Rozmowy poza ciałem. Dziś w Radiu Paranormalium zapraszamy do wysłuchania ciekawej
rozmowy z jednym ze
słuchaczy, który postanowił podzielić się całą serią niezwykle ciekawych historii
zahaczających między innymi o OOBE, prekognicję,
telepatię, a w niektórych przypadkach również o abdukcje. Co ciekawe, część z tych
historii wydaje się
łączyć się ze sobą. Sporo tych historii łączy się z przekazami myślowymi, które po
jakimś czasie się sprawdzały, zaś pewne
swoje przypadłości zdrowotne słuchacz wiąże z owym wyciąganiem z ciała, którego
szczególnie często doświadczał w dzieciństwie.
Posłuchajmy jednak całego zapisu rozmowy. Właśnie tutaj, właśnie teraz.
Mam. Wie pan co? Ja mam kilka właśnie dokładnie pięć, sześć historii do powiedzenia
właśnie w tym temacie, którym się Radio
Paranormalium zajmuje.
Mhm.
Którego jestem właśnie słuchaczem od dwudziestu dwóch lat. I teraz może.
Yy. Wie pan co, rodzaj tych historii po prostu ja mogę zacząć opowiadać,
dobrze?
Mhm. Dobrze.
Czego one dotyczą? One dotyczą przede wszystkim mojego, mojego życia. To jest dziwne
rzeczy, które się zdarzyły w moim życiu. Dokładnie pięć historii, które
w zasadzie. Co składają się w jedną całość. I rodzaj tych
historii to jest wie pan, to jest jakieś w sensie jakaś siła zewnętrzna po prostu
kieruje moim życiem, krótko mówiąc.
I to jest tak zaczęło się to chyba jak miałem dziewięć lat. To był sześćdziesiąty
piąty rok.
Który to mógł być rok?
Sześćdziesiąty piąty dokładnie, bo jestem pięćdziesiąty szósty rocznik.
Mhm.
I teraz tak te rzeczy ja po prostu wychodziłem z ciała pięć, sześć razy. I teraz
tak gdyby. Wie pan co? Gdyby to się stało dwadzieścia lat temu, piętnaście, to
mógłbym myśleć, że to jest jakieś autosugestie,
bo się tymi rzeczami interesuję, się naczytałem i tak dalej, prawda?
Mhm.
Ale te to już, już w sumie z pięćdziesiąt. Dokładnie pięćdziesiąt to chyba trzy lata
temu. To jak pan rozumie, nie, nie, nie było internetu, nie było wszędzie radia na
ten temat się w ogóle nie rozmawiało i tak dalej. Także to
po prostu mi się zdarzyło, tak?
Mhm.
To nie są jakieś w sensie, że coś, coś mi się wydawało. Dziwność tej rzeczy polega
na tym. Znaczy
tak. Ja myślałem, że wychodziłem. Znaczy na pewno byłem cztery, pięć razy poza
ciałem, tak? To nie
ulega wątpliwości. Tylko teraz tak. Dziwność i zagadkowość tej sprawy polega na tym,
że ja zostałem, zanim zostałem. Aha,
i myślałem, że wychodziłem. Nie, nie wychodziłem. Jak, jak wie pan, jak przemyślałem
to wszystko. Ja po prostu przez kogoś, czy przez
coś moja świadomość była cało wyjmowana z ciała. Ja to tak oceniam dzisiaj.
I zanim to nastąpiło, to ja zostałem do tego przygotowany, żebym się nie wystraszył.
Tak
jak to dzieci, nie? To tak dosłownie się dzieci przygotowuje. Się idzie na zastrzyk
czy do dentysty, to się tam coś tego mówi, nie? A to miś dostanie,
zastrzyk, a to to. Się nie bój i tak dalej. Ja zostałem w ten sposób przygotowany.
Zawsze to się działo w nocy
i to było, się działo na przestrzeni. To było takich nazwijmy to seanse jakieś
jedenaście, dwanaście. To jest takie słowo,
wie pan, takie moje słowo, nie? I to się działo w tym czasie. Jak myślę około pół
roku. To było kilka miesięcy. To nie było
jednorazowe czy jednej nocy tam w ciągu tygodnia. I, i zaczęło się w ten sposób, że
w czasie snu ja wiem, że na
pewno nie spałem, ale też nie mogę powiedzieć, że bym po prostu taki świadomy jak
teraz, że nie śpię, nie? W każdym
razie w głowie, w mojej głowie wyświetlał się taki kilkunastosekundowy film.
Widziałem ekran i to było tak
wie pan, dzisiejszym językiem to bym nazwał to, że to jest tak w technice 3D. Tak to
się zdaje się nazywa. Się to zakłada te okulary, że się tam się czuje, jakby się tam
było w akcji, prawda? Jak się nie mylę.
Tak. I to był taki kilkusekundowy film kolorowy. Niemy, ale kolorowy.
Co wtedy wie pan, już telewizory były to człowiek telewizję widział, prawda? Ale to
było czarno białe wszystko. To był kolorowy film. I co przedstawiał?
Dżunglę, polankę w dżunglę. I, i przelatywał yy koliberek. To kilka razy przeleciał
tam
z powrotem. To było wszystko w kolorze i się kończyło. Ja wiem, że nie spałem, bo po
takim każdym zwiedzili to seansie
zawsze mówiłem: "no dobrze, to teraz będę dalej spał." Także to byłem po prostu
świadomy. Byłem tego tak? Że to jest coś innego. I za proszę
pana, za powiedzmy za t. I to, i to. To było tak z trzy, cztery razy.
I powiedzmy za trzecim, czwartym razem ja zacząłem to analizować jako dziecko, nie?
Że ten koliberek, coś mi ten koliberek
tego. Ee coś mi nie pasowało z tym koliberkiem, ale to było. Wie pan co taki każdy
taki, każdy
projekcja to było może nie chcę panu w tej chwili powiedzieć, ale co tydzień, co
dwa. Coś w jakimś przestrzeni czasu, bo to było wszystkiego, wszystkiego było
jedenaście i to zajęło tak mniej więcej pół. To się odbywało w ciągu pół, pół roku,
prawda? Bo to wiem, że się tak zaczęło
latem, a skończyło się zimą już.W bardzo dziwny sposób zresztą. Byłem trzy razy.
Także ja się z tym koli-koli-koliberkiem
po-oswoiłem, prawda? I bodajże za, bodajże to minęło wiele lat. No.
Za czwarty i piąty raz to było tak, że oczywiście było to samo. Koliberek. Tylko ja
zorientowałem się, że to nie jest koliber, to jestem ja. Że to ja latam. Jakkolwiek
by to nie brzmiało moja świadomość,
wiedziałem, że to jestem ja. Ja jestem tym koliberkiem. Czy takim wie pan, tak: „O!”
Jakie zdziwienie.
Nie wywołało u dziecka, ale zupełnie był refleksyjnie. Zastanawiałem się dlaczego,
po co, jaki cel i tak dalej. Tylko taki był zdziwiony, że
to przecież to ja latam. To nie jest żaden koliber, tylko ja jestem. Ale ciągle
widziałem tylko koliberka, tylko wiedziałem, że to ja jestem tym koliberkiem.
I to może były następne dwa czy trzy tego rodzaju projekcje, tak? Później, nie wiem,
czy to w tym
czasie był regularny. Tego nie jestem panu w stanie powiedzieć, ale tak mniej
więcej. Nie wiem, za jakieś dwa tygodnie
coś takiego było. Ja wtedy nie zapisywałem nawet w ogóle o tym nie myślałem. To się
działo i ja po prostu się działo i w porządku, tak? I teraz tak następnym
razem to ja znalazłem się poza ciałem. To wiem na pewno. I byłem czystą myślą.
I pan na pewno wiele, wiele tych słyszał relacji o samym wyjściu z ciała, prawda?
Jak one wyglądają mniej więcej. Że tam niektórzy
tam są na sto, jak są bliscy śmierci, to na stole operacyjnym, tam gdzie są w
mieszkaniu, gdzieś tam latają nad miastem, cokolwiek. Ja byłem
absolutnie w czarnej, pustej przestrzeni. Ciemna przestrzeń, nic więcej. Ciemna
przestrzeń i ja jako myśl. I to mnie nie wystraszyło, nie zdziwiło. Prawdopodobnie,
prawdopodobnie dlatego, że już były te poprzednie
te. Ja byłem na to niejako przygotowany, chociaż nikt nic nie tłumaczył, nic mi nikt
nie mówił, prawda? I tylko miałem jeden problem.
Mój problem polegał na tym, że ja nie wiedziałem, ile mnie jest. Taki wtedy miałem
problem. Wie pan, każdy jest świadomy
swojego ciała, prawda? Każdy wie, że ma ciało. Ja tu nagle bym. Ja wiedziałem, że to
jestem ja. Tylko że nie miałem ciała. Nie
zastanawiałem się. Takie, takie myślę, nie? No dobrze. Mnie nie dziwiło, co ja tu
robię. Dlaczego tak jest? To jedna rzecz. Nadziwiło się, że, że, że nie mam
ciała. Tylko jedna rzecz. Ale ile mnie jest? Ja to pamiętam dokładnie, jakby dziś
wczoraj było, prawda? Ile mnie
gdzie jest? Ja się tego bałem. W sensie jakby powiedzieć wystraszyłem się, że, że,
że ja nie wiem, ile mnie jest. Tak to wtedy odbierałem, prawda?
W sensie, że nie miał pan pewności, jaka część pana jest w jednym miejscu, a jaka w
innym?
Tak. Ile mnie jest. Dokładnie tak. Dokładnie. Proszę, proszę, proszę mnie, proszę
mnie po prostu po- naczy w sensie pytać, jeżeli pan coś niejasno
tłumaczę, prawda? Bo staram się wytłumaczyć jak najprostszymi słowami, prawda? Nie,
był taki problem. Ile mnie jest? Do-dokładnie tak, jak się słyszy
pytanie, nie? Zastanawiałem się, nie? Bo każdy wie, że ile, ile go tam jest. Ma
ręce, nogi. A tu wiedziałem, że jestem ja. Tylko ile mnie tego jest. Nie wiem
dlaczego, ale taki miałem problem. Wie pan, jak go rozwiązałem ten problem? Żebym
się nie bał. To był okres, kiedy zacząłem łowić
ryby. Czy pan kiedyś łowił ryby? Czy po prostu rybę? Jak się patroszy ryby, prawda?
To jest pęcherz, prawda?
No tak, kiedyś mi się zdarzyło parę razy łowić bez-
No. No właśnie.
Sukcesów.
A bez patroszenia. W każdym razie ja łowiłem, patroszyłem ryby, nie? Jako takie
dziecko. I nie wiem czemu. A ja panu staram się jak
najwierniej oddać. Nie wiem czemu wyobraziłem sobie, że ja tak sobie wymyśliłem, że
jak ja się schowam w pęcherz od
ryby, to ja będę bezpieczny. I proszę sobie wyobrazić, że mentalnie jakoś
stworzyłem, że, że wiedziałem, że jestem w
pęcherzu ryby. Jakkolwiek by to nie zabrzmiało, staram się dokładnie to wszystko
o-oddać, odpowiedzieć, jak było prawda?
I teraz tak. Nie pamiętam. Nigdy nie wiedziałem. Trwało jeszcze kilka razy. Chyba
cztery, pięć razy. Każdy był troszkę inny. Nie
wiedziałem momentu, kiedy, jak ja, ja to nazywam. Uważam, że zostałem wyciągnięty z,
wy-wyciągnięty z
ciała, ale zawsze pamiętałem, jak do niego wracałem. Dlatego pamiętałem, że jak
wróciłem ciałem, to tak, taki był taki troszkę
ulga. Okej, dobra, jestem z powrotem, mogę dalej spać. To, to za każdym razem tak
było i to pamiętam. I teraz tak. To nie trwało długo.
To trwało może wie pan ile? Może nie więcej jak trzydzieści, dwadzieścia sekund. To
wszystko było krótkie. Tak finalnie, tak to odbierałem, prawda? Tak to odbierałem.
Ile to trwało w rzeczywistości? Nie wiem. Tak to odbierałem. Bardzo krótko. I potem
znowu następny przedział czasu. Panu nie powiem. Tydzień, dwa,
kilka dni. Nie mam pojęcia. Wychodzę, znowu budzę. Znaczy nie, no po prostu jestem w
nocy poza ciałem. Jestem w tym
pęcherzu ryby, nie? I zero refleksji co? Dlaczego? Tylko byłem zadowolony. Okej, w
porządku.
Jestem bezpieczny. Nic się nie dzieje. Mam, mam, mam po prostu na-namiastkę jakoś.
Mi chodziło o to. Wie pan co? Że po prostu wiem, ile mnie
jest. Nie, nie tyle, ile tego pęcherza ryby. Okej. Nie wiem dlaczego, ale to był
dziecko. Jeden, jedyny problem wtedy.
I to się prawdopodobnie tego rodzaju wyjścia to były trzy. I teraz tak. Czwarte,
przedostatnie to było takie, że też wysiadłem. Nie wiem w jakim, tego momentu nie
pamiętam, tylko wiem, że jestem. Tym razem nie byłem w żadnych. Te trzy, te trzy
poprzednie to były absolutnie cz-czarna, czarna przestrzeń.
Mam wrażenie, że była jakaś ograniczona, ale tego nie jestem pewien. Gdzie nic nie
widziałem, nic nie słyszałem. Absolutnie czarna przestrzeń i
ja.Za powiedzmy raz, dwa, trzy, czwartym razem nagle znajduję się pod sufitem w
pokoju, w
którym spałem. I tak o tak, no tak sobie dziecko zdziwione. Okej, dobra, to ja
jestem tutaj. No wiem, że jestem
tutaj, nie? Mam siostrę bliźniaczkę, tak? Co jest potem, co jeszcze to wyjdzie, co
to ma pewne znaczenie. Jeszcze do tego dojdziemy. I tak
patrzę się, rozglądam po, po tym pokoju, nie? No to znajomy pokój, nie? O tu, tutaj
siostra śpi, tu to stoi, to, to. I teraz
patrzę ja. Ja śpię, tak? Widzę moje ciało. I wie pan, jak pomyślałem o sobie? O! Tu
mały Krzysio śpi. Tak to o
sobie pomyślałem. Nie wiem dlaczego. Wiem, że spoj-spojrzałem na siebie i tak mówię:
„O, tu mały Krzysio śpi".
I tak, i wtedy taka mała refleksja mnie naszła, nie? Bo to już tak było któryś raz.
To ja jako do tego byłem przyzwyczajony, prawda? Tak, tak jakoś się obył z
tym.
Miał pan wtedy, miał pan wtedy jakby wrażenie, że to jest pana myśl? Czy to jest
jakaś myśl, że tak powiem, podyktowana z zewnątrz?
Absolutnie moja. Nie, nie, nie, nie, nie, nie. Bo jeszcze do tych myśli dojdziemy.
Absolutnie to byłem ja. Absolutnie ja.
Ja. Ja byłem. Absolutnie ja. Nic, nie, nie, nie, nie. To co do tego, to jak to się
mówi, dam sobie rękę, głowę uciąć, że ja byłem
poza ciałem i to byłem ja. Co do tego, to nie ma najmniejszych wątpliwości, bo
jeszcze miałem inne, inne takie rzeczy dziwne, nie?
I teraz tak. Zacząłem tak wie pan co, bo to był któryś raz. W zasadzie to się nie
bałem tego. Jakoś przyzwyczaiłem się, bo tak
ja to tak odbieram teraz po latach, bo to analizuję wtedy jako dziecko, to mówię.
Zdarzyło się, zapomniałem. Nikomu nie mówiłem, nie myślałem. Dopiero do tego
wróciłem. Znaczy tak od czasu do czasu, przez całe życie tak na tak to poważnie tak
zacząłem to analizować gdzieś tam ze czterdzieści lat, nie? Bo coś minęło
tam kupę lat. Po prostu już byłem dorosłym człowiekiem i to mnie zaczęło intrygować.
I dlatego właśnie zacząłem czytać na ten temat i tak dalej się interesować,
nie? Teraz tak pomyślałem o so, o tym małym Krzysiu, nie? I taka refleksja: no
dobra, ale co mnie z tym małym Krzysiem łączy?
W ten sposób pomyślałem, nie? I proszę pana, i wtedy było tak. Tak jak mi się trochę
wie pan, jak już to człowiek się, jak myśli, to
człowiek się trochę skupi, prawda? Zaczął się zastanawiać, co mnie łączy. O sobie
pomyślałem mały Krzysio. I
proszę pana, przez pół sekundy zobaczyłem bardzo krótko, że między mną pod sufitem
a tym, nazwijmy to małym Krzysiem dalej, łączy mnie taka srebrna nitka. Przez
sekundę. Ja się wtedy nie wiem czemu wystraszyłem się
i momentalnie wróciłem do ciała. I to był, to był w zasadzie pierwszy raz, kiedy ja
decydowałem o tym, kiedy ja
wr-wrócę. Znaczy to po, było pod wpływem impulsu strachu. Tak to odbieram, nie?
Momentalnie wiem, że jak już wróciłem do tego ciała,
to tak: uff, o cholera! Znaczy przepraszam, to nie było cholera, nie? To coś w tym
sensie, nie? Dobrze, że już jestem, śpię dalej.
Wiadomo, że raczej dziecko takie małe to jeszcze takich słów nie zna.
Nie, nie. Tak. Teraz wie pan-
Przynajmniej teoretycznie.
No nie, to tam się kleiło. Pewnie. Chociaż lata temu te dzieci były grzeczniejsze.
Tak, tak, tak uważ-uważam, nie? No trochę żartuję.
O co chodzi? Ja to mówię teraz współczesnym, współczesnym językiem. Raczej
dzisiejszym językiem. Dzisiejszym o tym, w jaki
sposób ja mówię, nie? W każdym razie wróciłem. I teraz ja jeszcze powiem jako swego
rodzaju ciekawostkę, że jakakolwiek
byłaby natura tego, to wraca się do ciała zupełnie bezkolizyjnie. Po prostu jesteś.
Nie było tam, że to czy tamto. Po
prostu jesteś. Nie wiem. Wiem, że jak to, jak tak pomyślałem, co mnie łączy z tym
małym Krzysiem, tak o sobie myślałem wtedy.
Zobaczyłem przez sekundę tą srebrną nitkę jako bardzo ułotne, ale wiem, że coś, coś
jasnego mnie. Nazywam nitkę. Coś,
jasny promień mnie łączył z tym ciałem. Ja nie wiem czemu się wystraszyłem i
momentalnie wróciłem. Wiem, że tak od satylny mówię: „dobra, w porządku,
jestem, śpię dalej” i nie wiem kiedy uważam. Nadal uważam, że był wyjmowany przez,
przez, przez
coś. Tak na, tak całe życie raczej zacząłem to analizować. To używam słowa kosmici.
Uważam, że to kosmici,
chociaż na to nie mam żadnego dowodu, prawda? Tak dla, dla siebie, żeby tam no jakoś
trzeba nazwać coś, nie? I lepszego
słowa nie znalazłem. Z tym że zaznaczam, że nigdy nie wi, wie pan, nigdy nie
widziałem takich klasycznego spotkania, jak to się
tego, jak to się wie pan, jak to się czyta, widzi, co to inni mają okazję zobaczyć.
Nigdy nie widziałem żadnego kosmity, nigdy nie byłem na żadnym statku,
czyli nigdy nie zostałem podd-podd-poddany abdukcji w sensie takim, żebym coś
wi-widział, pamiętał i tak dalej. Absolutnie nic. Tylko to panu opisuję,
co się naprawdę zdarzyło, prawda? I teraz opiszę najbardziej, znaczy się najbardziej
spektakularne rzeczy, które mnie spotkała. To się stała w tym
pokoju, gdzie teraz jestem dziewięć lat temu. Do tego dojdziemy. Ale ostatni raz,
jak zostałem, powiedzmy,
wyjęty z mojego ciała, to było tak, że jestem znowu w ci-cia... Aha, i wtedy tak pod
tym sufitem nie
byłem w żadnej otoczce spejza ryby, tylko byłem po prostu myślą. Byłem myślą i
wiedziałem, że to jestem ja. To jest nasze ja,
nasza świadomość. Tak uważam. Ostatni raz to było tak, że to, ale mam wrażenie, że
to było po jakiejś dłuższej przerwie, może
po miesiącu czy coś. Nie wiem czemu, że to może nawet trochę dłużej. Wiem, że
dlaczego zaraz powiem, że chyba prawdopodobnie jakaś dłuższa przerwa,
bo dlatego, że tak nagle znalazłem się znowu tak jak poprzednim razem, nie pod
sufitem, tylko w zupełnie ciemnej
przestrzeni. Tak jest zawsze, nie? W ciemnej przestrzeni jestem bez, bez. Czysta
myśl.Ja sobie pamiętam, że tak trochę się zdziwiłem. Tak pomyślałem tak trochę jak
taki bardziej dorosły. Nie, nie jak dziecko, tylko jak taki dorosły.
Ale to nie, nie minęło tam dużo, dużo jakiś czasu, głupich czas. To było takie, że
mówię sobie tak: „No dobra, ale o co tu w końcu chodzi, nie?
Dlaczego jest tak po raz pierwszy?” Oprócz tego, że jeszcze zastanawiałem się o, nad
tym, nad tym, co mnie łączy z tym małym Krzysiem, to tak pierwszy raz się
zastanawiałem, nie? No w porządku, dobra, ale o co tu chodzi, nie? Dlaczego tak
jest? I zacząłem tak jakby się skupiać, myśleć.
Wie pan, jak się zastanawia, to człowiek tak się, tak się skupia, nie? I wie pan, co
wtedy się stało? Zacząłem się jakby, jakkolwiek by to dziwnie nie
zabrzmiało, zacząłem się zapadać. Niby nie miałem ciała, niby była czysta myśl, ale
zacząłem się jakby zapadać w sobie.
Takie jest odczucie. I nagle przeleciałem przez cały kosmos. Leciałem przez, wie
pan, to zajęło
może, może dwie sekundy, może trzy. Ale leciałem przez, proszę mi wierzyć, byłem
normalnie. Nie byłem wzięty ani w czarnej przestrzeni.
Byłem w kosmosie, mijałem galaktyki i leciałem. Tak się wtedy wystraszyłem i w takim
momencie, jak już byłem naprawdę
wystraszony, to jako promień światła wszedłem do ciała. Wiem dokładnie, że to był
pro, jako promień światła
wszedłem do mego ciała. I wtedy byłem naprawdę wystraszony. I wtedy byłem naprawdę
szczęśliwy, że
jestem w ciele. Jakieś to tak chwilę mi zajął, żebym się uspokoił. Mówię: „Dobra, w
porządku, nic. Idę
spać.” I to był ostatni raz. I nigdy więcej się nie zdarzyło. Tak.
Jak pan pozwoli, to się podzielę refleksją, moimi przemyśleniami, dlaczego to się
działo. Bo wiem na pewno, że się działo. Bo, bo,
bo dalsze te historie, które mi się zdarzyły w życiu, to mnie w tym utwierdzają. Ale
to zostawmy na później, tak?
Moje refleksje dlaczego? Dlaczego to się działo? Podzielę się z panem moją
refleksją, moimi przemyśleniami. No
i tak, i tak, tak, takie właśnie to było pierwsze zdarzenie, tak? No to była potem
cała seria. Miałem wtedy dziewięć lat, sześćdziesiąty
piąty rok. I później, gdzieś z dwa lata później, potem się już spokojnie i więcej
już, więcej tego typu historii
nie było. Na? zdarzyło się i nawet wtedy nawet o tym nie myślałem, tylko zacząłem
myśleć, jak mówię, już byłem dużo, dużo
bardziej dorosły. Później jedena..., miałem jedenaście lat. Więcej, dwa lata więcej.
Jedenaście, może dwanaście, może dziesięć. Trudno mi powiedzieć,
ale w każdym razie w tym, jeszcze w tym wieku. Tak. Kładę się spać. Znaczy kładę się
na łóżko, na wznak.
I właśnie teraz dojdziemy do tej myśli. Kładłem się na wznak i między, między wie
pan, położeniem się a dotknięciem głowy
poduszki przyszła i to wtedy myśl, myśl przyszła do mnie na zewnątrz. Wiem, że to,
to był taki przekaz myślowy. To nie była w ogóle moja myśl.
Ta myśl przyszła z zewnątrz i później jeszcze miałem, miałem ze dwie, dwa tego
rodzaju o innej treści, nie? To wiem, że przez zewnątrz.
I była taka krótka: „Ty się tak, ty się tak szybko nie ożenisz.” I proszę pana,
jedenastoletni chłopak to sobie zdaje sprawę, że nie myśli o takich rzeczach,
prawda? Jak, jak się ma osiemnaście,
dwadzieścia lat czy tam wie pan, w takim wieku dojrzewa, to człowiek myśli o
dziewczynach, jak to, tamto. Ja miałem jedenaście lat,
a ja wiedziałem, że znam siostrę bliźniaczkę, to wiem, że takie istoty jak
dziewczyny to, to też istnieją, ale to, to, to nie był, to nie
był temat moich za, przemyśleń, czy tam wtedy zainteresowań, czy cokolwiek w ogóle
myślenia. Nie? Bo człowiek ma inne wtedy w głowie
zabawy, nie? Po prostu taka krótka myśl: „Ty się tak szybko nie ożenisz.” I, i te
dziecko,
jedenastoletnie dziecko, czyli ja, tak się tym przejąłem, że poza tego kilku, jak to
dziecięcą, dla kilkorga osób to opowiadałem, takich
bardziej lepszych znajomych, bo na pewno pan mnie wierzy, jak powiem, że
nawet państwu mam oprócz siostry bliźniaczki, jeszcze mam trzech braci i siostrę, to
żaden mi nie wierzy w to, co ja mówię, nie? No przez grzeczność ze mnie się nie
śmieją, ale wiarę to nie dają. I teraz tak. Tak się tym zmartwiłem, że tylko można,
no po prostu straszny
smutek mnie ogarnął. To było tylko można porównać do tego, że jakby na przykład wie
pan, w sobotę bierzemy ślub, a w piątek dzwoni nasz żona, mówi:
„Słuchaj, zapomnij, nie? Ja zmieniłam zdanie.” Rozumie pan? Taki stan ducha chciałem
oddać, nie? Takie dziecko, co, co, gdzie nie, ani się
nie zamierzałem żenić, ani wie pan, ani, ani w ogóle nie myślałem. To nie były w
ogóle kwestie w jakiejkolwiek chwili, nie? W każdym
razie taki, panie redaktorze, taki niesamowity smutek. Położyłem się na bok i wtedy,
i teraz właśnie dobrze pan o tej myśli
wspomniał. I przyszła mi druga myśl do głowy, ale tego nie jestem pewien. Czy to ja?
Czy ja mam wrażenie ta myśl powstała w
mojej głowie? Ta pierwsza to przyszła sto procent z zewnątrz, a druga mam wrażenie,
ale głowy nie dam.
Ale właśnie przy, przyszła moja myśl do głowy. Druga myśl taka: „Dobra, słuchaj, nie
martw się.
Nie ożenisz się, ale jak będziesz dużo starszy, poznasz dziewczynę.” I zobaczyłem
obraz taki, po prostu taki w myślach. Wie pan, jak się pan, no chce pan
wyobrazić nie wiem, paskudny wygląda, to, to pan jest w stanie sobie wyobrazić,
prawda? Tego typu myśli, tego typu wyobrażenia, nie? W
myślach. Jest pokój przyciemniony. Gdzie, gdzie, gdzie, gdzie? No noc, nie?
Łóżko takie duże stoi na środku. Znaczy w sensie nie na środku, tylko pod ścianą na
środku pokoju, nie? Ja leżę w łóżku z dużo,
dużo młodszą dziewczyną, która ma ciemne włosy.W pokoju panuje nieporządek, tak
zwany nieład artystyczny i po
prawej stronie stoją sztalugi z jakimś obrazem, nie? I to mnie tak jakoś uspokoiło,
nie? Ee,
okej, nie będzie źle i zasnąłem. I teraz proszę pana, cofnijmy, znaczy wróćmy do
dwanaście lat temu.
Przepraszam, dwanaście lat temu poznałem taką dziewczynę. Ja miałem pięćdziesiąt
lat, ona dziewiętnaście, tak? Jakoś tak
szybko nawiązaliśmy rozmowę. Mililiśmy się telefonami. Zresztą z jej, z jej
inicjatywy. I po
bardzo tak jak po bardzo krótko, jakieś tam raz, dwa żeśmy grali, graliśmy w tenisa,
tak? Bo tam ja sobie tak myślę co robię, no to się umówiliśmy na tenisa. No
zagraliśmy raz, dwa w tenisa. Potem zaprosiłem do siebie do domu. Zaprosiłem do
domu. Yy, nie było nikogo. Rodziców nie było w
domu. Ona mieszkała z rodzicami. Mówi: "O panie Krzysiu", bo wtedy byłem panem
Krzysiem dla niej. "Panie Krzysiu, to, yy, ja może mój pokój
po-pokażę." Wie gdzie mieszkam, nie? Wchodzę do pokoju i co ja widzę? Dokładnie ten
pokój, mimo że to był dzień przyciemnione
te, przyciemnione, znaczy zawieszone te firany, gdzie, no jak się nazywa te?
Zasłony, tak? Że jest ciemno.
Łóżko stoi tak jak w twoim tym. Nieład artystyczny panuje w pokoju i po prawej
stronie stoją
sztalugi. Ja patrzę na dziewczynę. No tak, dziewczę młode, piękne i ma ciemne włosy.
Zdębiałem.
Tak. Pan pozwoli, że nie będę tego tematu dalej rozwijał ze względu na materię. W
każdym bądź razie to dziewczę od dwunastu
lat egzystuje w moim życiu. Ja, ja, ja ten obraz
widziałem, jak miałem jedenaście lat. Znaczy w tym sensie odebrałem to, że podnieś
pozdro, że to będzie ta dziewczyna, nie?
Jedenaście lat ona egzystuje w moim życiu i nawet dzisiaj z nią żartowałem, że jest
jedynym namacalnym
dowodem tych moich historii.
To wygląda tak, jakby ta, jakby ten, ta myśl z tą dziewczyną i ta seria obrazów były
jakimiś takim prze-przebłyskami z przyszłości.
Tak. To, to właśnie to. I wie pan co? Dlatego właśnie tak. To, to było takie w
sensie, takim w sensie prekognicji czy coś, nie? Miałem już kilka takich
rzeczy. Ba-bardzo takich, bardzo dużo, ale tego typu, że nie tego typu, nie takiej
ważkości, tylko takie, że nie skręć w tą
ulicę, bo tam coś się stanie. Skręciłem i tam się nic nie stało wielkiego, ale tam
była zablokowana. Tego typu nie? To często mam takie rzeczy, że na
przykład nie jedź tego. To są takie drobne rzeczy, ale które czasami ułatwiają
życie, nie? Ale to, to właśnie to tak.
To ja myślę, że pod wpływem tego wielkiego żalu jakieś pewnie powstała po prostu
taka, taka myśl prekognicji. Taka czy myśl takie po
prostu takie, takie ten, nie? Ale to się stało, to się stało.
Teraz tak. No. Także to. No. To się stało tak i teraz tak.
Później się nic nie działo. I teraz. I między, między szesnastym a dwudziestym. Ja
mówię to, co mnie po
prostu, co w moim życiu się mi wydaje, znaczy było dziwne, prawda? Między
szesnastym a dwu-dwudziestym trzecim, dwudziestym czwartym rokiem życia miałem, wie
pan co, z tyłu głowy po prawej
stronie takiego guza małego. On był gdzieś tak, yy, wielkości takiej małej pestki od
wiśni. On
był na czaszce pod skórą, nie? I go miałem przez... Zorientowałem się, że jest w ten
sposób, że przyszła mi do głowy taka
myśl. Dotknij palcem tego miejsca. Dotknąłem palcem tego miejsca. Patrzę, jest guz,
nie? Taki mały guzik, wie pan, który nie
rósł, nie malał, nie bolał. Nie wiem, co to było i go miałem gdzieś mniej więcej do
dwudziestego trzeciego, czwartego roku życia. Nikomu nie
mówiłem. Z początku myślałem, że mamie powiem, ale potem wie pan, się bałem, że to.
Miałem szesnaście lat, a tam się człowiek wie, myśli może to rak,
coś. Potem myślę, że zaczną mnie leczyć, to zleci ona śmierć, nie? I tak dalej. W
tamtym czasie nie wiem. Ja teraz myślę, że
to mógł być implant, ale ja nie wiem. Po prostu było coś takiego i czasami z
początku to codziennie patrzyłem, czy
to jest. Potem raz w tygodniu, potem co miesiąc, potem z upływem lat to już tylko
raz na rok czy na pół roku. I teraz miałem dwadzieścia trzy czy dwadzieścia cztery
lata.
Po prostu raz dotknąłem tego miejsca i nic. I po prostu on zniknął. A przez wiele
lat był. To, to nie jest to, że coś się dawało. To coś pan
może dotknąć, nacisnąć ręką, palcem prze-przejechać. To nie bolało, nie rosło. Tylko
było. Ja mówię panu o rzeczach, znaczy rzeczach, które mi się tak zdawało. Z tym, że
ja nie mam na przykład nigdy w historii nie ma takich, takiego, że missing time czy
coś, że tam wie pan, kosmici porwali. To znaczy porwali w cudzysłowie,
uprowadzili coś tam założyli. Tego absolutnie żadnych tego rodzaju historii mi się
nie zdarzyły. Przynajmniej nic mi nie wiadomo, nie? Ale
taka rzecz była. I co to było? Nie mam pojęcia.
I któregoś razu po prostu zniknęła. Nie wiem, jak to oceniać. Jakie to jest. Tak.
Tak jakby taki klasyczny implant z tych-
Tak, właśnie, ale to ja-
Podobny do tych, które były omawiane choćby w debatach ufologicznych.
Tak. No tak, tak. No ja właśnie proszę pana, jak pan zaczął mówić starszy, czyli tak
to wszystkim było dostępne. Wasze radio, tam Nautilus,
a czy tam, tam wie pan, na internecie jest dużo tego. Ja po tym pomyślałem, że być
może był to implant, ale jeżeli to się działo, to, toTo
absolutnie o takich rzeczach się nie czytało. Nie interesowałem się, nie tego i po
prostu. Yy nooo
nie wiedziałem co to jest, ani nikomu na wszelki wypadek nie mówiłem, bo się bałem,
nie? A to mamusia do lekarza zaprowadziła, a lekarz na co leczy, to wyleczy na
śmierć i tak dalej, nie?
Ale co ciekawe, ale w tym, że mówię, że nie mam absolutnie jakiegoś takiego
doświadczenia, że coś mi tam, coś
mnie porwał, coś nie wiem, co się ze mną działo, coś tego i tak dalej. Tylko jest,
jest faktem, że myśl mi przyszła do głowy. A teraz
dotknij tam i dotknąłem. Taki, taki impuls w myślę, że nie wiem, czy w mojej głowie
ci przyszło tutaj, ale po prostu powstał
myśl dotknij, dotknij tej części głowy. Dotknęłam. Patrzę jest guzik. Taki, no taki
guzik mały. Nie. Z początku to przez parę
tygodni to się bardzo bałem. Nie sprawdzałem, czy to nie rośnie, czy to nie boli,
ale absolutnie nic nie bolało. Przez te parę lat dotykałem się
tego. Nic nie bolało. I wie pani, to jednak jakby to była rzecz fizyczna, którą
można było dotknąć, prawda? A nie było to, że coś mi się
zdawało. I mówię między dwudzie-- szesnastym gdzieś a dwudziestym trzecim albo
czwartym rokiem życia dokładnie.
I pewnego razu, właśnie ku mojemu wielkiemu zdziwieniu i potem czasem już o tym
nawet nie myślałem, nie? Bo jak coś, coś się człowiek
przyzwyczai, to po prostu nie myśli nad tym, prawda? Po prostu było i tyle. Nie?
A czy ktoś jeszcze, że tak powiem, dotykał albo widział tego guza oprócz pana?
Nie, absolutnie nie. Absolutnie, absolutnie nie. Ja nikomu nie mówiłem. Ani mamie,
ani braciom, ani siostrom. Nikomu. Właśnie bałem.
Ja się bałem. Powiem siostrze. Siostra powie mamie. Mama wie pan, jak to mama.
Synku, idziemy do lekarza.
Wiadomo.
A ja się bałem. A ja się bałem. Po prostu nawet wie pan, gdyby już potem ja się
uspokoiłem, się nie bałem, bo jakoś rok się nic nie dzieje. Drugi rok tak co,
co powiedzmy co, co, co tydzień czy nawet nie tydzień to bez przesady. Później,
później, tam raz w miesiącu to jak mi się przypomniało dotykam. Patrzę, jest, jest.
Boli, nie boli.
Mniejsze jest, bo tak chodziło mnie to tak. Tak. Jest mniejsze, większe. No to co?
No w porządku, niech sobie jest. Niech sobie się nic nie dokucza, nie
boli. Nawet wie pan, czego się bałem? Jak szłem do fryzjera, że fryzjer jak będzie,
niech będzie, wie, strzyk, to tam wie pan
nożyczkami maszynką coś zahaczy. Nie, że coś zrobi, tylko że on zobaczy coś, coś
będzie właśnie mówić. Nie? Tego się nawet
bałem. Tylko że nic. Nawet się zastanawiałem się. Ciekawe, czy mi coś powie. Synku,
ty masz czy tam chłopak, ty
masz tutaj coś guza? Absolutnie nic. Ale było, bo to wyczuwalne było. No to była
pestka wiśni taka mała, nie? To było
tyle. No. I teraz tak. No to się nic więcej nie działo, nie?
I teraz jeszcze kilka słów o mnie panu powiem tak. Ja pracowałem na lotnisku w
Gdańsku jako mechanik na
śmigłowcach Mi-8 przez pięć lat. Także i w wojsku byłem dwa lata. Także dużo.
No tak, taka dygresja, że dużo wie pan. No też jako mechanik, ale dużo też latałem
jako pasażer. Nie tymi śmigłowcami, samolotami
i po prostu jednym słowem miałem okazję obserwować niebo i tak dalej. Nocne loty i
tego. I mówię żadnego UFO nic nie widziałem, nie?
Ale o co? O co? Znaczy dlaczego to wspominam? Zostałem wyrzucony z pracy w
osiemdziesiątym piątym roku.
Yy bo przepraszam, a który pan jest rocznik? Pan pamięta te czasy, te czasy czy
inne?
No ja jestem z końcówki. Akurat urodziłem się akurat jak komunizm upadał.
Osiemdziesiąty ósmy rok.
Ooo! Osiemdziesiąty ósmy rok to ja okej. To ja w osiemdziesiątym ósmym roku to do
Stanów wyjechałem. I to jest też cała historia.
Dobrze, w każdym razie no pewne rzeczy to trzeba widzieć w pewnym kontekście,
prawda? Czyli tak. Czyli tak.
Zostałem wyrzucony z pracy, bo byłem podejrzany, że mogę porwać śmigłowiec, bo wtedy
porywali samoloty. Nie wiem, czy pan. Na pewno pan słyszał coś też od
rodziców.
No to wiem, że było takie sporo historii.
Było takie, były. No wyrzucili mnie z pracy, nie? I zatrudniłem się, proszę pana, w
Gdańsku w
Spółdzielni Pracy Świetlik, czyli Gdańsk później, w którym nasz premier Domek
pracował, nie? To pan, pan się
trochę polityką interesuje? No premiera to pan zna.
Premierów, premierów to kojarzę akurat.
No nie, nie tak. Ale to pan też słyszał, że pracował jako fizycznie, nie? Takich
tych. No to były takie wie pan, takie były czasy wtedy.
Maciek Płażyński był prezesem. Wie pan który?
Tak, wiem, wiem.
Był marszałkiem. Co? Co? Tego tam pod Smoleńskiem wysadzili w powietrze, nie?
Mhm.
I tak dalej. W każdym razie pracowałem w tej spółdzielni, bawiłem się w opozycję. Co
zresztą teraz, jak byłem w Polsce, to jako były działacz Solidarności otrzymałem
nawet status kombatanta, z czego jestem
taki dumny, sowiecki, nie? I dlaczego ja wspominam o tej spółdzielni? Dlatego, że
wtedy to był najpiękniejszy okres mojego
życia. Myśmy tam konspirowali. Zarabialiśmy przede wszystkim niesamowite pieniądze,
bo to była tak coś. Komuna upadała,
firmy były państwowe czy niczyje. Robiło się prace na wysokości i tak dalej, za
które bardzo dobrze płacili, nie? I to był taki najlepszy okres w
moim życiu. Ja za półtora roku pracy kupiłem sobie mieszkanie. Tak. Ja wtedy byłem
bardzo szczęśliwy tym, co robię z
towarzystwem i tak dalej. Nie? A przede wszystkim jeszcze. W tym środowisku to
było bardzo źle. Znaczy niemodne to jest mało powiedziane. Emigracja była nieee
jakby to powiedzieć, nie wchodziła w
rachubę, prawda? Wyjazd z kraju.Bo obracałem się w tego typu środowisku, że migracja
nie wchodziła,
nie wchodziła w rachubę, nie? I teraz tak. Ja kupi- moja sytuacja materialna
była bardzo dobra. Miałem bardzo dobrych kolegów, robiłem rzeczy, które lubię i tak
dalej. Kupiłem sobie świeże mieszkanie.
I teraz tak. Ja mieszkanie w Gdańsku, bo wtedy w Gdańsku przebywałem, tak? Ee,
mieszkanie w Oliwie kupiłem niedaleko kolejki wodnej. To taki do tej pory jest taki
popularny środek transportu, nie?
I to było, nie pamiętam, trzy, cztery dni przed świętami Bożego Narodzenia. I to
było gdzieś tak wie pan co,
tak o czwartej, tak że jeszcze nie było, jeszcze z prostu, jeszcze nie było ciemno,
ale już taka szarówka, nie? Ja się
umówiłem z taką moją wczesną koleżanką w Sopocie. Ja szedłem na tą kolejkę. I proszę
pana, gdzieś tak w połowie drogi,
w połowie drogi nagle dostałem przekaz i to był taki po prostu przekaz do głowy
krótki, tak jak wtedy było
ty się tak szybko nie ożenisz. Tak było krótko. Ty musisz wyjechać. Ja stanąłem jak
wryty i ten przekaz ty musisz
wyjechać z Polski. To wtedy, to proszę pana, ja bym mógł dokładnie punkt na niebie
wskazać, z którego punktu on
przyszedł do mnie. Takie miałem poczucie, że dokładnie z tego jakiegoś tam wie pan,
wtedy mógłbym panu dokładnie przekazać
ten, ten, ten, ten punkt pokazać, z którego ta myśl przyszła do mojej głowy. Chociaż
jest niematerialna, prawda? Takie miałem poczucie,
że właśnie z tego punktu ty musisz wyjechać z Polski. Ja stanąłem jak wryty i
spojrzałem w te niebo
i oczekiwałem wyjaśnień. Mówię, jak muszę wyjechać? Proszę mi wierzyć, że przez
kilkanaście sekund był-byłem prawie święcie przekonany,
że otrzymam, że nie wiem, niebo się otworzy czy cokolwiek i ktoś mi powie: "Słuchaj
Chris, ty musisz wyjechać dlatego, że bla, bla, bla, bla".
Bo to był okres najlepszego okresu mojego życia. Kupiłem właśnie mieszkanie i mi
wszystko było w głowie, tylko, tylko nie, nie wyjazd,
prawda? Ja, ja wie pan co? Wszystkiego, ja przecie bym gotów wszystko zrobić
wtedy, znaczy wszystko w tym sensie. Być spodziewał się wszystkiego, tylko że nie
tego, że ja mam wyjechać. To rozumie się. Kupuje
mieszkanie, się ma bardzo dobrą wtedy pracę, ma się fajnych kolegów, robi się to, co
lubi, to człowiek nie myśli o wyjeździe, prawda?
A i ten przekaz to przyszedł z zewnątrz, z tego miejsca i w każdym razie to był tak
silny. To był tak silny, jakby
w takim sensie takiej kategorii, że nie, no jak wyjechać, jak wyjechać? Spotkałem
się z tą moją koleżanką w tym, w Sopocie
i oczywiście jej tego nie mówiłem. Absolutnie. Coś tak, tak, tak tego tak
wspomniałem. Gościa. Słuchaj, ja tak sobie myślę, że może z Polski
wyjadę. Nie? Tak ogólnie, nie? Mówi: "Coś ty Chris od mówiłeś, oszalałeś?" — mówi.
Mówi. A ja się wybierałem wtedy na święta do mojej mamy, która na wsi za
Gdańskiem mieszkała, nie? Mówi: "Chris, jedź do mamy na święta. Bo powiedziała, że
jadę — mówi i po-po mówi — to ci przejdzie, nie?"
Coś w tym sensie. Pojechałem na te święta do mamy. Mamy też tak wyjeżdżałem. Tak
mówię: "Wiesz co mamo, ja tak myślę, że z Polski wyjadę".
Co ty opowiadasz mi? Przecież kupiłeś mieszkanie, to, tamto, tamto. I proszę pana,
to było przed Bożym Narodzeniem, nie?
To było tak silne, że wyjazd ten z Polski to nie był taki łatwy, nie? A w zasadzie
no niemożliwy
nawet. I tak, tak się wszystko poukładało. Zacząłem się, zacząłem
o tym rozmawiać, jak to sobie zorganizować ten wyjazd, bo po prostu postanowiłem
wyjechać. Chociaż znajomi
to, to, to oni myśleli, że jadę sobie, chcę wyjechać za granicę na jakieś, no nie
wiem, na wakacje, na tydzień, na dwa, na miesiąc. I tak to
sobie, tak to sobie zorganizowałem, bo wtedy miałem kilku takich znajomych również.
Że dokładnie, żeby
na koniec, chyba dwudziestego marca znalazłem się w Paryżu. I tam, tam w Pa-Paryżu,
w ambasadzie amerykańskiej
otrzymałem azyl polityczny. To trzeba sobie to zorganizować, to z kimś porozmawiać,
to, to, tamto, siamto. Nie, nie, nie ma potrzeby opowiadać,
ale w każdym razie to tak wszystko mi poszło jak, jak po maśle, nie? I tym sposobem
znalazłem się w Stanach. Ja nie wiedziałem, dlaczego to
robię. To tak, jakbym musiał to zrobić. Po prostu musisz to zrobić. I tak się
wszystko poukładało, że to tak po
prostu zajęło mi to powiedzmy to był koniec, styczeń, luty, marzec. Zajęło mi to
niecałe trzy miesiące. A wtedy to pan nie
pamięta tych czasów oczywiście. To nie było z Polski wyjechać za granicę to nie było
takie hop hop. W zasadzie-
Znaczy po tym, po tym, po tym, jakby po tej myśli w jakiś czas później zdarzyło się
jakieś wydarzenie, które mogłoby jakoby
u-usprawiedliwiać taki wyjazd?
Do tego by... Tak, tak. Raczej wszystko spo-- raczej wie pan co? Ja do tej pory
tylko się domyślam,
ale nie wiem. A-ale to się nie kończy. To tak, do tego dojdziemy, dobrze? Nie, nic
takiego się nie wydarzyło, że ja bym był pewny, dlaczego ja
wyjechałem. Nic się nie wydarzyło. To, to, to mogę panu powiedzieć. Po prostu
musia-- miałem wyjechać. Ja to
zrobiłem, bo był taki silna, po prostu tak jakby. To tylko raz. A to było takie
silne, że ja po prostu podjąłem decyzję, że wyjadę.
Pan czuł jakby taki bardzo silny imperatyw, żeby to zrobić.
Bardzo silny, bardzo silny, bo ja dlatego mówię wie pan, o tej pracy, o tej pracy w
spółdzielni, o tym mieszkaniu. Tego mówię, bo to w tym kontekście to widać,
że to nie było tak, że ja-Walę sałem się, nie miałem co jeść, wie pan komuna, no
future, nie ma przyszłości, nie ma tego, nie ma pieniędzy, nie ma
pracy, nie ma mieszkania i-i tego. I co z sobą zrobić? No tylko wyjechać, prawda?
Nie. Moja sytuacja była absolutnie odwrotnie wszystko.
Absolutnie odwrotnie. Kupiłem se sobie mieszkanie. Wie pan, nawet teraz ku-kupienie
mieszkania to jest duży ten, duży, duża
rzecz, prawda? No duży wydatek. A za komuny Spora inwestycja, szczególnie w Polsce,
szczególnie w dużych miastach. Tak, tak,
ale za, tak, ale proszę pana, za komuny to było jeszcze trudniej. Jeszcze trudniej.
Ja nawet teraz
mówię, no wie pan, jak pan czy jakiś pana kolega kupił. Ja to kupiłem za gotówkę,
tyle zarabiałem pieniędzy. Ja to kupiłem za półtora roku pracy. Bo tam trzy
lata pracowałem. Bo myśmy zrobili sobie kurs na politechnice, zrobiliśmy kurs i
zrobiliśmy, wie pan co, badania ultradźwiękowe,
to se tam mierzy się ten grubość rur w rafinerii na przykład coś takiego.
Zbiorników, nie? Tak
bezinwazyjnie mierzy się grubość metalu. I myśmy na tym zarabiali straszne pieniądze
po prostu, bo to po prostu jakby to powiedzieć, to już komuna
tak się chwiała, to było wszystko bezpłowe, nikomu nie zależało na pieniądzach. No
nie będę tematu drążył. W każdym razie ja te mieszkanie
kupiłem. No niech pan sobie wyobrazi pan czy tam pana kolega se pan pomyśli: kolega
kupił mieszkanie, no bo ja jestem ciekawy, wziął za gotówkę i mówi: „Słuchaj, ja
wyjeżdżam, nie?
Z Polski”. No to przecież to nie ma tego, jak to się mówi, nie ma sensu, nie? To nie
ma sensu, że raczej sensu. No po prostu
no wszyscy moi znajomi to mi nie wierzyli. Mówi: Krys! Oni wszyscy, jak ja
powiedziałem niektórym takim najbardziej tego, no jak to się mówi,
najbardziej takim na-najlepszych kolegów, powiedziałem: „Słuchaj, ja wyjeżdżam, nie
wrócę. Krystof tutaj mówi”. Nie, że mówię, po prostu nie wierzyli
mi. Myśleli, że Krys tutaj jaja robi, za co miesiąc będzie z powrotem, nie? A już
nie wróciłem. Znaczy ja co jest co roku jestem w Polsce, nie, ale nie,
nie do Polski nigdy, znaczy ja się wróciłem na siedem lat kiedyś. O tym też
porozmawiamy, bo to też ma związek wszystko. I teraz co?
Wyjechałem tak i mi się tak wszystko pokładało. Dostałem azyl polityczny w tym, w
Paryżu, w ambasadzie amerykańskiej, nie? Znaczy w tym,
że tak ja się oznacze, że było tak: masz wyjechać z Polski, a nie było powiedziane
ty Krys jedź do Ameryki, czy jedź tam, czy siam, czy do Nowego Jorku. Nie. Tylko
możesz opuścić Polskę. A do Nowego Jorku wyjechałem dlatego, że to było tak
najłatwiej. Tak się złożyło, nie? Tam jeśli chodzi o azyl, o to, to wszystko to, co
nie będę
tłumaczył, to nie jest ważne. A jestem tak po prostu, no można powiedzieć, że przez
przypadek. I teraz tak jak ja dostałem ten azyl, nie? Polityczny
bardzo szybko dostałem. To był taki Krzysiek Chojecki, to mogę powiedzieć nazwisko
teraz to już jest wszystko jedno, taki mi pomógł tam w Paryżu załatwić, nie?
Ee i-i-i-i-i-i-i tym się zajmowały takie organizacje emigracyjne, nie? To był
Szybko.
Czyli bardzo szybko. Czyli dzisiaj mamy
dokładnie trzydziestą rocznicę jak jestem w Stanach Zjednoczonych. Tak się akurat
złożyło. Ta pani po prostu wie pan, że ta, wie pan od
razu mi odchodziła, że nie dawała wiarę, mówi: „Wie pan co?” — mówi — „Nie wiem, co
się stało, ale pan ma niesamowite szczęście” — mówi — „Jakby wtedy” — mówi — „coś
się wtedy
zdarzyło”. Wyjechałem. I teraz, proszę pana, i teraz w tych Stanach to tak
mieszkam trzydzieści lat, nie? W zasadzie to nie wiem dlaczego. W sensie, że nikt mi
nie powiedział.
Mieszkam bo mieszkam. On miał taki imperatyw. Tutaj pracowałem, nie? Znaczy
pracowałem. Pracuję cały czas. Tylko teraz tak.
Zacząłem chorować. Znaczy zacząłem chorować jeszcze w Polsce właśnie na dziwną
chorobę.
Czyli moja dziwna choroba polega na tym, że wytłumaczyła to moja ciotka lekarka,
że ja po prostu często się przeziębiam. Teraz już pan też taki głos mam dlatego
zachrypnięty chyba, nie? Po prostu człowiek ma właśnie
ma recept-recept na receptory, prawda, które automatycznie reguluje przepływ ciepła
między zewnętrznym,
no wnętrzem i po prostu zewnętrzną, a ciałem człowieka, prawda? Dlatego my nie
odczuwamy tak szybko zimno. To
one po prostu regulują ten przepływ, nie? I ja mam zachwiane je i dlatego często mi
jest zimno, przeziębiam się i tak dalej, nie?
I teraz tak moja siostra na przykład bliźniaczka tego nie ma i nikt z mojej rodziny,
nie? Ja to proszę pana,
tą chorobę wiążę właśnie z tymi, z tymi moimi wyciąganymi z ciała. Ja nie wiem, czy
słusznie. Ja nie
wiem, czy słusznie.Co panu pierwsze opowiadałem w tym wieku dziewięciu lat, że, że
wie pan byłem poza ciałem i co po czym byłem. Ja teraz tam
parę lat temu zacząłem pewne fakty kojarzyć i doszedłem do wniosku, że to ma związek
z tego, że
nazwijmy to kosmitami. Ja nie wiem kto. Kosmici. Raczej byłem wyciągany z ciała. Oni
się wtedy moim ciałem zajmowali. Coś tam eksplorowali
przy moim ciele. Ja tak to wiążę. Ja nie, nie twierdzę, że to sprawa, że to jest.
Wie pan, że ja mam rację, bo na to żadnych dowodów nie mam, nie?
I tak z tym wiążę ja po prostu całe trzydzieści lat. Znaczy nie, tak zaczęło się
prawie, prawie w dzieciństwie. Tylko że to wie pan z wiekiem to się
po-pogłę-pogłębiało, nie? Ale to nie jest nic, nic. Jak to się mówi nie ma nic
złego, co by na dobre nie wyszło. Bo to
wszystko ma związek, tak? I teraz tak. Jeszcze następna rzecz, troszkę dziwna, nie?
Znaczy
dziwna na pewno. To była taka, że jak tu mieszkałem dwa, trzy, cztery lata. Coś
takiego, nie? Ja grałem w totolotka.
I, i wie pan co? I tak raz wstałem przed kolekturą, tam puściłem totolotka. Nic nie
wygrałem, nie? I wtedy mi
przyszła taka myśl do głowy, że wygrasz, jak będziesz miał siwe włosy na skronie, na
skroni i
wy-wyzdrowiejesz. To był taki następny, taki dziwny, taki przekaz,
że wygrasz, jak będziesz miał siwe włosy na skroni i wyzdrowiejesz, nie? To było
gdzieś z dwadzieścia sześć lat temu.
A teraz najdziw-najdziwniejszy rzecz. Aha, i po prostu wie pan. Nie to, ja mówię,
żebym ja tutaj
płakał nad sobą. Bo ja cały czas ja powiem, ja po prostu ja pracuję, nie? Ja sobie
daję radę. Tylko tyle, że mówię. Zmagam się z taką chorobą dziwną. To ja
chodziłem do lekarzy, to lekarze, lekarze mówili, że tak, oczywiście, że oni biorą
tacy. Przyjmą do wiadomości, że taka choroba może
istnieć, ale nie, na to nie mają lekarstwa. Ja to się tam swoimi sposobami leczę.
Kiedyś butami, nie butami i tak
dalej. Akupunkturą. I teraz tak. W każdym razie no swego czasu to byłem już na tyle
chory, że na
siedem lat wyjechałem do Polski. I w Polsce mieszkałem. Tam miałem z bratem taką
firmę, a później po prostu szesnaście lat temu wróciłem z
powrotem tutaj, nie? Yy pracuję w szkole nauki jazdy. Pracujemy dla miasta. Ja uczę
jeździć autobusami jakichś ludzi. Tak. Miasto nam przysyła ludzi, którzy nie mają
pracy, są na
zasiłkach, żeby to zrobić i tak dalej, tak? Także ja normalnie egzystuję i uczę też
tych no.
Uczę no kursy przygotowawcze u nas w szkole pra-prowadzę na, na, na tych, tych
nowych
kierowców, co są zdać i tak dalej. Także ja po prostu no mimo tej choroby sobie daję
radę, nie?
Tylko tak teraz. Był ten przekaz, że wygrasz, jak będziesz miał siwe włosy na skroni
i
wyzdrowiejesz. Ale najdziwnie... Ja to wszystko łączę z sobą. Tą chorobę, ten
przekaz, to wszystko.
I teraz tak. Najdziwniejsza rzecz, która się stała się dziewięć lat temu minie teraz
w Boże Narodzenia. Tu, w tym pokoju,
gdzie teraz w moim mieszkaniu, gdzie teraz rozmawiamy. Za, za ten, za.
Yy wtedy tak mnie trochę ścięło. Zachorowałem. Nie mogłem pójść na Wigilię i na
święta.
I właśnie nigdzie. Siedziałem w domu, się kurowałem. I to było. Wie pan co? Nie
powiem, ale podejrzewam, że to było wieczorem drugiego dnia świąt.
I to jest ta bardzo spektakularna rzecz, która mi się w życiu zdarzyła. A to było
wszy-wszystko ze sobą powiązane. Niech pan teraz posłucha.
I to się na pewno zdarzyło. Nic nie wymyślam. Poszedłem. Siedziałem przy komputerze.
No wieczorem już wtedy, już no zachorowałem.
Wie pan co? Bo to moja choroba jest taka dziwna, że jak ja po prostu się przeziębię,
jest mi zimno, jak chodzę do-- i do tej pory co, co wieczór kończę w wannie.
Wygrzeję się i rano jest okej. Znaczy tak, że tak nie choruję właśnie, bo powiem, że
do, do zdrowia wracam teraz, nie? Ale wtedy to tam leczyłem
się tylko wie pan, aspiryną jakieś. Żadnych antybiotyków, takie, to takie, takie wie
pan. Dlatego mówię. To wiążę z tymi moimi wyciąganiem z ciała, bo to
jest bardzo dziwne wszystko. Wie pan, ja noszę sobie w torbie kilka ubrań różnego
ten, bo przy każdym
stopniu, przy każdym wie pan spadku temperatury, czy wzroście muszę się przebierać,
żeby nie zachorować i tak dalej, nie? Z tym się da żyć. Kłopotliwe, ale się da żyć.
I teraz tak. Nie byłem nigdy na święta. Właśnie miałem iść do, do, do rodziców do
Oli na święta. Nie
poszedłem, bo byłem, się dość czułem, że jestem chory. Byłem w bardzo dobrym stanie
psychicznym, bo to myślę, myślę, że to ma związek. Nie byłem, że
siedziałem sam. Chociaż wie pan, już tyle lat poza domem, że jestem przyzwyczajony
do tego, że święta nie muszą być, nie muszą być wie pan,
z rodziną, nie? Siedziałem przy komputerze. Już, już wtedy, już był w zasadzie ta
moja choroba.
Poszedłem bardzo dobrze się czułem. Poszedłem do kuchni zrobić herbatę. Wracam z
herbatą. To było gdzieś tak. Pamiętam, to było gdzieś tak dwadzieścia
pół seconde wieczorem. Wczoraj. Wchodzę do jednego pokoju.
I teraz tak. Po prostu w mojej głowie został, w mojej głowie został zrobiony
telewizor. W sensie dosłownie.
W sensie dosłownie. I panu powiem zaraz jak. Aha, i w tym telewizorze został
dla mnie wyświetlona kreskówka bardzo dobrze zrobiona graficznie,
któraTrwała trzy, cztery, trzy, cztery sekundy i został mi przekazany przekaz. Yy, w
sposób
symboliczny. Ja po, ja, ja, ja, ja powiem jaki. Ja, ja panu, jak ja to zrozumiałem,
nie?
Po prostu były takie. Wie pan, ktokolwiek to był Bóg, kosmici czy diabeł, to jednak
oni potrzebują trochę czasu, żeby za,
żeby w swojej głowie zrobić komputer, tak? Przepraszam, w swojej głowie zrobić
telewizor. No wie pan,
jako wprowadzenia, jak pan odpala komputer, prawda, to nie jest od razu, że jest
obraz, prawda? Tylko to tam, to tam, to prawda.
Troszeczkę się ładuje.
No właśnie. No właśnie. To troszkę się ładuje. To są takie pewne etapy. U mnie zanim
się pojawił obraz, to były dwa etapy.
I było tak. W pierwszej nagle w głowie zobaczyłem chmury, tak jakbym był w chmurach,
ale oczywiście cały czas stałem. Wie pan co, ja
przez ten cały czas nawet, nawet kubka z herbatą nie rozlałem. Ja tylko po prostu
post-postaram się wytłumaczyć to naj, jak najbardziej tak, no nie wiem, jak
najbardziej dostępnie, czyli jak to.
W głowie powstał mi obraz tak, jakbym był w chmurach, tak? Obraz tak, jakbym był w
chmurach. Po prostu.
Tylko, tylko i wyłącznie w mojej głowie, bo ja wiedziałem, że stoję w pokoju. To ani
światło nie zgasło, ani się nic nie działo fizycznie. Tylko wszystko było w mojej
głowie, tak?
Chmury, pełne chmur. To trwało może dwie, trzy sekundy. Później ja się poczułem tak,
ja panu, wie pan, jak się poczułem? Tak jakby pan leciał w samolocie, nie? Na
przykład, tak? Jakbym był w chmurach. Ale, ale gdzieś, gdzieś w chmurach,
gdzieś zawieszony w przestrzeni. To jest takie magiczne, ten, nie? Pan leci, jest.
Pamięta, że jestem. Jest pan w samolocie. Jest pan w
samolocie i w chmurach. Pan nic nie widzi i nagle wszystko znika i pozostaje sam,
sam w tym, w tych chmurach, prawda? Takie uczucie. I wtedy po
prostu się wystraszyłem, nie? Po prostu było takie uczucie, jakby się pan nagle
zna-- to wszystko było w swojej głowie. Ja cały czas stałem fizycznie. Ja
wiedziałem, że jestem w tym pokoju.
Absolutnie. To się wszystko w mojej głowie działo tylko. I po prostu wtedy się
wystraszyłem, kurczę. Jeszcze
nawet chyba coś krzyknąłem sobie, ale mówię, nie na tyle, że tak do tej pory
pamiętam, że nie tej
herbaty nie rozlałem czy kubka nie rzuciłem, nie zacząłem uciekać czy jakieś,
jakieś, wie pan, jakieś takie dziwne reakcje, nie? Raczej niespokojnie. Nie,
absolutnie. Ja się poczułem przez chwilę, jakbym był nagle w przestrzeni, w
chmurach, w przestrzeni, gdzie nic nie widzisz, nie? I wtedy jako takim apogeum
tego,
to, to, to sekundy, to może dwie, trzy sekundy. Niemal długo. Takie apogeum tego
strachu. Nagle mi się w głowie wyświetlił obraz, ale to
był no obraz taki w sensie z innego. Tak jak pan, niech pan ma w głowie telewizor i
pan o,
i pan to wszystko widzi we własnej głowie. Ale, ale w telewizorze tak? Wie pan, to
było tak, że jakiś przekrój
czaszki, jakiś, no nie wiem, ta góra jest ścięta, że tak, że pan może zajrzeć do
środka, do głowy, prawda? To tak
widziałem. To była kreskówka. Kilka, kilka sekund kreskówka. I teraz tak. I teraz
zamiast mózgu,
tak jakby pan, wie pan, ogląda pan kreskówkę, że jest tam przekrój głowy i pan może
zajrzeć do środka. Zamiast mózgu to
było, wie pan, jak się rysuje na przykład fale, morze czy tam jezioro też takimi,
takimi
kreskami rysuje w kreskówkach, prawda? Się oznacza, że to jest jakaś woda, prawda?
Jezioro czy coś.
To jest takie, takie jezioro zamiast tego mózgu. Małe, takie, nie? I pojawiła się
taka
czarna pałeczka, jaką mają, no to naj-najłatwiejsze skojarzenia jak mają
iluzjoniści, nie?
W poprzek mojej głowy pojawiła się ręka. Tak pięknie, graficznie zrobiona tak do
teraz, jakby tylko ucięta
za, za dłonie tak troszeczkę. Tak to było wszystko pięknie, graficznie zrobione. Ta
ręka wzięła pałeczkę, odwróciła ją o sto osiemdziesiąt
stopni. Ja wtedy się zaciekawiłem tak. O kurde, co będzie dalej? Wszystko zniknęło,
wszystko wróciło do
normy. Ja sobie spokojnie. Ja wtedy. Wie pan, dlaczego ja się bardziej nie
wystraszyłem i nie, nie spanikowałem? Bo
pomyślałem właśnie o tych pierwszych zdarzeniach, co pięćdziesiąt lat wychodziłem z
ciała. Że to ma z tym związek. Więc pewnie tak jakoś po prostu nie wpadłem w
panikę. Nie byłem zdziwiony. Już tak jakoś człowiek się z czasami się nie zdziwi,
nie? I siedzę sobie w komputerze i tego. I
pan mi wierzy. Spokojnie zacząłem tego. Tam dalej tego tak sobie pomyślałem. Przekaz
dla mnie był taki, nie? Że odmienili mój los,
że mój los się zmieni. To wie pan, ta pałeczka o sto osiemdziesiąt stopni. To było
dziewięć. Dokładnie będzie dziewięć lat temu, na teraz
na Boże Narodzenie. I to w zasadzie wszystko, co mi się takich, takich dziwnych
rzeczy, tego
wydarzyło. Ja to, ja staram się to tak, wie pan, na swój użytek połączyć jedno z
drugim
wszystko i tak skojarzyć i, i tak do końca tego nie wiem, nie? W każdym bądź
razie to, to, co panu powiedziałem, to się na sto procent za-zdarzyło. To nie jest
jakiś mój wymysł, bo nie mam takiej potrzeby,
żeby wymyślać, czy, czy, czy to sobie dodawać sobie czegoś tam, czy... No.
I tak postanowiłem właśnie podzielić się z wami. Może to coś wniesie do tych
historii ufologicznych.
Może. Może. Może pan coś ma mi do, w sensie jak pan to widzi coś do powiedzenia?
No tutaj niekoniecznie muszą być, że tak powiem, yy, historie ufologiczne. Także,
yy, mog-mogą być na przykład jakieś predyspozycje
do one osobiste, takie własne, wrodzone, że tak powiem, do przeżywania, do
doświadczania pewnych rzeczy, na przykład do OOBE.
No.
Bo ja na przykład w dzieciństwie też miałem sporo takich przypadków, że nagle gdzieś
przebywałem w jakiejś ciemnej przestrzeni i nagle spadałem z
impetem i lądowałem we własnym łóżku. Także coś takiego też było.
Aha, no, no, no ja tego, tego typu też miałem. W sensie, ale był pan, ale, ale tak
jak był pan w przestrzeni, prawda?
Ale miał pan poczucie, że pan jest poza ciałem?
Yy, po prostu miałem poczucie, że, że przebywam w jakimś takie, w jakiejś takiej
ciemnej pustce. Nie wiem, jak to określić.
Tak. Do-dokładnie w ciemnej pustce. No to identycznie było. Ciemna pustka.
I potem wracałem do ciała z tym, że wracałem do ciała. No to nie wiem, jak to pan
odczuwał, ale zupełnie tak bezinwazyjnie, tak zupełnie haniu i jestem, nie?
No to jest zupełnie, zupełnie inwazyjnie, że tak powiem. Po prostu spadam, ląduję,
budzę się przerażony i tak się
kończy.
Aha. Nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie. Absolutnie nie był. A-ani razu nie
był. Nie miałem poczucia, że spadam. Oprócz tego raz, tego
ostatniego razu, że, że, że tak wie pan, no wydawało mi się, wydawało mi się, że co
leciałem przez ten cały kosmos galaktyki,
żeby jako promień wejść do ciała, prawda? Ale to też wszedłem bez, bez tego, bez. No
po prostu wylądowałem w ciele. Wiedziałem, że
okej, jestem już w ciele i tego i, i. No wtedy byłem wystraszony, nie? Ale nie
budziłem się. Absolutnie nie budziłem się. Tylko to jako
fakt odnotowałem, że okej, jestem już z powrotem i będę spał dalej. W ten, to ja to
tak w ten, w ten sposób odbierałem, nie?
No ja, ja nie wiem. Wie pan, ja, jak to, jak to panu powiedzieć. No i każdy
tłumaczy,
jak wie pan, na ile doświadczenia staje czy wiedzy i tak dalej, prawda? Ja tak to,
ja tak to, tak to, tak to
sobie tłumaczę, nie? Bo na pewno dostałem przekaz, że mam tu wyjechać, kiedy mi się
bardzo dobrze powodziło i nie, nie miałem żadnego wymiaru.
I te kilka rzeczy jeszcze i no i, i tyle, no. I, i nikt mi wie pan, nikt mi nie
wytłumaczył, nie w sensie takim:
„Słuchaj, musisz wyjechać, bo to, to, to, tamto, prawda?” Czyli to zero, nie?
Tylko tak to się wszystko, tak to się wszystko poukładało, nie? Dla mnie to się
układa w wie pan w pewną,
w pewną, w pewną taką, taką, taką całość. Bo ja, ja po prostu znam swoje życie, nie?
A to, że ten obraz i to,
to, to wie pan, to nie wiem kto, ale ostatnio właśnie te dziewięć lat temu to był po
prostu
to sto procent. Znaczy ja to odbieram jako ingerencja w moją w ten, w moją głowę,
nie?
Mhm.
No to na pewno powstał obraz. Ja nie wiem, czy to, czy może ja samemu wywołałem. Nie
wiem, naprawdę nie wiem. Jak mówię, każdy tłumaczy to jak tego, jak,
jak, jak umie, nie?
No tak. No ciężko, ciężko to na pewno wytłumaczyć osobie, której, która pierwszy raz
coś takiego, yy,
doświadcza. No tutaj też w tych pana relacjach jest sporo takich elementów
prekognicyjnych. Też mógłbym z własnego życia również.
Tak, tak niektóre tak, oczywiście. Oczywiście ja, ja się nie upieram, że to kosmici
wszystko, czy coś. Ja sobie zdaję z tego sprawy i to, to
jakiej, jak to powiedzieć, jakiej one by natury nie były, to jest po prostu no coś
takiego, co, co
człowiek się z-no zaskakuje i, i, i na to nie jest przygotowany. Czyli, czyli to nie
jest to,
co, co, co, co na co dzień się z tym spotyka, prawda? No. No właśnie tak chciałem
się z tym podzielić. Nie wiem, czy
wam to się przyda do czegoś, czy, czy, czy tego tak. No tak w każdym razie.
No na pewno każda taka relacja, jakby nie patrzeć, troszkę nas przybliża do poznania
jakby natury tych wszystkich zjawisk.
No tak myślę, tak, tak. Także tego. Także, także po prostu jakby to powiedzieć no
ja muszę z tym żyć, nie? A natury tego, tego nie wiem. Tak staram się czytać w
internecie, znaczy staram się, to mnie to interesuje, nie?
Czytam i tak dalej. Ale, ale, ale, ale jak mówię, to, co się zdarzyło, to się
zdarzyło. Zero
tych, jak to się mówi zero od wyjaśnień. Zero. Żeby ktoś mi wie pan w sensie
powiedział: „Po co ja, dlaczego, dlaczego tu akurat przyjechałem?” Się myślałem,
dlaczego nie z Polski czy, czy dlaczego to się stało, czy
tamto. Ja to wiążę z moją chorobą dziwną, z tym, co panu powiedziałem. Ale to nie
musi tak być. Absolutnie nie. Tylko
jest jeszcze taka sprawa, że, yy, wie pan skoro choroby skądś się biorą, nie? Ale ja
nic takiego nie przeżyłem,
żeby. Znaczy nie wiem, skąd ta choroba by się wzięła, bo w sensie nie, tam nie, nie
przechorowałem gdzieś. Nie, nie, nie, nie,
nie. Mi się to kiedyś wydawało wie pan, co bym sobie wytłumaczyć, że akurat tą
chorobę mam, nie? Ale to nie musi.
Ja mówię, tłumaczę tak, jak, jak, jak, jak wiem, nie? Znaczy jak, jak mi się wydaje.
W sensie takim, że nie było takiego jakby, jakby, yy, realnego, nazwijmy to
zdarzenia, które doprowadziłoby do powstania takiego z, yy, takiej
kondycji medycznej.
Nie, nie było choroby.
Tak.
Nie, nie, nie było nie, nie było. W tym sensie nie było żadnego zdarzenia takiego.
Mówię, nie przechorowałem. Zresztą wie pan, nie
musiałem w zimie na dworzu nocować czy przebywać, czy tak. Nie miałem takiej pracy
na przykład jak niekiedy rybacy mają, nie?
Na, na kutrach często potem ich tam kręci czy coś. A to, to dostają reumatyzmu, nie?
W sensie nic nie wykonywałem takiego nigdy jakiejś czy zawodu, czy
wie pan, czy, czy no coś takiego no, no, no. No nie wiem skąd ona się wzięła. To z
braku czegoś lepszego, to tak to sobie tłumaczę
tym, nie? Ale mówię absolutnie nie, nie. Nie wiem, nie wiem.
No. No tak, no tak. Właściwie to jest wszystko, co, co tu chciałem powiedzieć.
W Radiu Paranormalium wysłuchaliście Państwo rozmowy z jednym z naszych słuchaczy,
panem Krzysztofem, który postanowił
podzielić się z Radiem Paranormalium wieloma swoimi historiami zahaczającymi o OOBE,
prekognicję, być może również
o abdukcje, a także inne niewyjaśnione zjawiska. Jeżeli macie Państwo jakieś swoje
historie, którymi chcielibyście się
z nami podzielić, zapraszamy do kontaktu. Nasz adres e-mail radio@paranormalium.pl
radio@paranormalium.pl. Na życzenie słuchacza zapewniamy pełną anonimowość.
Produkcja i realizacja Radio Paranormalium. www.paranormalium.pl.