej klasyfikacji
dusz, tych poziomów
rozwoju świadomości. Przypomnijcie
sobie te podziały. Przypomnijcie
sobieJak
to mniej więcej wygląda. To
też łatwiej może będzie
zrozumieć, dlaczego macie taką
potrzebę
testowania nas. Potrzebą
jest właśnie to przeżywanie,
poznawanie swoich emocji, zapoznawanie się z nimi,
obserwowanie, uczenie się po to, żeby się
nauczyć właśnie empatii, żeby się nauczyć
współczucia. Więc
poznajcie samych siebie. Zresztą sam was do tego
wielokroć namawiałem. Zresztą też namawiałem w ostatnim
odcinku. Jako tamten jeden z dziesięciu
punktów, które podałem. Bodajże drugi był właśnie
taki, że trzeba poznać samego siebie, że
jest to konieczne,
wymagalne do tego, żeby świadomie móc
wpływać na swoje życie. Poznanie samego siebie.
Wrócę teraz do
tematu podświadomości,
bo tak naprawdę tym się teraz
zajmuję. Bo to, że nie
jesteśmy w stanie pewnych rzeczy w swoim
życiu zmienić, chociaż
wiemy tak naprawdę, co powinniśmy robić, jak
powinniśmy postępować, jak się
powinniśmy
zachowywać, jak powinniśmy reagować,
to nie potrafimy,
bo choćbyśmy trzymali nad sobą
bardzo mocno kontrolę,
to przychodzą takie momenty, takie sytuacje, w których puszczają
nam nerwy, siada nam psychika, jak to
się mówi, czy mamy gorszy dzień i
te demony, demoniki
naszych biegunów cienia z powrotem
gdzieś tam wyłażą na
zewnątrz, bo tak działa nasza
podświadomość. 90% informacji,
które dociera do nas, do naszego mózgu,
pochodzi ze wzroku. Ja też
tak się zastanawiałem nad tym, dlaczego na przykład
radio zostało wyparte
tak skutecznie przez telewizję. Ponieważ
90% informacji, które tak naprawdę na
nas działają, dociera przez wzrok. Na
przykład słuchacie muzyki w radio,
a posłuchajcie tej samej muzyki na
przykład z teledyskiem i oceńcie
wasze
emocje, wasze odczucia z tym związane. I
chciałbym, żebyście zwrócili uwagę na dwie rzeczy, bo
oczywiście gros ludzi powie, że woli słuchać
samej muzyki, niż oglądać teledyski. Wiecie dlaczego?
Dlatego, że muzyka bez teledysku, bez
zmysłu wzroku działa tak, jakby była
bardziej
kompatybilna z naszą duszą. No tak. To tak muzyka
sama. Dokładnie. A
teledyski działają na naszą podświadomość.
I zamiast odbierać tą muzykę
sercem, duszą, to zaczynamy ją odbierać podświadomością.
No i też trochę teledyski jakby
rozleniwiają umysł, podpowadają jakiś gotowy
obraz. Bo tak właśnie działa podświadomość.
Słuchałem
takiego jednego filmiku, gdzie fajny pan podzielił
nasz mózg na dwie
części:
na mózg podświadomy i na mózg świadomy.
I do naszego mózgu świadomego dopływają już
informacje z naszej podświadomości, czyli już takie
jakby gotowce. Jak już widzimy,
że
muzyka jest na przykład ostra czy jakaś inna
i na
teledysku widzimy na przykład przemoc, to działa to na
nas jeszcze bardziej
silnie. Ponieważ podświadomość
reaguje na obrazy, które widzi
odpowiednimi reakcjami. Ale to oczywiście zostawiam
każdemu do własnego
eksperymentu. Oczywiście jak będziecie chcieli,
bo tu nie ma żadnego przymusu.
Ja cały czas was namawiam do jakiejś takiej aktywności,
chociażby po to, że jeżeli chcecie się jakoś
ewidentnie ze mną nie zgodzić, to przynajmniej włóżcie w to odrobinę
wysiłku, żeby to przetestować na sobie. Poziom
rozmowy jest wtedy bardziej merytoryczny, a
poza tym też zamkniecie mi usta, jeżeli powiecie, że ja tak nie
mam. I to jest koniec dyskusji. Bo jeden
tak ma, drugi tak nie ma i każdy z
nas ma swoje, że tak powiem, oddzielne, subiektywne odczucia
na większość sytuacji w życiu i tego, co
nas otacza. Więc
stwierdzenie: „Ja tak nie mam” zamyka temat, bo ja nie mówię, że
każdy musi mieć to samo. Wprost przeciwnie uważam,
że nie. Dlatego włóżcie w to
odrobinę chociaż swojego własnego wysiłku
i wtedy też się przekonacie o jednej rzeczy.
Czy jesteście zwolennikami
teorii, że to dusza ma jakiś
plan i niech ona sobie go realizuje, ja nie muszę nic
robić?Czy to ja jestem panem
swojego losu? I wtedy będziecie sobie musieli odpowiedzieć
na pytanie: dlaczego nie zrobiłem tego eksperymentu?
Często podświadomość mówi, bo to jest głupie, bo to
jest złe, bo to się kupy nie trzyma. A ja mówię
spróbujcie i zobaczcie.
Właśnie à propos podświadomości
i dlaczego na przykład ten wzrok jest taki ważny? To jest
też temat dotyczący wychowania dzieci. Gadamy,
gadamy, gadamy, gadamy jako rodzice, a się okazuje, że
dzieci robią zupełnie inaczej. Tłumaczymy, opowiadamy, mówimy:
„Róbcie tak, tego nie wolno, tak wolno, tak trzeba, tak należy,
tak coś tam”. A później się okazuje, że dzieci i tak robią
inaczej, ponieważ podświadomość
zapisuje się w największej
mierze z tego, co widzi. Ponieważ
90% informacji dociera do nas za pomocą zmysłu
wzroku, więc dzieci to, co słyszą,
to słyszą. Natomiast największą wagę przykładają do
tego, co widzą. I im większy
chaos, im większa niezgodność pomiędzy tym, co mówią
rodzice, a tym, co robią,
tym większe zamieszanie i tym większą krzywdę robicie dziecku.
Zwłaszcza że tak naprawdę wy już nie
wiecie, jak postępujecie. Nie
zastanawiacie się. Wy już działacie na
zasadzie podświadomości i tylko dobieracie piękne
słowa, a często robicie zupełnie inaczej. A
dziecko widzi zachowanie, nie słowo.
Ale to temat na oddzielną audycję.
Aczkolwiek to, co ja wyczytałem na temat
podświadomości i taki
ogrom informacji, miliony
wyświetleń i tak dalej.
Widać, że ludzie to czytają, więc ludzie to słuchają, ludzie się
z tym zapoznają. I dlaczego
nie daje się z tym nic w
miarę szybko i w miarę sprytnie
zrobić? Mój eksperyment z
podświadomością polega na wykorzystaniu technologii
VR do transformacji
podświadomości. Taki jest cel. Zrobiłem kilka
doświadczeń. Mało tego, nagrałem bodajże
jeden czy dwa podkłady dźwiękowe z muzyką plus jakimiś tam
tekstami. Do tego dodałem jakieś tam filmiki.
I nie ukrywam, że
za zgodą moich znajomych,
przyjaciół, kolegów
dokonaliśmy kilku testów teraz w ten weekend.
Oczywiście to
jest jeszcze w powijakach,
bo nie jestem w stanie sam stworzyć jeszcze na tą chwilę filmu,
który byłby dla mnie
odpowiedni i tak dalej. Więc jeżeli ktoś ma na ten
temat pojęcie i chciałby wziąć jakiś tam udział w
tym i się przyłożyć do tego,
to ja bardzo proszę o pomoc, bo ja jestem taki
mało internetowy, taki
mało technologiczny. Oczywiście mam jakieś pojęcie, natomiast schodzi
mi się dużo dłużej niż pewnie. A
na pewno też wielu rzeczy nie jestem w stanie zrobić z moim
poziomem wiedzy technologicznej i być
może rozwiązania są prostsze, a ja trochę może
walę głową w mur.
Obiecałem, że podzielę się z wami pierwszymi obserwacjami. Pierwsza
podstawowa informacja jest taka,
że nawet ludzie mocno
siedzący w tematach duchowych przede wszystkim nie
zdają sobie sprawy z potęgi
podświadomości. I nie mogę tego zrobić,
ponieważ to były nagrania
prywatne, więc tylko później do
jakichś tam analiz, do jakichś tam
rozmów później były nagrywane filmiki.
Natomiast ja, robiąc testy na
sobie, wiedziałem, jak to działa. Natomiast to, co
zobaczyłem, jeszcze bardziej
mi utwierdziło i
przerosło
moje najśmielsze oczekiwania,
jak
podświadomość mocno zawładnęła
naszymi
reakcjami. I też jak ludzie
mało zdają sobie sprawę z tego, jak
tak naprawdę ta podświadomość działa i do którego momentu jest się w
stanie posunąć. Ja na sobie
jakieś tam efekty transformacyjne już widzę.
Natomiast pierwsze te eksperymenty były przede
wszystkim
doświadczenia związane
z tym, żeby rozpoznać i
nazwać i trochę oswoić
lęki, które tkwią w naszej podświadomości.
I dzisiaj nawet rozmawiałem z kolegą,
który bodajże w sobotę u mnie był czy w piątek.
I on mówi: „Słuchaj, wiesz co? Jeszcze
dzisiaj miałem
nawroty pewnych reakcji”.
To jest tak, że troszeczkę coś tam poruszyliśmy,
jakiś
element i jeszcze dzisiaj to do niego wracało. Słuchajcie, co
wychodzi? Na przykład wychodzą takie rzeczy
jak ludzie rozpoznają w sobie na przykład
kontrolę, potrzebę kontrolowania siebie i
wszystkiego dookoła. Na przykład przy
uczestniczeniu w jakimś tamPrzy
oglądaniu jakiegoś filmu na przykład nie są w stanie
zapanować nad swoimi reakcjami, ponieważ nie są w
stanie kontrolować tej sytuacji.
Są sytuacje, kiedy
natychmiast podczas
następnego filmu wychodzi
nieugiętość, na przykład zmiany
poglądów, sztywność przekonań swoich własnych. I to są
rzeczy, które wychodzą na przykład w ciągu trzech dni,
kiedy na przykład sytuacja wymaga ruchu
głową, a człowiek nie jest w
stanie w takim
podświadomym stanie skręcić szyją,
tylko porusza się całym ciałem.
Ja oczywiście nie mogę mówić tutaj o wszystkich rzeczach, które gdzieś tam
powychodziły.
Natomiast ja, uwierzcie mi, jestem
naprawdę pod dużym
wrażeniem już tych kilku
rzeczy, które już w ciągu ostatnich kilku dni
wyszły. Więc na pewno będę
konsekwentnie
starał się to rozwijać. Do którego
momentu dojdziemy? Nie wiem.
Chciałbym uspokoić tych, którzy
znając, może też niewyraźnie, bo ja też troszeczkę
ogórkowo mówię o tym, znając moje
zapędy i
pomysły, troszeczkę właśnie pukają się w głowę, mówiąc,
że to nie jest dobry pomysł.
Kochani, chciałbym was uspokoić,
że nie jestem
szarlatanem ani też jakimś oszołomem, który
twierdzi, że można
bezkarnie i bez żadnego ryzyka
usunąć z ludzkiego umysłu coś
bez jego udziału. Ponieważ
wiem, że aby ta
transformacja takiej podświadomości nastąpiła w
sposób mądry i bezpieczny, przede wszystkim
świadomość człowieka musi być na odpowiednim poziomie.
Na przykład chociażby świadomość tego i
gotowość na to, żeby chciał
przyjąć odpowiedzialność za swoje życie na siebie samego.
Dlatego poznanie mechanizmów
czy zasad gry, w której uczestniczymy,
jest tak ważne. Bo tylko wtedy
wiedząc, że to my
odpowiadamy za swoje życie, możemy
świadomie wziąć za nie odpowiedzialność.
Jeżeli będziemy od tego uciekać, jeżeli będziemy szukać winnych,
jeżeli będziemy szukać spisku, jeżeli będziemy
szukać planów, które ktoś wobec
nas ma i tymi planami będziemy się,
że tak powiem, starali w jakiś sposób
zasłaniać, no to wtedy nici z
tego. Dlatego też żadna
transformacja podświadomości nie nastąpi.
Moim celem jest przede wszystkim
ten etap drugi. Pokazanie,
unaocznienie, uświadomienie, jak
bardzo jesteśmy uzależnieni
w swoich reakcjach od podświadomości.
Jak bardzo to ona decyduje
o tym, jak
w życiu postępujemy, jak bardzo też
ogranicza i utrudnia nam
dostęp do
naszego szczęścia. To na tą chwilę jest
przede wszystkim cel. Oczywiście
moim marzeniem i celem
jest dojście do takiego etapu,
aby ci, którzy są gotowi,
którzy chcą,
którzy
mają świadomość, kim są, czego
chcą, co ich ogranicza, co im
utrudnia i co wpływa tak naprawdę
na większość ich decyzji i
reakcji, będą chcieli to zmienić i
będą wiedzieli, co chcą zmienić, aby im to
ułatwić, umożliwić, skrócić drogę.
Gdybyście się przymierzali do tego kroku,
to pamiętajcie jeszcze o jednej rzeczy. Pamiętajcie jeszcze o
jednej rzeczy, że
jednym z takich ważnych
elementów, który pozwala
nam przejść na następny etap i wykonać
kolejny krok, to jest co?
Gdybyśmy byli na jakichś warsztatach, to być może ktoś by podniósł rękę,
a być może też i większość z was wie. To jest po
prostu wybaczanie. Często naszym
problemem z przejściem, z ruszeniem się dalej do
przodu jest, i to
jest problem też świadomości, rozwijającej się
świadomości, że zaczynamy
odczuwać poczucie winy. Jeżeli zaczynamy
rozumieć tak
naprawdę swoje postępowanie, to
podświadomość podsuwa nam natychmiast
poczucie winy. Mało tego, często chęć
ukarania samych siebie, bo
naturalną
konsekwencją
ustalenia winnego jest wymierzenie mu kary. Gdyby to było w
sądzie, to sąd by nam udowodnił winę
i sąd by wymierzył karę. Jeżeli my sami
dochodzimy do tego, że
zrobiliśmy coś źleW końcu to do nas gdzieś
dotrze. Kiedy już tą swoją podświadomość
oszukamy, że tak naprawdę mieliśmy wybór i to
od nas zależało, jaką decyzję podjęliśmy
i że to my jesteśmy sprawcami tego
wszystkiego, to natychmiast pojawia się poczucie
winy, a następnie chęć wymierzenia sobie kary.
I tu już zaczyna działać nasza podświadomość.
Wybaczanie to jest też zrozumienie
jednego
faktu, tak naprawdę, że
wtedy, kiedy dokonywaliśmy
tamtego czynu, nasza świadomość była na zupełnie
innym poziomie, że to dopiero
rozwijając swoją świadomość zrozumieliśmy,
że kiedyś zrobiliśmy coś źle. Wtedy nie
mieliśmy tej świadomości, więc wtedy według
nas robiliśmy dobrze. Więc wybaczenie
sobie jest też skróceniem
tego okresu przejściowego. I też szybciej możemy
przejść do
następnych działań, do
następnego
etapu, możemy podejmować następne wyzwania, możemy
robić następne rzeczy, analizować cokolwiek,
kto tam sobie myśli. I bardzo ważna
informacja jest taka, że
naszej duszy zależy na tym,
abyśmy zrozumieli. Nie żebyśmy się karali,
nie żebyśmy wymierzali sobie kary nawzajem, nie żebyśmy się
obwiniali, tylko żebyśmy rozumieli. Żebyśmy
rozumieli, że takie
postępowanie jest niewłaściwe,
że takie postępowanie jest krzywdzące dla innych,
że takie postępowanie jest
egoistyczne, że takie postępowanie jest
negatywne. W ten sposób
rozwijamy swoją świadomość, uświadamiając sobie, co jest dobre,
a co jest złe. Wrócę do
pytań z początku audycji. Czy potrzebne
byłoby prawo, czy potrzebne byłyby kary
i czy potrzebne byłyby
jakieś przepisy, gdyby
ludzie wiedzieli, jak mają postępować, żeby się
nawzajem nie krzywdzić? Nie. Więc do momentu,
dopóki nie nauczymy się tego jako ludzkość,
do tego momentu będą nam potrzebne kary,
prawa, przepisy, żebyśmy nie
przekraczali pewnych granic. Przynajmniej większość
z nas. Panie Sławku, wygląda na to, że mamy chyba słuchacza
telefonicznego. Jasne, z wielką przyjemnością.
Się odzwyczaiłem. Halo? Radio Paranormalium. Czy się słyszymy?
Dobry wieczór. Dobry wieczór, panie Sławku.
Kiedyś rozmawialiśmy. Kasia. Rozmawialiśmy ze sobą. Prosił mnie pan, żebym
zadzwoniła i akurat dzisiaj trafiłam na audycję. Pani
Kasiu, witam serdecznie. Poznaję po tym energicznym głosie.
Tak, ja pana również. Dzisiaj trafiła mi się
fenomenalna audycja. Powiem panu, nic nie dzieje się
przypadkiem.
Zadał pan takie pytanie, które
mnie trochę ubawiło z jednej strony, a z drugiej strony
popchnęło mnie celem wyjaśnienia
na podstawie moich własnych doświadczeń, jak ja to widzę. Może
to coś wniesie. Zadał pan pytanie,
skrótowo ujmując,
czy ciało ma duszę, czy dusza ma ciało. Bo do tego
się to wszystko między innymi sprowadza. Te dylematy
do tego się sprowadzają. Powiem panu, że ani tak,
ani tak. I powiem to na podstawie własnych doświadczeń.
Kwestia tego, że tutaj
do pewnego momentu uwagę mamy w
ciele. I nie widzimy,
patrzymy przez pryzmat tego ciała, tej osobowości,
tego, co jest tym wytworem, którym tutaj
doświadczamy. I bardzo ciężko nam jest
zrozumieć ten konstrukt zwany duszą. Ja to nazywam
świadomością, bo jakoś ta dusza mi
się kojarzy bardzo schematycznie i
wydaje mi się, że nie jest to takie oddające
całość. Świadomość to jest
tak: jest taki moment, o którym pan teraz mówi. To wszystko, o
czym pan teraz mówi, to ja nazwałam to w swoim życiu takim etapem ostatniego
zamieszania, gdzie
chwytamy się różnych rzeczy, różnych metod, sprawdzamy,
dzielimy wszystko na podświadomości, mnoży się tego
wszystkiego takie multum, że w pewnym momencie nie jesteśmy w stanie już tego
ogarnąć.
Te dualizmy, to wszystko to po prostu tu emocje, tu
coś, co może zapobiec. Bo
tak na dobrą sprawę cierpienie pojawia się przez emocje, prawda? Tylko i
wyłącznie. Cierpienie przez oczekiwania. Tak.
I powiem panu jedno: moim
doświadczeniem było w pewnym momencie zrozumienie tego,
że ja tym nie jestem. Taki naturalny podział.
Podział może to jest złe słowo. W pewnym
momencie tego zamieszania pojawiło się takie pytanie: „No kurczę, coś jest
nie tak. To wszystko nie działa albo działa wszystko na krótką
metę”. Dalej po pewnym czasie pojawia się to samo, dzieje się to samo i
tak dalej. Wszystko wraca. Jak zadałam sobie to pytanie,
dlaczego ja to tak postrzegam i kim ja tu
naprawdę jestem, to wtedy odpowiedzi zaczęły przychodzić lawinowo.
Odpowiedzi, jakieś wzglądy,
różne inne tego typu rzeczy, które uświadomiły mi, że ja
tym nie jestem. Nie jestem ani moimi myślami, ani moimi
emocjami, ani tą osobowością tutaj, którą sobie
wytworzyłam. Ja jestem
tą przestrzenią, która to tworzy. Ja jestem tą świadomością. Ja.
I tu jest właśnie ta uwaga, którą
powinniśmy skierować do siebie. Wyjść w końcu z tego
ciała.Skierować to do siebie i poobserwować to
ciało. Jeżeli chodzi na przykład o lęki, w momencie,
kiedy je zaczynamy świadomie zauważać z
punktu widzenia świadomości, przy wycofaniu uwagi
z ciała i osobowości. Bo to, co pan nazywa
podświadomością, ja nazywam osobowością. Dla mnie tak jest łatwiej.
Ta osobowość to jest zlep.
Dlaczego ta osobowość powoduje cierpienia? Osobowość, podświadomość,
egal, jak to nazwać. Dlatego, że
nie jest niczym prawdziwym. Proszę zobaczyć, pana
osobowość jest zlepkiem osobowości
każdego. Jest bardziej lub mniej uświadomionym zlepkiem
przekonań, wierzeń, tego, czego się spodziewamy,
oceny każdej sytuacji,
planów, wspomnień i tak dalej.
Każdą z tych rzeczy, na
przykład jest chłopak z
dziewczyną. Chłopak się nie pojawił,
dziewczyna już w głowie ma robaki.
Zazdrość w najgorszym przypadku. Albo może
gdzieś się z kimś umówił, a może mnie zdradza, może mu nie zależy i tak
dalej.
Okazuje się, że on się po prostu spóźnił na autobus albo na pociąg.
W momencie, kiedy zaczynamy zauważać, że my tym
nie jesteśmy, że to jest tylko to, co nam
podświadomość czy osobowość podsuwa do głowy. Te myśli,
to wszystko, nie jest niczym prawdziwym. Okazuje się,
że nasze plany toczą się zupełnie
inaczej niż sobie zaplanowaliśmy. Czasami okazuje się, że nawet lepiej niż sobie
zaplanowaliśmy. Ale to wszystko, te
ułudy, które się nam podsuwa
ta osobowość, okazuje się, że
powodują potem u nas cierpienie. To zamieszanie, zdenerwowanie,
gniew, wszystkie tego typu emocje, które
komplikują nasze życie. Pan zadał pytanie, jak to zrobić, żeby być
szczęśliwym. Należy po prostu
emocje odpuścić. Należy się ich pozbyć, zobaczyć
je, zobaczyć, czym są naprawdę, że są praktycznie
tylko kłamstwem, które sami sobie w jakiś sposób podsuwamy.
I w tym momencie kończy się cierpienie.
Całkowicie. Wszystkie lęki się kończą. Okazuje się, że nie ma się
czego bać. To jest, powiem panu,
następny etap.
Etap to jest źle powiedziane, bo to sugeruje jakąś gradację. Nie, to
jest liniowość, to jest ewolucja. Powiem panu szczerze, ja w
tej chwili nie doszukuję się już
celu. Po prostu. Tu nie ma
celu. To jest kolejny z systemów,
który ja jako świadomość sobie doświadczam. Teraz akurat
doświadczam dualizmu, emocji i tak dalej. To jest droga
ewolucji, gdzie świadomość jest
zupełnie czymś innym niż osobowość. Tu
trzeba te dwie rzeczy rozróżnić. To jest tak, jakby osobowość,
ciało, mózg, który sobie tutaj wytwarzamy, było jak
młotek w ręku świadomości. I do
momentu, kiedy nie uświadomimy sobie, że ten młotek to jest
narzędzie i ono nie jest mną, to każde
uderzenie będzie boleć. W momencie, kiedy uświadamiamy sobie, że to jest
narzędzie, patrzymy przez nie,
używamy go i w tym momencie te wszystkie nasze dylematy, czy
dusza jaki ma plan i tak dalej, wszystko po prostu
znika. Widzimy realnie rzeczywistość. Widzimy ją
i to uwalnia nas od tego, żeby się czegokolwiek bać, bo
z punktu widzenia świadomości, tej przestrzeni, gdzie panuje
naprawdę spokój, harmonia, gdzie jest poczucie
bezpieczeństwa i tak dalej.
Tylko to naprawdę ciężko jest powiedzieć.
Oj ciężko. W tej przestrzeni, powiem panu,
jak patrzę na ludzi, to nawet jeżeli ktoś
przyjdzie, powie mi coś, jakieś nie wiadomo jakie rzeczy, nagada i tak dalej,
ja patrzę na niego i widzę, w którym momencie on jest, że on
jeszcze jest tym młotkiem, który jest
nieuświadomionym
narzędziem w ręku świadomości, że ta świadomość jeszcze
tkwi w osobowości. I powiem panu, nie potrafiłabym
mieć wrogości. Nie potrafiłabym
nawet powiedzieć, w ogóle odczuć, że kogoś
nie lubię, bo to już w tym momencie w ogóle w grę nie
wchodzi. I to jest właśnie kolejny etap
ewolucji, gdzie zaczynamy, jak zrozumiemy to,
że osobowość, ciało, mózg, umysł, jak zwał, tak
zwał, jest naszym wytworem
i nie ma podziału między duszą a ciałem i tak dalej. Nie ma takich
podziałów. To my tutaj, w tym systemie,
dzielimy to po prostu, bo taka jest zasada jego działania.
Po to tu przyszliśmy, żeby dualizmu, podziałów, tego wszystkiego doświadczyć.
Natomiast jeżeli już empirycznie doświadczymy,
kim jesteśmy, to odczucie świadomości
zmienia kompletnie cały obraz rzeczywistości.
Wiem, jak to brzmi. Jak
to można żyć bez emocji, bez tego typu rzeczy? Tak,
można. Można, bo odczucia świadomości
są znacznie głębsze. Powiem panu, że nawet
woda w kąpieli jest bardziej
wyczuwalna, gdy się
żyje z tego poziomu świadomości. Struktura
dźwięku jest inna. To są takie
doświadczenia o wiele głębsze
niż emocje tutejsze, które
osobowość może nam zaoferować.
To tyle chciałam powiedzieć.
Droga pani Kasiu, ja nie przerywałem, bo
już wiem, że nie warto.
A poza tym to była bardzo piękna
opowieść, bardzo piękny przykład.Oczywiście ja nie ze
wszystkim się zgadzam, zwłaszcza z tym młotkiem się nie zgadzam.
To, panie Jacku, też z czasem minie. Ale nie,
jak
żartobliwie oczywiście, bo też
i telefon w pani wykonaniu był bardzo fajny, wesoły,
radosny, przyjazny, więc pozwalam sobie na takie
żarciki też, żeby się i słuchacze może
troszeczkę obudzili. Pani Kasiu,
jeżeli pani pozwoli, bo
tutaj jedna rzecz,
do której bym
ja słuchaczy nie namawiał. To, co pani powiedziała o
opuszczeniu ciała, obserwowaniu ciała i tak dalej.
Kochani, podejmijcie sobie tą decyzję
sami. Natomiast bardzo ważnym aspektem tutaj jest to,
co pani Kasia powiedziała, to jest przyjrzenie się swoim własnym
emocjom.
Ja nie potrzebuję opuszczać ciała, żeby
swoje emocje
obserwować.
Tu się źle zrozumieliśmy. To nie jest opuszczenie ciała.
Absolutnie. To jest zobaczenie
tego, że ta wszędzie świadomość de
facto to ciało zawiera. Okej. Faktycznie, bo
ja staram się
też tłumaczyć to
słuchaczom, a też jakieś niedomówienia
rozwiać,
żeby też nas pozostali słuchacze dobrze
zrozumieli. Ja panią bardzo dobrze
rozumiem, chociaż kiedyś nie rozumiałem sam
siebie. Natomiast to doświadczanie
to jest właśnie ten poziom, kiedy to jest
ten następny krok, o którym mówiłem. Kiedy człowiek zaczyna
rozumieć, że sam decyduje
o większości rzeczy, które się dzieją w jego życiu
i nie potrzebuje doszukiwać się jakichś specjalnych
chytroplanów, które ktoś wobec nas stworzył. Dokładnie.
Po prostu wystarczy nauczyć się. Jest to praca.
Bo to jest kwestia
zrozumienia tego, czym jest uwaga.
Może być nam na przykład bardzo zimno,
ale nagle zobaczymy coś na ekranie komputera i
potrafimy się tak w to zaangażować
wzrokiem i uwagą, że praktycznie tego zimna
nie czujemy, prawda? Albo że mija nam czas po prostu nagle, nie wiemy, gdzie
to się w ogóle podziało. I umiejętność
sterowania własną uwagą jest
naprawdę nie do przecenienia, bo w tym momencie
my potrafimy tę uwagę wyciągnąć
z newralgicznych punktów, na przykład silnej
złości albo silnego lęku, albo silnego
przekonania. Świadomie
patrząc na siebie, na to, co się w głowie dzieje, przy
odpowiednim treningu regularnie stosowanym
jesteśmy w stanie odpuścić wszystko, zapanować
nad każdą emocją, łącznie na przykład z
lękiem wysokości czy z jakimiś innymi takimi rzeczami. W pewnym
momencie przestaje to być problemem. Tylko jak mówię, nic nie
dzieje się tutaj niestety bez wkładu własnego. Pani
Kasiu, ja pozwolę sobie tutaj troszeczkę wpaść w słowo, bo
to jest właśnie ten wątek, który ja chciałem poruszyć, gdzie jest bardzo
często pułapka
i błąd, który przy próbie
dokonywania zmian w naszym życiu. Zresztą to, o czym pani mówiła, że to
działa na chwilę. Na przykład przy
terapiach bardzo często jest
stosowana taka zasada, żeby
wyizolować człowieka czy
odsunąć od źródła powstawania
problemu. Czyli na przykład jeżeli jest to alkoholizm,
to na początku
podaje się kilka zasad typu, żeby unikać towarzystwa z alkoholem,
żeby nie trzymać
alkoholu w domu,
ponieważ nawet przez przypadek zdarzają
się takie sytuacje, kiedy alkoholik zupełnie przez przypadek
złapie na przykład puszkę czy szklankę z
napojem i pije alkohol. I co się wtedy dzieje?
Wszelkie te wzorce z powrotem zaczynają się
pojawiać. Więc ta skuteczność terapii,
jeżeli tylko zablokujemy emocje,
jeżeli na przykład tylko usuniemy ze swojego
otoczenia to, co pobudzało nas do jakichś
tam reakcji, to tak naprawdę nie wiemy do końca,
czy jesteśmy już zdrowi, czy jesteśmy już
stransformowani, czy jesteśmy już na tym samym etapie,
znaczy, czy jesteśmy na następnym etapie. Czy istnieje
to ryzyko, że jeżeli pojawią się odpowiednie okoliczności,
to znowu te wzorce wrócą? Tak, to jest bardzo dobry
przykład, bo niech pan zobaczy, jaki odsetek
ludzi, byłych alkoholików czy uzależnionych od
alkoholu wraca. Wraca z jednej
prostej przyczyny. Sami sobie stawiamy
problem przed sobą. Świadomość sobie przed sobą sama stawia
problem. A po co go sobie stawia? Żeby się dobrze bawić przy
jego przekraczaniu. Problem
nie zniknie sam.
Czy wyłączając się z otoczenia, czy zmieniając otoczenie, czy
przestając oglądać filmy, które nas
doprowadzają do agresji, czy unikać ludzi,
którzy wywołują w nas jakieś takie. Nie. To jest właśnie ta
odpowiedzialność za siebie, o której pan mówił.
Dotąd ten problem będzie przed nami stał, dopóki
świadomie go nie usuniemy. Z pełną
świadomością musimy z tym problemem
przestać walczyć, przestać dawać mu uwagę
i świadomie po prostu go usunąć.
Świadomie.Dlatego pewne sytuacje stają nam na okrągło.
Na przykład: dlaczego ja zawsze spotykam takich
facetów? Ano dlatego, że sobie nie poradziłaś jeszcze
z problemem swoim, który masz i który
musisz najpierw zobaczyć. Jak go zobaczysz, to
automatycznie będziesz go widziała i po prostu zniknie.
To taki jest. Im bardziej z
czymś walczymy, tym bardziej to do nas przychodzi. W
momencie, kiedy świadomie na to patrzymy i przestajemy z tym walczyć, to już nie
ma tej siły sprawczej. Odchodzi samo i odchodzi skutecznie i
odchodzi na zawsze. Potrzebą naszej świadomości, naszej
duszy jest zrozumienie. I to jest jakby główny nasz
cel. To, co pani Kasia powiedziała, do tego momentu będziemy
pewne rzeczy przerabiać, aż nie zrozumiemy.
Właściwa
diagnoza,
czyli rozpoznanie przyczyny to jest
przynajmniej 50%
procesu leczenia. Czasami, jeżeli
rozpoznamy własny lęk, własne ograniczenia,
to tak jak też pani Kasia to potwierdza, nie potrzebujemy już
dalej nic z tym robić. On po prostu przestaje istnieć.
To jest takie oswojenie lęku. On po prostu przestaje
istnieć. To jest tak jak, przypomnijcie sobie
historię ze szkoły podstawowej. Jeżeli ktoś się z was naśmiewał
czy robił sobie żarty, to tylko do tego momentu, dopóki nas to
denerwowało. Jeżeli przestawaliśmy się denerwować,
żart przestał być dla naszych rówieśników zabawny.
Bo nie osiągali tego celu. Tak samo jest z lękiem. Tak samo
jest właśnie z tymi wzorcami
podświadomościowymi, tymi negatywnymi, które nas ograniczają,
powodują strachy, lęki, różnego rodzaju ograniczenia.
Jeżeli przestajemy się ich bać, to one
przestają na nas w tym momencie już
działać. Jest jeszcze jedna sprawa: nasz stosunek
do ludzi. Ile razy jest tak,
że widzimy człowieka i: „Ja już wiem, że on jest taki”.
Bez wszelkich danych
oceniamy człowieka, oceniamy sytuację i tak
dalej. Natomiast
jak pięknie wyglądałby nasz kontakt z drugim
człowiekiem, gdybyśmy wiedzieli,
potraktowali go z taką pustką w sobie,
bez niczego, bez na początku żadnej emocji, bez
żadnej oceny, bez
jakiegoś takiego osobistego sposobu postrzegania czyjegoś
zdania i tak dalej.
Co my
robimy? System ma pewną
płaszczyznę, która jest stała.
Wszystko, co poruszymy w jedną czy w drugą stronę,
wybiera się tak jak wahadło, żeby wrócić
do stanu równowagi. Energie zawsze się
starają zrównoważyć. Wiedząc to,
jeżeli będziemy podchodzić do każdej sytuacji, do każdego
człowieka, do wszelkich zdarzeń, jakie
mamy w życiu, bez emocjonalnego stosunku, po
prostu oczekując z ciekawością, co
nam ta dana sytuacja czy dany człowiek przyniesie do naszego życia.
Gwarantuję, bo ja tego doświadczam.
Nie starając się oczekiwać,
dostajemy coś fenomenalnego, coś, czego nie
spodziewalibyśmy się, gdybyśmy włączyli w to
tą zabawę umysłu, te myśli, te oceny właśnie, te
spodziewania się, te przekonania, te wszystkie inne takie
rzeczy. Jeżeli do życia podchodzimy z pewną
pustką emocjonalną na zasadzie
braku oczekiwań, wtedy życie staje się tak proste,
tak piękne. Pani Kasiu, tylko tutaj muszę
powiedzieć i muszę wytłumaczyć słuchaczom, że to działa niestety w drugą
stronę. To znaczy, jeżeli
wyeliminujemy zakres doświadczeń, przez które sobie
postanowiliśmy po ciemnej stronie mocy przejść w
tym życiu, czyli przestajemy się kierować podświadomością, to
takie doświadczenia się
pojawiają. Ja się tu z tym zgadzam. Zgadzam się z tym dlatego, że-
Natomiast jeżeli nie jesteśmy, jeżeli jeszcze nie uruchomimy tej
świadomości, nie wpuścimy jej do naszego życia, to
niestety ci ludzie będą mogli bardzo często
nieść ze sobą te doświadczenia, przez które chcemy przejść. Więc
najpierw niech się pojawi świadomość.
Ja bym się nie martwiła, bo powiem panu jedną rzecz,
że to, o czym rozmawiamy,
zapadnie tylko w te osoby, które są do tego gotowe.
Nie ma szans, żeby się to udało komuś, kto jeszcze nie jest gotowy.
To zapanowanie nad emocjami, to widzenie,
to naprawdę tutaj się nie ma co martwić, dlatego że nawet
gdyby ktoś chciał, to po prostu mu się to nie uda. Nie uda mu
się. Każdy ma swoją drogę ewolucji.
Nie jesteśmy w stanie nikomu zaszkodzić. On po prostu nie
przyjmie tego, na co nie jest gotowy. Nie będzie w
stanie tego świadomie przyjąć do siebie po
prostu. Albo przyjmie tylko to na pewnym
stopniu świadomości. Nie, bo my tu wchodzimy znowu w ten
zakres taki troszeczkę rozmów,
jaki ja słyszę na niektórych filmikach. Bo ty jesteś gorszy, bo
nie jesteś gotowy. Nie róbmy tych barier. Ale skąd, wcale nie. To jest
ewolucja, każdy etap jest piękny. Każdy. Ja
miałam też wgląd w swoje poprzednie wcielenia, które
nie były najprzyjemniejsze. Naprawdę, proszę mi wierzyć. Ale
dla mnie wszystkie te przeżycia były piękne. Po prostu.
Nic złego się nikomu nie dzieje.
Z perspektywy świadomości tak. Natomiast ja mówię o tym
tylko dlatego, żebyśmy
nie
osiągnęli efektu odwrotnego, czyli ktoś
będzie chciał
spróbować podejść z innym nastawieniem do
ludziNie wiedząc, z czym to jest związane, że jednak
musi być pewna gotowość świadomościowa. Tak, musi być pełna
głębia patrzenia, postrzegania.
I wtedy w jego życiu na przykład pojawią się ludzie,
którzy wyrządzą mu krzywdę, a nie
będąc przez nas uprzedzony, powie: „Pani Kasia i pan Sławek mnie
oszukali”. Mówię tylko pod tym kątem.
Nie
należy ludzi straszyć przed drogą do swojej własnej świadomości
. Tym kim są. Broń Boże! Zwłaszcza że to i tak jest
nieuniknione. Nieuniknione, tak. Po to tu jesteśmy,
żeby to zakończyć właśnie tym
życiem tutaj, dawaniem życia tej
rzeczywistości z pełną świadomością
kreacji, do jakiej jesteśmy zdolni tutaj. Pani Kasiu, ja
też mam pełną świadomość tego, że każdy
w danym momencie swojego
życia dokonuje zmian, przemian i nie
jesteśmy w stanie na niczyją
decyzję w tej kwestii wpłynąć.
Natomiast to, co robimy teraz,
to jest tylko w
moim przekonaniu pokazywaniem
ludziom drogi, że można pewne rzeczy skrócić i przyspieszyć,
że nie trzeba się do końca ładować w te negatywne doświadczenia,
że można pewnych doświadczeń sobie w życiu
przyoszczędzić. Bo niczyjej świadomości
przez radio nie zmienimy. Nikt się nie obudzi. Oczywiście, że tak.
To musi być doświadczenie, bo to musi być doświadczalne. To nie jest wiedza
teoretyczna. Dopóki się tego samemu nie doświadczy, to się
nie uwierzy. Ja właśnie próbuję obalić tą
teorię. Uważam, że jeżeli
świadomie
dokonamy transformacji
wzorców podświadomości, czyli tą naszą osobowość,
którą pani nazywa osobowością ziemską,
jeżeli świadomie zaczniemy
transformować, to zrobimy miejsce na inne
wzorce, a te wzorce już mogą pochodzić
właśnie z naszej świadomości.
Może to być inna droga. Ja akurat nie mogę nic na ten temat powiedzieć, bo
doświadczyłam po prostu trochę innego sposobu dojścia do tego.
Także ja unikam mówienia teoretycznie, mówię
jedynie zawsze z własnego doświadczenia, tego, co
jest dla mnie empiryczne, co już
sama przerobiłam, sama widziałam, sama
doświadczyłam. Mogę jedynie o swojej drodze mówić.
Inaczej się nie da, pani Kasiu. I też od razu powiedzmy słuchaczom
otwarcie, że nikt za nikogo tej
roboty nie odwali. Dokładnie. My z panią Kasią
dyskutujemy, pokazujemy, że
są takie fajne etapy, kiedy można żyć z dystansem do tego,
co się dzieje i uśmiechać się, mimo że nie
zawsze z ludzkiego punktu widzenia są powody do
uśmiechu, ale cieszyć się, radować i być pogodnym człowiekiem.
Że można. Natomiast nikt, kochani,
za was tej roboty nie odwali. To
są wasze świadomości, to są wasze umysły, to są wasze
podświadomości i każdy z was, owszem,
możemy pomóc, możemy pokierować, możemy podpowiedzieć,
ale nikt do niczyjej głowy ani do niczyjej duszy nie
wejdzie i za was tam nie posprząta. Dokładnie tak.
Pamięta pan, ostatnio mówiliśmy o tym, że można
być dla drugiego istnienia drogowskazem.
Natomiast ten drogowskaz nigdy nie powinien stać się samą drogą.
Drogę samemu.
Drogowskaz może jedynie pokazać, że w takim kierunku również
można iść. Tak jest, pani Kasiu,
bardzo się cieszę z tego telefonu. Dziękuję bardzo. Na
fantastyczną audycję trafiłam, naprawdę. Włączę
następnym razem, za jakiś czas, to na pewno trafię na kolejną
fantastyczną. Bardzo panu dziękuję, panie Sławku, za rozmowę.
Miód na moje serce. Ja również dziękuję. Serdecznie pozdrawiam.
Dziękuję za tę rozmowę. Do usłyszenia. Do usłyszenia. Wszystkiego
dobrego. Wzajemnie. Dziękujemy bardzo. Tutaj muszę
powiedzieć, że strasznie się słuchacze ucieszyli na ten telefon.
Bo ile może Sławek nudno gadać? Pani Kasia tu wprowadziła sporo
ożywienia. Energiczna kobieta z bardzo pozytywnym
głosem.
Poza tym ja się cieszę z tego,
że to nie tylko ja o tym mówię, że
są ludzie, którzy widzą,
odczuwają i
postrzegają pewne rzeczy podobnie jak ja.
Tym bardziej mówię się,
ja również z takich telefonów
cieszę.
Nie wiem, jak tam z komentarzami,
bo pewnie jeszcze będę
chciał dopowiedzieć tutaj do tego,
chociaż nie wiem, czy jest sens. Mimo
tej słabej dzisiaj frekwencji, pewnie
spowodowanej zawirowaniami z serwerem radiowym,
komentarzami dosyć mocno dzisiaj sypnęło.
To się bardzo cieszę.
Ja jeszcze spróbuję, kochani, coś o tej podświadomości powiedzieć, ponieważ
nie ukrywam, że to jest moje kolejne wyzwanie i mój
kolejny cel w życiu, taki bardzo
duchowy. Jeżeli
byliby chętni
do udziału gdzieś tu
z Warszawy, z okolic,
bo ja nadaję spod Warszawy do was, którzy
byliby chętni do tego, żeby wziąć udział w tym
doświadczeniu w jakiejkolwiek formie.
Niestety to wymaga kontaktu osobistego, ponieważ jest to
teżTo też jest i trochę sprzętu,
który mi do tego służy, więc
przemieszczanie się z tym jest dość utrudnione.
Piszcie do mnie, odzywajcie się,
bo im więcej osób
wniesie coś, tym myślę, że też i
skutki i postępy prac
będą przynosiły
więcej efektu. A nawet gdybyście
chcieli, zresztą chyba na tym etapie od tego
zacznę, trochę poznać samych siebie,
poznać swoje własne lęki, trochę je oswoić,
trochę rozpoznać tego wroga drzemiącego w was.
Te ograniczenia, które sami sobie
postawiliście na drodze, to na tym etapie
mojej wiedzy jest to naprawdę
trafiona z mojej strony
inwestycja i myślę, że bardzo
przydatna. A teraz już
odpalę Messengera w takim razie
i zobaczymy co tam się- To ja może na czas odpalania
Messengera przez pana Sławka przypomnę kontakty do Radia
Paranormalium. Z numeru telefonu już właśnie pani Kasia
przed chwilą skorzystała, ale zachęcamy także
do skorzystania innych słuchaczy. Numer telefonu to
530 620 493.
Można próbować też się dodzwonić na Skype'a
radio.paranormalium.pl. Jesteśmy także
na Gadu-Gadu pod numerem 36 08 80 02.
Czekamy też na państwa komentarze i pytania na czatach Radia
Paranormalium, na www.paranormalium.pl oraz na czacie
towarzyszącym naszej transmisji na YouTube. Można nas także
spotkać na Facebooku, na fanpage'ach Radia Paranormalium i
książki „Czy można oszukać przeznaczenie, czyli po co człowiekowi
dusza?” Chyba ten fanpage też się nazywa tak samo jak nasza
audycja. Z tego, co kojarzę.
Można także nas znaleźć na-
„Świat Oczami Duszy” „Świat Oczami Duszy”. Właśnie.
Czyli na fanpage'u „Świat Oczami Duszy”. Jesteśmy także na grupach Radia
Paranormalium i czytelników Nieznanego Świata. A
jeżeli ktoś woli, to może nam także wysłać pytania, komentarze i różne
inne wiadomości odnoszące się do audycji „Świat Oczami
Duszy” na nasz adres e-mail
radio@paranormalium.pl.
A coś tutaj się dogrzebałem. Widzę chyba
faktycznie trochę sypło.
Sypło albo coś przewinąłem, bo widzę, że tutaj
jakoś jadę i jadę, i jadę i końca nie widać, a ja chyba
jestem na początku naszych
konwersacji.
Proszę bardzo, tutaj
akurat pierwszy komentarz to jest Jubi: „Sławku, opowiedz coś o własnym
cieniu”. Właśnie przy okazji
moich rozmów na temat
transformacji podświadomości, transformacji lęku,
transformacji wzorców
powiedziałem, że oczekuję efektów
i mam prawo oczekiwać efektów i
odpowiedzi tu i teraz.
Bo dlaczegoż by nie? I też usłyszałem od jednej z osób, że
to przemawia moje ego
w tym momencie. Ponieważ jeżeli
pojawia się jakiś zarzut pod
moim adresem, muszę go przemyśleć. Bo
pomimo dość dużej świadomości
czasami w jakimś tam natłoku spraw, myśli, zajęć
różnego rodzaju człowiek gdzieś potrafi się
jeszcze tam smyrnąć troszeczkę po bandzie i coś
tam jeszcze być może
powiedzieć w jakichś takich stanach
uniesienia. Więc mówię być może.
I tak jest. Więc oczywiście musiałem się nad tym chwileczkę
zastanowić. I tak sobie analizowałem to swoje
ziemskie ego w perspektywie mojego życia.
I to też będzie troszeczkę nawiązanie do
telefonu pani Kasi, że
ona nazwała naszą osobowość,
naszą podświadomość naszą
osobowością. Ja tak, żebyśmy się dobrze
zrozumieli. Dla mnie osobowość to jest i
podświadomość, ale też i
świadomość, która w różnej
formie, na różnych etapach do nas dociera. Ta świadomość,
która płynie z duszy. I to, co pani Kasia powiedziała, że na
którymś tam etapie zupełnie inaczej zaczęła
patrzeć na pewne rzeczy jako
całość, jako przestrzeń.
I to jest właśnie ten moment, kiedy
się nie zastanawiamy, jak to jest. Po prostu
pewne rzeczy się jest, bo się czuje. I
człowiek nie ma dylematów, jak należy
postąpić na przykład w danej sytuacji, tylko
postępuje z uśmiechem, z radością z tym, z
tamtym. Czyli już tak jakby bardziej się
kieruje tą
świadomością niż podświadomością, nie
zastanawiając się zupełnie nad tym. Ja tak jak obserwowałem
swoje życie, to nie wiem, bodajże w wieku sześciu lat
chciałem wynieść kolegom telewizor na
podwórko, żebyśmy mogli obejrzeć
„Dobranockę” albo coś tam. To stwierdzenie mojej
mamy. Ja tego aż tak dokładnie nie pamiętam. Natomiast
moja otwartość i chęć pomagania ludziom była
właśnieByła właśnie taka.
Moja radość i entuzjazm był taki, że jak w sobotę
przed komunią, wracając z jakiejś tam spowiedzi czy z czegoś tam innego
w garniturku, wpadłem do domu i ciocia
dała mi już prezent, czyli moją pierwszą
prawdziwą skórzaną piłkę do nogi, to zapomniałem zdjąć
garnitur i poleciałem na podwórko grać w piłkę.
Na szczęście tata wracał z pracy.
W wieku bodajże 15 czy 16 lat,
opowiadając gawędy na
przykład na obozach, na ogniskach, zawsze je kończyłem jakąś
uniwersalną myślą, jakimś pięknym wnioskiem,
jakąś głębszą sentencją. I zawsze
przynudzałem tak jak teraz.
Natomiast to, co wszyscy,
może nie wszyscy, ale gros
ludzi z tamtego czasu potwierdza to to, że zawsze byłem
sprawiedliwy. Że nawet jeżeli kogoś w
jakiś tam sposób musiałem ukarać, to
zawsze miał to wytłumaczone dlaczego, po co, z jakiego
powodu i zawsze miał to poczucie sprawiedliwości. Oczywiście złości,
że dał się złapać, natomiast poczucie sprawiedliwości.
Powiem wam, że do tego dwudziestego któregoś roku
życia w takiej pięknej
symbiozie z własną
świadomością sobie funkcjonowałem. Natomiast
wzorce cienia oczywiście jak najbardziej pojawiły się w moim życiu
w momencie, kiedy
wszedłem w to dorosłe życie, wtedy, kiedy ta
podświadomość jak najbardziej
wymaga przetestowania. I miałem
z 10 lat pewnie
ostrej
świadomościowej rzeczywistości. Raczej podświadomościowej
rzeczywistości. Aczkolwiek jeszcze cały czas
miałem to czuwanie i też
umiejętność porywania się
na rzeczy,
których inni ludzie z założenia wiedzieli, że się
nie uda. Ja je robiłem i
okazywało się, że da się.
Więc z tym moim
cieniem, on się tak pojawiał i znikał, pojawiał i znikał.
Też cień chyba dość mocno dał znać o sobie
w momencie, kiedy
zwlekałem z wydaniem książki. To chyba też był
cień. Chociaż teraz z drugiej strony
zastanawiam się, że to też może było dobre, ponieważ
cały czas szukałem zakończenia do
książki. Ona była gotowa, wszystko już było, tylko mówię:
„Nie mogę wydać czegoś, gdzie zadam
mnóstwo pytań, na które nie dam wam odpowiedzi
albo przynajmniej nie będę znał odpowiedzi”. Więc
głupio jest wydać książkę pod tytułem „10 przykazań
człowieka szczęśliwego”, nie będąc samemu szczęśliwym. To tak,
jakbym uczył was jeździć samochodem nie
mając prawa jazdy. Więc może
ten czas po prostu był mi potrzebny na to, żeby
to zakończenie do książki znaleźć.
No dobrze, a teraz już wracając do naszych pytań,
których mamy wysyp. Jubi pisze:
„Niemożliwe. Dawno do tego doszedłem, bo jak
udowodnić innym niewidzialną sferę ducha?
Jak to już dawno temu zrozumiałem, jedyna opcja to
przekazać informację i iść dalej. Tak robią
istoty wysoko uduchowione. Tak zrobił na przykład
kapitan Tomek. Każdy musi zdecydować. Nie
ma co się bawić w Don Kichota.
Dobrze wiemy, jak się to skończyło, bo
to ludzie chcą dziś instrukcji obsługi,
ale za cholerę nie spróbują własnymi siłami, a
jedynie z dala od klawiatury
potrafią
hejtować”. Tak jest najłatwiej.
Oczywiście, że tak jest najłatwiej.
Dlatego ja mówię:
zanim zaczniecie pisać, negować,
komentować, to przynajmniej pokuście się
o włożenie odrobiny wysiłku w przetestowanie tego. W
poprzedniej audycji tym, którzy nie słuchali, podałem
10 czy tam ileś
sposobów na to, żeby poprawić swoje życie.
Jeżeli ktoś
spełni te 10 i nadal się w jego życiu nic nie zmieni,
to kasa zwraca bilet. Ale taki właśnie na
zasadzie: „Bo mi się to nie podoba”, to jest takie trochę też...
Nie wiem. Dobra, róbcie jak chcecie. Marzenka pisze:
„To skubana wie wszystko”. Ale nie wiem, czego to
dotyczy, Marzenko. Emobil: „Ciekawe co będzie
z ludźmi po śmierci, którzy nie mają żadnych myśli i intencji i nie
chcą w ogóle rozwijać się. Czy będą tkwić w pustce,
nicości, w tak zwanym zawieszeniu, czy możliwe, że nie będą
cierpieć?” Powtarzam jeszcze
raz z pełną odpowiedzialnością za to, co mówię:
nie ma ludzi, którzy nie chcą się rozwijać. Nie ma ludzi
na tym świecie, którzy nie chcą się rozwijać. Wszyscy się
rozwijamy, bo każde doświadczenie, przez które
przechodzimy, powiększa naszą świadomość. I czy
ktoś chce, czy nie chce, to i tak się rozwija.
Pytanie jest, czy chce się rozwijać świadomie i świadomie
wpływać na swoje życie i próbować je kreować po
swojemu, czy po prostu poddać się temu, co
wygeneruje jego podświadomość. Natomiast
rozwijać się rozwija.Każdy.
To takie dla mnie wywyższanie się, bo ja się rozwijam
duchowo, bo ja się rozwijam.
Też o tym rozmawiałem. To jest takie
niezrozumienie istoty działania,
tego, co się dzieje z nami
podczas naszych wcieleń. Bo ja się rozwijam, żeby dojść do
tego etapu, na którym w
danym etapie jesteście, to
trzeba było wcześniej przejść ileś tamtych etapów. To nie
było tak, że pstryk i się urodziło dziecko, które ma
17 lat i wąsy. Żeby mieć 17 lat, to trzeba
mieć najpierw się urodzić, później roczek, dwa, trzy, pięć,
12, 17. A żeby mieć 70, trzeba
było najpierw mieć 40 parę, 30 parę, 50
parę czy 60 parę. To nie jest, że
się królika z kapelusza wyciągnie. I dlatego też nie rozumiem
ludzi, którzy krytykują, bo on nic nie robi.
Był taki etap w twoim życiu, że też nic nie
robiłeś, że siedziałeś z piwem i z pilotem przed
telewizorem. No nie było piwa i pilotów, ale robiłeś inne
dziwne rzeczy, ponieważ ten etap też ci był potrzebny. To
doświadczenie do tego, żeby swoją świadomość zbudować. Więc
ostrożnie z tymi osądami, ostrożnie z tymi
negacjami. Kochani, wszyscy się rozwijają.
Możecie nic nie robić, siedzieć w domu, nic
nie oglądać, z nikim się nie kontaktować
i tak się będziecie rozwijać. Tylko można
świadomie, radośniej, przyjemniej, żeby te doświadczenia w jakiś
sposób były zgodne z naszymi oczekiwaniami.
Wybór należy do każdego.
Marzenka pisze: „Niby wiem i biorę odpowiedzialność za
swoje życie, ale lubię czasem się przytulić do mojego chłopa z
poczuciem, że jest moim
rycerzem”. Marzenko,
w tym nie ma nic złego. Wprost przeciwnie. Moim zdaniem
to bardzo dobry
sposób na utrwalanie swojej świadomości.
„Nie tyle co szukać pomocy, ale mieć
kilka osób w moim gronie, które myślą podobnie
jest też fajne”. To jest właśnie to
kreowanie swojego życia
świadomie. Wiem, czego chcę. Wiem, że
fajnie jest mieć wokół parę osób. Wiem, że fajnie jest się przytulić.
Wiem, że fajnie jest to, wiem, że fajnie jest tamto.
Doceniam to i na tym mi
zależy, i na tym się koncentruję. Tak właśnie działa
świadomość. Nie chodzę na
rauty, bo wypada. Nie bywam na imprezach
firmowych, bo może
usłyszę, jak szef się całuje na przykład ze
swoją kochanką albo zobaczę, będę miał na niego haka.
Nie chodzę, żeby wypić wódkę sąsiadowi,
bo go nie lubię. Emobil
pisze: „Bo są różne teorie na temat złych i zimnych
ludzi, tak zwanych morderców i psychopatów, bo niektórzy
twierdzą, że oni wcale
nie cierpią po śmierci, bo są
uodpornieni na cierpienie, bo czują się królami i są
pewni”. Chodzi o to, co po śmierci?
Biorąc pod uwagę, że to
cierpienie po śmierci jest raczej związane z przekonaniem,
że nigdy więcej już tutaj nie wrócimy. Że tam
będziemy odpokutowywać za nasze
grzechy,
przewinienia i tak dalej. W tej
teorii nie wiem, bo się
pod nią nie podpisuję. Natomiast
w teorii reinkarnacyjnej nie, nie będą cierpieć. Będą
się też czuć królami, ale nie będą cierpieć.
Najprawdopodobniej będą cierpieć w następnej
inkarnacji. Jubi pisze:
„Robił niebyt też jest doświadczeniem”.
Właśnie się zastanawiałem do czego, ale już Jubi
skomentował, że to do Emobilka było.
Marzenka też oczywiście podpisuje się pod tym. Emobil:
„Oni też doświadczają, a dłuższy to się ryba
ważne, że doświadcza”.
Jubi: „Dobrze, powstrzymam się. Tylko proszę, Sławku, nie mów o
156 gęstości”. Dobrze.
Twoja prośba jest dla mnie rozkazem. Nie,
żartowałem oczywiście, ale nawet nie miałem takiego planu.
Jubi pisze: „Jest coś takiego jak plan duszy, ale ogólny. Natomiast
sprawa wygląda tak, że ktoś pojmuje duszę i siebie
jako istotę.
Dusza tylko zbiera informacje, prowadzi
nas na wyznaczone wcześniej przez siebie tory, ale
ważne jest zrozumienie własnej wielowymiarowej
istoty. Duchowość jest wielowymiarowa, wielopoziomowa”.
Ja też tak delikatnie
sprostuję, bo to jest tak, że
owszem, podejmujemy jakieś
decyzje. Zresztą też Kasia o
tym mówiła, że w zależności od
poziomu naszego etapu
rozwoju ta ingerencja duszy w
nasze życie jest mniejsza później z
wiekiem, ale to też za naszym przyzwoleniem jest coraz większa.
I na tych wcześniejszych etapach faktycznie jesteśmy bardzo
skoncentrowani na swojej fizyczności, później jesteśmy
skoncentrowani na swojej emocjonalności,
a później dochodzi do głosu bardzo
duży wpływ duchowości.
Ale to już na poziomie pewnej świadomości
podejmujemyPodejmujemy decyzję i ten
plan w jakiś sposób, przynajmniej jednego czy dwóch
doświadczeń, tak jak na przykład w moim życiu
jest, ale to za pełną zgodą,
na zasadzie wykonania jakiegoś zadania.
Ale się nie martwcie,
bo
jeżeli podejmiecie taką decyzję,
to najprawdopodobniej będziecie o tym na pewno
pamiętać. Pasek mi uciekł.
Mobil pisze: „Są ludzie tak psychopatyczni,
którzy ludzi traktują jak zwierzęta i nie odczuwają
współczucia, bo maskują się tym i nie przyglądają się
swoim grzechom, bo mają tak zaprogramowaną
świadomość, tak żeby...”.
I nie wiem żeby. Jubi pisze: „Bo większość
myśli i czuje obrazkowo”. Bo tak działa nasza podświadomość.
Ja się przy tym bardzo
mocno upieram.
Powiem wam to, co widziałem w ciągu ostatniego tygodnia,
nawet
moje
oczekiwania i przekonania przerosły. Marzenka
pisze: „Bo Sławku, jesteśmy tak przegięci w
myśleniu, że teraz ciężko tak od razu się
przestawić na normalne. Mnie też czasami ciężko
i łapię się na tym”.
Tak. Jednak jeżeli
mamy jakiś wzorzec, który przetestowaliśmy
przez 20, 30 lat,
to faktycznie ciężko go tak od razu, zwłaszcza jeżeli to jest
taka pierdoła. Bo czasami to jest taka pierdoła, jakiś grymas na
twarzy na skutek jakiegoś stwierdzenia czy jakiegoś
zachowania. Nawet ciężko to
uznać jako taki lęk, jako
swojego jakiegoś wielkiego wroga, więc
ciężko to jest nawet w pracy nad sobą.
Chociaż nie lubię tego określenia w pracy transformacji
siebie wyłapać.
Takie rzeczy się zdarzają i na pewno będą się zdarzały, natomiast
moim zdaniem mogą być co najwyżej może
lekko irytujące dla innych. Może dziwne.
Natomiast ja nie traktuję tego też w kategoriach jakiegoś
wielkiego wroga.
I tu Mobil kończył: „Odpornić się na cierpienie, bo
tak zwane demony są do
tego zdolne, bo oni nienawidzą ludzi i odbierają ludzi jakby
stado dzikich zwierząt”. Ja nie będę tego w żaden
sposób
komentował, bo ja nie mam takich doświadczeń
z jakimiś
obcymi demonami.
Jakieś tematy się
pojawiły męsko-damskie. Nie wiem,
czy ja mogę czytać takie rzeczy. Nie wiem,
czy to było o jakichś strefach intymnych.
21:20, już nam wolno. Już
można. Dobrze, ale ja nie wiem, o co chodzi, bo
Jubi pisze coś o cyckach, a tu dupcia i tutaj jakieś takie
są dziwne uśmiechy, więc może taka prywatna
rozmowa się tutaj wkradła na naszego czata.
Kochani, bawcie się dobrze, jak najbardziej. Życzę wam wszystkiego
dobrego.
Ja to rozdzieliłem na umysł binarny i analogiczny. Zrobiłem o
tym. To chyba będzie
odnośnie, bo jest 8:45, więc to
pewnie będzie odnośnie radia i
telewizji.
Albo umysłu świadomego i podświadomego.
Tak czy inaczej o tym się już dawno przekonaliśmy,
że nazewnictwo często jest inne,
natomiast opisuje te
same zjawiska albo
bardzo podobne zjawiska i sytuacje. Więc po
prostu kochani, zanim tam się
zaczniecie doszukiwać jakichś niespójności, to
spróbujcie wcześniej
skupić się na zawartości merytorycznej.
Radio jest teatrem iluzji. Trzeba się wysilić w myśleniu.
Telewizja daje gotowce. Dlatego mamy
tylu zombiałych ludzi. Spróbujcie w domu przełączyć kanał
z „M jak miłość”, to zobaczycie, jaka będzie
piana. Ja tego nie mam,
więc ciężko mi powiedzieć, ale słyszałem takie historie.
I tutaj Przemek się włączył do dyskusji:
„Jezus przestrzegał i wiele razy mówił najważniejszą prawdę.
Miłujcie bliźnich jak siebie samego. Żyjcie według
moich przykazań. Wszystko jest miłością, a dusza to my”.
Przemku, ja nie mam akurat
problemu z akceptacją i
z powtarzaniem pewnych prawd czy
słów wypowiadanych przez Jezusa, czy zresztą też
przez innych proroków, jeżeli było to
coś fajnego i mądrego. I całkowicie się z tobą zgadzam.
I czasami to też bicie piany i w takich
słowach doszukiwanie się, czy Jezus istniał, czy nie
istniał, zamiast zastanowienie się, jaki jest sens merytoryczny
tego przesłania, które trwa już ponad 2000
lat i mówi właśnie dokładnie o tym, do czego zmierzamy.
O tym, żeby kochać i szanować siebie nawzajem.
Siebie i bliźnich tak
jakNa tym
samym poziomie, żeby stosować tą samą miarkę do oceny
swojego postępowania i do oceny
postępowania innych. Nie stosować prawa Kalego na
zasadzie: ja jak stanąłem jak cajmer na dwóch
miejscach parkingowych, to ja przyjechałem tylko na
chwilkę i zaraz odjeżdżam. Ale jak widzę takiego cajmera, który
zaparkował na dwóch miejscach parkingowych, to jest po prostu zwykłym
cajmerem, któremu się nie chciało dobrze zaparkować. Jeżeli
to prawo Kalego wyrzucimy z naszego słownictwa,
że swoje czyny, chociażby te najgorsze, będziemy
tłumaczyć, a oceniać i
krytykować i przypieprzać się do czynów innych ludzi,
no to niestety będzie potrzebne
prawo i będzie też potrzebna ziemska kara,
żebyśmy sobie po prostu na łby nie wleźli i
się po prostu nie pozagryzali
nawzajem. Yugi pisze:
„Sławku, mówiłeś kiedyś, że tworzyłeś kiedyś disco polo. Może
jakiś cover live? Majteczki w
kropeczki.”
Kochani, ja tworzyłem wiele projektów, które były nowatorskie.
Między innymi tak, oczywiście. Nawet z
kolegami żeśmy wspominali ostatnio tą przygodę.
Nawet się śmiałem do nich, że być
może byśmy sprzedawali teraz płyty w milionach
egzemplarzy w Chinach. Ale tak,
to był pomysł na robienie
muzyki właśnie
tej takiej może nie stricte discopolowej, ale jak patrzę na
początki disco polo, czyli piosenka „Bo wszyscy Polacy
to jedna rodzina”, czyli taka piosenka biesiadna
troszeczkę. To właśnie taki był pomysł, żeby
stworzyć te piosenki, które śpiewaliśmy na
wyjazdach pod namiot, na obozach,
na różnego rodzaju biwakach, rajdach, żeby
stworzyć właśnie w takich aranżach
z furgami, z perkusją, z gitarą elektryczną, z
jakimiś tam klawiszami. Więc może
majteczki w kropeczki niekoniecznie, ale
myślę, że „Bo wszyscy Polacy to jedna rodzina” jeszcze by spokojnie na
gitarce ci podegrał. Także jakbyś miał ochotę.
Tylko nie wiem jak z wokalem, bo ja się na to nie piszę.
Możemy się pobawić, ja nawet tam jeszcze
parę osób do zespołu mogę zwołać. Miałem
też pierwszą kawiarenkę internetową w Polsce
i pierwszy monitoring wizyjny, ale to już o tym opowiadałem.
Przemek: „Szkoda, że wielu ludzi nie ufa innym, tylko
uznają samych siebie za autorytet. Na przykład złodziej wie,
że kradzież jest zła i robi to, bo musi, żeby
przetrwać. Morderca zabija, bo ktoś mu
przeszkadza.” No właśnie to jest to,
co ja nazywam prawem Kalego. Stosowanie innej
miarki do swoich
postępków, do swoich czynów, do swoich działań,
a innej miarki do
oceniania innych. „Większość ludzi uznaje
współczucie innym za szczyt niemoralności i głupoty,
bo cierpienie przez innych
wykańcza duszę.” Cierpienie przez
innych wykańcza duszę. Duszy nic nie
wykańcza. Wykańcza prędzej nas.
I też, jak to mówię,
każdy ma prawo przetestować
swoją wytrzymałość. I też poprzez
testowanie innych programów i poprzez testowanie
innych teorii, poprzez wcielanie w
życie doświadczeń
albo prawd, które nie zostały wymyślone przez was,
jest tylko próbą poznania swojej
wytrzymałości. Coś mi się
przeminęło. A, tutaj. „Większość ludzi uznaje...”,
dobrze. „Nasza cywilizacja nie dorosła do tego, żeby
tworzyć wspólnotę, bo ludzie są zbyt tępi,
żeby zrozumieć, że są częścią i fragmentem całego
organizmu, który żeby mógł funkcjonować
wymaga
współpracy. Aby zapobiec piekłu na ziemi, to
70% ludzi powinno być bezpłodne i nie
powinni mieć dzieci. I debile i
niedorozwojowe powinni być sterylizowani i nie
byłoby takiego piekła na ziemi, jak jest teraz.” I
tu jest sedno kwestii, gdzie człowiek nie zawsze wolny wybór,
jaką drogą może iść. Albo idzie drogą, która
prowadzi ku niebu, albo wybiera drogę, która prowadzi
do zakracenia. I
najczęściej cierpią na wszystkim niewinne dzieci, które są
owocem nieodpowiedzialnych i głupich rodziców. Powiem,
co ja powiem. Powiem prawdę, powiem to, co
myślę. Taki głos w dyskusji też jest potrzebny.
Natomiast i z przykrością to powiem,
ale w procesie
ewolucji i w procesie rozwoju świadomości,
póki nie dojdziemy
jako ludzkość do podobnych poziomów
świadomości, to te skrajności też będą
potrzebne. Niestety dla
nas będą potrzebne. Bo
gdyby nie krzywda innych,
wiele dojrzałych dusz nie mogłoby się rozwijać, ponieważ nie
miałyby na kim
testować swojego współczucia, obrony praw
innych, poczucia sprawiedliwości, wcielania
przeróżnych szlachetnych wzorców,
rozwijania świadomości ludzi i też
testowania swoich własnych emocji.Więc
poniekąd nie mamy wpływu tutaj
jakiegoś wielkiego ani tą audycją, ani
telefonem pani Kasi, ani tym,
co robi. Niby nie mamy wielkiego wpływu, ale
tak na dobrą sprawę im szybciej
ludzkość osiągnie podobny poziom świadomości,
tym szybciej te wszystkie właśnie cierpienia
na Ziemi dobiegną końca. A
tak naprawdę to właśnie eskalacja tych
cierpień jest też z punktu
widzenia rozwoju świadomości
takim totalnym przyspieszeniem, ponieważ
teraz nastąpił ten moment, kiedy dusze
zostały tak jakby podzielone. W różnych
ciałach dokańczają potrzebne
doświadczenia, żeby wejść na następny poziom.
Więc ta eskalacja tych nieszczęść, tych
problemów jest też
dowodem na to, że pewien etap się kończy.
Marzenka skomentowała to troszeczkę inaczej:
„Dokładnie. 20 lat temu myślałam zupełnie inaczej i
kierowałam się zupełnie innymi powodami niż teraz,
więc nie mogę się winić”. To Marzenki
komentarz chyba jest do tego,
żeby sobie wybaczać. „No a zrozumienie
jest poprzez doświadczanie. I tu się krąg
zamyka”. Tak, domyka się krąg, bo to jest
krąg logiczny. Jeżeli nie doświadczymy, to nie
zrozumiemy.
Natomiast możemy
zrozumieć bez doświadczania. Możemy,
jeżeli pozbawimy naszą
podświadomość tej bez
nieograniczonej władzy, bo
to podświadomość pcha nas w doświadczenia. Natomiast
pamiętajcie, że dusza jest cały czas z nami. I dusza, i
świadomość z tego płynąca. Jeżeli
przestaniemy reagować instynktem podświadomości i
będziemy w sytuacji, w której ktoś
nas wyprowadzi z równowagi. Jeżeli nie
zareagujemy podświadomością, czyli nie
fukniemy na niego, nie wylejemy, że tak powiem, swojego
żalu, słowotoku przeplatanego
różnymi słowami, które kiedyś były uważane za
przekleństwo, a teraz są już w
popularnym użyciu. Jeżeli nie wywalimy tego
worka emocjonalnego na niego, tylko damy sobie trzy
sekundy i powiemy: „Dobra, okej, powiedział, co chciał. Wniosek
z tego, nie ma sensu dalej kontynuować tej
znajomości”. To jest też doświadczenie i to
jest zrozumienie, że walka zawsze niesie ze
sobą ofiary. I w takiej walce to my
jesteśmy ofiarą. Bo nawet jeżeli wygramy tą
dyskusję słowną, to wygra nasza podświadomość.
To ona odniesie sukces. Natomiast my
przegramy, ponieważ dotąd będziemy ćwiczyć kłótnie,
aż zrozumiemy, że one do niczego nie
prowadzą.
Przemek: „Dzieci najwięcej cierpią w wyniku
nieodpowiedzialności rodziców, ale również w wyniku różnych
złych rzeczy, które są krzywdzone”.
Przemku, ja z przykrością muszę ci powiedzieć, ponieważ jest to
audycja o świadomości i o
podświadomości,
i o duszy, i o szczęściu, i o takich różnych
klimatach, to powiem ci tak: jednym
z głównych założeń naszej wspólnej tutaj ustalonej
teorii jest to, że
dusza wybiera miejsce i
czas urodzenia dziecka. Więc tak
naprawdę, jeżeli dziecko jest
krzywdzone — ja wiem, jak to zabrzmi. Ja wiem, jak to
zabrzmi. Ja wiem, że wiele osób się z tego powodu
obruszy. Tak naprawdę poniekąd
to doświadczenie jest mu do czegoś potrzebne.
No dobrze. Jubi napisał: „Ja to
mówię element wyparcia”. I tu jest jeszcze jeden
komentarz: „Dobrze mówi. Tak właśnie ja funkcjonuję.
Sztuką jest dać się prowadzić”.
To być może już był telefon
Kasi. „Dokładnie.
Banie się własnej wyobraźni i wykręconych filmów,
ale bez emocji żyją na przykład psychopaci,
mordercy. Jak to słuchaczka
wytłumaczy?” Nie dobrnęliśmy do tego momentu. Ja
sobie tam wynotowałem
o tym blokowaniu emocji, ale w końcu nie wiem,
czy żeśmy na ten temat w końcu
powiedzieli. Mobil pisze: „Słuchaczka ma rację, bo nawet
Jackowski mówi, że nie należy
się angażować w życie w toksycznym
środowisku, bo o czym myślimy, takim się stajemy.
Bo jak patrzymy się w zło, to zło dotyka nas,
a jak patrzymy się w dobro, to dobro
dotyka nas”. Nie
znam tej wypowiedzi Jackowskiego, więc ciężko mi się do niej odnieść.
Marzenka pisze: „Jubi, a skąd ty wiesz, czy żyją bez emocji?
Oczywiście chodziło o psychopatów. Ja rozumiem, że jest to
delikatny wykręt. Zrozumieć można na różne
poziomy opuszczania ciała. To jedna z metod, nic
więcej”. Tu się całkowicie z Jubim
zgadzam.
O, tutaj kolejar nam się odezwał.
Kolejar pisze: „Ja mam problem. Rok temu wyrzuciła mnie
narzeczona na ulicę, realnie na zdechnięcie. Cudem dotąd
przetrwałem. Ale problem inny.Ona
wie, że potwornie się zachowała, ale reaguje
myślami samobójczymi i kolejnymi
próbami samobójstw. Nie
chodzi tu tylko o mnie. Ona wiele osób źle
potraktowała. To jest osoba na lekach i
z rozpoznaną psychozą dwubiegunową. Dobija mnie
to, że nie da się rozmawiać z nią duchowo. Ona wyznaje
skrajny materializm. Mózg nie ma żadnej duszy, po śmierci jest
nic. Obawiam się, że jak ona w końcu skutecznie się zabije, to będzie jej
straszyć ludzi. Klasyka.
Powiem ci tak: poruszyłeś, przyjacielu, temat bardzo
obszerny i tu się nie da go
skomentować jednym zdaniem,
a też nie chcę cię zostawić całkiem bez
odpowiedzi. Ale tak, to jest poniekąd klasyka.
Zresztą szantaż emocjonalny jest
domeną dusz dziecięcych. Takie
zachowania i przenoszenie odpowiedzialności na
innych to jest typowe dla dziecka. Niedoszukiwanie się
winy w samym sobie, niewidzenia żadnych
powodów,
brak krytycyzmu wobec własnej osobowości,
swojego postępowania. To jest klasyczne
dla dusz dziecięcych.
A czemu ty wybierasz do
swojego otoczenia dusze dziecięce?
Najprawdopodobniej to wynika z takiego powiązania, że dusze
dojrzałe i dusze stare, które są najbardziej
pozbawione radości
życia, takiej
beztroski życia bardziej. Bo
radość życia polega na czymś zupełnie innym, ale
takiej beztroski życia, a
jednocześnie potrzeba opiekowania się i przekazywania komuś
swojej wiedzy bardzo
często przyciąga do związków
dusz starych i mocno dojrzałych
dusze dziecięce po to, żebyśmy mogli się
rozwijać jako ci opiekunowie, a jednocześnie czerpać tę
beztroską radość
dziecięcą, energię, której nam już czasami
brakuje. Więc
do momentu, dopóki moim zdaniem nie
nauczysz
się sam sobie tej energii dostarczać i nie zaczniesz
dbać o samego siebie, to będziesz wybierał kolejne
partnerki,
które będą wymagały opieki. Aktoru o
życiu duchowym nie będą miały zielonego pojęcia. Więc
musisz się przede wszystkim, jeżeli chcesz rozwikłać ten problem i
uniknąć następnych takich doświadczeń,
zastanowić nad sobą,
nad swoimi intencjami. Dlaczego akurat?
Co w tej kobiecie ci się podobało rok, dwa, trzy,
pięć lat temu, że postanowiłeś dokonać
takiego wyboru i z nią się związać? Nad
swoimi intencjami. Nie nad jej, tylko nad swoimi.
Zawsze odpowiedź na takie pytania jest w nas. Nie w
innych, tylko w nas. Inni są odpowiedzią. Pytanie
dotyczy nas.
Marzena Lu. Marzenka pisze. A, Jubi odpisał
Marzenie: „Nie wiem, dobre pytanie. Tak tylko wnioskuję”.
Marzenka jeszcze pisze: „Jubi myślisz,
że taki morderca nie kara się w trakcie zabijania i gwałtu
na trupie? Nie jara się”.
Ja akurat wolę
się fascynować i
zastanawiać nad osobowościami
pozytywnych postaci.
Zwłaszcza że też ostrzegam, że każde
takie angażowanie się w próbę
rozkminienia umysłu psychopaty,
zwłaszcza przy dość
dużej empatii naszej wewnętrznej,
stanowi dla nas zagrożenie, że zbyt bardzo
zaangażujemy się w zrozumienie i
niechcący zupełnie możemy
sobie zafundować jakieś doświadczenie, które niekoniecznie
jest nam
potrzebne. Tylko ostrzegam, jak ktoś lubi hardcore.
Nie musimy dawać się krzywdzić i wykorzystywać. Musimy
postępować tak, aby nie wstydzić się swoich wyborów
przeciwko głupocie narodu. Na razie
niewiele zdziałamy, ale w prywatnym życiu jesteśmy
kreatorem. Nie wiem,
co tu odpowiedzieć na to pytanie. Tak, w naszym prywatnym życiu
jesteśmy kreatorem.
Jeszcze raz, kochani, przypomnę: jeżeli coś
możemy dla świadomości ludzi
zrobić, to oprócz gadania możemy dać tylko
przykład swoim postępowaniem. Bo
najchętniej się siedzi. Ja też lubię z wami rozmawiać, ale
jednocześnie staram się w
życiu, w tym otoczeniu, w którym przebywam, dawać świadectwo tego, że to,
co mówię, nie jest tylko jakąś teorią, którą stosuję dwie
godziny w tygodniu w życiu. Tylko
staram się według tych samych
zasad postępować również w życiu
codziennym. To nie jest wymyślona poza
na
okoliczność audycji
radiowej.Tak
na dobrą sprawę, to mówię: zamiast gadać. Gadać
trzeba, trzeba mówić, trzeba rozmawiać, trzeba wyjaśnić, trzeba
dyskutować. Ale tak naprawdę najwięcej roboty
robią ludzie, którzy
dają przykład swoim
postępowaniem. Bo wiecie, jak się czyta
komentarze, na przykład
ludzi
uchodzących, którzy wrzucają piękne posty,
robią fajną otoczkę na swoich
stronach z mądrymi, filozoficznymi,
bardzo pięknymi
tekstami, a następnie czyta się ich komentarze
pod wypowiedziami innych ludzi
bądź pod postami, gdzie
przekleństwa lecą jedno za drugim. I
teraz ja czuję lekką
dysharmonię.
Marzenka pisze: „Ale się cieszę, że pani Kasia zadzwoniła”. Ja też się bardzo
cieszę. Myślę, że większość słuchaczy się ucieszyła
z telefonu pani Kasi. Pani Kasiu, bardzo dziękujemy
jeszcze raz. Jubi
pisze: „Każdy ma własną drogę. Grunt, żeby iść zgodnie
ze swoją wolą. Naszym zadaniem jest
przezwyciężenie efektu skrajnego indywidualizmu
skutkującego egoizmem, chciwością i
podziałami i próbowanie
zjednoczenia”. Nie wiem, czy
wszyscy mają takie
zadanie. Bardziej mi się podobało wcześniej
bardziej biblijne określenie: „Kochaj bliźniego swego jak siebie
samego” albo „Nie czyń drugiemu, co tobie
niemiłe”.
Bo to już troszeczkę mi
polityką zajechało.
Jubi dokończył zdanie, więc
przeczytam je całe: „Każdy ma swoją drogę. Grunt, żeby iść zgodnie ze
swoją wolą i w prawdzie
sobą. Amen”. I tutaj
e-mobil: „No właśnie, całe szczęście, ale przy naszej
cywilizacji to graniczenie z cudem. Ale wiara
czyni cuda”. Bardzo mi się podoba ten ostatni akcent tej
wypowiedzi. Ja też tak uważam, że
wiara czyni cuda, a poza tym zabrnęliśmy już tak
daleko, że głupio by było to teraz spieprzyć.
Przepraszam bardzo.
Marzenka napisała: „Bu! To ja
zbyt daleko mieszkam. Foch
babski z przytupem z uśmieszkami”.
Być może
będę miał
propozycję, bo nie
ukrywam, że zależy mi
też na największym
gronie odbiorców
i uczestników tego
doświadczenia mojego, bo
uważam, że jest to świetna
metoda samopoznawcza dla każdego
człowieka. Tak naprawdę
uświadomienia sobie w pewnym sensie swoich
własnych lęków, zdania
sobie sprawy, że one nie są wcale żadne wyimaginowane,
że to, co my nazywamy charakterem jest tak naprawdę zbiorem,
czy osobowość jest zbiorem przede wszystkim
poglądów, wzorców, które służą w
naszej podświadomości wyprodukowaniu naszych lęków i
ograniczeń. Oczywiście to nie jest żadna jej robota
celowa, to
ludzkościowo jesteśmy
tak skonstruowani. Zresztą
nie wiem, czy to na tym etapie, ale okej, rzucę
taki temat przy okazji tego postu. Gdyby
na przykład zebrała się grupa
kilku osób w jednym miejscu, w
jednej miejscowości, która byłaby
zainteresowana tym eksperymentem, to wtedy
łatwiej byłoby mi się w
jedno miejsce przemieścić
i zorganizować na przykład takie spotkanie
w jednej miejscowości.
Więc jeżeli byłoby takie zainteresowanie,
to kontaktujcie się ze mną i będziemy zastanawiali się, jak to
można by było
ogarnąć organizacyjnie i
logistycznie. E-mobil:
„Każdy...” Bo mnie się tutaj
przewija. „W każdym człowieku kryje się pełnia geniuszu.
Niektórzy ujawniają go więcej niż inni, bo są
go bardziej niż inni świadomi. Ta świadomość czyni
z nich mistrzów, podczas gdy
nieświadomość więzi innym”.
Powiem tak: świadomość daje pewność,
też w pewnym sensie pewność siebie. Aczkolwiek
cały czas na naszej drodze na pewno będą ludzie, którzy
będą tą pewność siebie próbowali zachwiać
i pokazać nam, że nic nie wiemy.
I też kochani, uwierzcie mi, ci, którzy
grzebią, siedzą, szukają,
mantykują, czytają,
oglądają, tak naprawdę szukają informacji o
samych sobie. I w 90% to się
zawsze sprowadza do tego, żeby
przekonać samych siebie, że to, co czujemy,
jest prawdą.Szukamy najczęściej
potwierdzenia tego, co czujemy w innych
źródłach. A później, jak już zatoczycie to koło,
zrozumiecie, że tak naprawdę to
szukaliście tylko potwierdzenia. A i tak wszystko to,
cała ta prawda i cała ta wiedza gdzieś już w
was była. Zwłaszcza że to też,
co powiem, nie będzie zbyt miłe, ale
inteligencja
to jest umiejętność wykorzystania wiedzy,
którą się posiada. Sama wiedza
jeszcze do naszego życia nic nie wnosi oprócz
posiadania wiedzy. Sztuką jest umieć tą
wiedzę wykorzystać z pożytkiem dla samego siebie.
Jubi pisze: „Szkoda, bo wczoraj byłem niedaleko Warszawy”. Proszę
bardzo. Faktycznie
szkoda, bo z
przyjemnością bym się przede wszystkim
spotkał, ale może coś odlecę, to
nie ucieczę. Emobili pisze: „W ciemności, bo każdy
nosi w sobie klucz, który otwiera świadomość. Nie ma znaczenia,
gdzie aktualnie jesteśmy, ponieważ cały czas w
tej samej chwili przebywamy równocześnie
w niejednej sferze istnienia”.
Coś mi się tutaj przemówiło.
I teraz
znowu się pojawia
pytanie: dlaczego nie użyjemy tego
klucza? Co
nas powstrzymuje przed użyciem tego klucza?
I dlatego twierdzę i będę się przy tym upierał, że
gwarantem tak naprawdę naszego
rozwoju jest nasza zwykła ludzka
podświadomość, bo to ona pcha nas w
przeróżne doświadczenia. I to podświadomość
jest tak jakby naszym przeznaczeniem. To ona
określa nasze przeznaczenie.
Emobili tutaj jeszcze pyta mnie: „Sławku,
czy słyszałeś o upośledzonych geniuszach, jak na przykład
Kim Peak z chorobą zespołu
Savanta?”. Oj nie, niestety nie. Jeszcze do tego nie
dobrnąłem. „Autyzm
to choroba, która nadaje niezwykły charakter i daje nam
najwyższą mądrość i rozwój niż inni zwykli
ludzie. Do tego jest potrzebna
silna świadomość”. Powiem tak: jest coraz więcej dzieci
autystycznych i to jest dla mnie też
ciekawostka.
Jeszcze nie jestem w stanie
nic sensownego na ten temat
powiedzieć. Znaczy nic, co byłoby na tyle poukładane, żebym wam o
tym mówił. Ale w
tym też nie ma przypadków.
Marzenka z uśmiechem: „A ja
Sławku dwie godziny przed komunią kopałam piłkę i wpadłam pod tira
i naturalnie musiałem wyciągnąć
boludy no i unurąsałam dupsko w
smarach i sukienka do wymiany.
Mnie tata uratował”. Widzę, że tak,
przez podobne.
I tu jest dalszy komentarz z Kubana. To już był
żarcik taki. Oczywiście, że tak to odbieram. Za dużo tutaj fajnych,
sympatycznych emotek, ale tym, którzy nie czytają tych
komentarzy, to powiem, że to taki
żarcik. „Mechaniczne uszkodzenie
mózgu przy zachowaniu silnej świadomości i skupieniu
daje nam nadludzkie możliwości, tak zwany genialny umysł, a
hamuje nasz
rozwój logika i sugestia”. I cały
czas kręci się wszystko
właśnie w
tym samym obszarze.
Dzieci do tego szóstego, siódmego roku
życia żyją
w zakresie fal mózgowych, w tych theta, gdzie
bodajże theta i jeszcze jakieś tam,
które bardziej
pozwalają naszej świadomości na
funkcjonowanie, dokonywanie wyboru i tak
dalej. Są tak jakby pod opieką duszy.
Natomiast później ten rozwój
podświadomości, wykształcanie się wzorców
podświadomości, to wszystko właśnie
wytłumia, hamuje i nie dopuszcza do głosu.
Tak że tak, nasz rozwój, ten cywilizacyjny, nasz rozwój
życiowy, ten zwykły,
właśnie powoduje, że coraz bardziej
z każdym rokiem wzorce
świadomościowe zostają zastąpione wzorcami
podświadomościowymi. Dlatego dzieci inaczej
odbierają. Na przykład często biorą na siebie
winę za rozwody
rodziców, ponieważ nie rozumieją tego w sposób
ludzki, tylko widzą jakieś kłótnie, jakieś
tragedie, jakieś nieporozumienie. I często myślą, że to z ich powodu,
ponieważ też za dziecka na przykład często patrzyli, jak
rodzice kłócą się, kto ma je na przykład przewinąć, kto ma je nakarmić,
kto ma do niego wstać. Jest zupełnie inny sposób
pojmowania świata przez pryzmat duszy,
a inny jest przez pryzmat podświadomości.
Koleja, ja nie będę tutaj
tego wyciągał, co ty napisałeś na
antenę. Natomiast
gdybym ci w tym momencie przyznał rację, to wszystkie
26 czy już może, nie wiem, 27 odcinek dzisiaj
będzieMusiałbym
poprosić pana Marka o wykasowanie go z YouTube'a, ponieważ nie
miałby sensu. Od 27 odcinków mówię o
jednej rzeczy: w każdym momencie możesz
swoje życie zacząć kreować, wziąć za nie
odpowiedzialność. I to jest sensem tych wszystkich audycji,
żeby przekonać, powiedzieć, pokazać,
udowodnić, że każdy za swoje
życie odpowiada. Nie ma żadnych wyroków,
nie ma żadnych rzeczy,
które są nieodwracalne. Nawet śmierć nie jest
końcem, tylko początkiem
następnego etapu. Więc jeżeli
uwierzyłeś w to, to zrobiłeś sam z siebie
wroga. Sam sobie jesteś wrogiem.
Ja uważam, że to wszystko da się
zmienić. Tylko musisz
przede wszystkim chcieć.
Jubi tutaj napisał, że chodzi mi o to, że jest taki
ogólny plan, szkielet, a reszta się pisze na bieżąco, bo jest zbyt
wiele zmiennych, alternatywnych rzeczywistości,
bycia w wielu miejscach jednocześnie i wszystko jako
całość ma wpływ na
poszczególne jednostki w każdych wymiarach.
Fajnie o tym pisze Nieradzik.
Nie znam, ale cieszę się, że też z innych
źródeł płynie
potwierdzenie tego.
A tu drugi wątek, który Marzenka podtrzymuje za
mobilem: gościu bez połowy mózgu dał
radę wrócić do normy. Są przypadki, że kręgosłup
przejął rolę
mózgu. Mówi, pisze: „Pozdrawiam ludzi uznawanych za chorych
psychicznie, ale w tym sensie, że pomimo
niepełnosprawności pokonują bariery i ograniczenia i
pokonują granice wytrzymałości.
Przystopuję trochę z komentarzami, bo za dużo się
rozpisuję.” Nie przejmuj się,
jesteśmy
przyzwyczajeni. Natomiast zgadzam się
całkowicie, bo każde
przekraczanie pewnych barier pokazuje, do
czego jako ludzie jesteśmy zdolni. A
wszystko to, co ktoś pokaże, że
można, poszerza nasze
horyzonty, naszą świadomość jako ludzi. I też
pokazuje kuprze się znowu naszej podświadomości,
że są inne rozwiązania.
Jubi pisze: „Prawda jest taka, że wszystko już się dawno
temu wydarzyło, a my jako
istoty wielowymiarowe mamy zdolność do
kreacji i tworzenia alternatywnych rzeczywistości.
Dlatego napisałem, że dusza
tworzy tylko szkielet, a my możemy
dochodzić różnymi drogami, ale na koniec i tak dojdziemy do
celu. Kwestia tylko, jakim sposobem i jak długo
będziemy się bawić w naszej
iluzji.”
Rozwijamy się. To, co powiedziałem,
rozwijamy się wszyscy i zawsze. Pytanie,
jak długo to będzie trwało i ile
sobie przygód
zafundujemy po drodze.
Jubi dopisał:
„Osoby chore są bardziej dojrzałe duchowo niż niejeden
z nas.
Trzeba mieć odwagę, aby zejść w te materie i na
tak niski poziom. Każdy człowiek jest
chory psychicznie i mam ku temu
argumenty.”
Jednak Jubi ma ściągę do tego disco polo, co?
Miała matka syna. Znowu mnie się
przesunął ekran. Co my tutaj
mamy? Gdzieś tutaj
straciłem wątek.
„Jak patrzę na niektórych ludzi, to
czuję się upośledzoną kaleką.
Szczególnie na ludzi, którzy respektują patologie
społeczne i uznają się jako
autorytet.”
Z punktu widzenia społecznego całkowicie się zgadzam.
Natomiast z punktu widzenia
ewolucyjnego, tak jak powiedziałem, pewne
rzeczy są niezbędne dla naszego rozwoju.
Jubi pisze: „Sławku, wiedzę chciałoby się przekazać, ale nie za bardzo
jest z kim
rozmawiać. I tu jest problem.”
Myślę też, że
mnogość tego, z czym ja się
ostatnio nawet zetknąłem, powoduje to,
że ludzie interesują się tą
tematyką, tylko że
najprawdopodobniej jest
tego tak dużo,
że gdyby to było zawarte w pięciu książkach, to być może
połowa dorosłych ludzi by je
przeczytała. Ale przebrnąć przez to, co jest w
internecie i znaleźć tam coś
naprawdę wartościowego i się w tym
wszystkim nie zagubić, nie zgłupieć to jest
niezłe wyzwanie, więc myślę, że to też ludzi trochę zniechęca.
Póki jest jeszcze jakiś
sens w tym
i chętni do słuchania, to postaram się
to oczywiście robić.
Natomiast wy mi
dacie znać, kiedy przestać.
Just sell.
Uśmieszy.Yy, Jubi pisze:
„Traktuj innych tak, jak byś chciał być
traktowany. Ja taką zasadę stosuję”.
Ja też, ale od razu polecam
do tego włączyć
zasadę odrobiny
asertywności
i czujności, bo
jest jeszcze grupa ludzi, którzy będą
próbowali to wykorzystać.
Jubi się odniósł tutaj do wypowiedzi Kolejara.
Dobrze,
przepraszam, że się wyłączyłem na chwilę, ale czytałem
odpowiedź Jubiego na ten i
oczywiście nie będę tego
wyciągał na antenę. Cieszę się,
że po raz kolejny
się z Jubim zgadzamy. Więc
powodzenia Kolejar i trzymaj się chłopie,
bo wszyscy, że tak powiem, a
przynajmniej większość z nas przez takie
etapy w życiu swoim też
gdzieś przechodziła. W mniejszym lub większym stopniu. Ja mam
podobne doświadczenia. Natomiast
potrzeba opiekowania się bywa
czasami zgubna dla nas. Jeżeli
zapominamy o szacunku do siebie, o
miłości do samego siebie,
jeżeli nie
potrafimy postawić granic,
to nie dziwmy się, że ktoś to wykorzystuje.
To jest trochę tak,
jakby
stanąć na skrzyżowaniu i rozdawać
pieniądze. Trudno się dziwić, że ludzie będą je brali, jeżeli nic w
zamian się nie chce.
Emobil odpisał. Uprzedziłem, że tak powiem, tą
wypowiedź. Szkoda,
że na wszystkich to nie działa, bo nieraz swoim charakterem i dobrocią
byłem upokorzony i skrzywdzony, na przykład przez
kolegów ze szkoły, urzędników i tak dalej.
O tym właśnie wspomniałem. Bo
to tak działa. Jeżeli
mamy potrzebę dawania bez
świadomości często tego, że dajemy,
to nie dziwmy się, że ktoś po
prostu to bierze. Przede wszystkim trzeba mieć świadomość
swoich intencji, bo często, i tutaj będzie do
Emobila, za takimi
postawami też stoi oczekiwanie,
że ja tak robię i u ciebie się pojawia to samo.
Ja tak robię, więc chciałbym, żeby inni też robili.
To, co nawet dzisiaj z panią Kasią rozmawialiśmy,
albo z panem Markiem, już nie pamiętam,
że największe cierpienia są spowodowane naszymi
oczekiwaniami i największe rozczarowania. Jeżeli
nic nie oczekujesz, to nie będziesz rozczarowany.
Będziesz się cieszył, jak coś dostaniesz. Więc
jeżeli ty chcesz być dobry i miły dla ludzi,
ale oczekujesz w zamian tego samego, to
po pierwsze często spotka cię rozczarowanie, a po drugie
nie będziesz miał przyjemności z samego dawania,
tylko wchodzisz już w
rolę handlarza. Takiego: „Okej, dam,
ale...”. Albo pomyśl sobie:
„Jestem miły, bo lubię, bo sprawia mi to przyjemność,
bo tak chcę, bo to jest w zgodzie ze mną”. I nie zastanawiaj
się, czy inni też tego chcą. Nie masz
prawa od nich tego oczekiwać. Może oni chcą być markotni,
smutni, warkliwi, nieprzyjemni.
Natomiast ja zauważyłem, że nawet na tych
markotnych i najbardziej smętnych szczery,
radosny uśmiech zazwyczaj
jakoś rozluźnia atmosferę. Natomiast mówię, nie
masz prawa oczekiwać, że inni mają taką samą potrzebę jak
ty. Odpowiadasz tylko za to,
co ty robisz. A nie mając konkretnych oczekiwań,
nie będziesz ponosił też rozczarowania. I
pamiętaj o jednej zasadzie. Ja to zawsze
mówię ludziom, którzy próbują
przekraczać granice bądź wykorzystywać
moje dobro.
Mówię: „Podaj mi jeden powód, dla którego mam być
miły dla kogoś, kto jest dla mnie niemiły”.
Nie widzę w tym żadnej logiki. Jeżeli dasz mi
taki powód, to z chęcią go rozważę.
I to nie chodzi o to, żeby się uśmiechać, jak ktoś na nas opluwa,
bo nie ma powodu, żeby być miłym dla osoby,
która jest niemiła. Natomiast dawać to z
radości z bycia sobą, a
nie z chęci uzyskania tego samego od
innych. I tutaj mamy...
Co ja znowu, kochani, przewinąłem?
Nie wiecie przypadkiem? Nie wiecie, bo ja też
nie wiem, więc skąd macie wy wiedzieć?
Dobrze. Przepraszam was najmocniej, ale mój
laptopik już zaczyna, że tak
powiem, żyć swoim życiem.
Co ja tutaj mam? Kolejar pisał.
Jubi: „Tak, tak, to prawda. I to, co Sławek mówi. Nie ma
być już opiekunem młodych dusz”. Opiekunem
młodych dusz to raczej nie będziesz. One nie potrzebują opieki.
Ale na te dziecinne to uważaj. Cieszę się
z tego uśmieszku na koniec. Większość ludzi ceni
wygląd, a nie charakter i nasze
wnętrze.Jak byłbym Leonardo
DiCaprio, to byłbym niesiony na rękach, a jak
wpadnę w oko urzędniczce, to ona
by przymykała oko na
przepisy. Trochę nadinterpretacja,
ale
to jest tak, że
panowie zwłaszcza powinni zwrócić uwagę. Wam będzie chyba to łatwiej
ocenić. Chociaż ciężko mi powiedzieć, bo nie jestem kobietą.
To też
działa w drugą stronę, bo ładne osoby
bądź osoby, które uważają się za ładne, częściej się
uśmiechają i są bardziej pogodne i sympatyczne do ludzi.
To działa w dwie strony.
Osoby, które traktują się jak brzydkie czy
złe są smutne,
sfrustrowane i ciężej im
okazywać taką radość. Natomiast osoby
ładne tę radość okazują, więc efekt jest podwójny.
Można odwrócić sytuację. Nie trzeba się uśmiechać,
bo się jest ładnym,
tylko wystarczy się uśmiechać, bo się jest
fajnym.
Panowie gdzieś tutaj
toczą dalej dyskusję. Kolejny:
„W sobie widzę wiele baz. Wszystko zawsze
u mnie kończy się na siedem lub 13.
Siedem to czas zmian i zawsze jak coś pojawia się w moim
życiu sześć razy, to siódmy
jest momentem przełomowym”. W swojej dacie
urodzin masz trzy siódemki.
Nawet nasze zejście tutaj, data
narodzin nie jest przypadkiem.
To jest Jubi. Oczywiście, że nasze zejście tutaj, czyli data
narodzin nie jest przypadkiem.
W ogóle w życiu nie ma przypadków.
Jubi, tutaj optymistyczny komentarz. Ja od lalek to
uciekam.
Bardzo ciekawe określenie.
Dobrze, słuchajcie kochani. Tutaj pani
Kasia wniosła w
naszą audycję sporo
ożywienia z tego, co dało się
zaobserwować. W ten sposób
dobiliśmy
trzech godzin naszej audycji. Było tam trochę
jąkania i
zawieszeń z mojej strony, ale mam nadzieję, że pan Marek
to ładnie, pięknie wszystko poucina
i będzie super.
Cieszę się, że tak się dzisiaj fajnie z tą dyskusją
zrobiło, bo te dyskusje są
bardzo
merytoryczne
i w temacie.
Jest to na pewno dodatkowy
zastrzyk wiedzy i
informacji dla naszych
słuchaczy. Także dziękuję wszystkim uczestnikom
dzisiejszej czatowej
rozmowy.
Fajnie też, że są takie prywatne tematy, które się gdzieś tam
pojawiają. Też dziękuję za waszą odwagę, bo
mówienie
tego w eter i puszczanie tego w internet to jest
duża odwaga i świadczy o dużej
potrzebie zmian. Za
te wszystkie pozytywne,
miłe zmiany w waszym
oraz w moim życiu, bo przecież nigdy nie było tak dobrze, żeby nie
mogło być jeszcze lepiej,
trzymam kciuki.
Do zobaczenia może za tydzień.
Co wy na to, panie Marku? Mamy jakiś grafik?
Damy się radę tam gdzieś wcisnąć co tydzień?
Wcisnąć to się możemy w każdy poniedziałek.
Dobrze. Czekałem, kiedy
pan powie: „Nie, są ciekawsze tematy audycji. Następni się
rwą. Słuchacze powymyślali swoje tematy”. A powiem
OK, dobra, to ja sobie zrobię trochę wolnego. Ale widzę, że jeszcze nie.
Aczkolwiek kilku
słuchaczy z chęcią bym
namówił do
poprowadzenia przynajmniej jednej raz na jakiś
czas audycji, bo też widzę, że mnóstwo do
powiedzenia ludzie mają.
Dobrze, panie Mareczku. Kończmy zatem z
honorem, godnością i dumą dzisiejszą
audycję. Ja jak zwykle panu podziękuję za towarzystwo,
opiekę techniczną i w ogóle za sam pomysł.
Kochani, za was nieustająco trzymam kciuki.
Uważajcie na siebie jak zawsze i do zobaczenia
już za tydzień, w następny poniedziałek.
Trzymajcie się. Mówił te słowa do państwa jak zawsze
gospodarz audycji „Świat oczami duszy” pan Sławek
Bączkowski. Oczywiście jak zawsze
zachęcamy gorąco do sięgnięcia po książkę pana
Sławka „Czy można oszukać przeznaczenie, czyli po
co człowiekowi dusza”. Zachęcamy do zainteresowania
się także eksperymentem prowadzonym przez pana Sławka.
Jeżeli coś komuś umknęło, to oczywiście będzie można odsłuchać sobie
tę audycję z archiwum i sobie powtórzyć,
co tam potrzebujecie. Na razie
kończymy powolutku nadawanie na dzisiaj.
Audycję jak zawsze od strony technicznej obsługiwał Marek Sęk
"Ivellios". Radio Paranormalium, paranormalny głos w
twoim domu. Dobranoc i do usłyszenia
ponownie już za tydzień.
Produkcja i realizacja Radio
Paranormalium.
www.paranormalium.pl