Świat oczami duszy. Audycja o
świadomości na żywo. Zaprasza Sławomir
Bączkowski. Witajcie
bardzo gorąco i serdecznie na antenie Radia
Paranormalium późną poniedziałkową porą. Właśnie
tutaj, właśnie teraz debiutuje kolejna ciekawa
audycja na żywo. Tym razem poświęcona
tematowi, który od dłuższego czasu, głównie za
sprawą pana Toma Campbella, ale nie tylko, zajmuje
bardzo ważne miejsce w ramówce Radia Paranormalium.
Oczywiście na naszej stronie internetowej, ponieważ wystąpienia pana
Campbella są również, przynajmniej niektóre, publikowane w formie
artykułów. Audycja zatytułowana „Świat oczami
duszy”, prowadzona przez pana Sławomira Bączkowskiego, który
jest już z nami po drugiej stronie połączenia
internetowego. Dobry wieczór, panie Sławku. Dobry
wieczór. Audycja będzie w całości
poświęcona meandrom świadomości i różnym związanym z
nią tematom, które z tego, co zdążyłem się
zorientować po komentarzach na stronie Radia Paranormalium,
bardzo mocno interesują naszych słuchaczy. Ale
zanim przejdziemy do pierwszego dzisiaj tematu związanego ze
świadomością, takiego wstępu, można powiedzieć, będzie to
taki wstęp do tej tematyki. Tradycyjnie, jak to
bywa w Radiu Paranormalium, w audycjach na żywo pasowałoby
podać kontakty do Radia Paranormalium, numery
telefonów, Gadu-Gadu i tak dalej. Gdzieś tak za
jakieś 20 minut myślę, otworzymy naszą linię telefoniczną,
ale numery telefonów warto zapisać sobie już teraz. Numer
stacjonarny 32 746
00
08. Komórkowy 530 620
493.
Skype radio.paranormalium.pl.
Można także pisać na Gadu-Gadu pod numerem 36
08 80 02. Jesteśmy także na czatach Radia
Paranormalium, na stronie radia
www.paranormalium.pl oraz na naszej transmisji na YouTube.
Można nas także spotkać na Facebooku, na kontach Radia
Paranormalium, na grupach Radia Paranormalium
i czytelników Nieznanego Świata. A jeżeli ktoś woli, to
może nam także wysyłać pytania, komentarze i różne inne ciekawe
wiadomości, może jakieś propozycje tematów do omówienia
na naszego maila
radio@paranormalium.pl.
Przyszła ta pora, gdy mogę spokojnie, z czystym sumieniem
oddać głos panu Sławomirowi
Bączkowskiemu. Bardzo proszę.
Witam jeszcze raz wszystkich serdecznie. Nie ukrywam,
że jestem
zaszczycony i z wielką radością i przyjemnością
spróbuję was zabrać w świat widziany
oczami duszy. Na początek
jeszcze tak, żeby się tutaj wszystkim obrzędom stało
zadość. Dziękuję panu Markowi i panu Piotrowi. To
dzięki nim mogę dzisiaj tutaj, że tak powiem, z
wami się kontaktować, podzielić się
swoją wiedzą, doświadczeniami, przemyśleniami.
Nazywam się Sławomir Bączkowski, mam
52 lata. Uwierzcie mi, że jak
wchodziłem w dorosłe życie, chciałem być takim
normalnym człowiekiem.
Mieć dom, rodzinę, dzieci, firmę,
pieniądze, wakacje i parę innych takich zwykłych,
miłych ziemskich przyjemności.
I powiem wam szczerze, nawet przez jakiś czas się udawało
i nigdy nie myślałem o tym,
że w wieku 50 paru lat będę
mówił o duszy, o świadomości, o
podświadomości na antenie
jakiegokolwiek radia.
Więc jak widzicie, życie płata przeróżne
figle i między innymi
dzięki temu, że ja na te życiowe figle
przez wiele lat nie mogłem znaleźć odpowiedzi, nikt mi
nie mógł powiedzieć, dlaczego to życie
właśnie jest takie figlowate.
Dlaczego tak dużo dziwnych i nieprzewidzianych rzeczy się w nim
dzieje? Zacząłem sobie
zadawać pytanie dlaczego?
Myślę, że większość słuchaczy Radia
Paranormalium przynajmniej raz w życiu
zadała sobie takie pytanie,
więc postaram się
jak najdokładniej,
najprecyzyjniej i jak najprościej
opowiedzieć wam o tym właśnie, dlaczego
życie płata nam przeróżne figle
i bardzo często wprowadza mnóstwo
nas na pierwszy rzut oka niefajnych,
nieprzyjemnych i niemiłych sytuacji w
nasze życie.
Tak jak mówiłem, ponieważ nikt nie był w stanie
udzielić mi odpowiedzi na moje
pytania.
Postanowiłem znaleźć odpowiedź na te pytania i
przez 15
lat to wszystko sobie gdzieś tam w głowie
układałem i gdzieś tam sobie notowałem.
I przez 15 lat pisałem swoją książkę,
którą już na szczęście udało mi się wydać.
Jest już dostępnaI w zasadzie to jest
jedyna książka z tej tematyki, którą tak
naprawdę od początku do końca przeczytałem.
Więc nie jestem ani żadnym filozofem,
nie jestem też żadnym znawcą
tematyki.
Tak na dobrą sprawę wiele razy zastanawiałem się,
skąd ja to wszystko wiem.
Mam nadzieję, że będziecie sami
mogli zweryfikować to, co
wam będę chciał przekazać,
opowiedzieć i sami ocenicie czy to, co
mówię, trzyma się jakiejś kupy, czy
się nie trzyma kupy. O czym będzie
audycja? To jest właśnie dobre
pytanie. Tak żebyśmy mieli jasność:
ja jakiś pomysł mam. Natomiast nie
ukrywam, że liczę też na
was. Liczę na wasze pytania, liczę na
wasze sugestie i
mam nadzieję, że wspólnie uda nam się wypracować
jakąś formułę, która będzie tylko
nasza i będzie satysfakcjonująca
dla wszystkich
stron.
Ja ze swojej strony obiecuję wam uczciwość. Nie
będę was w żaden sposób zwodził,
chociaż nie ukrywam, że troszeczkę się z wami
podroczę. Mam nadzieję, że nie
będę przesadzał. Jakby coś to śmiało piszcie,
dzwońcie, mówcie, będę to
korygował na bieżąco.
Jeszcze jedna ważna techniczna rzecz. Jest to
moja pierwsza w życiu audycja radiowa
prowadzona na żywo, więc
stresik jest. Jeżeli
pojawią się jakieś tutaj niedoskonałości, niedociągnięcia,
to z góry was przepraszam,
ponieważ nie mam żadnej kartki tutaj z
kontekstem, z żadnym
scenariuszem, więc wszystko, co
się dzieje w tej chwili, dzieje się po prostu na bieżąco i
prosto z mojej głowy i prosto z mojego serca
prosto do was.
Być może część
znawców tematyki będzie
troszeczkę zawiedziona, bo
cała wiedza, którą
układałem sobie w głowie,
miała służyć ludziom zwykłym, którzy
tak jak ja, zaczynając swoją
przygodę z poznawaniem siebie,
swojej duszy, swojego przeznaczenia,
byli laikiem. Tematyka była dla mnie zupełnie
obca, momentami nawet
przerażająca,
a to, co próbowałem gdzieś czytać, było pisane w sposób tak
skomplikowany, że ja nie byłem w stanie tego w żaden
sposób
ogarnąć. Więc postanowiłem, że
całą tą na pierwszy rzut oka bardzo
skomplikowaną i tajemną wiedzę
postaram się przekazać w jak najprostszy
sposób. Tak, by
nawet ludzie, którzy nigdy z
tą tematyką się nie spotkali,
nie uciekli od razu w popłochu,
słysząc pierwszych pięć zdań. Także
postaram się mówić to jak najprostszym
językiem. Jeżeli coś
będzie niezrozumiałe, będzie wymagało
jakiegoś dodatkowego wyjaśnienia, to
oczywiście dawajcie znać. Będę
starał się to wszystko
tłumaczyć.
Z ważnych rzeczy. Tak jak wam
powiedziałem, ja nie chciałem być
filozofem, ezoterykiem,
znawcą tematów duszy ani przeznaczenia.
Natomiast zawsze
jakoś tak jest, że ludzka natura
ma to do siebie, że jak jej jest dobrze,
to się nie zastanawia, dlaczego jest jej dobrze.
Natomiast jeżeli
pojawia się coś złego w naszym życiu, wtedy
najczęściej
zaczynamy się zastanawiać, o co chodzi, dlaczego tak się dzieje.
I to jest ta smutna wiadomość
dla naszej ziemskiej natury,
że póki
nie osiągniemy pewnego poziomu świadomości,
to niestety życie będzie
nas kopało w tyłek po
to, żebyśmy się na
chwilę zatrzymali i zadali sobie
pytanie: dlaczego? O co w tym wszystkim chodzi? Po co to
wszystko jest?
Natomiast na szczęście są
sposoby, żeby tego uniknąć i myślę, że
też moja audycja
właśnie ku temu ma
służyć.Żeby
zanim coś tak naprawdę zmusi nas
do zastanowienia, żebyśmy w pewnym sensie
byli przygotowani.
Na początku chciałbym poruszyć temat pewnych
zasad, którym wszyscy jako ludzie tutaj na
Ziemi podlegamy, które
obowiązują w naszym życiu. Bo
jak to
czasami z ludźmi sobie rozmawiam i zadają mi takie
pytania: po co z tą świadomością, podświadomością,
nadświadomością? Czy nie prościej by było żyć
bez tej całej wiedzy?
Czy to aby przypadkiem jeszcze bardziej nie komplikuje
naszego życia? Ja mówię:
można. Oczywiście, że można,
bo tak samo jak można jeździć
samochodem, nie znając przepisów ruchu drogowego.
Można. Tylko
czy to o to chodzi? Można
też wpaść na boisko piłki nożnej i radośnie biegać po
trawie i się świetnie bawić.
Aż do momentu, dopóki ktoś nas nie sfauluje
bądź sędzia nie wyjmie kartki i nie wyrzuci nas z boiska.
Znajomość
zasad pozwala
właśnie w życiu
świadomie
to życie odbierać, bo
od tego musimy zacząć. Od tego,
żeby świadomie odbierać to, co się wkoło
nas dzieje. Bo
następnym krokiem jest oczywiście świadome kierowanie tym
życiem. Ale ja na początku
chciałbym, żebyśmy
świadomie zrozumieli, o co
chodzi. I czemu akurat
dusza? Czemu akurat
dusza? Wiele
razy na różnego rodzaju
grupach, forach, w ramach zaczepki
rzucałem takie pytanie: po co
człowiekowi dusza?
Powiem wam szczerze, przyznam, że
odpowiedzi tyle, ilu
ludzi. Więc dzisiaj
zaczepnie też zapytam: po co człowiekowi dusza?
Słyszałem ostatnio taką teorię,
że dusza jest po to,
żebyśmy my, prowadząc tutaj bardzo
dobre
życie,
zapewnili duszy miejsce w niebie.
Ciekawa teoria.
Widzicie, mi to od razu coś zaczyna zgrzytać.
Bo jaki jest sens, żebyśmy
my tutaj jako ludzie męczyli
się, byli tam dobrzy, nadstawiali te policzki jakoś,
że tak powiem, kombinowali, żyli
ubogo czy tam według jakichś innych przepisów
tylko po to, żeby dusza mogła później
pójść do nieba. Nie sądzicie, że to jest
jakaś niespójność?
Że to jest jakaś niesprawiedliwość tutaj?
Właśnie to poczucie niesprawiedliwości
zmusiło mnie do poszukiwania odpowiedzi, po co
człowiekowi dusza. Czym w ogóle dusza jest?
Bo ciekawostką jest to, że
statystycznie nie sprawdzałem, ale tak jak
czytałem, słuchałem, to dziewięćdziesiąt parę
procent ludzi uznaje, że
dusza istnieje.
Czyli jakby akceptujemy to, że duszę mamy.
Natomiast tak na
dobrą sprawę ja nie
znalazłem takiej sensownej odpowiedzi, po co.
Oczywiście, tak jak powiedziałem, troszeczkę się z wami
podroczę i
nie podzielę się z wami swoją
opinią na ten temat jeszcze w tej chwili. Ale spokojnie,
do tego sobie dojdziemy.
Na początku wiedza książkowa. To, o czym pewnie wszyscy
wiedzą, że
impulsy
z informacjami płyną
do nas zasadniczo z trzech źródeł.
Pierwsze źródło, czyli takie typowo ziemskie, to są nasze
zmysły.
Wzrok, słuch, smak, dotyk, węch.
W zależności od tego, kto co tam ma bardziej
wyostrzony i bardziej wypracowany. To są takie nasze
ziemskie źródła
informacji. Drugie
takie źródło, bardzo
mocne i bardzo dominujące na
Ziemi, to jest podświadomość. I z
podświadomości też płyną do nas jakieś tam
informacje. I trzecim źródłem informacji jest
nasza nadświadomość, czyli nasza
dusza.I
tu wiele razy spotkałem się z taką teorią,
że nasza dusza i nasza
podświadomość są ze sobą w konflikcie.
Że nasza podświadomość to jest to nasze
ziemskie ego, które nas do czegoś pcha,
blokuje nas, przeszkadza w
rozwoju i tak dalej.
A że jedynym wiarygodnym źródłem
informacji jest nasza dusza.
Bo o zmysłach na razie zapominamy. One są i być muszą.
Podobno jest
konflikt pomiędzy naszą podświadomością a
naszą duszą.
Powiem wam tak: ja
dostrzegam tylko jeden konflikt.
Konflikt tego, że nasza podświadomość chce wiedzieć,
a nasza dusza chce doświadczać.
I to jest jedyny konflikt, który
ja dostrzegam. Wiecie dlaczego?
Bo wiecie, kiedy
zaczyna się nasze życie.
Nasze życie tak naprawdę zaczyna się zaraz po
naszej śmierci.
Na pewno większość
z was słyszała o
reinkarnacji.
I właśnie to zjawisko
jest tak naprawdę chyba kluczowe do zrozumienia
tego, jak przebiega proces
naszego
życia.
Dla tych, którzy nie wiedzą... Nie,
nie zakładam. Zakładam, że wszyscy wiedzą
o reinkarnacji.
I teraz co się dzieje z człowiekiem po
śmierci? To jest dobre pytanie. To zawsze ludzi
bardzo nurtuje i
daje do myślenia.
Co się dzieje z człowiekiem po śmierci? To znaczy z
człowiekiem po śmierci dzieje się to,
że albo ląduje w
albo w trumnie. To się dzieje z człowiekiem.
Jest miejsce, gdzie można pójść, zapalić świeczkę.
I to jest to, co
się dzieje z człowiekiem
po śmierci. Oczywiście zostają zapisane wszystkie jego
dokonania. Natomiast z
człowiekiem jako z człowiekiem po śmierci
nic się nie dzieje.
Natomiast coś się dzieje z jego duszą.
I właśnie w tym momencie
zaczyna się nasze
następne życie. Ponieważ dusza
po opuszczeniu ciała
idzie gdzieś. Ja się nie chcę
spierać tutaj i też nie chcę w to wchodzić, bo
nie jestem specjalistą
od tematów
po tamtej stronie.
Stwierdziłem, że tymi tematami zajmę się, jak będę tam.
Natomiast w związku z tym, że jestem tutaj, to zajmuję się tym,
co się dzieje tutaj. No
i właśnie nasza dusza opuszcza ziemię,
opuszcza nasze ciało i
według mnie podłącza się do takiego
centralnego, wielkiego komputera,
gdzie pozbawiona jakichkolwiek
ziemskich uwarunkowań
analizuje
nasze ostatnie
wcielenie.
To się w różnych religiach różnie nazywa. Ponieważ
jesteśmy w Polsce, więc
najbliższe
temu określenie to będzie Sąd Ostateczny. Z
tym że on nie jest ostateczny. I to jest ta dobra
wiadomość.
Tak, po śmierci dusza nasza
analizuje to, czego się
dowiedziała, czego
doświadczyła i planuje sobie
następny etap nauki. Czyli
planuje następne
nasze wcielenie.
Więc do
zaplanowania
potrzebuje wybrać sobie jak najbardziej przyjazne
okoliczności,
żeby warunki, do których przyjdzie, były jak
najbardziej przydatne do tego,
czego chce
doświadczyć.A
wiemy co to jest podświadomość, prawda? Wszyscy wiemy, że to są
zapisane wzorce i tak dalej, że to
wszystko później nami kieruje, że to decyduje o naszych
decyzjach, o naszych uwarunkowaniach,
o naszych życiowych priorytetach. Wiemy, że
podświadomość kształtuje nasze otoczenie od najmłodszych
lat naszego życia. Później zaczyna się
pojawiać kopiowanie
pewnych schematów.
Skoro dusza wie, czego chce
doświadczyć
i wybiera sobie takie otoczenie, czyli też i
rodzinę, która przekaże
nam konkretne
wzorce.
Czy jest konflikt pomiędzy
naszą podświadomością a naszą duszą? Nie ma.
Dusza dokładnie, a przynajmniej w dużym zarysie
wie, z jakimi
wzorcami podświadomości
wejdziemy w życie.
To jest pewnego rodzaju dla nas
ograniczenie. Natomiast z drugiej
strony to właśnie nasza podświadomość daje
nam lekcje i
funduje kolejne doświadczenia, na
których zależy naszej duszy.
Dlatego ja uważam, że tego konfliktu nie ma.
Żeby nie zamotać za bardzo, zostawię na
chwilę ten temat
i skoncentruję się tylko na jednym z
naszych źródeł informacji, czyli na naszej
podświadomości.
Napisano na ten temat setki książek.
Ja przeczytałem jedną. Oczywiście obowiązkową
lekturę w tamtych czasach, czyli „Potęgę
podświadomości”. Natomiast
książek na ten temat jest mnóstwo.
Wiemy, jak ta podświadomość
funkcjonuje. Jedni są bardziej
przekonani i świadomi, że tak jest, drudzy troszeczkę mniej.
Natomiast zasadę znamy.
Słuchajcie, i fajnie. Powiem wam
więcej, podświadomość jest bardzo
przydatnym narzędziem
na Ziemi. Ona w związku
z tym, że jest bardzo ziemska,
zawsze pierwsza
podpowiada nam rozwiązanie. I
super. Wiecie jak to działa?
Ja opowiadam o tym na przykładzie jazdy
samochodem.
Jeżeli próbujemy coś ogarnąć
mózgiem, na przykład pierwsze
nasze kroki za kierownicą: sprzęgło, gaz,
hamulec, kierunkowskazy. Boże, nie daj Bóg jeszcze wycieraczki
trzeba włączyć, światła i tak dalej.
Tych czynności jest strasznie dużo.
Jeżeli próbujemy to ogarnąć umysłem,
jesteśmy wolni, jesteśmy
niedokładni
i to wszystko nas bardzo stresuje i zajmuje bardzo dużo
czasu. Po pewnym czasie
te wzorce zostają zapisane w podświadomości i już
nawet nie zastanawiamy się nad tym,
czy to sprzęgło teraz, czy to na takich
obrotach, czy na innych. To wszystko staje się płynne.
Nie zastanawiamy się, że trzeba włączyć kierunkowskaz, wycieraczki,
lusterko, fotel. To wszystko dzieje się automatycznie, bo
tak właśnie działa podświadomość.
Dlatego jeżeli coś jest zapisane w
podświadomości, nie musimy
każdorazowo
prowadzić tego procesu myślowego, który nas strasznie spowalnia.
Z czasem możemy
robić pięć czynności naraz jadąc samochodem,
rozmawiać przez telefon, palić papierosa i jeść kanapkę na
przykład albo pić wodę,
w ogóle nie zastanawiając się nad prowadzeniem samochodu.
Ta podświadomość jest bardzo
fajnym, przydatnym
narzędziem tutaj na Ziemi. Więc
teorie, że z tą podświadomością jest coś nie tak, że ona
jest naszym wrogiem, to są
teorie spiskowe. Podświadomość jest
bardzo fajnym
i przydatnym dla nas mechanizmem. Weźmy
chociażby sportowców. To, co się mówiło o skoczkach, o
tym automatyzmie. Jak zaczyna wchodzić
do głowy,
jak zaczynamy rozkminiać
to umysłowo, to u sportowców ginie tak zwany
automat. Jeżeli wchodzą
obawy, to przestają być dobrzy.
Im więcej tych czynności
wykonujemy podświadomie,
czyli w pewnym sensie odruchowo, tym
lepiej. Ponieważ
jesteśmy szybsi, jesteśmy bardziej
dokładni.Więc
nie bijmy piany tak na tą podświadomość,
bo ona jest bardzo fajna. Ona jest naprawdę bardzo
fajna. Z tym że
problem polega na tym,
żeby mieć świadomość,
co w tej podświadomości jest tak naprawdę zapisane.
Bo jak już sobie
wrócę do tego mojego ulubionego samochodziku,
to wiecie, jak to jest.
Jeżeli ktoś nam, na przykład
nasz pierwszy instruktor bądź jakiś inny autorytet
zapisze w naszej podświadomości taki odruch, że jeżeli
ktoś przed nami hamuje, to
mamy naciskać pedał hamulca i trzymać go w
podłodze.
Ci, którzy dłużej jeżdżą, wiedzą, jak się to kończy, nie?
Natomiast jeżeli nam na przykład zapisze taki
wzorzec, podpowie nam taki wzorzec, żeby
naciskać pedał hamulca, ale jednocześnie na przykład patrzeć na boki,
czy można gdzieś uciec, to
w wielu wypadkach może nam to uratować
co najmniej uszkodzony samochód i
kłopoty na drodze. Więc
warto mieć świadomość, jakie
te wzorce zostały w tej
podświadomości zapisane.
Słuchajcie, ja nie powiem, że to jest łatwe.
To nie jest łatwe. Ta weryfikacja i
to rozpoznanie nie jest łatwym procesem. Natomiast
warto przynajmniej wiedzieć. To jest taki pierwszy
krok do świadomości,
żeby
wiedzieć, że mamy
podświadomość i że to ona, że tak powiem,
decyduje o
większości
naszych reakcji.
Ostatnio
jak daleko, że tak powiem, podświadomość jest
odpowiedzialna za nasze reakcje, oczywiście
odkryłem przez przypadek. Ja wam
opowiem o swoim przypadku
za chwilę, a teraz opowiem wam o
przypadku na przykład mojego kolegi, który pojechał z dziećmi do
jakiegoś magicznego miasteczka, gdzie domy są poobracane do góry
nogami i tak dalej.
I o odczuciach, jakie człowiek ma,
wchodząc na przykład do domu, który jest odwrócony do
góry nogami. Nie wiem, czy byliście gdzieś w takim miejscu.
Spróbujcie. Zobaczycie, co się z człowiekiem
dzieje, kiedy
nasza podświadomość oczami, wzrokiem
naszym odbiera coś jako prawdę.
Wiecie, jak ja się przekonałem, jak daleko, że tak powiem,
podświadomość decyduje o naszych odruchach?
Pomagałem koledze zrobić pokój córki.
No i wieczorami tam siedzieliśmy, skończyliśmy pracę, siedzieliśmy,
rozmawialiśmy i on akurat był na etapie, kiedy
pożyczył od swojego kumpla
konsolę PlayStation. Słuchajcie, stare chłopy,
odpaliły konsolę PlayStation. PlayStation czwórka,
okulary w technologii VR. Nie wiem, czy słyszeliście coś
na ten temat. Poczytajcie. To są te
okulary, które są bardzo 3D, które mają
naprawdę bardzo rzeczywisty obraz. No i
mówi: „To wiesz co? To ci coś odpalę”. No to mi odpalił.
Pierwszą przygodę przeżyłem, słuchajcie, gdzie zostałem opuszczony
pod wodę jako jakiś tam płetwonurek w klatce takiej
w poszukiwaniu jakiegoś zaginionego okrętu.
Widoki słuchajcie, naprawdę przecudne. Czułem się tak,
jakbym tam faktycznie był.
Wszystko było fajnie do momentu, dopóki nie pojawił się kto?
Pan rekin, który niekoniecznie
był zachwycony z mojego towarzystwa tam w tamtym miejscu. No i
oczywiście co? No zaczął mi tam demolować tą klatkę i tak
dalej. Pełen emocji on tam pływał, się tam czaił.
Coś niesamowitego, słuchajcie. Siedziałem na
krześle w
pokoju u kolegi i
musiałem
sam siebie przekonywać, że ten rekin nie jest
prawdziwy. Moja podświadomość robiła
wszystko tak,
jakbym naprawdę był naprzeciwko tego rekina.
Podpowiadała mi strach. Podpowiadała mi
chęć ucieczki, chęć obrony,
ponieważ dla niej to się działo
naprawdę. Tak działa
podświadomość.
Jeżeli ona wierzy w to, że to jest naprawdę,
to będzie nam podsuwała takie rozwiązania,
które w danej sytuacji są według niej
jakby najbardziej adekwatne
do tej sytuacji. Drugą
przygodę, jak już mnie tam wyciągnęli na tych linach, zanim mnie ten
rekin zjadł, mówię: „Włącz,
Tomeczku coś
luźniejszego”.Włączył mi
taką deskorolkę, taką amerykańską deskorolkę,
na której się leżało i się jeździło pomiędzy,
że tak powiem, tirami. Amerykanie
taką rozrywkę mają. I nie powiem, to
było bardzo relaksujące.
Wróciłem do domu i w tym
momencie przyszła mi taka myśl,
że był taki odcinek, kiedy ja zza zakrętu wyjeżdżałem,
wyrzucało mnie bardzo wysoko w powietrze, bo była jakaś górka.
No i oczywiście ja tam później lądowałem sobie na tym asfalcie.
Wiecie co? Wróciłem do domu i mówię: „Jezu, to nie może być
prawda”. Poszedłem do niego
następnego dnia, mówię: „Włącz mi to jeszcze raz”. Wiecie,
co się działo? Miałem ściskanie w żołądku.
Czyli czysto teoretycznie informacja, która powinna
płynąć z mojego błędnika.
A mój błędnik był w bezruchu.
I drugi raz już świadom tego, bo czekałem na
to, oczywiście to ściskanie w żołądku było zdecydowanie
mniejsze, natomiast też było.
Nie chcę was zanudzać tymi,
że tak powiem, moimi odkryciami na temat podświadomości, bo mówię,
na temat podświadomości
napisano setki, tysiące książek, opracowań, więc
jeżeli ktoś bardziej chce sobie ten temat
zgłębić, to naprawdę czytajcie, bo
warto. Bo warto zrozumieć samego
siebie.
Warto zrozumieć samego siebie.
Bo na pewno jak rozmawiacie z
ludźmi, ja już po
tylu latach wiem, czy ja rozmawiam z
człowiekiem, czy rozmawiam z jego
podświadomością.
Ponieważ wszystkie
te informacje zapisane w naszej podświadomości
my z czasem przyjmujemy jako swoje
własne poglądy.
My to kopiujemy i wierzymy, że jest to
wymysłem nas samych.
I z punktu widzenia drogi do
świadomości jest to faktycznie
dość duża bariera.
Dość duża bariera, żeby
umieć ocenić, co
jest wynikiem jakichś tam
moich kopii i wzorców,
jaka decyzja jest wynikiem tego, a jaka
decyzja jest wynikiem mojego
już bardziej świadomego wyboru.
Ale tak jak mówiłem, nasza podświadomość chce
wiedzieć, a nasza dusza chce
doświadczać.
I na tej płaszczyźnie faktycznie powstaje
pewnego rodzaju
konflikt. Tak
jak mówię,
ja mam nieodpartą pokusę
pomęczenia was jeszcze tym tematem podświadomości,
ponieważ on tak naprawdę jest
bardzo ważny. Mimo
że mówię, bębniony, tłumaczony,
opisywany, to on jest tak naprawdę
bardzo dla nas ważny.
I też uważam, że
przez wiele
osób też niedoceniany jako
problem rozwoju świadomości.
Ale słuchajcie, umówmy się w ten sposób, że
jeżeli będzie jakieś
zapotrzebowanie na
podrążenie tematu podświadomości,
to uwierzcie mi, że ja z wielką
przyjemnością to pociągnę.
Natomiast nie chcę was tutaj, że
tak powiem, na naszym pierwszym spotkaniu
zamęczyć.
Ponieważ jak zauważyliście, jestem gadułą, a widzę, że
powolutku tutaj mój czas będzie dobiegał końca,
to spróbuję podsumować to, co będzie dla
nas w tej chwili dość istotne przed następnym
odcinkiem. Jak wygląda ten
cały, że tak powiem, proces, ja
go nazywam procesem ewolucyjnym. Jak
wygląda cały ten proces z punktu widzenia
duszy?
Żebyśmy już za tydzień mogli sobie
gdzieś tam bardziej nad tą duszyczką i nad tą
świadomością się pochylić, a zostawili
te, że tak powiem, nieziemskie problemy
w dniu dzisiejszym mieli już za sobą. Tak jak
wspomniałem,
życie człowieka zaczyna się w momencie jego śmierci.
Po śmierci dusza
analizuje, co
z założeń udało jej się
dokonać, co się nie udało
dokonać.Planuje
sobie w takim razie co
chciałaby w następnym
wcieleniu uzyskać, czego
doświadczyć.
Wyczekuje sobie i wybiera sobie
jak najbardziej sprzyjające ku temu okoliczności.
Dlatego
o dacie urodzenia wam jeszcze powiem, bo ona też
ma dość duże znaczenie, ale
uwierzcie mi, że dusza wybiera wszystko.
Rodziców, otoczenie,
warunki geopolityczne
oraz płeć i
datę urodzenia. Data urodzenia
jest dość istotna ze względu na energię
towarzyszącą przy
narodzeniu. To
dość fajnie opisuje na przykład kalendarz
Majów. Bądź astrologia czy
numerologia już taka bardziej zaawansowana.
Po prostu chodzi o energię, która w dniu narodzin nam
towarzyszy i ona sobie to wszystko
planuje. I
czeka
aż te okoliczności się
ze sobą zgrają
i wtedy inkarnuje się po raz kolejny.
Po to, żeby swoją naukę
kontynuować. Naukę nie. Nauka to jest
z punktu widzenia podświadomości, żeby kontynuować
doświadczanie.
I właśnie teraz dzwoni do nas słuchacz telefoniczny,
spróbuję go tutaj podłączyć. Halo,
halo! Radio Paranormalium. Czy się słyszymy?
Tak, słyszymy się. Jak pan się
nazywa? Bo zapomniałem. Pan Sławomir Bączkowski.
A, Bączkowski.
Ja mam na imię Stanisław.
Ja się nie zgadzam. Akurat.
Moment. Dobra.
Zadzwonię później. Muszę w tej chwili wyjść. Szkoda,
że nie doszło do naszej pierwszej
rozmowy na żywo. Mam
nadzieję, że będzie jeszcze ku temu okazja. Ale ja się też
odniosę troszeczkę do tego, że
padło stwierdzenie, że pan się nie zgadza.
I słusznie. Bo
od tego jest właśnie świadomość. Od tego, żeby
każdy człowiek na swój sposób
starał się to wszystko
zrozumieć. Zresztą umówmy się, że
chyba jeszcze naprawdę nie ma człowieka na ziemi, który wiedziałby
wszystko
i do tego wszystkiego był w stanie to jeszcze
udowodnić. Więc
im więcej dyskusji na ten temat, im więcej różnych
zdań się pojawia w tej dyskusji,
tym też wszyscy sobie poszerzamy bardziej horyzonty.
Ja sobie też, żebyśmy mieli jasność, nie
przypisuję prawa do wiedzenia wszystkiego,
broń Boże. Ja cały czas
te
doświadczenia też zbieram. Cały czas się też
pojawiają jakieś tam nowe myśli, nowe przemyślenia.
Więc zapraszam, tak, dzwońcie, nie zgadzajcie
się, dyskutujmy, rozmawiajmy, bo myślę,
że to jest właśnie właściwy kierunek do tego, żeby tą
naszą wspólną świadomość
gdzieś powiększać, budować.
Więc czekam z niecierpliwością na
kolejne
telefony. Mam
nadzieję, że do tej rozmowy sobie jeszcze wrócimy.
Nie ukrywam, że troszeczkę wypadłem
przez moment z biegu.
I skończyliśmy
na czym? Na
duszy skończyliśmy. Skończyliśmy na duszy, na tych
różnych wyborach, których dusza dokonuje,
planując sobie życie tutaj na ziemi.
Dokładnie.
Dlatego nie zdziwcie się,
że po pierwsze, przerwy pomiędzy
inkarnacjami muszą być dość długie.
Dlaczego? Co się dzieje, kiedy one są zbyt krótkie?
Opowiem wam być może w kolejnych
odcinkach. Znaczy na pewno opowiem, tylko zobaczymy, czy to będzie
następny, czy jeszcze następny. I też nie
dziwcie się, że osoby, które na
przykład spotykacie w swoim życiu obecnym
w jakiś specjalny
sposób
wpływają na wasze samopoczucie. Bo bardzo
często jest tak, że kontynuujemy
naukę w gronie i doświadczanie w gronie
osób, które już na
swej drodze spotykaliśmy.
Stąd jest taka sytuacja, że widzicie kogoś i darzycie go jakąś
albo sympatią, albo na przykład budzi w was strach.
Reakcje są różne, a wynikają właśnie z tego,
że jeżeli powstają
jakieś na przykład niezałatwione
sprawyZ poprzedniego wcielenia
to następne wcielenie służy temu, żeby te
relacje doprowadzić. To
doświadczenie doprowadzić do końca.
Bo tak właśnie
wygląda pojęcie
sprawiedliwości. Tak właśnie
wygląda sprawiedliwość, że wszystko, co zostało zaczęte,
musi być dokończone, musi zakończyć
się jakimś wnioskiem.
Ten ostateczny wniosek jest jeden, ale to też jeszcze
troszeczkę za wcześnie moim zdaniem, żeby
o tym już teraz mówić. Myślę, że
wspólnie do tego sobie gdzieś dojdziemy.
Natomiast każde
rozpoczęte,
że tak powiem, wydarzenie emocjonalne w świecie duszy
musi zostać doprowadzone do końca.
I uwierzcie mi, że czas
to jest pojęcie
bardzo ziemskie.
W świecie duchowym ten czas
ma zupełnie inne znaczenie. Znaczy on nie ma żadnego znaczenia.
Biorąc pod uwagę, że Ziemia istnieje prawie cztery
miliardy lat.
To jedno ludzkie życie,
takie średnie ludzkie życie, to w życiu
Ziemi to jest jedna milisekunda.
Więc jeżeli coś tworzyło się przez
miliony, miliardy lat czy
dziesiątki tysięcy lat, to naprawdę
jedno ludzkie życie
i te 50, 60 lat to w tym
procesie ma naprawdę
bardzo znikome znaczenie.
Więc to dla nas jest bardzo dużo, tak?
Natomiast w procesie, w którym uczestniczymy jako
ludzie, to jest naprawdę tak zwany pik.
I też prośba do was,
bo ja się bardzo często spotykam właśnie z tym,
że dyskutuję z ludźmi,
którzy patrzą na świat, na
życie przez pryzmat swoich własnych doświadczeń,
swojego własnego
życia, tak? Bo w sumie jak mają patrzeć?
Natomiast żeby ten proces
stał się
łatwiejszy do zrozumienia, trzeba
spojrzeć po prostu na
ludzkość nie tylko przez
pryzmat Polski, nie tylko przez pryzmat
Europy, ale przez pryzmat
tej różnorodności, która na świecie
istnieje. I też nie można na to
patrzeć przez pryzmat 10, 20 czy
30 lat czy 50.
Tylko żeby zrozumieć ten proces, trzeba przyjrzeć się ludzkości
przez ostatnie trzy, pięć, 10 tysięcy
lat, tak? A to nam
będzie potrzebne w momencie, kiedy wejdziemy
na temat różnych poziomów świadomości,
czyli kolejnego mojego, że tak powiem, ulubionego
tematu. Więc
spróbuję to jeszcze raz
podsumować. O tym całym procesie
inkarnacyjnym już powiedziałem o tych
okolicznościach, tak? Teraz wam tylko przypomnę
jeszcze, że
informacje do nas, do naszego mózgu
docierają z trzech źródeł
i żadnego z tych źródeł tak naprawdę nie da
się pominąć, jeżeli
chce się żyć w tak zwanej
zgodzie z samym sobą.
Każde z tych źródeł dostarcza bardzo cennych
informacji i tylko trzeba je
umiejętnie
rozsądzić i umieć
odpowiednio zakwalifikować.
I wtedy
problem świadomości przestaje być problemem, a zaczyna być
przyjemnością decydowania
o samym sobie, o swoich własnych reakcjach,
też o swoich własnych myślach, również o swoich własnych
emocjach. I uwierzcie mi,
że to jest stan, który jest bardzo przyjemny.
I tego stanu w jak największej
ilości sobie oraz wam wszystkim
kochani życzę.
I mam nadzieję, że wspólnie uda nam się
wypracować jakąś technikę, żebyśmy mogli się tym stanem
cieszyć jak najdłużej
w naszym codziennym, zwykłym, ziemskim
życiu. Patrząc na zegarek
bardzo wam dziękuję za ten dziś- A tymczasem
wysypał się dosłownie worek z
komentarzami na
YouTubeSpróbuję tutaj
coś przytoczyć, jeżeli nie ma pan nic przeciwko. Oczywiście z wielką
przyjemnością. Tutaj na przykład
pan Tomasz, nasz słuchacz, słuchający nas na YouTube i
czatujący właśnie tam zapytał: „A czego nie
pamiętamy, jeśli jest reinkarnacja? Jeżeli ja stracę to, co teraz
przeżywam, to po co to wszystko?”
Nie stracę. Właśnie o to chodzi, że nie stracę.
Nasza dusza. Pan Tomasz tutaj troszeczkę
uprzedził, że tak powiem, moją chyba
następną audycję, bo to miał być właśnie krok
w tym kierunku. Dusza nic nie traci.
I to jest właśnie fenomen. I to jest to,
co nam pozwala się rozwijać.
Także panie Tomaszu, ja bardzo serdecznie zapraszam za
tydzień.
Postaram się ten komentarz zapamiętać
i od niego zacząć
następną audycję. Ja właśnie
pozbierałem wszystkie komentarze, które dotyczyły audycji tutaj na YouTube.
Trochę ich jest, całkiem spora
ilość i prześlę je może panu w wiadomości prywatnej
na Facebooku. Super.
Feedback dzisiaj jest naprawdę, jak na poniedziałkową porę,
bardzo duży. Muszę powiedzieć.
Tak? To super.
Traktuję to jako w kategoriach sukcesu.
Szczególnie w poniedziałek, najpiękniejszy dzień tygodnia. A tu
frekwencja może nie jest jakaś oszałamiająca. To 77
słuchaczy. Ale feedback
naprawdę bardzo duża ilość komentarzy, bardzo duża ilość pytań. Tutaj na przykład
jest takie pytanie: „Jeśli moja
świadomość” — to też od pana Tomasza — „jeśli moja świadomość, to co
teraz mam, po śmierci przepadnie, to jaki to ma
sens?” Chyba tutaj pan Tomasz
przyjął takie założenie, że to wszystko po naszej śmierci
zostaje skasowane i kolejne życie zaczynamy od nowa.
Nie. To by było zbyt proste, powiem
szczerze.
Zbyt proste i chyba też
niepraktyczne w pewnym sensie. I też niczemu
by nie służyło. Faktycznie tu się z panem Tomaszem zgadzam, bo
gdyby tak miało to wyglądać, to byłoby to zupełnie bez sensu.
Właśnie proces reinkarnacji polega
na kontynuacji. Nie na zerowaniu, tylko
na kontynuacji. Owszem, jest
problem i to oczywiście jest problem
tutaj nasz ziemski z tym, żeby się z tą naszą
duszą skontaktować, żeby się dowiedzieć, o co jej tak naprawdę
chodzi. I myślę, że tutaj pan
Tomasz powinien poszukać dla siebie
troszeczkę rozwiązania, czyli spróbować
z tą swoją duszą porozmawiać i wtedy
zrozumie, że nic nie stracił.
Ja myślę, że tutaj bardzo ważny i taki
myślę, że istotny dla niego może być moment, w którym zacznie
mówić o różnych poziomach świadomości.
Myślę, że tutaj na parę
pytań znajdzie pan Tomasz
odpowiedź.
Ja jeszcze mam takie pytanie troszkę od siebie,
zainspirowane wykładami Thomasa Campbella,
które tłumaczę radośnie od kilku
miesięcy, niejako pod wpływem
sympozjum z jego udziałem, które odbyło się niedawno w Krakowie.
Thomas Campbell twierdzi na przykład, że w momencie
śmierci to, co nazywamy tutaj duszą, jakby się dezintegruje
i tylko wracają do świadomości,
do naszego gracza tak zwanego, dane zebrane
przez tą duszę. Czy według pana
rzeczywiście tak jest? Czy dochodzi do takiej dezintegracji?
To znaczy ja powiem tak: ja uważam,
że
nasza
dusza nie jest z nami tutaj,
że my jesteśmy tylko jakby mamy odbiornik,
który pewne rzeczy
przyjmuje
i na takiej podstawie odbywa się komunikacja. Więc w
pewnym sensie bym się zgodził z tym, że to się dezintegruje, bo
ten nadajnik przestaje funkcjonować w momencie naszej śmierci.
I faktycznie te informacje jakby
wracają z powrotem do duszy, bo ona jest tam cały czas
gdzieś, że tak powiem, podpięta, ja to
nazywam, do jednostki centralnej,
czyli do tego uniwersum.
Także nie słuchałem tego wykładu, ale
tak myślę, że podobnie to
interpretuję.
Słuchacz podpisujący się jako Nosfera na
naszej transmisji na YouTube, na tym czacie,
który towarzyszy naszej transmisji, zadał
takie pytanie: „Czy to człowiek posiada duszę, czy dusza posiada
człowieka?” Świetne pytanie.
Zadawałem to pytanie
też
na kilku grupach i
oczywiście jest milion
wersji na ten temat. Każdy
coś tam próbuje od
siebie wnieść. Natomiast to też
pójdziemy troszeczkę na skróty, bo to miał być jeden z wniosków po
kilku odcinkach, ale tu widzę, że zostałem wezwany do
tablicy, więc odpowiem.Moim
zdaniem jesteśmy
ludźmi posiadającymi duszę.
Zostaliśmy obdarzeni duszą.
Słowo
posiadanie, kto kogo posiada, jest może troszeczkę nie na
miejscu, bo tu nie ma czegoś
takiego jak
przynależność czy władczość.
Po prostu zostaliśmy
obdarowani duszą, która jest
gwarantem
niezapominania poprzednich doświadczeń.
Ponieważ jako ludzie bez duszy
zaczinalibyśmy ten proces edukacji od samego
początku. Czyli to, co powiedział pan Tomasz, że to się resetuje,
wracamy, zaczynamy od zera i od nowa popełniamy te same
błędy. Nie, właśnie dusza jest
tym nośnikiem,
na którym są zapisane wszystkie nasze dotychczasowe
doświadczenia, emocje.
I to dusza, którą posiadamy,
jest nośnikiem naszej świadomości i to ona
decyduje. W
zależności od tego, przez ile i jakich doświadczeń
przeszła, decyduje o naszej świadomości i
naszym rozwoju.
To ja się popastwię z przyjemnością nad tym
tematem w kolejnych audycjach,
bo to jest naprawdę bardzo
fajna tematyka. Fajnie, że padło to
pytanie. Jeszcze pan Tomasz.
Właśnie pan Tomasz bardzo dużo tutaj pytań zadaje.
Widać, że bardzo interesuje się tymi tematami.
Może tak na koniec jeszcze takie pytanie od pana Tomasza: a co z
ludźmi czy też dziećmi, które bardzo krótko żyły? Co
z ich świadomością? Ja
bym jeszcze dodał takie pytanie: jaki był ich cel tego krótkiego
życia tutaj? Panie
Tomaszu, powiem tak.
Ponieważ jest to też moje osobiste
doświadczenie. Na początku nie
chciałem zbytnio
tego tematu poruszać przy pierwszym spotkaniu.
Natomiast ja, mając na
myśli klapsa od
życia, miałem na myśli chorobę swojego syna,
który mając pięć miesięcy bardzo ciężko
zachorował i przez 23
lata żył bez
całkowitej świadomości. Po
prostu był i dwa miesiące temu
nas opuścił.
Więc ja z chęcią panu
Tomaszowi ten temat przybliżę, bo to
jest w zasadzie to
pytanie, które ja pierwsze
sobie w życiu zadałem. Dlaczego małe dzieci
biorą na siebie taki ciężar? Dlaczego małe dzieci, które
nikomu nic w życiu nie zrobiły, muszą cierpieć?
Z chęcią to
wyjaśnię. Oczywiście
z mojego punktu widzenia, ale też i doświadczenia.
Zapraszam, panie Tomaszu, na
następne nasze
spotkanie i z chęcią
ten temat rozwinę.
Myślę, że jak sobie początkowo
zaplanowaliśmy tę audycję gdzieś tak na około godzinę,
myślę, że jak na pierwszy odcinek
poszło całkiem nieźle. Nawet dużo lepiej niż nieźle.
Tak jak mówiłem, prześlę panu tutaj cały ten feedback z czata. Tu jeszcze się
pojawiają kolejne komentarze. Właśnie
teraz radośnie klikam magiczne
Ctrl C i Ctrl V.
Myślę, że po audycji
prześlę panu cały zestaw pytań od
naszych słuchaczy i będziemy je
poruszać w kolejnych już odcinkach. Czy chciałby może pan jeszcze coś na
koniec tego pierwszego odcinka tych pierwszych kotów za płoty
coś powiedzieć? Bardzo
serdecznie chciałem podziękować. Mam nadzieję, że was tutaj nie
zanudziłem, kochani, zbytnio. Troszeczkę
tam skakałem z tematu na temat, ale
proszę o wybaczenie. To był mój pierwszy raz.
Natomiast dla mnie osobiście i dla mojej świadomości
niesamowite doświadczenie, za które bardzo
wam serdecznie wszystkim dziękuję i
mam nadzieję, że spotkamy się za tydzień i będziemy
kontynuowali tą naszą przygodę.
Postaram się jeszcze lepiej przygotować do tego spotkania.
Pozdrawiam wszystkich serdecznie i jeszcze raz bardzo dziękuję
za udział w tej audycji.
Tutaj już słuchacze również dziękują.
Szczególnie pan Tomasz. Dziękuję. Najbardziej
pytający dzisiaj słuchacz na naszym czacie.
Tak jak pan Sławek przed chwilą mówił,
słyszymy się ponownie za tydzień. Kończymy
pierwszy debiutancki odcinek audycji
„Świat oczami duszy”. Niezwykłej audycji na żywo
poświęconej tematyce świadomości i
różnym tematom związanym właśnie ze
świadomością.Był z nami pan Sławomir
Bączkowski, autor wideobloga o takim samym
tytule jak nasza audycja oraz książki. Czy mógłby
pan podać tytuł książki i gdzie
ewentualnie jeszcze można kupić? Oczywiście z
wielką przyjemnością i z wielką dumą.
Książka nosi tytuł „Czy można oszukać
przeznaczenie, czyli po co człowiekowi dusza?”. Myślę, że pana
Tomasza powinna zainteresować specjalnie.
Niestety, póki co jest jeszcze dostępna
tylko w sprzedaży wysyłkowej na stronie
wydawnictwa, czyli na Złotych Myślach.
Mam nadzieję, że to się zmieni
też dzięki tej
audycji, że będzie dostępna w księgarniach
stacjonarnych, czego sobie z całego serca życzę.
Zapraszam. Tam miałem więcej czasu,
więc to jest troszeczkę bardziej poukładane.
Polecam.
Tak jak mówiliśmy, do usłyszenia już za tydzień w kolejnym
odcinku. Naturalnie bardzo wyczekujemy
na komentarze również pod audycją, gdy już ukaże się w
naszym archiwum na www.paranormalium.pl oraz na YouTube.
Dzisiaj już dziękujemy za uwagę. Audycję, jak zawsze, jak
większość audycji w Radiu Paranormalium obsługiwał od strony technicznej
Marek Sęk "Ivellios". Radio Paranormalium —
paranormalny głos w twoim domu. Dobranoc i
do usłyszenia ponownie już za tydzień.
Dobranoc.
Produkcja i realizacja Radio Paranormalium.
www.paranormalium.pl.