Na antenie Radia Paranormalium już za chwilę wysłuchacie Państwo kolejnego fragmentu
zapisu niezwykłego sympozjum, które odbyło się
30 czerwca i 1 lipca 2018 roku w Krakowie. Sympozjum poświęcone było zgłębianiu
różnych kwestii
związanych z wirtualną rzeczywistością, świadomością oraz Wielką Teorią Wszystkiego
opracowaną przez fizyka
Toma Campbella. Tym razem wysłuchamy dwóch wystąpień prelegentów z Polski. Będą to
Andrzej Butra i Paweł
Byczuk. Andrzej opowiedział o zastosowaniach MBT w biznesie i relacjach
międzyludzkich, a Paweł zaprezentował
zebranym na sali technikę chemissing. Tej części sympozjum towarzyszyło również
pewne ciekawe ćwiczenie, do którego
wykonania również i dziś państwa zapraszamy. Zapraszamy do słuchania.
Thank you, Tom. Proszę państwa,
nazywam się Andrzej Butra i jestem... A big bravo for Tom, by the way.
Proszę państwa, jestem trenerem biznesu i jestem konsultantem zarządzania. Tak to
się
fajnie, ambitnie, ładnie nazywa i siedzę mocno w tak zwanym świecie korporacyjnym.
Teraz zobaczymy, jak pójdzie mi prezentacja, bo tak chciałem wkleić sobie, żeby
poszła. Działa.
Działa. Łapie. Nie łapie. O, poszło. To będzie mała reklama. To ja jestem po
prawej, a po lewej będzie Paweł. Proszę państwa,
często chodząc po firmach , spotykając się z firmami, prowadząc szkolenia różnej
maści, bo prowadzę
szkolenia typowo sprzedażowe, prowadzę szkolenia miękkie i
najczęściej jak wchodzę do firmy, spotykam coś takiego. Mgłę.
Po prostu mgłę. Ludzie w pewnym kieracie są, robią pewne rzeczy,
jakieś nawyki, nie widzą świata. Przychodzą do pracy jak automaty.
I wykonują tą pracę. Wracają i w kółko idą dosłownie. Tutaj użyłem słowa
mgła, a tak naprawdę to z angielskiego mgła, fog składa się z trzech
słów: fear, obligation and guilt. I te trzy rzeczy
nas napędzają. Napędzają na pewno świat korporacyjny lub też małe i duże firmy.
Strach
przed utratą pracy. Obowiązki, które niesiemy na przykład z domu, bo musimy
utrzymać rodzinę. Obowiązki powodują, że mamy kredyt. Musimy ten kredyt spłacić
i boimy się, żeby nie stracić pracy. Znów wracamy do tego strachu. Wielu z
nas ma też poczucie winy. Czegoś kiedyś nie zrobiliśmy albo zrobiliśmy źle i
niesiemy
poczucie winy. Poczucie winy jest też obrazem strachu.
Zamiast zostawić, idziemy dalej. Przez to mamy po prostu zawężoną percepcję.
Jesteśmy w
kieracie, w kółko jedno i to samo. Zamiast wyjść troszkę dalej, trochę
dalej spojrzeć, wyjść poza mgłę i nabrać zupełnie innej, szerszej perspektywy. Cały
czas
wałkujemy jedno i to samo. Jest to możliwe jak najbardziej. Jeszcze
kilka słów jak funkcjonujemy, jak to szaleństwo, w którym chodzimy, idzie. Trudne
sytuacje przydarzają się każdemu. Po to tutaj jesteśmy, żeby się uczyć i
doświadczać.
Dzieje się tak, że tworzymy pewne postawy. Nasze postawy są tworzone, kiedy jesteśmy
już
maluszkami. Mamy cztery lata albo siedem. Już jesteśmy dobrze uformowani. Co ma
wpływ
na nasze postawy? Wiadomo, że rodzina, nasi bliscy, później środowisko, w którym
jesteśmy.
Szkoła, religia, wyznanie. A dalej? Możemy pójść jeszcze dalej.
Cały kraj, w którym mieszkamy, jeszcze lokalnie, osiedle, kraj, świat. To wszystko
są takie matryce, które
sobie nakładamy. Jeżeli mamy pewną postawę, to w pewien sposób przez te
filtry postrzegamy świat. Skoro mamy nałożony jeden filtr, drugi filtr i
kolejny filtr, przez te filtry postrzegamy, co się dzieje. I proszę zobaczyć dalej.
Poprzez filtry, które mamy, reagujemy w odpowiedni sposób. Jeżeli postrzegamy
świat, że jest wrogi, to reagujemy wrogo. Jeżeli jedziemy samochodem, ktoś nam
zajedzie drogę, to
wiemy, że wszyscy kierowcy są źli, to pokazujemy jakiś paluszek czy coś w tym
rodzaju.Ale
idąc dalej, reakcja powoduje konsekwencje, a to znowu wynika z naszych doświadczeń.
Jeżeli doświadczenie jest negatywne, prowadzi znowu do wzmocnienia postawy, którą
mamy. I to jest
obłędne koło, z którym idziemy. Życie jest ciężkie, postrzegamy go jako ciężkie,
reagujemy i znowu
szef wrzucił coś ciężkiego, jakieś potworne zadanie i w kółko idzie jedno i to samo.
A teraz a propos dlaczego zacząłem stosować teorię
Toma w mojej pracy. Dlatego, że staram się rozwijać i
pomagać firmom reorganizować też procesy. I dwa słowa, które bardzo pasują i
rozumieją to korporacje, to jest
entropia, czyli po prostu chaos, rozsypka, a drugie jest synergia,
czyli zbudowanie firmy odpowiedzialnego biznesu. A to jest dokładnie ta sama linia
tych dwóch podstawowych rzeczywiście
emocji, o której mówiliśmy dzisiaj. Strach, który paraliżuje i ogranicza naszą
percepcję. I z drugiej strony to, o czym mówi MBT właśnie, że dążymy do tego, żeby
się stać miłością.
Jeżeli państwo mieli do czynienia z różnymi szefami. Szefowie lub
szefowe są czasami fajni, a czasami są okropni. Niektórzy
polscy biznesmeni, którzy na przykład dwadzieścia parę lat temu tworzyli biznesy, to
mają bardzo rozbuchane ego.
„Ja jestem najlepszym szefem. Ja wszystko wiem. Ty jesteś niczym. Tutaj masz mi
sprzątać”.
Albo klient, który przychodzi do sklepu i zaczyna wrzeszczeć.
Dlaczego on wrzeszczy? Przecież dokładnie o to chodzi.
Dam przykład jednej z wielkich korporacji, z którymi miałem przyjemność
współpracować. Menedżer,
dyrektor zarządzający całą tą wielką globalną firmą. Można by podsumować, że miał
wszystkie
składowe negatywnego szefa. Wrzeszczał, poniżał, molestował. Moglibyśmy
pełną listę robić. W końcu został wyrzucony. Tak, mobbing był. Dokładnie to. A
jednocześnie był taki mocny, taki silny, że on tu rządzi. To jest jego poletko.
„Ja, ja, tylko ja, ja wiem” i tylko kolejne słowo to było „ja”. I zastanawiałem się.
Musiałem się
dowiedzieć, co się za tym kryje, skąd się to wzięło. A historia jest
bardzo prozaiczna wręcz. Tak, bo jeżeli się pogrzebało bardzo, to sięgnęło się czasu
dzieciństwa,
gdzie rodzice zginęli w wypadku. On pochodził z bardzo małego, biednego
rejonu Polski. Jego marzeniem było, żeby wyrwać się z biedy
i pójść dalej, i nigdy nie wrócić do tego miejsca, z którego pochodził. I tak się
bał, że
odcinał wszelką komunikację z ludźmi, bliskość i tak dalej. I atakował, i atakował.
Ja prowadzę szkolenia i wyświetlam to. To jest taki mój typowy slajd i ludzie się
zaczynają zastanawiać,
czy rzeczywiście ten wrzeszczący szef, który ma mocne ego, jest naprawdę taki silny?
Oczywiście nie powiemy mu tego, bo byśmy pracę stracili, ale jednocześnie zdajemy
wtedy sobie sprawę, że wcale nie jest aż tak silna
postać, tylko ta osoba musi się troszeczkę nauczyć jeszcze, że ma cholernie długą
drogę przed
sobą. Agresja
po drugiej stronie nas jako pracowników powoduje, że jesteśmy niezdolni do
działania.
Są tylko dwie możliwe reakcje: jest obrona, czyli atak albo ucieczka.
To już od czasów naszych gadzych, ewolucyjnych. Paraliż. Dokładnie. I ludzie w
takiej sytuacji, przy takich szefach
nie są w stanie funkcjonować. Nie może powstać innowacyjna firma, nie ma poletka na
to, żeby cokolwiek powiedzieć.
Takie rzeczy się dzieją. A tak naprawdę i to cytuję Toma teraz.
Dwie rzeczy. Eliminując niepewność i strach, optymalizujemy przepływ informacji w
organizacji. Ludzie lepiej współpracują, integrują się, a ich zespoły są bardziej
produktywne. Pozbywają
się ograniczających schematów myślowych i egoistycznych, samozachowawczych motywów
działania. Bez obaw stają
się bardziej innowacyjni i łatwiej rozwiązują pojawiające się problemy. No i przy
okazji stają się zdrowsi,
mniej chorują, jest mniejsza absencja w pracy. Niby takie proste. Przecież to jest
proste. Prowadzę
szkolenia na różnych szczeblach organizacyjnych. Najbardziej lubię mniej więcej
średni poziom
zarządzania, bo on ma spory wpływ.I jak znika strach, to ludzie się
otwierają. Otwierają się i nagle się generują pomysły, których po prostu nie dało
się. Sytuacja, która
się wydaje, że to już jest koniec. Doszliśmy do ściany. Jest parę prostych technik
generujących nowe pomysły i nagle się
zapełnia. Poczucie bezpieczeństwa, które powstaje na szkoleniu, tak zwana reguła
czterech ścian, powoduje, że ludzie się otwierają. I to jest coś bardzo ciekawego,
ponieważ to
otwarcie zaczyna się wylewać, jak napełniona szklanka wody jest napełniana, to się
przelewa i nagle zaczyna się
przelewać też do innych działów firmy. Z tym gościem warto poprowadzić szkolenie.
Tam nie
będzie nic, będzie fajnie. I w kilku firmach, z którymi współpracowałem, ludzie szli
na
szkolenia ze strachem albo że byli zmuszeni do tego. Abstrakcja kompletna.
A idzie to i powinno iść konkretnie w drugą stronę. I poza tym proste
metody typu posiadanie agendy szkolenia, spotkania. Ludzie lubią wiedzieć, czego
oczekiwać. Najgorzej jest mieć szefa,
który nagle zaatakuje, bo nie wiemy, co się ma wydarzyć. Chodźmy dalej.
A teraz czas przedstawić taką lepszą wizję. Mogłoby być tak przecież, gdybyśmy mieli
efektywną kulturę organizacyjną w firmie. Ale to nie tylko o firmie mówimy. Może być
urząd, jakikolwiek
podmiot gospodarczy. Gdybyśmy mieli taką prawdziwą etykę i coś, co użyłem
angielskiego
słowa „integrity”, bo nawet do słownika PWN zaglądając ma wiele znaczeń, ale one
bardzo fajnie wchodzą w tą koncepcję. Integrity, czyli integralność, prawość,
rzetelność, uczciwość, spójność, szczerość. Popatrzcie, ile elementów w jedno słowo
wchodzi. Jakoś
nie znalazłem tego. Zaufanie, prawda? To się da zrobić. Po prostu się da
zrobić. Brzmi to makabrycznie. Przedstawiam negatywne sytuacje, ale są firmy już,
które idą właśnie taką ścieżką. Najwięcej firm IT, nie Paweł?
Dorzuć. Paweł jest z obszaru IT, więc dorzuci komentarz. Tylko niespodziankę mu
zrobiłem.
Miałem niewłączony mikrofon, dlatego nie było mnie słychać.
Okej, więc obszar zdecydowanie IT. Są firmy, które wprowadzają różne rzeczy, które
można by uznać
jako abstrakcyjne. W zwykłych korporacjach opartych na strachu. Joga sprawa
oczywista. Medytacja
proszę bardzo. Wszystko to już się powoli zaczyna.
I również pracuję bardzo dużo z polskimi firmami. Jest to trudne. Nasz cały region
Europy
Centralnej i Wschodniej. Ale te zmiany już mają powoli miejsce i to się
rozprzestrzenia, że nie trzeba
krzyczeć, można normalnie rozmawiać i prowadzić. Zobaczmy sobie tak. Czy to możliwe,
żebyśmy rzeczywiście troszczyli się o
pracowników nie jako osobę w Excelu, tylko poszczególne osoby. Przecież to
proste. To naprawdę niewiele wymaga. „Co tam u ciebie słychać?” Albo naprawdę się
troszczyli o klientów.
Rzeczywiście, jeżeli nam zależy, a nie tylko traktujemy to jako źródło przychodu i
tym podobne, to też łatwiej jest się
popatrzeć na człowieka, który przychodzi. Obsługa klienta. Nie tylko, żeby
zaliczyć na taśmie i zeskanować i niech idzie sobie szybko, na następny, żeby
przyszedł. Tylko jeszcze dwa słowa. Wystarczą dwa
słowa i kontakt wzrokowy i uśmiech. Idąc dalej. Dostawców,
szczególnie w wielko powierzchniowych sklepach. Dostawca ma dostarczyć jak
najtaniej. I ciśniemy, ciśniemy,
ciśniemy tak, żeby było tanio i następny. A dostawca po drugiej stronie, w całym tym
łańcuchu też ma
ludzi do opłacenia, musi zakupić rzeczy i tak dalej. I jeszcze jedno à propos
dostawców, zanim do następnego przejdę. Faktury, które są wystawiane chociażby
mają termin jakieś 14 dni, 30 dni, 60, 90 dni. Firma ma
pieniądze, a płaci ostatniego dnia albo jeszcze później. Dlaczego?
Procenty. Przetrzymam albo po prostu niech sobie poczeka. To są takie rzeczy. A
przecież
każdy jest w tym łańcuchu. Dostawca, poddostawca musi opłacić ludzi. Dobra.
I marketing. Marketing informujący, pokazujący, co jest sensowne, co rzeczywiście
ten
materiał oferuje, a nie żeby „a niech kupi i niech za przeproszeniem spada”. Idziemy
dalej. Jeszcze
kilka i popatrzmy sobie. Słuchajcie, mniej strachu. Kilka rzeczy. To jest
współpraca,
współdziałanie, lepsza wydajność, efektywność zespołów. Nie ma strachu.To jest
większa
innowacyjność i jeszcze raz innowacyjność i problemy, rozwiązywanie problemów.
Ludzie przychodzą,
siadają i rozwiązują problem, a nie boją się odezwać. Ile firm widziałem takich,
gdzie ludzie bali się otworzyć usta,
bo zaraz zostaną skrzyczani, skrytykowani. Absolutny bezsens. Słuchajcie, jak z
tego wyjść? Czy da się z tego wyjść? No to powiedzcie jak.
Akceptacja i miłość. Brzmi górnolotnie, prawda? Okej. Co jeszcze? Tak, żebyśmy się
przeramowali
trochę. Co jest jeszcze potrzebne? Dane wstępne. Jeszcze raz proszę. Dane wstępne.
Dane wstępne.
Dokładnie. Na wejściu. Na wejściu. Na wstępie. Dokładnie. Information. Podstawowe
informacje. Polska
interesanta. No słuchajcie, to co- Uśmiech numer siedem. Uśmiech numer siedem.
Dobrze. Co jeszcze?
Empatia. Empatia. Tak. Mówię: rzecz, z jaką najczęściej mam do czynienia. Dostaję
zlecenie pod tytułem budowanie zespołu, bo to jest taka klasyka korporacyjna i
najczęściej się kończy to tak.
Ja zadaję pytania takie: „A na czym pani — mówię o zlecającym — lub panu zależy?”
„No jak to, nie? Dla firmy i tak dalej”. Ja mówię: „Nie,
mnie to nie interesuje w tym momencie. Interesuje mnie, na czym pani zależy”. I w
jednym z banków
taka sytuacja miała miejsce i mieliśmy oczywiście robić szkolenie z wystąpień
publicznych. Ja pytam się: „Na czym pani naprawdę
zależy?” „Wie pan co? Właśnie zredukowali nasz dział, połączyli kilka działów i
chciałabym przetrwać.” „Tak. To czego tak naprawdę pani potrzebuje?”
„Pierwsze: chciałabym udowodnić, że to jest moje miejsce. Drugie: boję się
mega o moją przyszłość”, czyli bardzo się boję. No to pytam: „To może dla wszystkich
zrobię zarządzanie
stresem?” A miały być wystąpienia publiczne, tak?
Czyli cofnięcie zupełnie do czego innego. Zazwyczaj potrzeba jest zupełnie inna. Moi
drodzy, to takie zadałem. My wiemy,
ale są też rozwiązania i też będziemy dzisiaj o tych rozwiązaniach rozmawiali. I
myślę, że Paweł chcesz teraz
wejść.
Poczułem się zaproszony. Dzień dobry. Proszę mi oddać.
Dzień dobry. Nazywam się Paweł Byczuk i zajmuję się pomaganiem ludziom
w znalezieniu lepszego „ja”. Można w ten sposób to powiedzieć. A inaczej rzecz
ujmując, prowadzę warsztaty rozwoju
osobistego, a większość czasu poświęcam na marketing. Także
jest to takie nawiązanie do tego, o czym tutaj Andrzej przed chwilą mówił. O
biznesie, o korporacji.
Aczkolwiek te wszystkie rzeczy, o których wspominał, w bardzo łatwy i prosty
sposób można przenieść na naszą codzienność. Nie tylko na pracę, bo przecież nie
tylko pracą żyjemy.
Wszystkie te elementy, które tutaj zostały wymienione, również istnieją w naszych
relacjach z
najbliższymi, ze znajomymi, nawet z ludźmi w sklepie. Chociażby ten przykład
tutaj z klientem, który przychodzi i wrzeszczy. Zdarza się nieraz, że
dzwonimy gdzieś na jakąś infolinię, na reklamację. Zgłasza się konsultant i na nim
się wyżywamy zupełnie
niepotrzebnie, bo to jest osoba, która jest w tym przypadku niewinna, jeśli chodzi o
złą usługę, którą
dostarczyła nam firma. Ale nie o tym chciałem mówić. Jeszcze nawiązując do tego, co
Andrzej wspomniał wcześniej.
Jakie są metody? Tutaj już padło, żeby zredukować stres. Andrzej mówił o tym,
że kiedy miał zamiar zrobić szkolenie z wystąpień publicznych, okazało się,
że potrzeba zrobić szkolenie z zarządzania stresem. Stres jest jedną
z przyczyn chorób cywilizacyjnych, obecnie jedną z najważniejszych. Przyczynia się
do
chociażby zawałów serca, w ogóle chorób układu krążenia, co jest oczywiste i o tym
od dawna się mówi. Ale również
jest odpowiedzialny za nowotwory, za cukrzycę, co wydaje się nie takie oczywiste.
Kiedy się jemu przyjrzeć bliżej, zobaczyć, w jaki sposób oddziałuje na organizm,
wtedy okaże się, że
rzeczywiście to połączenie między stresem a chociażby nowotworami jest jasne i
proste. W niektórych firmach, o czym też tutaj już było wspomniane, szczególnie w
branży IT,
które to firmy są często uznawane za najlepszych pracodawców. Jest taki plebiscyt
coroczny
„Pracodawca Roku” i od lat słychać, że na przykład na polskim rynku najlepszym
pracodawcą jest
albo Microsoft, albo GoogleAlbo jakaś inna firma technologiczna.
Być może nie widać na pierwszy rzut oka, czemu tak się dzieje, ale te firmy
zapewniają
opiekę swoim pracownikom, dbają o pracowników. Ciekawostką jest coś takiego, że
takie
firmy jak IBM czy Google oferują swoim pracownikom dość nietypowe zajęcia w
godzinach pracy, na przykład medytację albo wspomnianą przez Andrzeja jogę. W
tym momencie chciałbym troszeczkę więcej powiedzieć o medytacji, o
relaksie, o tym, w jaki sposób możemy to zrobić. Metod jest wiele. Tom
mówił na początku o tym, że w czasach studiów dostał ulotkę o
medytacji transcendentalnej i skusiła go perspektywa tego, że może mniej sypiać i
skorzystał
z tego. Część osób znajduje ukojenie w jodze, inne chodzą na
tai chi. Popularna jest medytacja zen. Metod jest naprawdę wiele,
bo każda z metod przemawia do jakiejś grupy osób. Jedne wymagają więcej wysiłku i
czasu, inne mniej. Chciałbym powiedzieć dziś o metodzie,
z którą być może się spotkaliście już wcześniej. A osoby,
które słyszały o Robercie Monroe, który dzisiaj też został wspomniany przez Toma, na
pewno znają
tę metodę. Chodzi o technikę Hemi-Sync. Kto słyszał o tej technice?
Okej, duża część sali. To bardzo cieszy, ale część osób jeszcze nie zna, więc
myślę, że warto troszeczkę więcej o tym powiedzieć. Robert Monroeeeeeeeeeeeeeeeeeeee generalnie
kojarzony jest z podróżami poza ciałem i tak też często stawiany jest znak równości
pomiędzy
tym, co wynalazł, czyli techniką Hemi-Sync, a tąże aktywnością, czyli podróżami poza
ciałem,
co nie jest do końca prawdą. Owszem, można uzyskać ten efekt, natomiast ta technika
została stworzona w celu
dokonania pozytywnych zmian we własnym życiu. Doświadczenia tego, że
jest się czymś więcej niż tym fizycznym ciałem, czyli tym avatarem, który tutaj stoi
i rusza rękami.
Technika bazuje na kilku założeniach i jest techniką stymulacji
mózgu, najogólniej mówiąc. Aczkolwiek zgodnie z tym, co już wcześniej padło,
nie jest to technika samej głowy, bo musi istnieć spójność pomiędzy naszym
intelektem a naszym
wewnętrznym ja. Dlatego też nie należy patrzeć na tę technikę tylko poprzez pryzmat
oddziaływania fizjologicznego, tego, w jaki sposób wpływa na funkcje naszego mózgu.
Ale na tym bazuje i warto sobie o tym troszeczkę powiedzieć, wyjaśnić, w jaki sposób
działa i dowiedzieć się, dlaczego
jest taka skuteczna. Kiedyś, wiele lat temu w Instytucie Monroe, gdzie odbywają się
warsztaty z
techniki Hemi-Sync, w jednym z warsztatów wziął udział nauczyciel ze
szkoły zen w Vancouver i po zakończonym kursie powiedział takie słowa:
„Ta technika daje mi w pięć minut to, co zajęło mi 30 lat siedzenia”. Obecnie żyjemy
w czasach,
kiedy nie mamy zbyt wielu momentów, zbyt dużo czasu na to, żeby
przeznaczyć go na długotrwałe praktyki. I tę lukę wypełnia właśnie technika
Hemi-Sync,
która oddziaływuje w sposób fizyczny na nasz mózg. Jak to się odbywa? Każdy z
nas wie, że mamy prawą i lewą półkulę. Większość z nas
funkcjonuje w obszarze czy też w świecie, który jest kontrolowany przez lewą
półkulę. Ogólnie mówi się, że lewa półkula, zwana lewym mózgiem czy też mózgiem
logicznym, odpowiedzialna jest za wszystko to, co da się zamknąć w ramy, ograniczyć,
nazwać. Wszystko to, co ustanawia reguły, w których funkcjonujemy
tutaj na Ziemi, w tym świecie. Bez działania tej półkuli
funkcjonowanie w społeczeństwie byłoby bardzo trudną sprawą, ponieważ nie byłoby
zasad czy też
ram, w których byśmy się mogli poruszać. Wyobrażacie sobie na przykład ruch
samochodowy bez reguł?
Trudno by było. Dałoby się. W Azji jeżdżą w taki sposób. Natomiast
uporządkowanie chociażby ruchu kołowego znacznie ułatwia podróż. Osoby, które miały
okazję
jeździć gdzieś na Wschodzie, nawet nie muszą daleko jechać do Azji, wystarczy
pojechać na Ukrainę czy do Rosji.To już jest wielkie wyzwanie i
wielkie przeżycie, kiedy te reguły są mniej restrykcyjnie przestrzegane. Oczywiście
w
skrajnym przypadku może być tak, że osoba, która działa z pozycji lewej półkuli,
jest typowym służbistą, formalistą, z którym się nic nie da załatwić. Mówię o
skrajnym przypadku. Abstrahuję tutaj od
tych wszystkich rzeczy, w których wyrośliśmy. Skupiam się tylko na samym
mózgu, troszeczkę odcinając, upraszczając sprawę, żeby wam wyjaśnić, w jaki sposób
ta lewa część naszego mózgu działa. Natomiast
prawa półkula nazywana często jest mózgiem wizualnym i to ona jest odpowiedzialna za
nasze emocje,
za postrzeganie wizualne, za zdolności artystyczne, za
intuicję, za wszystko to, czego nasza lewa półkula nie dostrzega, nie potrafi
sobie z tym poradzić. Jak to się dzieje,
że jesteśmy w stanie funkcjonować? Otóż te dwie półkule
na ogół współzawodniczą ze sobą. U większości ludzi jest tak, że któraś z nich
przeważa
i w związku z tym wykazują się określonymi cechami. W społeczeństwie, gdzie dominuje
ta lewa półkula, a jest nas więcej takich osób, często ignorujemy różnego rodzaju
sygnały,
które pochodzą z tego świata pozafizycznego w postaci na przykład intuicji. Czasami
przychodzi
do głowy intuicja, że należy coś zrobić, podjąć jakiś krok. A może
wyszliśmy z domu i intuicja mówi, że nie sprawdziłem
żelazka, kuchenki czy czegoś innego. Nie mówię tutaj o lęku, tylko o intuicji, bo
zawsze wyłączam, a tym
razem mam myśl uporczywą, która mi mówi, że nie wyłączyłem. Co robi wtedy lewa
półkula?
„Nie, zawsze wyłączam. To jest niemożliwe. Jestem tak uporządkowany, że to jest
niemożliwe”. Ignoruje taką intuicję
i się okaże, że akurat tym razem trzeba było posłuchać intuicji i wrócić do domu,
wyłączyć to
żelazko, bo zdarzyło się nieszczęście. Tak to
działa. Oczywiście takich przypadków, przykładów można wymieniać wiele i jest ich
dużo. Każdy na pewno w swoim
życiu znajdzie takie sytuacje, kiedy sobie pomyśli: „Ach, gdybym zrobił
wtedy tak, jak mi przyszła ta pierwsza myśl. Ale nie zrobiłem”. To właśnie jest to
współzawodnictwo półkul,
zwłaszcza tej lewej, która pragnie przejąć kontrolę nad całością procesu myślowego,
nad
całością procesu postrzegania. Jak to zmienić? Jak to naprawić?
Tom mówił o balansie pomiędzy prawą a lewą półkulą. O tym, żeby być
zbalansowanym, zarówno z jednej strony logicznym, a z drugiej strony takim
otwartym na te subtelne sygnały człowiekiem.
Nie będę tutaj specjalnie wgłębiał się w zagadnienia tej techniki, w jaki sposób ona
działa. Chciałem tylko zwrócić
uwagę na to, że oparta jest o tę dwoistość naszego mózgu, o
potrzebę wprowadzenia harmonii i równowagi pomiędzy oboma półkulami: lewą i prawą. W
jaki
sposób to działa? To nie działa.
Przestało działać. O, jest. Tu chyba był przycisk jeszcze dodatkowy.
W jaki sposób to działa? Zaraz będę was katował nieprzyjemnymi dźwiękami, żeby
pokazać, w jaki sposób. Ale najpierw omówię.
Dobrze, okej. Zaraz się przekonamy, w jaki sposób rzeczywiście to
brzmi. Tutaj dałem się złapać. Jak powiedziałem, mamy lewą i prawą półkulę
i żeby je zsynchronizować, żeby doprowadzić do tej synchroniczności, do współpracy
lewej i prawej półkuli,
wymyślono taki sposób, że można to zrobić za pomocą dźwięku. Kiedy do
jednego ucha podamy jeden dźwięk, na przykład taki: Podoba się?
Dobrze. To słyszymy taki jednorodny ton, dla jednych bardziej miły, dla
innych mniej. I ten dźwięk jest słyszalny.
Niczego nam tutaj złego czy też szczególnie dobrego nie robi. Do drugiego uchaPodamy
ton troszeczkę inny, tak jak ten.
Tamten był niższy, ten jest wyższy. Efekt jest taki, jak słychać. Nie to miało być.
I teraz, kiedy nasze uszy słyszą te dwa dźwięki, próbują je w
jakiś sposób zgrać ze sobą, ponieważ słyszą pewną różnicę. Tu jest jeden dźwięk, tu
jest drugi, różniący się
o pewną częstotliwość, o kilka herców. I w efekcie mamy dźwięk, który brzmi mniej
więcej tak.
Z tym że to jest dźwięk pozorny, ponieważ kiedy mamy na uszach słuchawki i słyszymy
tutaj tylko jeden
dźwięk i tutaj ten jeden dźwięk, to tego trzeciego w rzeczywistości nie ma. On
powstaje w naszym mózgu i jest to
efekt tego, że nasz mózg zaczyna dopasowywać te dźwięki i synchronizować się. Czyli
wprowadzać nasze półkule w stan zgodnej pracy. Jakie to ma dla nas
konsekwencje? Tu jeszcze zademonstruję dźwięk rzeczywisty. Zobaczcie, w jaki sposób
ten dźwięk rzeczywisty, który jest dużo bardziej skomplikowany niż to, co przed
chwilą zademonstrowałem, wpływa na obraz pracy
naszego mózgu. Najciemniejsze obszary to są obszary o najmniejszej aktywności. Te
najjaśniejsze są obszarami o aktywności najwyższej. W ciągu zaledwie trzech do
pięciu minut nasz mózg z chaotycznej pracy jednej i drugiej półkuli, jesteśmy w
stanie za pomocą odpowiednio
dobranych dźwięków doprowadzić do sytuacji, że obraz obserwowany na
elektroencefalografii, a przetworzony
przez komputer wygląda mniej więcej tak, jak na obrazku. Czyli mamy najbardziej
aktywną
część tutaj w płacie ciemieniowym, najmniej aktywną przy uszach.
Aczkolwiek jest to charakterystyczne tylko dla jednego ze stanów synchronizacji. Na
kolejnych planszach widać, że takie obrazy
są różne i one odpowiadają różnym aktywnościom naszego umysłu i ciała.
Mamy stan odprężenia i odpoczynku, czyli coś, co nam jest bardzo potrzebne do tego,
żeby walczyć ze
stresem, żeby redukować stres i wprowadzać się w bardzo pozytywny stan, zarówno
jeśli
chodzi o nasz umysł, jak i o nasze ciało. To się oczywiście później przekłada na
ogólne funkcjonowanie
całego organizmu, ogólne funkcjonowanie nas jako człowieka, jako istoty, jako tego
awatara,
na to, w jaki sposób później funkcjonujemy, czy to w firmie, czy to w związku,
czy w relacji ze znajomymi, w relacji z otoczeniem, z przyrodą, ze zwierzętami i tak
dalej.
Ma to dużo szerszy zasięg niż tylko zwykła redukcja stresu, która jest
oczywiście bardzo istotna. Wiele osób potrzebuje
chwil skupienia uwagi, koncentracji, czytając książki, ucząc się do egzaminów. I za
to
odpowiada druga z tych ilustracji. Druga od góry. Stan wysokiej koncentracji. Stan
beta.
Nie będę już wnikał w szczegóły techniczne, jakie to zakresy fal, bo to można
znaleźć sobie w internecie. Natomiast na dole mamy jeszcze
dwa ostatnie obrazy, które przedstawiają obraz mózgu dla stanu snu i
stanu medytacji. I za pomocą dźwięków, które odpowiednio skomponowane,
możemy nasz mózg wprowadzić w jeden z tych stanów, co można wykorzystać. Z tym że od
razu tutaj zaznaczam, że nie odbywa się to w sposób
inwazyjny, nie odbędzie się to bez naszego przyzwolenia. Efekt, owszem, jeśli chodzi
o odczyty
elektroencefalograficzne, da się zauważyć. Natomiast jeżeli ktoś nie będzie się
chciał zrelaksować, nie będzie chciał
medytować, to mu się to nie uda. Musi być też nasza zgoda na to, że wykorzystamy ten
stan do
tego, żeby łatwiej, przyjemniej i szybciej zdobyć te
umiejętności, które mnichowi czy też nauczycielowi zen zajęły 30 lat. To zajmuje
tylko pięć minut.
Myślę, że to takie tytułem wstępu krótkie wprowadzenie, jak wygląda technika
Hemising.
W internecie można znaleźć wiele opisów, które wprowadzają więcej w te zagadnienia.
Sama technika,
tutaj używam określenia Hemising, choć w rzeczywistości to, czego mieliście okazję
posłuchać,
nazywa się dudnieniami różnicowymi, a sama technika jest takim
systemem edukacyjnym, który łączy zarówno dźwiękiJak i
odpowiednie instrukcje ułatwiające uzyskanie czy to stanu
relaksu, czy to stanu medytacji, czy to stanu koncentracji. W jaki sposób to można
wykorzystać? Tutaj
będą się pojawiały, czy też już się pojawiały informacje o tym, w jaki sposób możemy
wpłynąć na nasze otoczenie i w
jaki sposób możemy wpłynąć na nas samych, na to, jaką kondycję ma nasz awatar. Tej
techniki
i odpowiednich ćwiczeń można użyć do poprawy naszego zdrowia fizycznego. To się
rozumie samo przez się. Jeżeli
redukujemy stres, poprawiamy naszą kondycję fizyczną i emocjonalną. Do
zwiększenia kreatywności, produktywności. Jeżeli jesteśmy w stanie wprowadzić nasz
mózg
w stan koncentracji, to siłą rzeczy będzie ona wyższej jakości. W związku z tym
produktywność
będzie większa. Możemy za pomocą tej techniki
sięgnąć po takie obszary, które wydają się troszeczkę z
pogranicza magii. Mianowicie chodzi o manifestację. Możemy za pomocą odpowiedniego
nastawienia
zarówno na poziomie głowy, jak i na poziomie całej naszej istoty. Pamiętajcie, że to
musi być spójne.
Spowodować, że to, co chcemy, będzie nam się realizowało tak, jakby było podawane
nam na tacy.
Oprócz tego możemy pójść jeszcze dalej w kierunku kontaktów z
naszą niefizyczną rzeczywistością oraz uzyskiwania stanów poza ciałem.
Pole zastosowań jest bardzo szerokie i w zasadzie każdy może
sobie coś znaleźć dla własnych potrzeb. Tak jak mówiłem, jest to technika, która
nie zrobi tego za nas sama, jednak bardzo ułatwi to, czego mam nadzieję wszyscy
pożądają,
czyli redukcji stresu i zrozumienia tego, że jesteśmy czymś więcej niż tym fizycznym
awatarem i w ten sposób zmiany siebie, a przez to otoczenia, które
postrzegamy na lepsze. Czy jakieś pytania są związane z tym, co powiedziałem? Ktoś
ma jakieś pytania?
Ja bym jeszcze tylko dodał jedną rzecz. Mianowicie Tom też tworzy dźwięki Hemi-Sync.
Warto z nich korzystać. Korzystać z Hemi-Sync warto z różnych powodów, ale
najbardziej prozaicznych, że można się dobrze wyspać.
Tak, właśnie. Chociażby. Nie wspomniałem o tym, ale jest to jeden z bardzo ważnych
elementów naszego codziennego
życia.
Ja zacząłem stosować kilka dobrych lat temu Hemi-Sync właśnie po to, kiedy jestem
również tłumaczem i
tłumaczyłem. Noce były krótkie, bo trzeba było tłumaczenie na następny dzień wykonać
i trzeba było troszeczkę dojść do siebie po tym, bo następny
dzień czekał. Pozwala to rzeczywiście na tak zwaną ładną rekuperację, recuperation,
czyli szybki
powrót do formy i pomaga, ale też niektórych. À propos wrócę jeszcze do moich
szkoleń. Ludzie się też
przestają bać i stosują to na przykład, jak już pracują nad jakimiś projektami. Po
prostu puszczają sobie. Nałożona może być muzyka
medytacyjna lub jakakolwiek forma i lepiej się pracuje. Jak przygotowuję szkolenia,
słucham kawałków od Toma.
Często zadajemy sobie pytanie, jak zacząć? To jest dobry sposób. Wszystko
powiemy, dobrze? Dobrze. Ze strony Toma będzie można wszystko, o tym jeszcze
powiemy.
Zestawy na jednych działa, na innych nie działa. Warto eksperymentować, zobaczyć co
najlepszy efekt
przynosi. Tu jeszcze nawiązując do twoich pomysłów, jak to wykorzystać w trakcie
pracy, kiedy doba jest za krótka. Są takie ćwiczenia stworzone specjalnie pod tym
kierunkiem, żeby ułatwić nam funkcjonowanie w naszym korporacyjnym,
codziennym życiu, poprzez taki, że tak powiem, skondensowany sen. Można się w ciągu
pół
godziny, są takie ćwiczenia, wyspać za dwie godziny na przykład. Są takie ćwiczenia,
do których
korzystania bardzo zachęcam, które umożliwiają uzyskanie pewnych efektów na żądanie.
Na
przykład mamy stresującą pracę i
w czasie pracy potrzebujemy jakiegoś takiego momentu, żeby zrzucić z siebie całe to
napięcie, zrobić taki
reset, zrelaksować się. Ale czas nam nie pozwala, ponieważ jest nawał zajęć.
W związku z tym jest taka specjalna seria ćwiczeń, które umożliwiają nauczenie się
błyskawicznego relaksu, który odbywa się
mniej więcej w takim czasie. I czujemy się jak po sesji półgodzinnej relaksacji.
Oczywiście trzeba do tego się wcześniej przygotowaćAle później efekty zbieramy w
momencie, kiedy tego naprawdę potrzebujemy,
a nie musimy się oddalać, szukać jakiegoś zacisznego miejsca, które by pozwoliło nam
usiąść
i pogrążyć się w relaksie. Czy Andrzej chcesz jeszcze coś dodać?
Trzeba się podłączać do tych wszystkich wskaźników. Właściwie to nie. Za chwilkę
zrobimy, proszę państwa, przerwę.
Ale to wcale nie znaczy, że pozwolimy Pawłowi odejść, ponieważ po przerwie zrobimy
sobie medytację.
Prawda, Paweł?
Tak, zrobimy sobie medytację, a przerwa jest po to, żebyście państwo mogli
skorzystać z toalety.
Jest to bardzo ważne przed ćwiczeniami relaksacyjnymi. Ile tej przerwy? 10 czy 15
minut wystarczy?
Zróbmy 20.
Jest nas dużo.
20 minut wystarczy. Damy radę. Zazwyczaj toalety damskie dłużej są
okupowane. Zróbmy 20 minut przerwy. 20 minutes break.
Ladies and gentlemen, just so you know, Tom actually makes his own binaural beats.
They're not Hemi-Sync. Hemi-Sync is actually a product of the Monroe Institute, was
not created
by Tom exactly, but Tom's beats can be downloaded or purchased from mbtevents.com.
He does have his own binaural beats. Thank
you.
Tutaj na scenę wkroczył na chwilę kamerzysta z ekipy Toma Campbella, żeby
poinformować, że Tom oczywiście tworzy również swoje tak zwane
dźwięki binauralne, jak to czasami w Polsce się określa i można je zakupić i
ściągnąć ze strony internetowej
mbtevents.com. A teraz zapraszamy na wspomniane wcześniej ćwiczenie.
Mam nadzieję, że wszyscy już w komplecie. Witam ponownie po przerwie. Po co był
cały ten wstęp? Jeszcze może zanim powiem, po co był ten cały wstęp, chciałbym
wyjaśnić
pewną rzecz, ponieważ tutaj mogło zaistnieć nieporozumienie. Ta technika, o której
mówiłem, nazywałem ją Hemi-Sync. Ona
pochodzi z Instytutu Monroe i jej odkrywcą jest
Robert Monroeeeeeeeeeeeeeeeeeeee oraz w tej chwili jest nadal badana w Instytucie Monroe. Natomiast
samo
zjawisko dudnień różnicowych jest jednym z tych elementów i Tom ma swoje nagrania
zawierające dźwięki dudnień
różnicowych, czyli tego efektu, który tam było słychać, takie falowanie i można
wejść
na stronę Toma mbtevents.com i tam
zaopatrzyć się w nagrania Toma, jeżeli taka będzie potrzeba. Jeszcze raz podkreślam,
że
Tom nie robi Hemi-Sync, natomiast ma dźwięki, które się nazywają dudnieniami
różnicowymi. Z
angielska binaural beat. Po co był ten cały wstęp? Oczywiście
łączy się to z jednej strony z tym, o czym mówiłem, z relaksem, z medytacją, która
ma sprawić,
że z jednej strony znajdziecie państwo odpowiedzi na swoje pytania, a też staniecie
się jakościowo
lepszymi osobami. A z drugiej strony będzie łączyć się z tematem, który
nastąpi później, mianowicie z prawem przyciągania. Jednym z bardzo
ważnych elementów w prawie przyciągania jest nasze wewnętrzne nastawienie,
które możemy wypracować sobie poprzez odpowiednie medytacje. I taką właśnie
medytację,
medytację wdzięczności teraz będziemy mieli. Ćwiczenie, które będzie trwało pół
godziny i pozwoli wam
zebrać w sobie taką energię, która
będzie tym elementem, który jest niezbędny do tego, aby wytworzyć w
przyszłości warunki takie, jakich sobie chcemy. Oczywiście jednokrotne powtórzenie
tej
medytacji nie gwarantuje sukcesu. Natomiast jeżeli będziemy utrzymywać ten stan
przez dłuższy czas, to będzie można zauważyć
efekt. Nie będę zdradzał jaki. W takim razie czy wszyscy są gotowi do
tego, żeby po tych stresujących wypowiedziach
oddać się medytacji i zacząć medytację? Zapraszam do medytacji. Proszę zająć wygodne
miejsce. Nie
jesteśmy biznesmenami. To nie zależy od tego. Nie bardzo. Nie trzeba być
biznesmenem, żeby medytować i do tego wyrażać swoją wdzięczność. A może tak.
Zapraszam.
Odczuwanie wdzięczności i uznania to jeden z najbardziej skutecznych sposobów na
pojawienie się w twoim życiu
energii i doświadczeń o wysokich częstotliwościach.Im aktywniej doceniasz coś lub
kogoś,
tym bardziej przesuwasz się w kierunku pozytywnego życia. A im bardziej pozytywnie
się czujesz,
tym silniej przyciągasz do siebie podobne doświadczenia i uczucia ze strony innych
ludzi.
Tak działa w praktyce prawo przyciągania. To ćwiczenie da Ci
okazję do wejrzenia w głąb umysłu i zgromadzenia wielu obiektów, sytuacji, ludzi i
cech, które możesz docenić. W tym procesie stajesz się dawcą i
osobą silnie przyciągającą doświadczenia o wysokich wibracjach.
W czasie tego ćwiczenia będziesz mieć trzy razy czas na to, aby docenić wiele
obiektów,
miejsc, zdarzeń, związków i relacji z innymi. Będziesz mieć
czas, aby docenić cokolwiek, co zwraca twoją uwagę i sprawia, że czujesz się dobrze.
Zacznij od zapewnienia sobie wygodnej pozycji. Możesz usiąść lub położyć się,
a następnie zacząć się odprężać poprzez skupianie swojej świadomości na
oddechu.
Weź kilka głębokich, relaksujących oddechów.
Kiedy robisz wdech, wciągaj czystą, świeżą energię z powietrza wokół siebie.
A podczas wydechu wydmuchuj całą zastałą energię.
Po prostu uwalniaj ją. Każdy oddech
odpręża cię coraz bardziej.
Jeśli zauważysz, że twój umysł jest czymś bardzo zajęty, wyobraź sobie skrzynię, do
której możesz
włożyć wszelkie przeszkadzające ci myśli. Unieś ciężkie wieko i umieść w niej
wszystko to, co
chcesz odłożyć na bok po to, żeby skoncentrować się całkowicie na wykonaniu tego
ćwiczenia.
A teraz wejdziesz w jeszcze głębszy stan relaksu, rozluźniając po kolei wszystkie
części swojego ciała. Skupiaj swoją uwagę na każdej części ciała,
zaczynając od stóp. Rozluźnij więc mięśnie swoich stóp.
A teraz twoje łydki. Uda.
Aż do bioder. Potem
miednica. I tułów.
Rozluźniasz się coraz bardziej. Kiedy tak się rozluźniasz,
wchodzisz coraz głębiej w relaks. Teraz twoje ręce.
Ramiona. I barki.
Rozluźniasz plecy. Kark.
I na końcu głowę oraz twarz. Twoje ciało jest bardzo głęboko
rozluźnione i pogrążone w spokoju.
A teraz zaczniemy podróż wdzięczności.
Wybierz w myślach miejsce, w którym byłeś i które dobrze znasz.
Miejsce, które chcesz docenić lub wyrazić zachwyt. Miejsce, dla którego chcesz
doświadczać wdzięczności.
Teraz przespaceruj się po tym miejscu. Przyjrzyj się wszystkim
detalom tego miejsca, wymieniając wszystkie jego pozytywne strony i cechy.
Kiedy tak spacerujesz i odkrywasz to miejsce, pozwól sobie na to, aby delektować się
wszystkim, czego stajesz się świadomy. Nie śpiesz się, daj sobie czas. Zrób
to teraz, a ja dołączę do ciebie później.
Teraz
skup swoją uwagę na relacji lub relacjach z osobą lub
grupą osób. Udaj się w podróż wdzięczności, wymieniając wszystkie pozytywne
strony i cechy osób, o których teraz myślisz.
Pamiętaj, nie śpiesz się. Delektuj się każdą relacją.
Ja dołączę do ciebie za jakiś czas.
A teraz na koniec spójrz
na siebie i swoje osobiste zalety, talenty, akty dobroci i
życzliwości. Spójrz na nie i ciesz się docenianiem siebie,
a ja powrócę do ciebie za chwilę.
Właśnie stworzyłeś nowy, wysoki poziom osobistych wibracji dzięki odczuwaniu
wdzięczności i uznania. Daj sobie trochę czasu w ciszy,
aby zakotwiczyć się w tym potężnym, pozytywnym stanie istnienia.
Powrócę do ciebie w odpowiednim czasie.
A teraz masz chwilę na to, żeby scalić i przypomnieć sobie wszystko, czego się
właśnie nauczyłeś, oraz aby wyrazić wdzięczność na swój własny sposób za wszystko,
czego doświadczyłeś.
Nadszedł już czas, aby powrócić do stanu normalnej fizycznej
aktywności. Weź kilka głębokich oddechów, ściągając swoje
rozszerzone pole bliżej centrum, bliżej swojego ciała.
Stajesz się świadomy swojego fizycznego ciała, pokoju, w którym jesteś. Krzesła lub
łóżka,
na którym się znajdujesz. Powróć już całkowicie do pełnej
fizycznie rozbudzonej świadomości. Witaj z powrotem.
Mam nadzieję, że zebraliście państwo dużo pozytywnej energii, że odczuliście
tę wibrację wdzięczności, że towarzyszy wam nadal i
mam nadzieję, że będzie towarzyszyć wam do końca dnia. Było to jedno z najnowszych
nagrań pochodzących z
Instytutu Monroe. W sprawie tychże nagrań można się ze mną kontaktować.
Informacje o tym, jak to zrobić, macie na ulotkach, które dostaliście razem z
biletami.
I teraz może kilka pytań. Kto czuje zmianę w swoim
nastawieniu? Jak się czujecie w ogóle? Kto się zrelaksował? Okej.
Kto czuje przypływ pozytywnej energii? Kto czuje radość?
Komu się udało odczuć wdzięczność?
I teraz sobie pomyślcie, że to, o czym mówił wcześniej Andrzej.
Z takim nastawieniem, jak teraz macie, podchodzicie do swoich bliskich, do obcych,
do szefa, podwładnych, klientów, do dostawców, czyli do wszystkich, z
którymi macie kontakt. I wyobraźcie sobie, co teraz może się stać, jeżeli wszystko
odbywa się na takiej zasadzie.
Dziękuję.
Ciekawie było, prawda? Tak. Jeszcze dodam do tego, co Paweł powiedział.
Że później, jak będziecie jechali do domu, to zobaczcie, że ten świat jest naprawdę
piękny i zobaczcie, za co
warto być wdzięcznym.
Wiadomo, że jest piękny.
No właśnie. Dokładnie. Proszę państwa, teraz mam nadzieję, że zadziała.
Poszło do początku.
Coś tu się dzieje. Szaleństwo się włączyło.
Dobra, to jest to. Zachowamy taką częstotliwość jeszcze. Proszę państwa,
jeszcze dwie rzeczy od nas i wrócę znów do świata szkoleniowego.
I dosyć typowa rzecz. Na pewno słyszeliście w różnych sytuacjach w
życiu, ale też w pracy taki komunikat. Ty zawsze.
Bo jesteś najlepsza.
A, to pozytywnie. A ja pojadę teraz negatywnie. To bardzo dobrze, ale czasami
słyszymy właśnie: ty
zawsze zostawiasz skarpetki rozrzucone gdzieś tam. Albo ty nigdy nie przygotujesz
raportu na
czas. Potworne słowa, prawda? Dokładnie. To są najgorsze słowa, jakie można.
Chciałbym, żebyśmy dwie rzeczy jeszcze wzięli dzisiaj ze sobą.
Tak zwany komunikat ja. To nie znaczy komunikat ja i moje wielkie ego. Wręcz
przeciwnie,
to jest wyrażenie siebie w różnych sytuacjach, które są stresujące szczególnie w
pracy
i nie tylko. Rozmawiając z klientem, który na przykład wrzeszczy, warto zastosować.
Nie
ma nic prostszego, a opiera się na dwóch elementach. Kiedy ty, to ja.
Jak klient na przykład. Kiedy ty na mnie wrzeszczysz, to ja się nie mogę
skoncentrować i nie
mogę z tobą pracować. To jest pierwszy krok do asertywności.
Kiedy ty rozrzucasz skarpetki, to
boli mnie to. Czuję, że nie jest to ważne. Albo jeżeli macie nastolatka w domu i do
niego przypadkiem
powiemy: ty nigdy nie słuchasz mnie. Nastolatkowie, nastolatki słuchają.
Ale powiemy: kiedy ty mnie nie słuchasz, to czuję, że nie jestem dla ciebie ważny.
Rozważcie to. Bardzo proste narzędzie. I kolejna jeszcze jedna rzecz, bardzo
zbliżona.
Pozytywna informacja zwrotna. Jeżeli pracujemy w firmach, zazwyczaj informacja
zwrotna bardzo często jest
negatywna. Nie ma czegoś takiego. Jeżeli jest, to znaczy, że jest niezła kultura
organizacyjna w firmie.
Często się nazywa to jakimś objazdem. A pozytywna informacja zwrotna
opiera się na dwóch F. To jest dokładnie to samo, co było przed chwilą. Facts and
feelings.
To, że przygotowałeś coś dla mnie, na przykład raport, powoduje, że się czuję
świetnie. Mogę zaprezentować coś przed moim
szefem. To, że zrobiłeś coś i odnosimy się do faktów, odnosi się jeszcze do drugiej
rzeczy.
Zauważcie dwa słowa. Facts to są fakty. To jest która półkula mózgowa?
Fakty, lewa półkula mózgowa, a feelings to są uczucia. I to jest połączenie tych
dwóch prostych elementów.
Proste narzędzie. Warto je zastosować. Wychodzę poza linię teraz.
Proszę państwa, Paweł i ja dziękujemy za tą część.
Dziękujemy.
Jeszcze poprosiłbym tutaj redakcję „Nieznanego Świata”. Czy jest redakcja
„Nieznanego Świata” z nami? Zniknęła
redakcja? Nie, nie zniknęła.
W imieniu redakcji.
W imieniu redakcji. Tak jest. Weźmiemy inny
mikrofon.
Zapraszamy w świetle reflektorów.
Muszę sobie włączyć tego. Tak. Jeszcze tego. Na dwa jedziemy. Nacisnąć proszę.
Nacisnąć będzie
zielone. I do dwóch.
Tylko w imieniu redakcji. Witam państwa. Chciałem po prostu przypomnieć niektórym,
a niektórym zakomunikować, że w numerze trzecim „Nieznanego Świata” pojawił się
artykuł na temat Toma Campbella i jego
teorii. Macie państwo? Natomiast jeśli chodzi teraz, to jest już trochę archiwalny,
bo to marcowy.
Jeśli chodzi o numer siedem, czyli lipcowy, osiem sierpniowy i wrześniowy, będzie
poruszana bardzo podobna
tematyka. W ogóle zachęciłbym do czytania tego czasopisma dlatego, że jest niezwykle
ciekawe i ostatnio się nawet troszkę zmieniło. Jest trochę trudniejsze, ale chyba
spełni państwa oczekiwania, jeśli chodzi o
rzeczy niekoniecznie nieznanoświatowe, jakby
użyć określenia konwencjonalne czy takie ciekawostki. Nie, naprawdę stało się to
czasopismo poważnym i dającym dużo wiedzy na temat nieznanego. Zgadza się.
Tyle. Nie chcę państwa zanudzać.
I taki ostatni komentarz, ponieważ nakład, jeśli chodzi o marcowe wydanie
papierowe, jest wyczerpany, ale również można wersję elektroniczną zakupić poprzez
stronę
internetową. I tam jest artykuł właśnie taki wprowadzający do Toma. Nie jest łatwy,
ale temat też nie jest łatwy.
Autorem jest Andrzej.
To tak przy okazji. Dobrze, to dziękujemy bardzo.
Dziękujemy.
Na antenie Radia Paranormalium wysłuchaliśmy wystąpień Andrzeja Butry i Pawła
Byczuka, które miały miejsce w ramach niezwykłego
sympozjum, które odbyło się w Krakowie 30 czerwca i 1 lipca 2018 roku. Za tydzień
wysłuchamy kolejnego fragmentu tego sympozjum, tym razem ponownie z udziałem Toma
Campbella. Radio Paranormalium
Paranormalny głos w twoim domu. Dziękujemy za uwagę i do usłyszenia.