Witajcie bardzo gorąco i serdecznie w Radiu Paranormalium.
Rozpoczynamy kolejną, 75. już debatę
ufologiczną online, w której dziś będziemy
omawiać temat od lat rozpalający
wyobraźnię i prowokujący różne
spekulacje, a mianowicie: Obcy na
Księżycu. Przy mikrofonie Marek Sęk „Ibellios”, a dzisiaj po
drugiej stronie połączenia internetowego są z
nami współprowadzący nasze debaty, współpracownik
„Nieznanego Świata” Piotr Cielebiaś. Dobry wieczór, Piotrze. Dobry
wieczór, witam wszystkich. Nasz niestrudzony
poszukiwacz prawdy Chris Mikina. Witaj, Chrisie. A przy naszym
Skypie ufolog z Warmińsko-Mazurskiej Grupy Ufologicznej,
Arkadiusz Kocik. Dobry wieczór, Arku. Dobry wieczór.
Tradycyjnie, zanim przejdziemy do tematu głównego naszej dzisiejszej
audycji, przypomnę jak zawsze kontakty do Radia
Paranormalium. Ktoś tu coś otwarł chyba,
jakiś księżycowy napój.
To był Buzz Aldrin, który jest z
nami na ukrytym połączeniu, a wiadomo, że Buzz byłby zbyt ,
co nie, Chris? Właściwie na tym jedzie już
w tej chwili, dlatego tak się dobrze trzyma. Dobrze zakonserwowany.
A może- Oliwa kosmiczna. Mówiąc slangiem
astronautów: może to Święty Mikołaj przyleciał?
Kto wie. Ale nie miałem podać kontaktów.
Oczywiście po godzinie 21:00 będziemy otwierać naszą
linię telefoniczną dla słuchaczy. Niemniej jednak
numery telefonów Radia Paranormalium warto zapisać sobie już
teraz. Numer stacjonarny 32
746 00 08.
Komórkowy 53 620
493.
Oczywiście SMS-y również odbieramy. Można również
komunikować się z nami na Skypie
radio.paranormalium.pl, Gadu-Gadu
36 08 80 02.
Jesteśmy także na czacie Radia Paranormalium na www.paranormalium.pl
oraz na YouTube na czacie towarzyszącym naszej transmisji.
Możesz również znaleźć nas na Facebooku, na kontach Radia Paranormalium i
portalu Info, na grupach Radia Paranormalium i czytelników „Niestandardowego
Świata”.
A jeżeli ktoś woli, to może nam również wysyłać pytania i komentarze
na nasz adres e-mail radio@paranormalium.pl.
Dziś zajmiemy się tematem budzącym spore kontrowersje.
Czy na powierzchni naturalnego satelity Ziemi mogą znajdować się
ślady po pobycie przybyszów z kosmosu? A może
oni nadal tam są? Co widzieli astronauci,
którzy odwiedzili Srebrny Glob i czy wierzyć w historie o
widzianych tam dziwnych strukturach? Zacznijmy
jednak od samego początku. Czy to prawda, że przez
wieki wierzono w to, że Księżyc jest zamieszkały?
Dlaczego tak sądzono i dlaczego przekonanie o tym było
najsilniejsze pod koniec XIX wieku?
I dlaczego Księżyc jest dla Ziemi taki ważny
i pełni tak ważną rolę w kulturze?
Tradycyjnie pierwszemu oddajmy głos Piotrowi Cielebiasiowi.
Piotrze?
Dziękuję. Księżyc.
Tak. Ostateczna granica, można by powiedzieć.
Przez całe stulecia było to ciało niebieskie,
które wywoływało,
może nie spory, ale stanowiło takie lustro,
w którym chcieli przeglądać się mieszkańcy Ziemi.
Przez długi czas rzeczywiście wierzono, że Księżyc jest w jakiś sposób
zamieszkały. Zresztą w takim
folklorze, powiedzmy, astronomicznym,
naukowym, to się przez bardzo długi czas utrzymywało na równi z
przekonaniem, że zamieszkana jest też Wenus oraz
Mars. W rzeczywistości w XX wieku
dopiero często bardzo późno porzucono te
koncepcje mówiące, że
Mars na przykład jest
niezamieszkały, że jest krainą jałową. Ale z Księżycem to było
różnie. Jak mówię, przez
wieki sugerowano, że nasz naturalny
satelita może być czymś w rodzaju drugiej Ziemi, ponieważ
nie widać gołym okiem
innych planet w taki sposób jak
Księżyca. Są one maleńkimi punkcikami
poruszającymi się po nieboskłonie. Księżyc jest wielkim
ciałem niebieskim. Przez to wyobraźnia wielu ludzi
podsuwała im taką wizję, że oto po prostu
druga Ziemia, na której pewnie czają się jakieś
inne żywe stworzenia.
To odbija się na przykład w wielu utworach literackich,
chociażby w „Somnium”To odbija się też w
legendach. Mamy przecież u nas wspomnienie o
Panu Twardowskim, który miał na Księżycu zawisnąć.
Jednak wraz z konstrukcją teleskopu,
udoskonalaniem optyki przekonano się, że
Księżyc widziany z odległości
jest krainą jałową, mimo wszystko. Są
tam kratery, są tam
jasniejsze i ciemniejsze plamy, które dawniej uznawano za
morza i lądy, ale tak naprawdę życia tam
nie ma. Mimo wszystko to przekonanie o tym, że
łunniki lub łunnicy, czyli mieszkańcy Księżyca, to
taki rusycyzm, istnieją,
jest nadal bardzo silne. Paradoksalnie. Nie chodzi mi o to, że
dzisiaj ktoś jeszcze wierzy w to, że na Księżycu mieszkają ludzie.
Dzisiaj wiarę tą zastąpiły teorie
na temat tego, czy na Księżycu znajdują się
obcy lub znajdowali się obcy lub czy obcy tam
kiedyś nie zacumowali, tworząc sobie
bardzo dogodną bazę wypadową do
odwiedzin na Ziemi. Tak to wygląda.
Kris, przejdziemy szybko do ciebie.
Jak sądzisz, dlaczego Księżyc w naszej
głowie, w naszej kulturze tak mocno jest zakorzeniony?
Dlaczego dużo odniesień
symbolicznych, ezoterycznych
znajduje właśnie swoje odbicie w Księżycu?
Mamy przecież Księżyc w tarocie,
mamy Księżyc powiązany z
wieloma
kalendarzami. Także jego rola jako
towarzysza Ziemi, satelity Ziemi w
niektórych wierzeniach ocierała się też nie o
sferę czysto astronomiczną, ale też
magiczną.
Oczywiście. Księżyc towarzyszy ludzkości od samego jej
początku. Z jakiegoś powodu oba te ciała niebieskie, Księżyc
i Słońce, traktowane właściwie
równorzędnie albo może jako dwa bieguny
tej samej rzeczywistości, która w jakiś
sposób wpływała na to, jak się ludzkość będzie rozwijać,
były dla ludzkości na tyle ważne, że
w śladach najstarszych kultur widzimy pewną
nawet obsesję tych dwóch ciał niebieskich. Kiedy to
ludzie za każdym razem, w niemal każdej kulturze
obserwują je dokładnie, zapisują ich pozycje,
próbują znaleźć system wpływu, jaki te
ciała niebieskie mają na człowieka. Księżyc odgrywa tutaj
ogromną i niezwykłą rolę, którą
właściwie odczuwamy do dziś, bo przecież za tydzień
Święta Wielkanocne, a Święta Wielkanocne skaczą w
kalendarzu. Na przykład w zeszłym roku były właściwie miesiąc
wcześniej, teraz mamy miesiąc później. Jest to również związane z
Księżycem i z kalendarzem księżycowym
i ustala się je mniej więcej w taki
sposób. To zdaje się zrobił Konstantyn I na Soborze
Nicejskim, że Święta Wielkanocne
będą się odbywać w
pierwszą niedzielę po pełni Księżyca. W tej chwili
mamy pełnię Księżyca, więc mamy pełen wpływ Księżyca na nas
samych, co jest też interesujące, bo akurat audycja o Księżycu
wypada właśnie w pełnię, więc na pewno w jakiś sposób
ta pełnia będzie miała na nas wpływ także. Więc
Wielkanoc jest ustalana na pierwszą niedzielę po pełni Księżyca.
Chyba że w międzyczasie pojawi się żydowskie
święto Paschy. Wówczas to święto przenoszone jest troszkę
dalej, jeszcze o tydzień dalej. Dlatego dziś mamy niedzielę z
pełnią Księżyca. Następna niedziela to już Święta Wielkanocne.
Także to pokazuje, że wpływ kalendarza księżycowego i wpływ
Księżyca na nas trwa praktycznie do dziś.
Jeśli przyjrzeć się tym wszystkim różnym
strukturom megalitycznym, wiele z nich jest nazywane
astronomicznymi kalendarzami, gdzie nie tylko zaznaczało się pozycje
Słońca na niebie, ale także pozycje Księżyca.
Będziemy pewnie mówić o tym później. Księżyc jest
specyficznym ciałem niebieskim. Jego specyfika
polega na tym, że jego położenie wobec
Ziemi i względem Słońca, a także
jego wielkość, masa, siła przyciągania
jest tak dokładnie ustawiona,
że niewielkie zawirowania w tego typu
ustawieniu spowodowałoby na przykład
zniszczenie życia na Ziemi. Dlatego mamy do czynienia tutaj z bardzo
precyzyjnym mechanizmem i starożytni od samego początku
wydają się zdawać sobie z tego doskonale sprawę. Praktycznie na tych
geometrycznych i astronomicznych danych, które udało się zdobyć, jakkolwiek się to
udało
zdobyć bez ścigania satelitów, teleskopów, wyższej matematyki.
Choć dziś możemy podejrzewać, że ta matematyka musiała istnieć,
bo musiały istnieć obliczenia, które sprawiły, że na
przykład tak zwany jard megalityczny
jest odpowiednikiem odległości pomiędzy Ziemią a
Księżycem i Księżycem a Słońcem. Dlatego
właśnie widzimy tutaj ten wpływ w sposób
taki jasny i wręcz oczywisty przez
wieki i ważność Księżyca jest tutaj
centralna i zasadnicza. Mówi się, że bez Słońca nie
byłoby życia na Ziemi, ale nawet gdyby istniało Słońce, nie byłoby
Księżyca w takiej formie, w jakiej widzimy go dziś. Dziś w czasie
pełni, dzisiejszego wieczoru. Wówczas życie na Ziemi
również nie byłoby możliwe. Dlatego starożytni
docenili to. I ta fascynacja Księżycem, a jednocześnie
docenianie jego roli na całą kulturę nie powinna dziwić, że
odzwierciedla się w rozmaitych wierzeniach, religiach.
Ludzie praktycznie zdali sobie sprawę bardzo szybko, że bez Księżyca żyć się po
prostu
nie da.
Księżyc jako ciało niebieskie sterujące wieloma
procesami w naturze budził od
zawsze wiele teorii,
wiele tajemnic się wokół niego skupiało. Do dzisiaj
mówimy, że jeśli jest pełnia, to niektórzy, na
przykład ja, odczuwają to w taki mocniejszy sposób. Ja na
przykład w ogóle spać nie mogę w pełni księżyca. Coś się
we mnie budzi, budzi się we mnie jakieś zwierzę. Możliwe, że
nasi praprzodkowie byli jeszcze bardziej
wyczuleni na coś takiego. Może dlatego
narodziła się ta szczególna waga
księżyca i te wszystkie legendy związane z
pełnią, kiedy
wychodzą na świat różnego rodzaju
stwory. Słowiański wilkołak miał
przecież w czasie pełni
przechodzić
różne przemiany. Związano z tym, jak mówiliśmy, bardzo różnego rodzaju
legendy. Cały czas czekamy na Marka Marcinkowskiego, który się niebawem
pojawi. Jego lot
księżyca był opóźniony. Arku, jak sądzisz,
dlaczego ludzie przykładają taką dużą wagę do
księżyca nadal? Co jest tam
takiego tajemniczego na tej kupce
skał i popiołu?
Pyłu, przepraszam. Myślę
raczej, że po tym czasie wielkich
odkryć geograficznych, kiedy okazało się, że za
tą krawędzią morza, gdzie jest przepaść,
jest następny ląd, a na nim żyją jacyś ludzie,
więc łatwo dojść do wniosku, że skoro
jest księżyc jako
planeta, być może tam też
żyją ludzie. Tam różne były
pomysły na to. W opowieści
Żurawskiego „Na srebrnym
globie” jest na przykład taki
myk, że owszem, po tej naszej widzialnej ze strony Ziemi
stronie księżyca nie ma atmosfery, ale już po
tamtej drugiej stronie jest lekka i tam się da żyć i tam żyją
jakieś
ludki. Ale mnie zastanawia
inny aspekt tego, bo księżyc
lata dookoła Ziemi
zawsze mniej więcej tak samo, tak samo
oddziaływuje. Natomiast wszyscy są uparli na
to, że jest pełnia i
odbicie światła,
oświetlające całą tą stronę, która jest
zwrócona w stronę Ziemi albo
tam część. I od tego to nie tylko wilkołaki się
budzą żądne krwi, ale też między innymi cały
kalendarz biodynamiczny jest ustawiony
według
księżyca i to jest nie tyle
samego księżyca, ale księżyc rosnący i księżyc malejący. Czyli chodzi o
to, jaka część
księżyca
widocznego z Ziemi jest oświetlona. I tutaj w zależności
od tego sadzi się rośliny takie,
z których wykorzystujemy
korzeń, a w inne dni z takich, z
których wykorzystujemy
części nadziemne tych roślin.
Uzależniony jest też czas zbioru.
To jest
dziwne, ale
prawdziwe i to można znaleźć, jeżeli ktoś się tym interesuje, w
niemal każdej
księgarni. Coś takiego jest, można sobie dokładnie to sprawdzić.
Miła perspektywa, że gdzieś tutaj na księżycu, nie tak
daleko jest ktoś od nas. I to było w bardzo
wielu filmach, pierwszych
czarno-białych.
Nie wiem, czy pamiętacie taki film „Wyprawa na Księżyc”, gdzie właśnie
ten ser uderza rakieta i też tam
spotkają jakieś miłe panie,
które chcą chyba ich zjeść czy coś takiego. Ale pomysł jest
jakiś taki, że coś tam faktycznie
jest, coś tam się rusza i z
tego właśnie miejsca
pochodzą różne dziwne żyjące
stworzenia, które próbują oddziaływać dobrze
lub źle na Ziemię. Dziękuję.
Dziękujemy Arku. W tradycji
ezoterycznej księżyc oczywiście ma bardzo
różne znaczenie, ale stawiany jest zawsze jako
taka kontrstrona do słońca.
Czyli strona, która odzwierciedla
nieznaną stronę ludzkiej natury, ludzkiej
psychiki, która budzi się do życia w
nocy. Z tym wiązało się bardzo wiele różnego rodzaju
koncepcji. Prawdopodobnie, jak już
powiedziałem, to pierwotne przekonanie, że księżyc
budzi jakieś magiczne siły, a także
pobudza przyrodę do wzrostu,
legło u przekonania,
że coś tam w nim tkwi. Tkwi w nim jakaś
magiczna siła. Może nie magiczna, ale powiedzmy taka
subtelna, naturalna siła, subtelny wpływ, który dzisiaj nie
daje spać ludziom, a który może mieć
inne znaczenie dla ludzi,
którzy interesują się ezoteryką.
Ale nie tylko ezoterycy,
nie tylko czarownice, czarownicy wierzyli
w to, że księżyc coś
tamJakoś oddziałuje i jakiś
wpływ wywiera. Przypomnijmy sobie „Somnium”,
książkę, o której kiedyś mówiliśmy. Jedną
z pierwszych powieści science fiction, którą napisał
słynny astronom Kepler.
Mówił o magicznej
krainie, do której został przeniesiony pewien chłopiec
i w tej magicznej krainie leżącej poza Ziemią
żyły stworzenia inne i tak dalej.
Okazało się, że tym miejscem był właśnie Księżyc.
Wiele osób wyobrażało sobie, że
Księżyc ma mieszkańców. I tak samo my
dzisiaj, czasami
słysząc opowieści astronautów
lub ludzi, którzy twierdzili, że mają
przecieki z niejawnych źródeł,
myślimy sobie, że na tym Księżycu ktoś jest.
Zanim pojawi się Marek Marcinkowski, odpowie nam na
kluczowe pytanie związane z właściwościami Księżyca,
przejdźmy do sprawy, która
nurtuje ludzi również od
dawna. Księżyc przez
te dekady był, jak mówiliśmy,
obiektem szczególnym w wierzeniach, lecz
stał się takim obiektem
szczególnym w erze lotów w kosmos.
Chodzi mi dokładnie o
program Apollo, który pozwolił ludziom
postawić pierwszy raz nogę na obcym świecie.
I z tym wiążą się oczywiście rozmaite spekulacje.
Najwięcej spekulacji budzi program Apollo
11. Dzisiaj będziemy ten problem
oczywiście rozwijać, ale od lat 60. zaczęto
spekulować, czy ludzie rzeczywiście
postawili tą nogę na Księżycu
i dlaczego nadal tego nie robią. Wiem, że
rozmawialiśmy już o tym parę razy.
Chris nawet wyjaśniał, pamiętam, że
to przekonanie o tym, że Amerykanie nie polecieli na Księżyc w
Stanach Zjednoczonych wcale nie jest takie popularne.
Ale jak się wam panowie wydaje, czy
te loty w kosmos, czy te loty na Księżyc zostały
ograniczone z powodu tego, że po prostu się nie
opłaca? Czy może jak sugerują niektórzy,
natknięto się tam na coś, co
niemile
widzi obecność ludzi na Srebrnym Globie? Chris?
To trochę jest skomplikowane, dlatego, że jesteśmy zdani na
spekulacje. Co się wydarzyło? Co się stało, że
lataliśmy, nagle nie latamy?
Pochodną tego jest ta kontrowersja, która
dotyczy pierwszego lotu Apollo 11 na Księżyc.
Czy w ogóle do niego doszło? Stąd co jakiś czas pojawiają
się rozmaite filmiki, dokumenty w
cudzysłowie oczywiście, które mówią o tym, że Amerykanie tak naprawdę
nigdy nie byli na Księżycu. Wszystko jest to tylko propagandą
i zostało nakręcone przez na przykład Kubricka w studiach Hollywood
przy okazji kręcenia „Odysei 2001”.
Dlatego żyjemy w świecie, gdzie dzięki
temu, że mamy dostęp do internetu, gdzie łatwo jest wyrażać swoje opinie,
następuje potworne zagęszczenie rozmaitych opinii.
To, do czego my jesteśmy jako ludzie w
pewnym sensie wyszkoleni, to jest uczestnictwo w pewnej takiej dialektyce,
że istnieje teza, istnieje antyteza
i istnieje też coś pomiędzy jednym a drugim, co
oznacza, że ciągle ustawiamy się z jakiejś strony, mamy silną
opinię na jakiś temat i to doprowadza do tego,
że po prostu walczymy ze sobą. Czy to będzie PiS i
Platforma, czy to będzie Trump i Clintonowie, czy to będzie
kultura chrześcijańska przeciwko kulturze islamu i tak dalej.
Za każdym razem widzimy tą potworną polaryzację,
która tak naprawdę jest nieproduktywna, dlatego,
że jedyne co produkuje, to produkuje potworne
zamieszanie. Ludzie przestają nagle używać argumentów, zaczynają
używać siły i dochodzi do ogromnego bałaganu.
I nawet ta trzecia siła nie wygrywa, tylko może ta czwarta, która kontroluje
ten cały proces. Ale jak to się ma do lotów na
Księżyc? Wydaje się, logicznie rzecz biorąc,
że gdyby do lotów na Księżyc nie doszło,
to przede wszystkim konkurenci Amerykanów
o pierwszeństwo w kosmosie coś by nam o tym powiedzieli. Nie byłyby to
filmiki przypadkowych ludzi, którzy gdzieś
kiedyś spotkali sobowtóra Kubricka czy dowiedzieli się od
kogoś, kto widział kogoś innego w takim studiu, gdzie
nakręcono tego typu filmy. Czy
kogoś, kto analizował materiał, który został
przywieziony rzekomo z Księżyca przez
astronautów z Apollo 11.
Tylko właśnie te informacje przyszłyby do nas z jakiejś
bardzo mocno solidnej agencji. Czy byłaby to rosyjska agencja, chińska agencja,
czy być może jakaś solidna grupa, która zajmuje
się eksploracją i badaniami kosmicznymi, która niekoniecznie
wysyła ludzi w kosmos, niekoniecznie ma do
dyspozycji ten kosmiczny hardware, ale ma olbrzymią wiedzę
na temat kosmosu. Nic takiego się nie wydarzyło. Także te
historie wszystkie, które w jakiś
sposób podważają fakt, że Amerykanie kiedykolwiek mogli być na
Księżycu, wydają się być czystą, żywą
literaturą i częścią tej dialektyki, która tak
naprawdę stoi nad każdym niemalże konfliktem czy nad
każdym problemem, z jakim mamy do czynienia. W Stanach na
przykład jest to nieustająca dyskusja na
temat tego, kto zabił Kennedy'ego i kto za tym stał.
W Polsce wszyscy wiemy, jak wygląda
polityka, jak bardzo ludzie stoją po dokładnie dwóch
przeciwnych stronach barykady,
zapominając o tym, że i po jednej, i po drugiej stronie jest ta
sama Polska. I tak naprawdę nie o to chodzi, kto się czym różni, jaki
kolor beretu ma i z czego ten beret jest zrobiony, tylko ważne
są jakieś tam wyższe cele. Ale właśnie ta dialektyka niestety za
każdym razem będzie zabijać tego typu
dyskusje. I w przypadku, kiedy rozmawiamy o tym,
czy Amerykanie byli, czy nie byli, to przecież mamy do
czynienia nie z jednym lotem kosmicznym, a z
kilkoma.W końcu wysłali kilka wypraw
na Księżyc i jakoś nie ma dyskusji na temat tego,
czy na przykład Apollo 12 było na Księżycu, czy
Apollo 14 było na Księżycu.
To nie ulega wątpliwości, tylko ciągle jest ta dyskusja,
czy pierwszy lot na Księżyc rzeczywiście się odbył, co w zasadzie,
kiedy popatrzy się na to logicznie, ma tak naprawdę drugorzędne znaczenie, bo
nawet gdyby nie doleciał, załóżmy, nawet gdyby
rzeczywiście taka wyprawa się nie odbyła, byłaby tylko propagandową
ściemą, to w końcu nikt inny poza Amerykanami
jeszcze nie był na Księżycu, więc ciągle utrzymywaliby palmę pierwszeństwa.
Mimo to ktoś, i tutaj się tworzy naturalna
teoria konspiracji, dba o to, żeby ten konflikt
trwał. Mówiąc o tych przykładach, kiedy wspomniałem o Kennedym,
są jeszcze inne ważne tego typu dyskusje, które robią zamieszanie. Na przykład
kwestia Pearl Harbor. Czy Amerykanie wiedzieli o tym,
że będą zaatakowani i celowo przystąpili do wojny? Czy stało się to
z zaskoczenia? Niekończąca się dyskusja. 9/11.
Niekończąca się dyskusja. Myślę, że to jest nowa
tendencja,
która wykorzystuje możliwości szybkiego przekazu informacji,
jakie daje internet. Wykorzystuje fakt, że możemy wymieniać je na
żywo tak jak dzisiaj. Właśnie powoduje, że im więcej
dymu dookoła problemu, tym tak naprawdę mniej ten problem
widać. I tak naprawdę najważniejsze jest to,
kto głośniej krzyczy i kto kogo przekrzyczy. Jeżeli problem
napotyka na pewną komplikację, wówczas i tak nie dociera do
większości ludzi, w związku z czym żyjemy coraz
bardziej w świecie wierzeń i
legend. Ludzie po prostu wierzą w coś i na podstawie swojej
wiary budują swoje wnioski. I takim właśnie wnioskiem
jest to, czy Amerykanie byli na Księżycu w końcu,
czy też nie byli. Osobiście uważam, że
byli na Księżycu, że nawet jeżeli
coś wydarzyło się z tymi zdjęciami, jeżeli można w
100% udowodnić, że
jakiś
fotograficzny doktor pracował nad nimi, żeby pewne rzeczy
pokazać bądź nie. Myślę, że jest to związane
najprawdopodobniej z jakimś tajnym programem
kosmicznym, z technologią, której nie chciano
pokazać światu, a zwłaszcza nie chciano pokazać przeciwnikom i
wówczas ujawnić swoje właściwe cele polityki
w kosmosie, o których właściwie wciąż nie za bardzo mamy pojęcie,
bo wciąż nie ma czegoś takiego jak spójna wizja,
do czego nam ta eksploracja kosmosu jest potrzebna. Kiedyś
Kennedy rzucił hasło: „Wylądujmy na Księżycu, ścigajmy się, kto będzie pierwszy na
Księżycu”. Zrobiono to i właściwie nie
było nic, co byłoby konsekwencją tego wszystkiego. W 1972
roku przerwano loty na Księżyc. Rosjanie jeszcze w
1976, zdaje się, wysłali na Księżyc swoją
ostatnią łunę i na tym się to skończyło. Nagle
świat stracił zainteresowanie. Później zainteresowano się asteroidami,
zainteresowano się Marsem przede wszystkim.
Nagle Mars stał się ważny. Tak że nie widzimy tej spójności
kosmicznej. Nie bardzo wiemy, dokąd to wszystko ma zmierzać i właściwie po co to
wszystko robimy. I stąd myślę
to zamieszanie. Dziś problem
Księżyca wraca z ogromną siłą
z paru względów. Myślę, że tym
najważniejszym jest fakt,
który wydaje się być oczywisty, ale unika,
umyka uwadze ludzi obserwujących to zjawisko.
Fakt, że na Księżycu zaczęła się pojawiać nowa
nacja i są to Chińczycy. Wylądowali tym swoim jadeitowym
królikiem. Budują cały program kosmiczny
wokół eksploracji Księżyca. I
na początku pojawiły się te same pytania, które pojawiły się w
przypadku Amerykanów, którzy wylądowali na Księżycu. Oczywiście, czy są
ruiny, czy są obcy na Księżycu, czy
są jakieś konstrukcje, co się dzieje? To jest nasza
wizja i to jest nasze patrzenie na to, co ewentualnie mogłoby się wydarzyć na
Księżycu. Natomiast wygląda na to, że Chińczycy są o wiele bardziej
praktyczni. Oni nie lecą na Księżyc, żeby szukać szklanych
wież czy znajdować jakieś piramidy, które gdzieś
tam być może stoją, ale oni lecą na Księżyc z
bardzo konkretnym celem. Oni chcą go eksplorować. Na
Księżycu znajduje się bardzo wiele bardzo rzadkich minerałów,
których nie ma na Ziemi, które są strategicznie
ważne do tego, w jaki sposób będzie
wyglądał świat w XXI i XXII wieku.
Oczywiście energia jest tutaj szczególnie istotna,
jest podstawowa. Jeżeli ktoś
troszeczkę się interesuje polityką, wie, że Chińczycy mają,
właściwie można powiedzieć, najpotężniejszą gospodarkę na świecie,
mają także problemy energetyczne. Nie mają zbyt wiele
elektrowni atomowych. Używają olbrzymiej ilości
paliw kopalnych, żeby to wszystko napędzić
i sami nie posiadają złóż tego typu paliw, więc
jest to w zasadzie pułapka, która któregoś dnia może się
nad nimi zatrzasnąć i zamknąć tego giganta, który
zaczyna powoli pokazywać światu, kto nim rządzi. I
Chińczycy, żeby w jakiś sposób uniezależnić się od tego
wszystkiego, wymyślili swój własny program kosmiczny.
Między innymi po to, żeby z Księżyca móc
wydobywać izotop helu L3. Tak mnie się
wydaje przynajmniej, ponieważ wszystko to, co robią, jest nakierowane
na pozyskiwanie tego helu. Dlatego tak
konsekwentnie najpierw zbudowali sobie, zrobili te próby
swojej bazy kosmicznej, swojego własnego laboratorium, które
być może kiedyś będzie stacją przekaźnikową,
a następnie na 2020 rok planują
wysłanie ludzi na Księżyc i od
razu zbudowanie tam bazy dla tych ludzi, żeby oni mogli
tam zamieszkać. I coś tam muszą robić. Po coś tam muszą być. Nie
po to, żeby sobie robić selfiki na
Facebooka, ponieważ to zbyt drogo kosztuje, więc
prawdopodobnie ich cel, raczej na pewno, ich cel jest bardzo
konkretny, że jest przygotowanie tego terenu do tego, aby
móc właśnie prowadzić wydobycie
helu. A żeby uzmysłowić
naszym słuchaczom, jak bardzo energetyczny i ważny
jest hel, to gdyby na przykładTu
gdybamy, tu puszczamy wodze fantazji. Szkoda, że nie ma Marka
Żelazowskiego. Ale gdyby na przykład ciągle
trwał program kosmiczny amerykańskich
wahadłowców i gdyby udało się takiego wahadłowca
wysłać na Księżyc, wylądować go na Księżycu i napchać do
niego po brzegi tego helu-3, zawieźć to na Ziemię,
to ilość tego helu, który zmieściłby się tylko w jednym
wahadłowcu, wystarczyłaby, żeby zaspokoić wszystkie
potrzeby energetyczne takiego kraju jak Stany Zjednoczone, który
prawdopodobnie zjada najwięcej energii ze wszystkich innych krajów na
świecie. Raczej na pewno. Także jest to potworna ilość
energii w bardzo niewielkim pojeździe
międzyplanetarnym, jeżeli założymy, że lot na Księżyc
jest podróżą międzyplanetarną, przynajmniej
podróżą na inne ciało niebieskie. Samo to
pokazuje, jak bardzo ważny jest ten hel.
Oszacowanie jego ilości sugeruje z kolei,
że gdyby wyrwać go z Księżyca w
całości, zapewniłby on darmową energię Ziemi na
następne 10 tysięcy, może 20 tysięcy
lat. Jest to ogromna ilość energii, bardzo
atrakcyjna. I Chińczycy doskonale sobie z tego sprawę zdają i
dlatego realizują ten swój program kosmiczny.
Oczywiście będzie to stało i
już zapewne stoi w ostrej opozycji do tego, co robią
Amerykanie. I być może był to jeden z powodów,
dlaczego w ogóle Amerykanie zrezygnowali z lotów księżycowych.
Przynajmniej z tego względu, że wprowadzenie czy
wydobywanie tego helu, powiedzmy w czasach, które byłyby konsekwencją
amerykańskich lotów na Księżyc i programu Apollo, byłoby czym?
Byłoby niestety zamknięciem tych
olbrzymich interesów, jakie prowadzą Bushowie i im podobni, czyli
wydobywanie ropy naftowej ze wszystkich miejsc na świecie. Nie
byłoby tych wszystkich wojen, tych wszystkich innych historii i
tych miliardów dolarów, które ci ludzie w międzyczasie
sobie zarabiali tylko dlatego, że na Ziemi nie ma alternatywnego
paliwa. Taki hel dałby alternatywne paliwo i
zmieniłby absolutnie oblicze Ziemi. Musiałby zmienić oblicze Ziemi.
Więc w myśl starej zasady: nie ma po co zmieniać
czegoś, co dobrze działa, jak przestanie dobrze
działać albo okaże się, że jest to już zbyt przestarzałe, dopiero
wtedy wymyślimy coś nowego. Po prostu utrzymywano
Ziemię przez następne 30, 40 lat w tej
niewoli ropy naftowej. I według mnie
być może był to jeden z głównych powodów,
dlaczego przynajmniej na razie przerwano eksplorację
Księżyca. Ponieważ
informacje na temat tego, w jaki sposób na nim
wylądować, w jaki sposób na nim zbudować bazę, zostały w jakiś sposób
przez Amerykanów już uzyskane.
Według mnie, oczywiście jest to tylko i wyłącznie
teoria, nawet nie konspiracji, zostawili go sobie po prostu na
później, wierząc, że nikt w tym wyścigu kosmicznym
ich raczej nie dopędzi i że kontrolują wszystko to, co się w
tym wyścigu na Księżyc dzieje. Dlatego skupili się
na tym, żeby polecieć na Marsa. Zresztą w
myśl tego, co proponował na samym początku
amerykańskiego programu kosmicznego Wernher von Braun. Wernher von
Braun wcale nie chciał na ten Księżyc lecieć. Mówił, że to jest strata czasu,
że lepiej skupić się na wielkich celach i po prostu od
razu polecieć na Marsa i zostawić ten Księżyc w spokoju.
Księżyc jest niestabilnym ciałem kosmicznym.
Jest wiele problemów z tym, ażeby móc lądować, startować i
eksplorować Księżyc. Dlatego von Braun uważał, że
dotarcie do Marsa jest o wiele łatwiejsze i jest w zasięgu
technologii ludzkiej rozwijanej w latach 50.,
60. i 70. Zdecydowano wówczas inaczej.
Być może również ze względu na to, że chciano zabezpieczyć w jakiś
sposób tę warstwę helu-3 na
Księżycu bądź sprawdzić, jak dużo tego jest. A jest
tego dużo, tak jak powiedziałem wcześniej, i jest na dodatek bardzo
płytko pod powierzchnią Księżyca. Tak troszeczkę skaczę
tematami, ale gdyby chcieć dziś wydobywać z Księżyca ten hel, to
wystarczyłaby prawdopodobnie łopata. Wszystko jest to przysypane tym
pyłem księżycowym i w zasadzie wystarczy odgrzebać
pierwsze trzy metry, żeby dokopać się właśnie do
tego helu-3 i z łatwością go wydobywać. Także potrzebny jest tylko
dobry automatyczny odkurzacz i coś, co przetransportuje ten
hel na Ziemię, przedrze się przez
atmosferę i przetransportuje na Ziemię. Także według mnie to jest
jeden z głównych, a przede wszystkim jeden z bardzo
praktycznych powodów, dlaczego Amerykanie przerwali
eksplorację Księżyca, a jednocześnie sprawili,
że w wyobraźni ludzkiej Księżyc
przestał być w jakiś sposób atrakcyjny. Nagle inne cele były
o wiele bardziej atrakcyjne. O wiele bardziej atrakcyjne
było zasiedlenie Marsa i stanie się Marsjanami,
czy loty na skraj Układu Słonecznego,
odkrywanie egzoplanet i marzenia o tym, żeby przenieść się do innej
galaktyki. Może tyle na razie. Dzięki.
Dzięki Chris. Jest z nami już
Marek Marcinkowski, który zaraz będzie się
łączył z
naszą audycją. Poczekajmy kilka
sekund, a za ten czas zapytajmy Arka
Kocika. Arku, dlaczego ludzie, a w
zasadzie agencje kosmiczne
mocarstw światowych utraciły zainteresowanie Księżycem?
Czy to jest paradoksalne, takie, że tak powiem,
celowe odwracanie
uwagi od tej sprawy w takim sensie, że kiedyś
na niego powrócą, kiedy będzie się opłacało? Czy
może tkwi w tym jakaś głębsza tajemnica, jak mówił
Chris? To był
program czysto polityczny, pokazanie wyższości
jednych nad drugimi. Pewnie w
zamyśle Kennedy’ego było to, żeby właśnie
tym dużym celem, podstawowym celem było dotarcie, tak
jak Chris mówiłPrzed chwileczką był lot na
Marsa i na pewno von
Braun też
opracowywał coś takiego. Księżyc miał być tylko
dodatkiem. Wyszło troszeczkę inaczej.
Mianowicie nikt się nie spodziewał, że
Kennedy'ego zabiją.
Następnym wybranym prezydentem będzie
Nixon, który nie
miał takiego rozmachu,
takich horyzontów jak Kennedy.
Była taka akcja, że po
Apollo 13, tym feralnym locie,
w zasadzie nie można było przestać, bo
wyglądałoby na to, że się Amerykanie poddali, więc jeszcze
musieli tych parę lotów wykonać.
Wykonali jeden, drugi lot. Czyli udaje
się, umiemy robić. Chociaż
wszystkie rakiety, wszystko było przygotowane, program
przygotowany, zaniechano tych lotów.
Bardziej skupiono się na budowie
wahadłowców kosmicznych, które też miały startować niemalże co tydzień.
Ale to też była
ślepa uliczka,
dlatego że
te loty
wahadłowców według mnie nie
wniosły nic takiego. To wszystko, co można było wynieść
na orbitę, można wynosić tak jak w tej chwili przy
pomocy zwykłych rakiet. I tu nie potrzeba jakichś
specjalnych,
innych rzeczy. Natomiast gdyby podzielono to tak, jak w
zamyśle było, na loty towarowe i loty
osobowe, nie mielibyśmy prawdopodobnie tylu
tragedii i dałoby się,
podejrzewam, wybudować zarówno te
stacje kosmiczne, jakie były, jak i
skrzętnie
poprawiać
teleskopy kosmiczne. Także
w zasadzie program
wahadłowców o
tyle miał jakieś szanse,
że go sponsorował Pentagon. One były głównie po to,
żeby zbierać ewentualnie jakieś satelity i
wynosić, żeby nikt nie wiedział, co tam latają. Natomiast
sam start tej pierwszej
rakiety oglądało około 500
milionów ludzi na świecie, 100
milionów Amerykanów, w Europie Zachodniej około 300 milionów, w
Europie Wschodniej szacunki
podają, że około 50 milionów.
Tego w zasadzie oszukać się nie da, bo
ta rakieta to nie taka igła. To
ponad 100 metrów wysokości, ponad
3000 ton masy,
która startuje. Tego się
nie da w jakiś
sposób zrobić
i przekazać, i pokazać. Oprócz tego jeszcze
dziennikarze, którzy obserwowali na żywo ten start. Tego się nie
da zrobić w studiu.
Natomiast to, z czym się borykali
pierwsi Amerykanie, którzy tam dotarli,
to były właśnie błędy z
powodu niedociągnięć technicznych,
niemożliwości przeskoczenia pewnych pułapów
wówczas. Lądowali
ręcznie dlatego, że komputer, który miał
blokować, miał za małą moc obliczeniową i po prostu nie był
w stanie wylądować na Księżycu,
więc dlatego lądowano ręcznie.
I takich rzeczy jest bardzo dużo. W tej chwili
można na Google
księżycowym znaleźć te
miejsca, które były
lądowiskami. Także tutaj bez dwóch zdań
teorie o
Cameronie czy kimkolwiek innym są
raczej mrzawkami, że tak powiem.
Jeżeli jest jakiś
program, a Chińczycy z całą pewnością go mają i
realizują niezależnie od nacisków czy od
woli innych państw, z całą pewnością postawią na
swoim i to wybudują. W tej chwili oni są w takim
punkcie,
który
implikuje konieczność
pokazania jakichś cudów technicznych,
do jakich doszli. I to jest
akurat Księżyc.
Tak mi się jawi, że właśnie to dotarcie na
Księżyc jest barierą
technologiczną, która sprowadza dany kraj,
elity technologiczne,
elity intelektualne.
I tutaj się wszyscy starają. Natomiast
Amerykanie wcale nie byli pewni, że oni będą pierwsi
na Księżycu. Do samego końca nie wiedzieli nigdy,
co ma druga strona, więc podejrzewam, że
przy gotowaniu mieli już na
pewno zaprojektowane rakiety, które miały w
razie ewentualnej przegranej
w tym wyścigu na Księżyc rozpocząć od razu
wyścig na Marsa.
Dziękujemy. Dołączył do nas
Marek Marcinkowski. Witaj Marku. Witam
serdecznie. Słychać mnie? Bardzo dobrze słychać. Witaj Marku. W
dzisiejszym programie- Witam was wszystkich, witam słuchaczy. W dzisiejszym
programie, jak
wiesz, podejmujemy temat Księżyca i bardzo nam
ciebie tutaj brakowało, dlatego że wystartowaliśmy od naszych
rozważań na temat tego,
dlaczego Księżyc jest dla Ziemi taki ważny. Już odnieśliśmy się do
tego, jakie miejsce zajmował w
wywierzeniach. Ale jest też strona
zupełnie fizyczna,
która przekłada się na ziemską biologię, na
geologię. Marku, co w Księżycu jest takiego, że
niektórzy nazywają go jednym z najbardziej niezwykłych
ciał niebieskich w Układzie Słonecznym?
Dlaczego on jest w zasadzie taki duży? Skąd on się w ogóle wziął?
Krążą różnego rodzaju teorie spiskowe w internecie, że
kiedyś Księżyca, i to całkiem
niedawno, w ogóle nie było. Czy mógłbyś nam rzucić
garść takich astronomicznych, tłustych ciekawostek
naświetlających to,
dlaczego srebrny glob jest tak unikalny?
Może zacznę od tego,
jaka jest najbardziej powszechna i
prawdopodobna teoria powstania Księżyca.
Księżyc powstał gdzieś na
początku formowania się Ziemi i Układu
Słonecznego, a więc około
4,5 miliarda lat temu.
Należy pamiętać, że wtedy w Układzie Słonecznym było bardzo
tłoczno, bardzo chaotycznie. Było
kilkadziesiąt
planet i one
zderzały się ze sobą, niszczyły
nawzajem, a także łączyły się
w większe obiekty. W ten sposób
formowały się te protoplanety.
Młoda Ziemia także uformowała się, była bardzo gorąca.
Ale cały czas było dużo
różnych obiektów, które
zderzały się ze sobą. I
gdzieś na początku istnienia Ziemi duży obiekt
wielkości Marsa uderzył w naszą planetę, w
Ziemię.
Ogromna katastrofa. Oczywiście na Ziemi wtedy jeszcze
nic nie było. Nie było życia, nie było wody.
Ziemia była niezwykle gorąca.
Z tej materii, która została
wyrzucona za sprawą tego zderzenia
na orbitę ziemską,
mnóstwo skał, mnóstwo różnego rodzaju
gruzu, z czasem zaczął formować się
nasz satelita. Oczywiście to trwało
setki milionów lat. Ta materia
łączyła się na orbicie ziemskiej w
coraz większą bryłę
i po jakimś czasie
uformował się Księżyc z
tych wszystkich skał.
A dlaczego jest niezwykle ważny dla
Ziemi? Być może dla samej Ziemi
jako planety nie
można
mówić, że jest jakoś ważny. Dla
życia jest ważny. Dla nas jest ważny. Dla powstania człowieka.
Bo gdyby nie Księżyc, to
człowiek najprawdopodobniej by nie powstał na
Ziemi. Księżyc
ustabilizował oś obrotu naszej
planety. Gdyby nie Księżyc, nasza planeta
bardzo często
zachowywałaby się jak taki
przedszkolny bąk. Oś obrotu
często by wirowała,
a Księżyc spowodował, że oś obrotu jest bardziej
stabilna.
Księżyc także wydłużył dobę,
a więc zwolnił ruch obrotowy
Ziemi. Na początku, gdy Ziemia była
bardzo młoda, doba trwała na
naszej planecie jakieś siedem godzin, z tego, co dobrze pamiętam.
A Księżyc z czasem,
stabilizując tą oś
i ruch obrotowy
naszej planety, wydłużył tą dobę do
prawie 24 godzin.
To także jest jeden z
czynników, który zadecydował o tym, że na
Ziemi mogły powstać bardziej
złożone formy życia, między innymi człowiek.
Także gdyby nie Księżyc, to zupełnie
inaczej życie by wyglądało na Ziemi.
Powstałoby, istniałoby, ale człowiek
prawdopodobnie by nie istniał, bo bardziej złożone formy życia
miałyby z tym duży
problem, żeby powstać.
A słuchaj Marku, jak zbudowany jest Księżyc pod
względem geologicznym? Czy
rzeczywiście, jak twierdzą niektórzy, znajdują się tam pod jego powierzchnią jakieś
puste przestrzenie? To się nazywa chyba fachowo lunar pits.
Chociaż niektórzy twierdzą, że jest to coś znacznie więcej
niżNiż tylko puste
przestrzenie. Może tutaj Chris doda coś za chwilę.
I jeszcze jedno pytanie związane z rolą Księżyca i
jego naturą: jak to jest,
że istnieje ciemna strona i ta strona, którą
widzimy? Co sprawia, że Księżyc został w taki sposób
dziwnie na orbicie ustawiony? Wiele osób na
czacie i poza czatem pyta o to.
Dobrze. To w takim razie może zacznę od tej
tak zwanej ciemnej strony Księżyca.
Nie ma takiej strony tak naprawdę, bo moi
drodzy, nie wiem skąd generalnie to się
wzięło. Ciemna strona Księżyca. Tak naprawdę
Księżyc nie ma takiej ciemnej strony. Po prostu
widzimy jedną stronę Księżyca
zawsze, drugiej strony, drugiej
półkuli nie widzimy. Ale jak najbardziej ona nie jest
ciemna, tylko podobnie jak
ta strona, którą widzimy, jest częściowo oświetlona, częściowo
zacieniona.
Biorąc
dosłownie to określenie „ciemna strona Księżyca", to jest po
prostu mit. Nie ma takiej strony. Jest niewidoczna strona
Księżyca, a więc ta strona, której nigdy nie
widzimy. Ta półkula. Bierze się to
stąd, że Księżyc
porusza się synchronicznie względem
Ziemi, a więc obraca się wokół własnej
osi dokładnie w tym samym czasie,
co trwa obrót wokół naszej
planety. Stąd też widoczna jest
tylko jedna półkula
Księżyca. Czasem troszeczkę
więcej. Czasem Księżyc ma dodatkowy
ruch, który pozwala troszeczkę więcej
zobaczyć
tej strony, która zwykle jest
niewidoczna. To, zdaje się, nazywa się precesją
ruchu.
Tak to wygląda. Dużo
jest takich obiektów w Układzie Słonecznym, które
pokazują tylko
połowę swojej tarczy względem planety.
Taki ruch synchroniczny jest
dosyć często spotykany, jeżeli chodzi o
księżyce, jeżeli chodzi też o planety
pozasłoneczne, bo też to
odkrywamy w innych układach planetarnych, że
niektóre planety pokazują Słońcu,
swojej gwieździe tylko jedną
stronę. Są skierowane cały czas jedną stroną
w stronę swojej gwiazdy. Też układy
podwójne gwiazd niektóre się charakteryzują tym,
że są w ruchu
synchronicznym, a więc gwiazdy są cały czas skierowane do
siebie tymi samymi
półkulami, tymi samymi stronami. A
więc ciemna strona Księżyca to
jest mit. Mamy niewidoczną stronę
Księżyca tak naprawdę. Jeżeli chodzi o
budowę geologiczną,
to tak jak wspomniałem
Księżyc jest podobny
do naszej planety, bo niejako
wywodzi się, powstał z Ziemi,
a więc budowa geologiczna jest podobna. Oczywiście
Księżyc nie ma swojego pola magnetycznego takie, jakie ma
Ziemia, bo Ziemia ma pole magnetyczne
dlatego, bo ma ciekłe jądro,
które się jeszcze dodatkowo obraca, rotuje.
Stąd mamy pole magnetyczne. Księżyc w
środku jest zastygły,
także takiego pola nie posiada. Ale
generalnie misje Apollo między
innymi odkryły to właśnie, że Księżyc ma bardzo dużo
cech podobnych do
ziemskich. Z tego, co pamiętam. Oczywiście
wierzę, że na pewno są. Tam
nie zachodzą procesy wulkaniczne. A czy zachodzą takie
procesy jak na przykład trzęsienia ziemi?
Tak. Trzęsienia,
z tego, co pamiętam, występują.
Też
występują
trzęsienia skorupy związane z uderzeniami różnego
rodzaju meteorów. Jeżeli chodzi o
procesy wulkaniczne, to kiedyś na Księżycu
te procesy były dawno temu, gdy był
jeszcze bardzo młody i gorący. Stąd też mamy do
czynienia z morzami i oceanami księżycowymi, czyli
tymi ciemnymi plamami na powierzchni. To są
właśnie pozostałości po pradawnej
lawie, która kiedyś wypływała z
wulkanów księżycowych. Ta lawa zastygła i
utworzyła takie płaskie obszary,
które nazywamy morzami i oceanami księżycowymi. Te
ciemne plamy to jest właśnie to.
Marku, a co do teorii, która
mówi, że Księżyc nie
uformował się z fragmentu Ziemi, ale
jest obiektem przechwyconym przez naszą
planetę w jakimś tam okresie
historii?
Wygląda na to, że tak nie jest,
gdyż jest po prostu za dużym obiektem, żeby
Ziemia mogła przechwycić go grawitacyjnie.
Zwróćmy uwagę na to, że to, czego jesteśmy pewni,
jeżeli chodzi o przechwycone grawitacyjnie księżyce, satelity,
to to, że one są bardzo małe w porównaniu z planetą. Na
przykład Mars posiada dwa księżyce i są to właśnie
przechwycone planetoidy. Phobos i Deimos to są bardzo małe
księżyce i mają one kształt i rozmiary
planetoid. Tego typu obiekty, tej wielkości
obiekty planeta może wielkości
Marsa czy Ziemi bez problemu przechwycić grawitacyjnie.
Już nie wspomnę o licznych księżycach Saturna czy
Jowisza. One mają dziesiątki takich księżyców,
które są planetoidami przechwyconymi. I z
tego właśnie względu, że po prostu księżyc jest za duży,
chociażby z tego jednego względu ta teoria nie wydaje się
prawdziwa, żeby Ziemia mogła przechwycić
w jakiś sposób tak duży obiekt.
Być może jest takie prawdopodobieństwo, tego
dokładnie nie wiem, ale najbardziej prawdopodobną
teorią jak na razie, jeżeli chodzi o księżyc, to jest właśnie to,
że powstał on na skutek kolizji
z innym obiektem. Nim oddam głos Chrisowi na chwilę, nim
przejdziemy do konkretnych ufologicznych
tematów, to jeszcze zapytam cię Marku o jedną rzecz. Czy to prawda,
że księżyc kiedyś spadnie na Ziemię?
Nie teraz, ale kiedy?
To ciekawe. Z
tego, co wiem, to księżyc raczej się oddala od naszej planety.
Z roku na rok są części metra
niewielkie. Nie z roku na rok, tylko w
przeciągu iluś tam dziesiątek lat księżyc się
jednak pomalutku oddala od naszej planety,
więc to jest przeciwstawne do tego, żeby miał
się do nas zbliżyć i uderzyć w
naszą Ziemię.
Jak już to prędzej gdzieś
tam w bardzo odległej przyszłości
oddali się bardzo mocno od naszej planety, niż
miałby się zderzyć z Ziemią. Z
księżycem wiąże się też wiele kontrowersji, nie do
końca wyjaśnionych spraw, nie do końca naświetlonych przez
astronomów, które dały
początek różnego rodzaju teoriom. Nie chcę ich nazywać
teoriami spisku. Jedną z tych teorii jest ta
mówiąca o tych rozległych podziemnych księżycach pod tunelem, która
została jakieś chyba dwa lata temu naświetlona po raz
kolejny w związku z odkryciem Japończyków.
Krąży, Chris, taka hipoteza, że księżyc usiany jest
korytarzami pod spodem jakimiś, w których zawsze przecież
mogą ukrywać się kosmici. Co
możemy powiedzieć na temat tych słynnych księżycowych
dołków? Bo według naukowców to nie są wcale korytarze, tylko to
są dziury. Na razie
tyle możemy powiedzieć. Sfotografowała to japońska sonda.
I to jest ciekawe, bo żadne mocarstwo kosmiczne tego nie
zrobiło, tylko Japończycy i nagle wyskoczyli z tym troszkę jak diabeł z
pudełka, że odnaleźli korytarze, że
odnaleźli otwarcia księżyca, rodzaje
kanałów horyzontalnie położone. Niektóre z nich są
bardzo duże, mają po
kilkadziesiąt metrów średnicy.
Próbując wytłumaczyć to zjawisko,
wynika z tego jasno raczej, że ze względu na to, że
jak wspomniał Marek, te morza, które są na księżycu,
te ciemne plamy, to jest właśnie lawa, która
formowała ten księżyc, to są to po prostu kanały, którymi
ta lawa wypływała na zewnątrz. I te
kanały zastygły. Podobne kanały mamy na przykład na Ziemi. Na
Hawajach można obserwować tego typu kanały. Niektóre z
nich są tak wielkie, że można jechać przez nie
ciężarówką. Ich ściany są idealnie
gładkie z tego względu, że właśnie ta
gorąca lawa zastygając, zostawiła tą idealną gładź.
Jeżeli mówi się o nich jako o czymś bardzo
interesującym, to prawdopodobnie z tego powodu,
że być może kanały te prowadzą do jakichś
jaskiń pod powierzchnią księżyca, a jeśli
nawet nie, to w przyszłości mogą służyć jako część
ewentualnego systemu bazy. Jako jakaś infrastruktura
bazy, która zostanie zbudowana na księżycu.
Oczywiście bardzo łatwo jest stworzyć taką
hipotezę, że w tych kanałach kryje się jakieś
życie, kryją się jacyś mieszkańcy księżyca albo ktoś
inny, że coś je zamieszkuje. Ale jest to tylko i
wyłącznie hipoteza. Wiadomo, że jak jest dziura, to coś w tej dziurze może sobie
zamieszkać, przynajmniej na jakiś czas. I dlatego tutaj
wyobraźnia jest pobudzana, że istnieje
jakieś życie na księżycu. Jest to życie schowane mocno pod ziemią i
żyje w tych kanałach. Póki co nie możemy nic na
ten temat powiedzieć. I to jest właśnie
problem. Co z takim kanałem zrobić? Czy damy się
wpuścić w kanał tego typu kanałów?
Interesująca informacja, zwłaszcza
że z sejsmicznej
aktywności na Księżycu jest jak na lekarstwo. Po tej
ciemnej, tak zwanej ciemnej stronie księżyca jest jej więcej. Po
drugiej stronie są nawet wulkany.
Natomiast po tej widocznej z naszej planety
czegoś takiego nie ma. Jest
ciekawe, w jaki sposób
mogły powstawać tego typu kanały, skoro możemy je dziś
zaobserwować, skoro nie widać na przykład tego typu
erupcji na Księżycu, nie ma stożków wulkanicznych.
I jeżeli ktoś pokusił się o teorię
konspiracji, że być może w tych kanałach kryje się życie,
to ja się też pokuszę o teorię konspiracji,
jeśli można.Tutaj na antenie radia.
Ja uważam, że te kanały, których okazuje się, że jest sporo,
być może służyły właśnie do tego, żeby ten księżyc
zbudować. To właśnie ten materiał
kosmiczny był przetapiany
w tym pustawym, jak się okazuje, wnętrzu
Księżyca i pompowany tymi kanałami na zewnątrz po to, aby móc
właśnie tego typu księżyc zbudować. Bo
jednym z największych problemów
Księżyca jest, jeśli uzmysłowimy
sobie jego znaczenie, wielkość, skalę, jego rolę,
jego położenie, wszystko, co jest z nim związane, że jest czymś
absolutnie niezwykłym, że jest czymś, co
zostało wręcz w czarodziejski sposób stworzone
po to, ażeby mogło zaistnieć życie na Ziemi, w tym
zakątku Układu Słonecznego.
Jeżeli przyjmiemy przynajmniej do naszej
świadomości, że istnieje możliwość, że taki
księżyc został przez kogoś zbudowany, to być może właśnie te kanały
są jednym z tych elementów, które pokazują, jak został zbudowany.
I ten zebrany materiał kosmiczny, ten pył kosmiczny,
planetoidy, które zostały zebrane z
całego tego terenu dookoła Ziemi, mógł być przetopiony i mogły służyć
jako materiał do budowy właśnie Księżyca.
Księżyc jest o tyle niepokojący, że jeśli
zbadamy go w sensie geologicznym, to z jednej strony on jest
podobny do Ziemi, że ma
podobny materiał do Ziemi, ale nie jest to ten sam materiał.
Okazuje się na przykład, że niektóre kamienie kosmiczne, które przywieziono na
Ziemię, a przywieziono ich prawie pół tony, okazuje się,
że są starsze od Ziemi o półtora miliarda
lat. Więc w jaki sposób znalazły się na
Księżycu, skoro istniałby później niż
powstała Ziemia? Czyżby Księżyc istniał wcześniej, Ziemia powstała
później? To też nie za bardzo pasuje do siebie,
bo musiały tworzyć się mniej więcej w jednym czasie,
żeby stworzyć ten jeden tak świetnie współdziałający
system, żeby w ogóle ta
funkcja i jakiekolwiek życie na tej Ziemi powstało. Więc
to są fakty dające do myślenia,
które bardzo trudno sobie jakoś nawet z punktu widzenia
nauki wyjaśnić. Sam fakt na przykład,
że Księżyc jest olbrzymi, Ziemia jest od niego
tylko nieco ponad trzy i pół raza
większa, ale masa Ziemi jest od Księżyca
aż 81 razy większa. Także
następna dziwna rzecz, bo skoro formowałby się
w tym samym czasie co Ziemia, wówczas przynajmniej
waga byłaby w jakiś sposób odpowiadająca wadze Ziemi. Tymczasem on jest
niesamowicie lekki w porównaniu do Ziemi, mimo że ma
olbrzymie rozmiary. Bardzo wiele jest
tajemnic, które dotyczą Księżyca. Powoli są one
odkrywane. I tutaj ja mam z kolei pytanie do
Marka, czy przekonują go te teorie naukowe, które mówią
o tym, w jaki sposób powstał Księżyc, bo
wynika z tego, że coś się zdarzyło
w tym wtedy bardzo mocno zagęszczonym
Układzie Słonecznym, który zaczął się formować.
Jeżeli wierzyć w taką teorię, ta
teoria się nazywa Big Whack, czyli wielkiego, tu by
wypadało użyć brzydkiego słowa, ale
użyję ładniejszego, wielkiego walnięcia, wielkiego
zderzenia, że coś, co uderzyło Ziemię,
uderzyło z odpowiednią siłą i pod
bardzo odpowiednim kątem i warunki tego zderzenia
musiały być też niemalże wręcz w laboratoryjny sposób
wysterowane, ażeby można
było spowodować powstanie systemu takiego
jak relacja między Ziemią a Księżycem. Na dodatek to
nie mogło być jedno uderzenie, ponieważ przy
takim uderzeniu, ażeby móc doprowadzić
do możliwości powstania takiego ciała niebieskiego jak
Księżyc, takie uderzenie spowodowałoby,
że Ziemia kręciłaby się jak szalona. I w tym
momencie potrzebne byłoby drugie uderzenie z drugiej strony,
drugi raz z liścia w stronę Ziemi, żeby Ziemię w jakiś
sposób wyhamować. Ale też trzeba to zrobić, ta planeta czy to
coś, ten kamień kosmiczny, olbrzymi, który w nią
uderzył, musiałby również uderzyć w
odpowiednich warunkach i pod odpowiednim kątem, idealnym wręcz,
ażeby móc Ziemię wyhamować i na przykład nie zniszczyć tego
systemu. Także ta teoria, o
której mówił Marek, ma bardzo wiele dziur
i w zasadzie można ją
przyjąć ewentualnie na wiarę i to taką rozpaczliwą, bo tak
naprawdę nie ma żadnej mocnej teorii, która by
uzasadniała sposób, w jaki mógł powstać
Księżyc i w jaki sposób powstał ten
idealnie zgrany ze sobą system Ziemia-Księżyc, który
obserwujemy do dziś i dzięki któremu istniejemy.
Marku,
czy twoim zdaniem Księżyc
został ulepiony przez kogoś i
umieszczony tutaj specjalnie, by ten ktoś
miał dobrą
miejscówkę do robienia sobie wypadów na Ziemię?
Jeżeli chodzi o różnicę wieku skał,
to wspomniałeś, że to
nawet półtora miliarda lat jest różnicy, ale to
z tego, co kojarzę, wynika z
faktu, jakie skały były badane. Bo były badane skały
wulkaniczne, jeżeli chodzi o morza księżycowe,
ale były też badane skały,
które... które
były
pierwotne
na Księżycu. I faktycznie, z tego, co
wyczytałem, różnica jest
ponad miliarda lat. Biorąc pod uwagę,
które skały były badane, taka jest
różnica w datowaniu i być może
stąd się bierze ta różnica między
wiekiem skał księżycowych. Ale nie ma
nigdzie podanej
liczby, która byłaby znacznie większa niż wiek
Ziemi. Wiek Księżyca
jest podany na 4,5
miliarda lat, a więc tak jak wiek Ziemi.
Nikt nie mówi o tym, że te skały mają 6
miliardów lat.
Niektóre mają 3,5, a niektóre mają
4,4. Ta różnica
wynika z tego, czy to były badane skały
wulkaniczne z mórz księżycowych, czy gdzieś
z
tych części Księżyca,
gdzie jest pierwotny materiał,
jeszcze starszy.
Oczywiście to pytanie nie miało na celu wprowadzenia
jakiegoś zamieszania w tej dyskusji. Chodzi o to, że oczywiście
Księżyc i Ziemia musiały powstać w tym samym czasie, dlatego że są
nierozerwalnie połączonym ze sobą systemem, jedno z
drugim. Okej, tu się zgadzamy. Tak. I teraz,
jeśli przyjrzeć się, z czego zrobiony jest Księżyc,
przypomina on w jakiś sposób materiał, z którego zrobiona jest Ziemia,
ale jego gęstość jest znacznie mniejsza. I teraz nagle okazuje się,
że z tych próbek pobranych z Księżyca niektóre kamienie
księżycowe, ten izotop tlenu bodajże, który jest
badany, jest oceniany na ten sam
czas, w którym powstawała Ziemia i wszystko się zgadza, i
większość Księżyca, ale znajdowane są także takie
fragmenty skalne, które okazuje się, że są starsze
niż cały ten system, czyli były w tym miejscu, gdzie dzisiaj jest Ziemia i
Księżyc, znacznie wcześniej niż
ten układ pomiędzy Księżycem a Ziemią
w ogóle powstał. Nie było Ziemi, nie było Księżyca, ale już
to coś sobie gdzieś tam wirowało w przestrzeni kosmicznej
i następnie stało się częścią Księżyca w tym momencie.
Do tego nie potrafię się odnieść. I dlatego właśnie
między innymi to wyklucza teorię o tym, że Księżyc został
przyholowany na przykład z innej galaktyki. Aha, rozumiem,
okej. Po prostu w tym zamieszaniu, które panowało
wtedy w tworzącym się Układzie Słonecznym, materiał już
istniał, zanim jeszcze
wytworzyła się Ziemia czy
Księżyc. I teraz moja sugestia, która
tak podchodzi troszeczkę pod teorię konspiracji, jest taka, że ze
względu na relację pomiędzy Księżycem a Ziemią i to, że
Księżyc jest czymś niezwykle unikalnym,
co pozwala Ziemi stworzyć na swojej powierzchni życie,
wygląda na to, że wręcz jest
to coś, co zostało
zbudowane przez jakąś,
może nie cywilizację, ale przez jakąś siłę, która zrobiła to w sposób
świadomy, używając wszystkiego, co ma pod ręką. I
stąd te dziwne teorie na temat na przykład geologii
Księżyca, który niby ma
wulkany, ale tylko z jednej strony. Z kolei
dookoła są te szczeliny, o które pytał
Piotr, te kanały, którymi wypływała
lawa, ale nie bardzo widać wulkanu, więc nie wiadomo, do czego one miałyby
służyć. Więc być może właśnie
Księżyc jest tworem sztucznym, który został
stworzony przez kogoś, kto po prostu chciał to
życie na Ziemi w jakiś sposób zasadzić,
zasiać. I to nam się w jakiś sposób łączy z
dyskusją, którą mieliśmy w zeszłym tygodniu na temat tego,
czy stworzyli nas obcy. Jeżeli chcieliby nas
stworzyć, to nie mogli nas stworzyć na pierwszej lepszej planecie. Musieli
stworzyć idealne warunki do tego, żeby to życie mogło
funkcjonować. I Księżyc w zespole z
Ziemią takie warunki po prostu
buduje. Bo tutaj, jak już
się rozgadałem troszkę, to chciałem wspomnieć o bardzo ważnej rzeczy:
dlaczego ten układ jest tak unikalny. Księżyc
i jego grawitacja powoduje, że Ziemia przechyla się od
swojej osi mniej więcej o 22,5 stopnia.
Jest to szalenie istotne. Wyobraźmy sobie, że
równik naszej Ziemi jest równoległy do równika
Słońca i Ziemia nie jest
przechylona. Oznacza to-
I się nie dowiemy, co to oznacza, bo nam Chrisa właśnie w tym momencie
wywaliło. I urwało go w dość
dziwny sposób, prawda? Ja go na przykład ciągle widzę
. Zanim Chris połączy
się z powrotem, to zapytajmy o
to Arka. Arku, co sądzisz o tej takiej
dla niektórych bardzo dziwnej koncepcji, że Księżyc- Tak. I
Księżyc powoduje to, że ta Ziemia ma to lekkie- Chris,
nie było cię słychać. Zaciąłeś się. Ja się zaciąłem? Nie,
wszystko jest w porządku. Ja byłem tu cały czas. Wyobraź sobie-
Po prostu teoria konspiracji . Na chwilę
zmroziło. No właśnie,
za chwilę poprosimy cię o powtórzenie
tej koncepcji, co może być dość irytujące, ale naprawdę to
się stało. Byłeś widoczny na
Hangoutcie, natomiast nie było cię słychać.
Arku, jak podchodzisz do tej koncepcji dość oryginalnej,
że Księżyc zostałTutaj zbudowany albo
przeholowany dlatego, żeby może nie stworzyć
życia, ale żeby stworzyć pewne warunki
dogodniejsze do rozwoju. Nie wiem, czy
homo sapiens, czy bardziej złożonych
organizmów. Czy to do ciebie w jakiś sposób przemawia? Czy to nie
jest szukanie igły
w stogu siana albo tajemnic tam, gdzie ich nie ma?
Raczej dorabianie
teorii Stwórcy do
normalnego dziania się, do
normalnej ewolucji. Jeżeli w
miejscu, gdzie w tej chwili jest Ziemia,
stworzyła się skalista
planeta, która była gorąca i w nią uderzyło coś,
jakiś przybysz
kosmiczny, który był planetoidą
metalową, żelazną, walną, to
wiadomo, że wybije z
Ziemi
jakąś masę, która będzie masą skalną. Sam
natomiast zostanie w środku.
Stąd różnica między Ziemią i
jej składem. To wyjaśnia różnicę między
Ziemią, jej składem, ciężarem, masą
a tym, co jest na Księżycu. W momencie,
kiedy jest skała
i ta skała zaczyna stygnąć,
w pewnym momencie wiadomo, że ona nie
jest jednolita i stygnąc
w niektórych miejscach to, co jest jeszcze
płynne, zostaje zassane wewnątrz
Księżyca i stąd są prawdopodobnie te
tunele bez wyjścia wulkanicznego. One
nie są miejscami wypływu lawy,
a raczej chowania się lawy do środka Księżyca.
Chyba nie tylko według mnie. Natomiast
taką
teorię
głosiły niektóre
mity, między innymi to chyba Sitchin
w ten sposób próbował odczytać
warunki,
jakie były i jakie tworzyły
Tiamat i te
inne tego typu
rzeczy. O tym też w ten sposób mówił
Meyer, który niedawno
był tematem naszej
debaty ufologicznej. On w podobny sposób się
wypowiadał. Wydaje się, że taki
obraz sprawy ma jak największy sens.
Natomiast życie
nie
powstało
gdzieś tam i musiało się dostosować,
tylko te warunki, jakie były na
Ziemi, ten ruch pływów
oceanicznych, ustawienie się
Ziemi pod różnymi kątami, te stałe zmiany
doprowadziły do wytworzenia się takiego, a nie innego
życia, takiego kierunku rozwoju życia. Tutaj
nie widzę w tym ingerencji
nikogo ani potrzeby takiej
ingerencji. Tak się już po prostu dzieje.
Natomiast rzecz, na co innego bym
zwrócił uwagę, to na
Wenus, taką poorianą wszędzie. Ona się
obraca dużo wolniej, nie ma księżyca.
Była prawdopodobnie na niej kiedyś woda w
stanie ciekłym i coś
spowodowało to, że
to wszystko się spieprzyło. A to
jest bliźniacza planeta Ziemi
i mamy odnośnik do tego, co by było na
Ziemi, gdyby nie było Księżyca.
Prawdopodobnie tak by się stało. Natomiast w
Księżycu jest inna rzecz ciekawa.
Te kratery pouderzeniowe
nadające mu wygląd takiego
sera z każdej praktycznie
strony. To tak, jak on bronił Ziemię przed uderzeniami
meteorytów, według mnie, tak samo Ziemia
powinna bronić Księżyc.
Dlaczego on jest taki po dziurawiony ze
wszelkich stron? Dosyć
ciekawe. Dziękujemy. Marku,
z jednej strony rola Księżyca w regulowaniu procesów
biologicznych, ekologicznych,
przyrodniczych na Ziemi, z drugiej strony to, że on przyjmuje na siebie
ciosy potencjalnie niebezpiecznych ciał niebieskich. Czy to nie sugeruje twoim
zdaniem, że rzeczywiście ktoś go tutaj przyholował? Czy ktoś
raczej przeholował ze swoją fantazją, mówiąc o
takich teoriach spiskowych? Może nie spiskowych, bo trudno to
nazwać spiskiem, ale o takich teoriach.
Jeżeli chodzi o przyjmowanie ciosów przez Księżyc, to
jest nieprawda, bo
liczne badania wskazują na to, że Ziemia
takich uderzeń dostała przynajmniej tyle samo co
Księżyc albo nawet i więcej. Po prostu u nas, na naszej
planecie zachodzą dynamiczne
geologiczne procesy, które zamazały te wszystkie
kratery.I po prostu tego nie widać. A
ślady na powierzchni Księżyca zostają przez miliardy lat.
Dlatego ta powierzchnia
bardzo się różni od ziemskiej. Tam nie
ma procesów geologicznych jak na Ziemi,
więc te kratery
cały czas są widoczne. Więc
ten pogląd, że Ziemia chroni
Księżyc w jakiś sposób jest, dla mnie, całkowicie
niepoprawny. Bardziej bym powiedział,
że Jowisz chroni
Ziemię i Księżyc przed
uderzeniami, ale na pewno nie
Księżyc Ziemię. Więc
tutaj się z tym zupełnie nie zgadzam.
Pojęcie o tym, że Księżyc jest
niezwykle unikatowy i te
wszystkie czynniki związane z
Księżycem sprawiają, że ma się wrażenie, że faktycznie mógł on być
sztucznie stworzony bądź specjalnie
stworzony, aby mogło się rozwinąć życie na naszej
planecie, czy żeby człowiek mógł zaistnieć. Też
nie popieram
tego. Nie wydaje mi się to prawdopodobne,
bo jest masę innych,
miliony innych czynników,
które musiały się
zadziać, aby życie na Ziemi mogło
zaistnieć, a w szczególności tak
skomplikowane życie, jakim jesteśmy my, ludzie.
To
po prostu było szczęście. Kosmiczny fuks, który
dzieje się w miliardach systemów
planetarnych i gdzieś się to uda,
gdzieś się to wszystko złoży w całość, a gdzieś się nie
złoży. Czyli Marku, jednym słowem nam
się może tak wydawać, że ktoś tym wszystkim
sterował, a tak naprawdę jesteśmy wynikiem
wielkiego, jak to powiedziałeś, fuksa, wielkiego zbiegu okoliczności.
Ale kolejna sprawa- Tak. Kolejna sprawa, która wiąże się z zagadkami
Księżyca i poniekąd z tymi kosmicznymi
korytarzami, czy raczej dziurami, o których mówimy.
Niewidoczna strona naszego satelity. To, że posiada on
jakieś wgłębienia. Czy twoim zdaniem nie
czyni go to takim prawie idealnym miejscem do
tego, żeby sobie tam osiadła obca
sonda lub jakiś obcy statek,
zainstalował się tam, a potem sobie odwiedzał nas na Ziemi, bo
dobrze wie, że go tam nie dosięgniemy. Innymi słowy, czy
Księżyc nie jest
wręcz idealnym miejscem,
gdzie mogliby zainstalować się obcy? Wszak
swego czasu jeden z uczonych,
nie pamiętam już, czy to nie był von Neumann, twierdził,
że na tej niewidocznej stronie Księżyca może
znajdować się jakaś obca sonda. Po prostu jej nie
widzimy. Być może ona kiedyś się z nami
skontaktuje. Nie pamiętam, czy to był Bracewell, czy to był von Neumann,
bo ich koncepcje były podobne. W każdym razie
ponawiam pytanie: czy twoim zdaniem
cechy Księżyca, naturalne cechy Księżyca nie czynią go czasem
idealnym miejscem na bazę kosmitów?
Takie dziury jak najbardziej istnieją.
To nie jest w żaden sposób ukrywane.
Te dziury na powierzchni Księżyca występują
nie tylko na niewidocznej stronie, ale
także po naszej stronie. I z tego,
co najnowsze badania wskazują, są to gigantyczne
podpowierzchniowe sieci jaskiń, które są
najprawdopodobniej pozostałością, tak jak Chris wspomniał,
po płynącej niegdyś lawie.
Ale czy to sprawia, że Księżyc
jest świetną kryjówką dla obcej
cywilizacji? Może
tak być. Chociaż z
drugiej strony, jakby tak pomyśleć, cywilizacja, która
jest bardzo zaawansowana i potrafi podróżować w
przestrzeni między układami planetarnymi,
miałaby się chować gdzieś pod powierzchnią? Przecież
powinni mieć technologię taką. Powinni. Zapewne mają
technologię, która sprawia, że są niewidzialni i mogą cały czas
krążyć sobie w przestrzeni między Księżycem
i Ziemią i po prostu ich nie będziemy widzieć. Wiesz,
o co mi chodzi. Swego czasu, w latach 40. i
50. doszło na Ziemi do
masowych wręcz obserwacji latających spodków.
I ten charakter akurat tamtej fali doprowadził
niektórych ludzi do wniosku, że
jest obca inteligencja, może nawet mieszkająca tutaj
gdzieś niedaleko albo nawet na Ziemi, która
jest dla nas nieuchwytna i przez większość czasu niewidoczna, bo
stacjonuje albo na Księżycu, albo gdzieś
pod oceanami, albo pod wysokimi górami.
Teoretycznie
ta niewidzialna strona Księżyca jak najbardziej jest świetnym
miejscem, żeby mieć tam nawet
gigantyczne miasta całe,
bo po prostu nigdy z powierzchni Ziemi jej nie zobaczymy.
Tylko nieliczni widzieli tą
niewidoczną stronę
Księżyca.Nieliczni astronauci.
Z tego względu jak
najbardziej może to być idealne miejsce
do tego rodzaju baz.
W żaden sposób nie możemy tam
dotrzeć pod względem chociażby
badania różnego rodzaju radarami
czy z powierzchni
Ziemi. Z drugiej strony, jak tak pomyśleć,
sondy cały czas krążą wokół Księżyca, ta powierzchnia
jest cały czas badana. Pod powierzchnią
teoretycznie może to być jakieś ciekawe miejsce,
żeby
jakaś obca cywilizacja
sobie stacjonowała, ale nie wiem, czemu mieliby to robić,
żeby pod powierzchnią się kryć.
To troszeczkę jak dla mnie nie trzyma się
kupy. Chociaż
niektóre zdjęcia z powierzchni Księżyca
są nietypowe i przedstawiają jakieś nietypowe
struktury na powierzchni
i tej niewidocznej strony i tej strony
z naszego punktu widzenia, którą widzimy.
Niektóre zdjęcia sugerują, że tam coś może
być, ale chyba jednak
jesteśmy za mali, żeby to tak do końca ocenić.
Teoretycznie
jest to dobre miejsce na bazę czy
stacjonowanie obcych, ale
generalnie nie trzyma się to do końca
kupy. Powiedziałem o tym, że chodziło o
falę z lat 50. i 40., dlatego
że wtedy była ona bardzo jednorodna. Obraz latających spodków był
jednorodny. Nie pojawiały się tam w zasadzie inne obiekty, a jeżeli
się pojawiały, to rzadziej. I wtedy sobie myślano, że jest to jedna
rasa kosmitów, która sobie stacjonuje gdzieś po
niewidocznej stronie Księżyca lub, jak ta
bardziej romantyczna nazwa brzmi, po tej ciemnej stronie Księżyca i oni
sobie tutaj przelatują, żeby nas podglądać po tym, jak
Amerykanie zrzucili bombę jądrową na Japonię.
Taką hipotezę wysunął między innymi Major Kicho,
o którym nieraz już mówiliśmy. Później
ufo się trochę skomplikowało, pojawiło
się mnóstwo innych obserwacji, zaczęto zwracać uwagę na przypadki
wysokiej dziwności i ten pogląd,
że to jest jedna rasa, która sobie mieszka na Księżycu, został
troszeczkę rzucony w kąt. Mimo wszystko
nie jest wykluczone, że rzeczywiście Księżyc
stanowi dom dla
jakiejś inteligencji, która nas tutaj
dogląda. Chris, twoim zdaniem czy ta
teoria trzyma się kupy?
Bo jeżeli popatrzymy
na to z takiego punktu widzenia, że oto jest
planeta Ziemia i są jakieś rasy lub
jedna rasa, która się tutaj zainstalowała, nie lata
sobie do domu cały czas, tylko po prostu zbudowała sobie
bazę, to czy idealnym miejscem na tą bazę nie jest
czasami Księżyc z jego wszystkimi dziurami i ciemnymi
stronami? Może tak naprawdę nie
trzeba tej bazy szukać aż tam.
Może tacy obcy zainstalowali się gdzieś
znacznie bliżej, pod Himalajami na przykład
czy w Grudziądzu.
Dokładnie. Myślę, że to jest bardzo dobra
intuicja, bo po cóż mieliby się instalować aż po
ciemnej stronie Księżyca, skoro wystarczy, że
zainstalują się na dnie jakiegokolwiek wielkiego rowu oceanicznego
albo w miejscu trudno dostępnym.
Zakładając, że ich możliwości technologiczne wielokrotnie
przewyższają nasze, mogą to zrobić dosłownie w każdym miejscu.
Dlatego myślę, że jeżeli ktoś chciałby zainstalować się po
ciemnej stronie Księżyca, to byłby to ktoś
z naszego kręgu kulturowego. Byłby to ktoś od nas, kto nie
chciałby wyjawić reszcie swojego istnienia.
Co jakiś czas w naszych dyskusjach pojawia się
wzmianka o odrywające się cywilizacji, że nagle,
patrząc na dzieje
ludzkości, na historię, która
zakręca i zawija we wszystkie rozmaite strony,
jesteśmy w stanie wyodrębnić pewien ciąg wydarzeń, który
wskazuje na to, że istnieje grupa ludzi,
których podejście do życia, do
świata, do technologii jest nieco inne od
naszego. Że ci ludzie, żerując na naszej cywilizacji,
budują i cały czas tworzą coś swojego, coś, co
właśnie określa się terminem „odrywająca albo uciekająca
cywilizacja”. W takim przypadku
tylko właśnie taka cywilizacja ewentualnie mogłaby szukać
miejsca dla siebie, które byłby portalem
pomiędzy na przykład Ziemią a resztą Układu Słonecznego.
Właśnie po ciemnej stronie Księżyca, gdzie jest niewidoczna i bezpieczna
przed obserwacją na przykład przez
różne obserwatoria astronomiczne, które w tej chwili mogą sobie
doskonale penetrować swoimi teleskopami powierzchnię
Księżyca. Oczywiście satelity latają dookoła
Księżyca, fotografują drugą stronę również. Robią to także
satelity chińskie i co jakiś czas okazuje się, że
fotografują różne niepokojące rzeczy w
takim procesie, bo kilka zdjęć z tego typu
obserwacji wypłynęło. Między innymi misja Clementine,
która fotografowała Księżyc dookoła, szukając
różnych istotnych elementów na
Księżycu, które byłyby warte zbadania.
Takie konstrukcje bądź takie
miejsca odnalazła, co jest troszkę niepokojące,
bo oczywiście powstaje pytanie, kto je zbudował?
Jeżeli jest to twór stworzony sztucznie,
to ktoś musiał za tym stać. I czy to jest
inteligencja nasza, czy jest to inteligencja jakaś
obca? Kiedy mówię o tym, że jeżeli
ktoś dziś działa po tej
mrocznej stronie księżyca, po tej drugiej, niewidzialnej stronie księżyca i
mówię o tym, że będzie to ktoś raczej od nas niż z kosmosu,
wcale to nie wyklucza, że tego typu historie powstały
znacznie wcześniej. I być może jedna i druga historia
łączą się w jakiś sposób ze sobą i pozostałości
po działalności ewentualnych kosmitów
sprzed dziesiątków tysięcy lat zostały
wykorzystane do budowy czegoś, co
funkcjonuje teraz i służy właśnie tej odrywające się
cywilizacji. Mówię odrywająca się dlatego, że w
procesie myślenia o tym, czym ona jest i
jak działa i funkcjonuje świat, kiedy nagle
zaczynamy myśleć i zastanawiać się, czym jest globalizm i do
czego on zmierza, nagle okazuje się, że
przynależność państwowa,
narodowa jest czymś wręcz
nam z góry narzuconym. Daje nam się chorągiewkę
i mówi nam: tutaj odkrywają Amerykanie, tutaj
Rosjanie, a tam są Chińczycy. A tak naprawdę widać
w procesie chociażby nawet eksploracji kosmosu, a może zwłaszcza,
może najlepiej widać, kiedy przypatrzymy się bliżej
temu, co się dzieje w kosmosie i w jaki sposób on jest odkrywany, że
tak naprawdę te wszystkie kraje, które teoretycznie
powinny straszliwie rywalizować ze sobą, tak
naprawdę wręcz współpracują. Amerykanie
wymyślają świetny lądownik, Rosjanie wymyślają świetną rakietę,
Chińczycy zaczynają próbować coś tam kopać i doszukiwać się
czegoś na Księżycu. Także okazuje się, że jest więcej
kooperacji niż rywalizacji i tylko dla
nas jest to podawane jako
element walki tych różnych mocarstw i tych chorągiewek ze
sobą. Gdy tymczasem istnieje być może coś
absolutnie nadrzędnego, co synchronizuje tego typu
działania i jednocześnie to coś, ten twór,
ta uciekająca cywilizacja tworzy sama swoją
własną strukturę i dąży do celu, który ciągle nam jest jeszcze nieznany,
bo ciągle nie wiemy, dlaczego ona się chce oderwać i czy chce
opuścić Ziemię, czy chce zawładnąć Ziemią. Nie mamy pojęcia,
co się właściwie z tym wszystkim dzieje. Dlatego ewentualnie można
założyć, że jeżeli ktoś chciałby mieć
taką bazę niewidoczną z Ziemi i być w sposób gdzieś tam
schowany, być może zrobiłby to na Księżycu, gdyby widział w tym
cel. Tym celem może być fakt, o którym mówiłem na samym
początku dzisiejszej audycji, właśnie
kontrola nad złożami helu 3. Hel 3 zmienia
kompletnie historię i przyszłość świata. Daje absolutną
wolność energetyczną światu i uwalnia go od tych
okowów paliw kopalnych. I jest to w stanie zrobić
wręcz błyskawicznie. Nie będzie trzeba na to czekać setki
lat, ażeby opracować technologię, dlatego, że tego typu technologie
istnieją. Na dodatek tego typu technologie
rozwiązują wszystkie problemy i bolączki, jakie mamy
dziś. Dlatego, że rozszczepienie, właściwie nie
rozszczepienie, to jest złe słowo, to jest fuzja, czyli połączenie
w procesie nuklearnym tych izotopów helu ze
sobą, helu 3, nie
tylko nie produkuje
radioaktywności, ale także nie zostawia po
sobie radioaktywnych odpadów. Odpadów, z którymi
obecnie już zaczynamy mieć problem, gdzie to składować.
Ten radioaktywny pręt będzie
tracił swoją radioaktywność przez dziesiątki tysięcy lat.
Więc jeżeli dobuduje się następne kilka tysięcy
elektrowni atomowych, tych odpadów będzie masa i niebezpieczeństwo
skażenia środowiska będzie gigantyczne, które jest w stanie
zagrozić całej naszej cywilizacji. Tymczasem ta
fuzja nie produkuje tego typu odpadów i
na dodatek nie produkuje efektu cieplarnianego, co jest w
dzisiejszych czasach, kiedy nieustannie mówi się o
globalnym ociepleniu, wręcz super istotne.
I dlatego, jeżeli ktoś chciałby rzeczywiście być na tej
ciemnej stronie księżyca, to właśnie z tego powodu, aby
kontrolować te złoża i ewentualnie spowolnić
proces bądź uniemożliwić go,
żeby mogły zostać one wydobyte i wykorzystane na
Ziemi i uwolniły Ziemię z tych krat energetycznych, w których jest w tej
chwili bardzo mocno uwikłana. Coraz ciaśniejsze są te
kraty dla nas. Dlatego tak patrzę na
ewentualny problem tego, kogo, kto
i po co interesowałoby zbudowanie czegokolwiek czy
mieszkanie po ciemnej stronie księżyca.
To może teraz oddać
głos Arkowi. Arku, jak
myślisz, czy ta hipoteza o tym, że kosmici albo UFO,
że przylatuje do nas z tych ukrytych
miejsc, niewidocznych miejsc na Księżycu, ma jakiś sens
wewnętrzny? Ma, ale tutaj
mam podobną opinię do Chrisa. Mianowicie, że
odrywająca się technologicznie cywilizacja
ziemska musi
uciec z Ziemi dlatego, że inaczej zostanie wmanewrowana w
jakieś gierki polityczne,
jakieś państwowe
wojenki czy zagospodarowanie
tej przewagi technologicznej w sprawy
przyziemne i głupie po
prostu.Natomiast
oderwanie się takie technologiczne, taki bąbel
technologiczny musiałby być
w jakiś sposób wyalienowany z Ziemi.
Najlepszym miejscem byłaby właśnie ta
niewidoczna strona Księżyca. Z tym,
że według
odnajdywanych artefaktów,
czy to będzie Arka Przymierza,
czy to będzie maszyna do produkcji manny, czy to będzie
widzenie statku kosmicznego, który
spotkał Ezechiel. To wszystko raczej sugeruje
to, że na Ziemi
mieliśmy do czynienia
z artefaktami wyższej technologii
przybyszów lub kolonizatorów,
które zostały odnajdywane właśnie w takich
miejscach.
Albo
rozbitków. Tak, dokładnie. Ale być może, że
ich przyczółkiem pierwszym
był Księżyc. A to dlatego, że naprawdę jest
dużo lepszym miejscem do założenia bazy kosmicznej
jakiejkolwiek, z której należałoby
podglądać Ziemię niż Ziemia. A to
dlatego, że nie ma tam atmosfery. Nie ma możliwości tego, że
metale będą w jakiś sposób korodowały, że będą
występowały jakieś bakterie
typu ziemskiego, które gdzieś tam
w głębinach Ziemi żyją, bo wiadomo, że
niektóre ekstremofile na Ziemi potrafią przeżyć
w sytuacjach, których nikt się
nigdy nie spodziewał ani nawet nie przypuszczał, że mogą
istnieć. I to nie tylko same
ekstremofile, ale też i zwierzątka inne, bo
są przecież pająki, które potrafią chodzić
sobie po śniegu przy minus pięciu, 10
stopniach jeszcze normalnie funkcjonują,
więc tego się nikt nie spodziewał,
bo wiadomo, nie powinien. Zero
stopni i nie powinien się ruszać. Natomiast one sobie jeszcze
skutecznie dają radę. A tutaj
ten kosmos, Księżyc
jest tego pozbawiony, więc to, co sobie przywieźli, to mają
tam ze sobą, natomiast innych
mikrobów, które mogłyby w jakiś sposób
wpłynąć, może nie tylko na ich organizmy, ale
i na
technologię, już tego nie ma.
Takie tunele czy jaskinie,
które są na pewno na Księżycu,
są bardzo fajne, dlatego, że można wleźć, są
osłonięte od
wiatru słonecznego, od
rozbłysków słonecznych. To jest
z naszego punktu widzenia bardzo ważne, nawet podejrzewam, że być może,
że nie tylko z naszego punktu.
Także dobre miejsce na wszelkie możliwe sposoby.
A czy nasza technologia, czy ten bąbel
technologiczny potrafił się tam
znaleźć? To zobaczymy i to
podejrzewam w dosyć krótkim czasie. Jeżeli Chińczycy
zaczną eksplorację
Księżyca, z całą pewnością wiele
rzeczy, tych,
które nie są ujawnione, tych zdjęć, które są zaczerwnione,
będą ujawniane i to będzie
pokazywane. Dziękuję.
Dzięki. Przypominam, że słuchacie państwo
debaty ufologicznej numer 70 ileś,
poświęconej Księżycowi i jego tajemnicom. Do
tej pory, panowie, mówiliśmy o takich sprawach, które
mogą mówić o tym, że Księżyc jest bardziej
tajemniczy niż nam się wydaje, ale też to są takie
historie typu na dwoje babka wróżyła. Ale
przejdźmy do konkretów. Takich, które pokazują, że tam
jednak ktoś może być i tam ktoś może mieszkać.
Przykładowo weźmy sobie taką sytuację: był październik roku
1963, Obserwatorium Lowell w Arizonie
i
tamtejsi
astronomowie na księżycowym wzgórzu zwanym Głową Kobry
zaobserwowali bardzo dziwne zjawisko. Były to
takie intensywne, kolorowe,
czerwone, różowe, pomarańczowe rozbłyski.
Dziwna sprawa, pomyślano, co to może być? Kiedy na miejsce przybyli
astronauci Apollo 11
i kiedy poproszono ich o spojrzenie w kierunku
krateru Aristarchus, gdzie również te rozbłyski
były widywane, to Neil Armstrong powiedział,
że rzeczywiście coś tam jest. Ta historia, o której
mówię, nie została wyczytana na jakimś forum
spiskowym. Armstrong powiedział dokładnie
tak: „To obszar znacznie bardziej oświetlony od otoczenia.
Zdaje mi się, że to jakby forma fluorescencji”. Innymi
słowy, na Księżycu coś świeciło. O
tym, co widzieli astronauci na powierzchni srebrnego globu,
krążą różne historie i zaraz Chris nam o nich pewnie opowie.
Ale zastanówmy się. Nagle okazuje się, że
do tych wszystkich spekulacji, o których mówiliśmy,
często mniej lub bardziej wiarygodnychDochodzą historie, które już nie tak
łatwo wytłumaczyć. Okazuje się, że na Księżycu coś świeci, a nie
powinno. Nie może to być
fluorescencja albo bioluminescencja. Nie ma
tam życia. Zjawiska
tektoniczne, które mogą coś takiego formalnie wywołać,
również są w zaniku. Co więc się
tam dzieje? Gaz ulatniający się, ale skąd?
Chris, jak to było z tymi opowieściami
astronautów? To, o czym powiedziałem przed chwilą,
historia Armstronga, to w zasadzie
jedna z opowieści. Istnieje taka
krążąca po sieci opowieść, nie pamiętam
komu przypisywana, ale bardzo możliwe, że Armstrongowi albo
Aldrinowi, bo to tylko o nich może
chodzić, że oni mieli tam zobaczyć
kogoś jeszcze. Kogoś, kto
ma dużo większe
możliwości technologiczne niż ziemianie 50
lat temu. Jak sądzisz, co świeci na
Księżycu? Te opowieści astronautów
są niezwykle zagadkowe. Nie ma w nich
praktycznie zbyt wiele konkretów i tak naprawdę nie można
się niczego uchwycić. Opowiadają to
troszeczkę tak, jakby to był ich
koszmar senny wręcz. Co z kolei podpowiada,
i to jest akurat teoria konspiracji, która może mieć
dużo racji w sobie, że każdy astronauta,
który wracał z Księżyca, podlegał
pewnej manipulacji jego umysłu, że
wręcz dosłownie czyszczono jego umysł ze wszystkiego, co
był w stanie zapamiętać. Oczywiście nie wszystko da się wyczyścić
i to, i owo zostaje w umyśle.
Kwestia polega na tym, jesteśmy
tylko ludźmi, także któryś z tych panów któregoś razu
wypiłby o siedem piw za dużo i nagle powiedział:
„Pal to szczęść, niech mnie zastrzelą, powieszą, utopią,
wystrzelą na ruskiej rakiecie. Mówię, jak było” i by to
opowiedział. Okazuje się, że wszyscy astronauci, którzy
byli w przestrzeni kosmicznej, są niezwykle zdyscyplinowani. Żaden z
nich nie puszcza w ogóle pary z ust, nie
powiada żadnych konkretów i szczegółów.
Jedynie jest to coś w rodzaju
przypomnienia
sobie czegoś jak przez mgłę, że doświadczyli
istnienia kogoś jeszcze oprócz nich samych, że widzieli coś
jeszcze, że był ktoś jeszcze obok nich, że ktoś ich obserwował
ze skraju krateru, w którym wylądowali. Ktoś ich obserwował, co
robią i jak lądują.
Ale znów nie ma dokładnego opisu.
Nie mamy też żadnej historii, żeby któremuś z tych
astronautów w związku z tym, że próbuje opowiedzieć taką historię,
cokolwiek się stało. Nie ma też tego, że
grożono mu na przykład, że zaczyna gadać za dużo,
bo on był dość aktywny i intensywnie opowiadał o swoich różnych kosmicznych
przeżyciach. Ale były te opowieści znów jako coś w
rodzaju bardziej przeżycia duchowego niż czegoś,
co wydarzyło się na jawie. Dlatego właśnie ich
opowieści, ze względu na to, że byli to ludzie, którzy osiągnęli
powierzchnię innego ciała kosmicznego niż Ziemia,
zostały według mnie w jakiś sposób przecenzurowane.
To nie jest oczywiście mój pomysł. Ta teoria istnieje, ale na
podstawie analizy czy czytania tych
wypowiedzi do innego wniosku właściwie nie można dojść.
Co rzeczywiście i co naprawdę wydarzyło się na
Księżycu? Że gdzieś te informacje, które zapamiętali, były
przefiltrowane. Ale nawet z tych strzępów wynika, że coś
jeszcze jest, oprócz tego, że są tam kamienie, kratery i
różne formacje geologiczne, że istnieje coś,
że ktoś obserwował te wizyty kosmiczne
i oprócz tego same wszystkie satelity, a także
te pojazdy, które czekały na lądowanie,
aż wrócą do tego pojazdu i z powrotem wrócą razem na Ziemię.
One również krążą i fotografują powierzchnię Księżyca, również dokonują
obserwacji. Były to obserwacje nie tylko świateł,
luminescencji na Księżycu, ale także tych obiektów, które
przylatywały, wylatywały. Bardzo interesująca historia
i to, co właśnie tak jak powiedziałem wcześniej, to sobie wszystko łączy,
to fakt, że żaden z tych astronautów nie jest w stanie
sobie z czystą i jasną klarownością umysłu
przypomnieć, co to było i jak to wyglądało.
Myślę, że oni sami, będąc na Srebrnym Globie,
tak naprawdę nie są najlepszymi świadkami tego, co tam się dzieje.
Ale zobacz na przykład, ta
historia z Armstrongiem, którą przytoczyłem,
wchodzi w skład literatury ogólnodostępnej,
naukowej i zaraz będziemy pytać Marka, co mogło
spowodować to świecenie, które on obserwował. Ale już z
Aldrinem ta sytuacja jest dziwna, bo facet wrócił z
kosmosu, zaczął ostro łoić, szczerze mówiąc swego
czasu, tankował, jak mówiłeś, po tym
siódmym piwie z kolei, chociaż
u was to ponoć słabe to piwo jest,
nie? Mocne. Macie karpackie
takie 7%? Jest 11%.
O kurna! To już jest rakietowe
piwo. To jest niesamowite. Sytuacja z piwem w
Ameryce zmieniła się diametralnie w ciągu ostatnich pięciu lat. Absolutna
rewolucja, mikrobrowary. W moim małym stanie w tej
chwili produkuje się tyle piwa, że zajmuje całą jedną
szafę w moim monopolowym obok,
pod zielonym daszkiem tak zwanym, ja go tak nazywam, i
każdy stan jest dumny ze swoich piwowarów. Także te czasy
Budweisera i tych wszystkich sikaczy, które nie przypominały piwa, już dawno
minęły. No widzicie. I Aldrin,
jak powiedziałeś przed chwilą, coś się stało z
wieloma astronautami w kosmosie, bo kiedy przylatywali na Ziemię,
to byli zupełnie inni ludzie. O tym za chwilę powiemy. Nawet napisałem o
tym niedawno artykuł. Armstrong
wrócił iCo zaczął szukać
metalowej biblioteki razem z denikenem. Aldrin
zaczął chlać, mówiąc brzydko. Inni też mieli
ciekawe doświadczenia i przemiany. I teraz pytanie, co się
tam z nimi stało? Czy oni psychicznie po prostu nie wytrzymali trudów
podróży? Czy raczej tajemnica, którą
złożono na ich barki, była zbyt duża? Ja tutaj mówię o pewnej
niejasnej sytuacji z Aldrinem, bo on rzeczywiście
jest postacią ikoniczną, bo Armstrong nie
żyje. On w zasadzie został, jest bardzo charyzmatyczną osobą.
W ogóle można odnieść takie wrażenie, że wygadał się bardzo dziwnie o
tych wszystkich historiach, które miały mu
się wydarzyć na Księżycu. Bo jeżeli zajrzymy nawet do internetu,
który jest studnią bez dna, pełną głupot, to
znajdziemy historie radykalnie różne. Jedne
przypisują Aldrinowi to, że opowiada,
że coś tam widział, ale kiedy go pytano, czy przysięgnie
na Biblię i potwierdzi, to on zaprzeczył. Pamiętasz,
Clinton słynną sprawę. Tak. Myślę, że
dlatego, że do końca nie wie. On sam nie wie. On sam walczy ze
swoją pamięcią i usiłuje wydobyć coś na świat. Myślę,
że ma więcej przeczuć. Jest to wręcz takie mistyczne
objawienie, ta pamięć tego, co naprawdę wydarzyło się na
Księżycu. Przepraszam, że ci wejdę w słowo.
Zwłaszcza, że zauważ, jak bardzo kontrolowane
jest wszystko, co na Księżycu było. Niezwykły sposób.
Żaden z tych astronautów nie miał prawa do zachowania
czegokolwiek, co miał przy sobie i zabrał ze sobą na
Księżyc. Stąd ta wielka awantura, jaka
wybuchła po tym, kiedy okazało się, że Armstrong schował aparat
fotograficzny. I kto wie, co w tym aparacie było. Być może oni
sami doskonale znali procedurę, jakiej
będą poddani, że w którymś momencie stracą
ostrą pamięć tego, co naprawdę się tam działo. I
sami próbowali zrobić coś, żeby
utrwalić, żeby przywieźć coś ze sobą, co pokaże im, co to
było, co w tym wszystkim jest. Dlatego właśnie zbierali te różne
elementy, rzeczy. Ja pamiętam, że w ogóle Mitchell
chyba sprzedał coś takiego i grożono mu nawet sądem.
Nie wiem, jak się ta sytuacja skończyła.
Wszystko, co przybyło z Księżyca, jest
własnością rządu Stanów Zjednoczonych. Osobą, która
może na przykład podjąć decyzję w sprawie kosmicznego kamyka,
księżycowego kamyka, jest prezydent, który może
podarować na przykład taki kamyczek
prezydentowi Pernambuku albo Hondurasu.
I ten, kiedy skończy kadencję albo pójdzie do więzienia, albo zostanie
rozstrzelany w zamachu stanu, ten kamyczek mu ukradną. I to są
jedyne elementy z Księżyca, które można kupić na
czarnym rynku, gdzieś na eBay na przykład. Ale tutaj, jak
już mam taką okazję, jest jeden przypadek bardzo interesujący,
dlatego że pewna pani z Chicago kupiła woreczek,
który był woreczkiem uszytym dla NASA i do
woreczka była przyczepiona karteczka, na karteczce było napisane, że
woreczek jest wypełniony pyłem księżycowym.
Pani kupiła to na aukcji, dlatego, że sprzedawano dom. Ktoś tam nie
płacił spłat za dom. Ten dom
sprzedano. Instytucja państwowa sprzedawała
ten dom, w związku z czym wszystko, co
było w tym domu, podlegało licytacji. Pani kupiła ten
worek za kilka tysięcy dolarów na
licytacji. 9000 dolarów dokładnie. Nie do końca była
przekonana, że zrobi najlepszy interes życia, bo to, że tam było
napisane, że to jest pył księżycowy, to niekoniecznie to był pył księżycowy.
Mógł to być piasek z Florydy na przykład. Więc po zakupie tego woreczka
oddała go do badań. Wysłała ten woreczek do badań właśnie do NASA,
by im powiedzieli, czy to jest naprawdę pył księżycowy i dostała list, że to jest
pył
księżycowy, ale że ona jest też i przestępcą, ponieważ ma coś, co
należy do rządu Stanów Zjednoczonych i nigdy nie zostało wydane
na zewnątrz. Więc w jaki sposób ten woreczek wypłynął na zewnątrz?
Kto za tym stał? Zrobiono od razu szybkie śledztwo i okazało się, że
nie tylko Aldrin lubił sobie pociągnąć
siedem piw naraz, ale także księgowi z
NASA, bo ten woreczek był zagubiony dwa razy, tak że
sztuka się zgadzała. Była tam na półce w NASA,
ale druga miała ten sam numer i ona wypłynęła na zewnątrz. Być może ktoś
zrobił to specjalnie. Prawdopodobnie. Może to wcale nie była
pomyłka. To była sterowana pomyłka, żeby taki woreczek
rzeczywiście z tym pyłem księżycowym mógł wypłynąć na zewnątrz i ktoś to
wymyślił sobie na miejscu. Taki księgowy z NASA.
Koniec tej historii jest taki, puenta jest taka, że NASA nie
chciała oddać tego woreczka z tym pyłem księżycowym. Pani podała
ich do sądu, wezwała najlepszych prawników.
I ci prawnicy wygrali dla niej. Jest to jedyny przypadek,
że ktoś wyrwał NASA coś, co NASA przywiozła
spoza . Wyrok dlatego, że rzecz została sprzedana
przez instytucję państwową, w związku z czym
instytucja państwowa zagwarantowała, że sprzedaż jest legalna
i nie mogła się z tej legalności wycofać. Dlatego pani musiano ten
woreczek oddać. Jest to jedyna osoba, która legalnie
posiada coś, co jest z Księżyca. Tak że
to pokazuje, jak bardzo strzeżona jest ta tajemnica
Księżyca, jak bardzo mocno reglamentowana i kontrolowana jest ta
tajemnica Księżyca i w związku z czym
w taki sam sposób traktowana będzie pamięć tych,
którzy na ten Księżyc się udali, którzy
obserwowali, co się tam dzieje, dokonywali różnych doświadczeń.
Dlatego tak strasznie mgliście oni o tym opowiadają. Czasami ma się
wrażenie, że rzeczywiście żaden z nich nie był na Księżycu, po prostu
mieli dobrą imprezę. Weźmy na przykład Eugene
Cernana. Nie wiem, jak się u was to wymawia. Tak
sam się wymawia. To był Czech, tak że był Cernan.
Facet poleciał na Księżyc jako ostatni spośród
astronautów i kiedy wylazł
na srebrny glob, to doznał
takiego odczucia, nie wiem,
mistycznego w zasadzie, i stwierdził, że zdał sobie
sprawę z istnienia czegoś, nie wiem, wyższego, ważniejszego, co
nad tym wszystkim jest. I teraz pytanie, czy
chłopFacet, który się tam zjawił, przyleciał z
Ziemi, doznał nagle jakiegoś szoku.
Czy to było doznanie podobne do tych, o których mówili poprzedni
astronauci, że nagle nie poczuli się sami? Czy
ta mistyczna obecność zwana syndromem osoby trzeciej
pojawiająca się wśród podróżników zaginionych,
alpinistów, himalaistów i tak dalej, była odpowiedzialna
za to, co mówili, że czuli tam czyjąś obecność? Czy rzeczywiście tam coś było?
Na to się nie da niestety jednoznacznie odpowiedzieć.
Kolejna sprawa. Ale pięknie to pokazano w
Odysei 2001, kiedy są prowadzone
wykopaliska na Księżycu i odkrywają ten monolit.
Odkrywają monolit na Księżycu w
płytkim wykopie i człowiek, który dowodził tymi
wykopkami na Księżycu, dotyka tego monolitu i wszystko się
zmienia. Wszystko zaczyna się mieszać w głowach.
Jest to właściwie opis tej sytuacji, jak ona funkcjonuje.
Oczywiście bardzo poetycki w tym momencie, ale w jakiś
sposób dający do myślenia, co może się wydarzyć.
Właśnie. Ja bym tylko chciał dodać, że takie
woreczki z księżycowym pyłem dla wszystkich naszych słuchaczy
dostępne są do nabycia u mnie i u Chrisa
w promocyjnej cenie nie 9000, ale 4500
dolarów. Panie Johanie? Jasne, za
50-kilowy worek. Tak. I Wellios
zbiera tutaj zapisy.
Przypomnimy zaraz kontakty do Radia Paranormalium. W każdym woreczku jako
bonus będzie amerykańskie piwo o 10%.
Tak. A dla tych, co
zamawiają z zagranicy Karpackie
Extra Strong. Tak jest. Tak.
Świeży powiedziane. Zrobiłem product placement dla Browaru-
Zrobiłeś ...Podkarpacie, chociaż nie wiem, jak ono się nazywa. Dobra,
zaraz do tego wrócimy, Chris, bo to jest temat dość
ciekawy, ale zapytajmy Marka, co tak naprawdę świeci
na Księżycu. Czy to, co widział Armstrong i inni ludzie,
ma jakieś wytłumaczenie naturalne? Bo niektórzy twierdzą, że
ma i nawet ma to swoją nazwę.
Tego nie wiem, szczerze powiedziawszy,
jakie to ma wytłumaczenie naturalne
i nie wiem, co tak naprawdę świeciło.
Być może chodzi o
pył księżycowy, który gdzieś tam wysoko się czasem
unosi nad powierzchnię i
słońce, które jest jeszcze za horyzontem,
oświetla ten pył i
po prostu ten pył wygląda, jakby świecił. Takie zjawisko też było
obserwowane, ale chyba nie o to w tym momencie
chodzi. Ja generalnie nie mam
pojęcia, co mogli zauważyć astronauci na
powierzchni Księżyca gdzieś tam w kraterze
Aristarchus. Wiem
jedno, że takie
anomalie
zdarzają się. Chodzi mi tu generalnie o
planetę karłowatą Ceres, na której
powierzchni zauważono bardzo jasne miejsca i
wydawało się, że są to wręcz nienaturalne,
świecące w jakiś sposób
miejsca na powierzchni. Co się później okazało, gdy
dotarła sonda na orbitę
planety Ceres? Okazało się, że jest to naturalna
formacja. Po prostu w niektórych miejscach na tej planecie
karłowatej są odsłonięte
warstwy soli i one bardzo mocno odbijają
światło słoneczne. To jest
taki przykład, jeżeli chodzi o być
może jakieś anomalie, które z początku wydają się
nienaturalne, bardzo fascynujące, ale później
jednak przy bliższym zbadaniu okazują się
czymś naturalnym. A jeżeli chodzi właśnie o te
światła na Księżycu, o których mówiliście, to
szczerze powiedziawszy nie wiem, co to mogło być. Proszę,
tutaj oświeć mnie, jeżeli chodzi o nazwę
tego zjawiska, bo wspomniałeś, że ma ono nawet swoją nazwę.
To się nazywa TLP,
czyli przejściowe zjawiska
księżycowe. To się tak ładnie tłumaczy. I tak
naprawdę nikt nie wie, czym to jest. To się objawia w
zasadzie tym, że pojawiają się nagle takie
formy luminescencji, jak powiedziałeś. Że nagle jedno
miejsce tak jakby zaczynało bardziej odbijać światło. Ale
ponieważ są to obserwacje dokonywane z
odległości, mogą w grę wchodzić
bardzo różne rzeczy. Od emisji
gazowych, co jest raczej chyba mało
prawdopodobne, po zjawiska związane
z tym, co powiedziałeś, oraz uderzenia
tak zwanych mikrometeorytów. Tak to tłumaczono.
Były jeszcze wytłumaczenia elektrostatyczne oraz
biorące pod uwagę inne
zjawiska optyczne zachodzące
właśnie tam na powierzchni. Szansa taka jest, że to
mogło być zauważone po prostu uderzenie
meteorytu. To nie jest wykluczone.
To jest ciekawe.
Zaobserwowano ponad 300
takich zjawisk, takiego świecenia księżycowego o nieznanym
pochodzeniu. Sporządzono nawet mapy miejsc. I to jest
ciekawe, bo niektórzy powiedzieli: „Skoro wiadomo, że w pewnych
miejscach to świecenie występuje, te anomalie
występują, to może to są po prostu światła będące
wynikiem działania czyjegoś na powierzchni Księżyca”.
Niestety wiedza na temat
TLPJest dość
ograniczone. Mimo że dokonano wielu obserwacji, sprawa jest
wciąż tajemnicza. Tak jak wspomniałeś, nie ma w
zasadzie jednego wyjaśnienia. Jest kilka
różnych hipotez, a brak konkretów. Jeżeli chodzi o
krater Aristarchus, o którym wspomnieliście, że we
wnętrzu tego krateru były zauważone błyski,
istnieją bardzo dobrej jakości zdjęcia pochodzące z
sondy LRO Lunar Reconnaissance
Orbiter, która sfotografowała bardzo
dokładnie ten krater w detalach
rzędu kilku metrów. Niestety na tych
zdjęciach nie widać, żeby tam było coś niezwykłego.
Być może
było to jakieś złudzenie
optyczne. Trudno tutaj powiedzieć. Nie widać tam też
świeżego krateru w
pobliżu Aristarchusa,
więc to też nie
potwierdziłoby faktu, że mógł tam
w ten krater uderzyć jakiś inny
obiekt i spowodować błysk. Bardzo tajemnicza sprawa.
To,
że nie wykryto tego na zdjęciu, sugeruje, że
źródłem nie jest powierzchnia odbijająca
światło, tylko innego rodzaju
oddziaływanie, które ma charakter nietrwały.
Nie wynika to na przykład z charakteru podłoża czy czegoś takiego.
Mimo wszystko jest to ciekawe pole do rozważań.
Arku, pytanie do ciebie.
Te zjawiska, anomalie świetlne na powierzchni Księżyca to nie tylko
błyszczenie podłoża, to także obserwacje całkiem realnych
obiektów. Tutaj przechodzimy do
twardych spraw, które mówią, że na
Księżycu jednak coś się dzieje, coś ciekawego i
coś interesującego. Jak sądzisz, czy relacje
astronautów mówiące o tym, że tam ktoś jednak jest,
że tam coś świeci, że tam coś lata,
mają jakąś wartość wobec
całego szumu informacyjnego,
który im towarzyszy? Bardzo dużo
różnych, nie tylko w internecie, to
się zaczęło dużo wcześniej, dużo
historii dziwnej
treści, że
coś tam jest.
Oprócz
tego, że są to opowieści, są
również zdjęcia czy filmy, które pokazują,
że coś faktycznie tam miało miejsce i coś,
z czym NASA długi czas nie potrafiła sobie
poradzić. Jednym z takich zdjęć, z takich filmów
jest moment,
kiedy
startuje pierwsza
wyprawa i widać
przelatujący w dole jasny obiekt.
Nikt na dobrą sprawę nie wie, co to jest tak
naprawdę. Są oczywiście spekulacje, że w tym momencie
przelatywał jakiś meteoryt, ale musiałby
naprawdę bardzo wolno przelatywać, co nie jest niemożliwe.
Niemniej jednak to mniej
więcej w tym miejscu jest
też zagadkową sprawą, że akurat się w kadrze zmieścił.
Inną sprawą było przejście
astronautów na
różne kanały
łączności z Ziemią,
które nie były ogólnodostępne, ale zostały
oczywiście przez
szperaczy radiowych wychwycone
i opublikowane.
Tego jest dużo i są co najmniej zagadkowe.
Wspomniałeś wcześniej
o Świętym
Mikołaju, ale też jest cała historia
lotu Apollo 13, gdzie już
w latach 80. ubiegłego wieku, przynajmniej ja słyszałem tą historię,
że oni
przewozili bombę
atomową po to, żeby sprawdzić,
jak się zachowuje Księżyc
w momencie wybuchu
atomowego, a drugi raz, żeby zbadać strukturę Księżyca.
Coś podleciało do Apollo
13, na tyle skutecznie go
uszkodziło, że nie byli w stanie
wylądować i przeprowadzić tego doświadczenia, a
prawdopodobnie też się pozbyli
ładunku. Tych teorii jest
naprawdę bardzo dużo i niektóre
mają swoje
potwierdzenie czy
swoje źródła
ugruntowane w tym, co się faktycznie wokół Księżyca
dzieje. W tej chwili w internecie
pojawiają się również filmiki ludzi, którzy
coś tam ściągają, mają teleskopy i patrzą na
Księżyc i coś tam robią.
Natomiast w filmiki
youtubowe ja
osobiście nie wierzę, dlatego że
liczy się przede wszystkim w tej chwili liczba
wejść i to określa statut i
ewentualnie generuje jakiekolwiek dochody,
będzie nawet 10 dolców
za
oglądalność.I
mają się różnych sposobów, żeby
zaistnieć i mieć szansę
na zarobienie czy stanie się sławnym.
Dziękuję.
Dzięki. Chris, dodałbyś tutaj jakieś trzy centy? Czy
w twoim przepastnym archiwum ufologicznym są jeszcze jakieś
historie astronautów godne przytoczenia? Oczywiście o
rzeczach, które się działy na Księżycu.
Tych historii jest wiele
i pewnie można byłoby nimi zapełnić sporo książek. Zresztą
sporo tych książek posiadam. Może
taka historia z Apollo 10,
która sfotografowała obszar
zwany Sinus Medii. Jest tam bardzo dziwny
krater, który się nazywa Juliuske, od niemieckiego
astronoma. I ten krater ma kształt
trójkąta i na dodatek jarzy się
światłem. Do dziś nie
bardzo wiemy, co to jest. Kilka zdjęć wypłynęło z tego właśnie
w czasach, Marku, przed jeszcze YouTube'em, kiedy zarabiało się
na YouTubie, i stąd mamy te informacje. Dochodzimy, tak w ogóle
troszeczkę schodząc z tematu, do takiego paradoksu,
że dziś ze względu na te pieniądze i na ten
YouTube już coraz bardziej możemy polegać tylko na tych
najstarszych, analogowych wręcz informacjach jako jedynych
pewnych danych, na podstawie których możemy cokolwiek ocenić, bo
wszystko inne może zostać bardzo łatwo spreparowane,
stworzone tylko właśnie dla stworzenia zamieszania i
stworzenia popularności. To sprawia, że
kiepsko wygląda przyszłość, jeśli chodzi właśnie o
szukanie jakichś odpowiedzi na te wszystkie pytania, które my sobie tutaj zadajemy.
Dlatego że o ile dziś można zrobić
fantastyczne zdjęcia czy filmy za pomocą telefonu, to niekiedy nie
będą one traktowane jako miarodajne. I być może właśnie o to
chodzi, że w tym szumie informacyjnym zginą te
informacje prawdziwe bądź po prostu okażą się zbyt
szalone w swojej formie, aby ktokolwiek w nie uwierzył. Dlatego
najciemniej jest pod latarnią i teraz to się niestety wszystko
potwierdza. Z Apollo 13
rzeczywiście historia jest ciekawa i rzeczywiście
tajemnicza, bo jednak z Apollo
13 zrzucono coś na powierzchnię
Księżyca. Zrzucono coś na tyle
potężnego, co wywołało rodzaj eksplozji,
który oceniany jest na około 111
ton trotylu. Czyli coś tam zrzucili i
to miało wywołać wstrząs powierzchni Księżyca, ponieważ
poprzednia załoga,
Apollo 12, jaka była na Księżycu, zostawiła
sejsmograf i ten sejsmograf działał świetnie i był świetnie
podłączony do Ziemi, więc nastąpiła obserwacja tego,
co wydarzy się na Księżycu i wówczas okazało się,
że Księżyc dźwięczy jak dzwon i dźwięczał tak przez
prawie cztery godziny po takim
wybuchu. Co stworzyło
właśnie tą sugestię czy tą teorię o tym, że
Księżyc musi być w środku pusty. Musi być
pusty, a jednocześnie jego powierzchnia zbudowana jest z grubego, dziś
ocenianego na jakieś 38 kilometrów
rodzaju pancerza, który sprawia, że jest
odporny właśnie na przykład na uderzenia
meteorytów, które nieustannie bombardują powierzchnię
Księżyca. Na dodatek okazuje się, że przy tak silnym uderzeniu jak
te 111 ton trotylu,
powierzchnia Księżyca zaczyna falować i to również
zauważył sejsmograf. Czyli tak, jakby próbowała
przejąć tą falę uderzeniową w
związku z tą eksplozją i jednocześnie ją w jakiś sposób
wyciszyć po to, żeby uspokoić powierzchnię
Księżyca. Co jeszcze raz pokazuje, że jest tworem
niezwykłym, jedynym w swoim rodzaju. I tak naprawdę
wciąż nie rozumiemy, czym jest
Księżyc. Nie tylko skąd się wziął, ale w ogóle czym jest i
do końca jaką rolę spełnia w tym
zespole Ziemi i Księżyca razem. Dlatego
że mówiąc tylko i wyłącznie o Ziemi i zapominając o
Księżycu, odcinamy jeden istotny element. Jedno bez
drugiego nie może istnieć w tym momencie bądź nie ma
sensu żadnego istnienia. Dlatego właśnie Księżyc tak
bardzo interesuje wszystkich od zarania
dziejów. I tak bardzo dziwna była ta
zmiana polityki eksploracji
kosmosu i skierowanie się w stronę Marsa i jakby na wiele lat zapomnienie o
Księżycu. Ja uważam, że chyba o Księżycu nie
zapomniano. Myślę, że wyciszano te badania tylko po to,
żeby te wszystkie niesamowite fakty, jakie za
każdym razem odkrywane są w przypadku tych badań
srebrnego globu, po prostu nie podgrzały tego ognia
sensacji i nie prowadziły ludzi do wniosków
jednoznacznych, czyli wskazujących na jakąś
inteligentną ingerencję z zewnątrz przede
wszystkim. I
ewentualnie być może, kto wie, obecność kogoś
na Księżycu teraz, w czasach, w których żyjemy dzisiaj.
Dzięki. Nie wiem, czy wiecie, ale Chris zapuścił brodę.
Teraz wygląda jak
prawdziwy
profesor wykładający filozofię na
Harvardzie. Szkoda, że nie możecie tego zobaczyć.
Prawie tak zalatuje na Indianę Jonesa też.
Ja też żałuję w takim razie, że się nie widzę jako profesora
Harvardu czy Indiany Jonesa. Indiana Jones to był
gładki jak dupcia niemowlęcia na twarzy chyba.
Nie wiem, bo nie lubiłem tego filmu.
Ale jakbyście zobaczyli Chrisa, to byście powiedzieli pewnie: „coś
w tym jest, profesor”. W każdym razie,
jeżeli wracamy do Apollo 13, w ogóle do programu Apollo,
to oficjalnie przyczyną tej awarii
był wybuch zbiornika z
tlenem.I z tym się wiązała oczywiście cała długa
batalia o powrót tej misji na
Ziemię. Ale powróćmy, Chris, do tej historii, którą przed chwilą
opowiedział o Apollo 10, bo
z tym się wiąże kolejna bardzo ciekawa historia związana z
obecnością kogoś na Srebrnym Globie.
Otóż misja, która poprzedzała zejście
ludzi na Księżyc, będąca finalnym
testem, miała coś bardzo dziwnego. Na pokładzie tej
kapsuły znajdował się
niej wspomniany Eugene Cernan
oraz jego dwaj koledzy o nazwiskach Young i Stafford.
I w pewnym momencie, kiedy przelatywali
po niewidocznej stronie Księżyca, uderzyło ich coś
dziwnego. Uderzyło coś dziwnego w ich uszy.
Okazało się, że kiedy statek
był po tej ciemnej stronie, kiedy transmisja z Ziemi
radiowa była blokowana, nagle w słuchawkach pojawił się dziwny dźwięk.
Zacytuję tutaj może fragment rozmowy między
astronautami. Young powiedział tak: „Wy też słyszeliście ten dźwięk?”
Cernan: „Tak. To brzmi jak jakaś muzyka kosmosu”. Stafford:
„Nie wiem. Naprawdę nie wiem, co to było”. Stafford
potem, za jakiś czas: „Co to, do cholery, za dziwne bulgotanie?” Cernan:
„Nie wiem, ale musisz wiedzieć, że ta dziwna muzyka mnie niepokoi”.
Young mówi tak: „Jasna cholera, też to słyszałem”. Cernan, już
taki wyraźnie zaniepokojony, mówi tak: „Dziwnie to
brzmi, tak jakby to coś dochodziło z kosmosu. Kto nam w to
uwierzy?” Young mu na to odpowiada: „Nikt nam w to nie uwierzy. Może
nie powinniśmy o tym w ogóle mówić, zgłaszać
tego do centrum kontroli lotu”. Coś
dziwnego astronauci usłyszeli.
Jeżeli poszukamy tutaj
w materiałach, to okazuje się, że
dźwięk, który był przez nich ta rzekoma muzyka brzmiała jak
przeciągłe pewnie teraz wszyscy
się będą się ze mnie nabijać.
Nie robię tego tak przekonująco jak pani z youtubowego
filmiku, która mówiła, że ciągle tłukła. Tak
że ograniczę się tutaj do
imitowania paszczą dźwięków z kosmosu.
Ale co to mogło być? Dziwna sprawa. Kosmonauci są w miejscu, gdzie
nic nie powinno do nich docierać i nagle w ich
radio odzywa się dziwny dźwięk. Czy ten dźwięk pochodzi
z kosmosu? Czy ten dźwięk pochodzi z powierzchni Księżyca?
Czy to oznacza, że na tej niewidocznej stronie znajduje się
być może czyjaś baza, która
nadaje, jak i odbiera? Dziwna sprawa. Chris, co
słyszałeś o tej aferze związanej z
Apollo 10? Nie tak dużo
więcej, w zasadzie tyle samo co cała
reszta. Wiemy o tym, że taka transmisja miała miejsce.
Trwała bardzo długo. Wiemy też o tym, że została
ona po powrocie z tej misji
kosmicznej zaszeregowana do
informacji określonych jako poufne. Dlatego nie od razu
podzielono się z resztą świata tego
typu historią. Nie bardzo wiedziano, co to może być.
Faktem jest, że w momencie, kiedy statek kosmiczny
zaczyna lecieć wzdłuż
ciemnej strony Księżyca, tej niewidocznej z Ziemi
strony Księżyca, jest osłonięty od Ziemi całą
olbrzymią masą Księżyca. W związku z tym jest kompletnie
odizolowany i nie ma możliwości
nawiązania kontaktu wówczas z załogą, więc nie ma również
możliwości odbioru jakiejkolwiek fali radiowej z Ziemi.
I w tej ciszy, wydawałoby się, nagle odezwał się ten dziwny, dziwaczny
głos. To ogromnie zaskoczyło
astronautów. Zwłaszcza że modulacja dźwięków, jaka
następowała po sobie, te wszystkie sekwencje wskazywały na to, że nie
jest to przypadkowy szum, że być może
ktoś rzeczywiście do nich albo przemawia. Brzmiało to jak
muzyka, ale nikt nie wie, jakim językiem rozmawia się w kosmosie
bądź jaką formę nadawania sygnału używa
się w kosmosie. Panowała taka teoria, że
być może po tej ciemnej stronie
Księżyca gdzieś znajduje się jakiś nadajnik,
antyczny nadajnik zostawiony tak jak w serialu „Lost”
wiele lat wcześniej, być może tysiące lat wcześniej,
i on nadaje nieustannie. I przez to, że ten statek kosmiczny był wyposażony
w urządzenia odbiorcze, mógł ten sygnał odebrać.
Ale był to tylko właśnie sygnał, który został
zostawiony przez kogoś wiele tysięcy lat temu i
wcale nie świadczył o tym, że po ciemnej stronie Księżyca ktoś mieszka.
Inni z kolei uważają, że sygnał
był niczym innym jak śpiewem gwiazd. Tak pięknie i poetycko to
brzmi. Okazuje się, i mam nadzieję, Marek to może
nam potwierdzi, że kosmos
nie jest miejscem, gdzie panuje głucha cisza,
że planety, gwiazdy ciągle
wydają i tworzą jakieś dźwięki, emitują jakieś dźwięki
i one pędzą w jedną i w drugą stronę przez przestrzeń kosmiczną.
I któryś z takich dźwięków mógł zostać odebrany przez
astronautów z Apollo 10. Tak że ta
historia w zasadzie została ujawniona
zupełnie niedawno, wiele lat po tym, jak do niej
doszło podczas tego pamiętnego lotu, który miał przygotować
ostateczny lot na Księżyc Apollo 11.
I do dziś właściwie mamy problem z
określeniem, czym był ten dźwięk
i czy to był dźwięk sztuczny stworzony
przez kogoś, kogo zamierzenie
było celowe, stworzył taki nadajnik, czy być może nawet
była to najprawdziwsza baza
kosmiczna, która wysyłała sygnał, który został przez przypadek
przejęty przez amerykańskich astronautów.
I czy na koniec naprawdę było to nic innego, jak tylko właśnie ten
śpiew kosmosu i został on wychwycony przez
mocno wyczulone antenyApollo
10 i zinterpretowane jako coś absolutnie
niezwykłego, gdy tymczasem tak właśnie
brzmi przestrzeń kosmiczna, kiedy oddziela się Księżycem
od Ziemi. Dzięki. Teorii
pojawiło się wiele, tym bardziej że ten dźwięk był szanowany przez ponad
godzinę. Oni mówili o tym jako doświadczeniu na
przecięciu mistyki i czegoś zagadkowego.
Marku, twoim zdaniem
co słyszeli astronauci Apollo 10? Słyszysz tę
historię? Czy według ciebie
astronauci przebywający w tych swoich ciasnych
kapsułach
nie są narażeni na pewnego rodzaju
klaustrofobiczne warunki świadczące, że mogą
pewne rzeczy źle interpretować albo dobrzmieć? Jak myślisz?
Słyszałem jak najbardziej o tej historii.
Z tego, co wiem, astronauci Apollo 10, ale także
astronauta, który został na orbicie podczas misji Apollo 11,
też słyszał ten dźwięk.
Jednak jego już uprzedzono, że może coś takiego się
wydarzyć.
Oficjalne wyjaśnienie jest
takie, że to była interferencja między
nadajnikami radiowymi w
module lądownika i module orbitalnym.
Tak tłumaczą to fachowcy od
radia w NASA, że
interferencja,
za bardzo zbliżyły się te nadajniki i
taki efekt powstał.
Astronauci do końca też nie są przekonani jeżeli chodzi o
takie wytłumaczenie, bo
ci ludzie, którzy zostali tam
wysłani na Księżyc, byli doskonale
wyszkoleni pod każdym względem.
Pamiętajmy, że nic, praktycznie nic
podczas takiej misji nie dzieje się
przypadkiem. Wszystkie
działania są ściśle zaplanowane,
a jeżeli coś niespodziewanego wychodzi,
to jest to wszystko zgłaszane i tak
naprawdę różnego rodzaju
raporty i
rejestracje wszystkich rozmów, wszystkich czynności, jakie miały miejsce
na statkach Apollo, są udokumentowane. Jest to wszystko
bardzo dokładnie udokumentowane i też udostępnione.
Jeżeli się poszuka troszeczkę dokładniej, możemy wszystkie
rozmowy kosmonautów, astronautów
odczytać.
Więc tak jak mówię, takie rzeczy
nie dzieją się,
wszystkie działania nie są przypadkowe. Ale
co ciekawe, ujawniono dopiero ten fakt
tych dźwięków dziwnych dopiero gdzieś chyba w
2008 czy 2009 roku, więc przez
długi czas nikt o tym nie wiedział, że takie zdarzenie
miało miejsce i z tego względu wydaje się to
dość tajemnicze i zagadkowe. Dlaczego
tak NASA się zachowało?
Tego nie wiadomo.
Trudno mi powiedzieć, czy
to wytłumaczenie radiowców NASA
jest prawidłowe. Sami astronauci
stwierdzili, że oni byli już
osłyszani z tymi
wszystkimi dźwiękami, które słychać w słuchawkach,
tych wszystkich odgłosów
tych wszystkich urządzeń i całego statku kosmicznego. Oni byli
z tym osłuchani i ten dźwięk zupełnie im nie
przypominał. Ten dźwięk kosmiczny,
jak go określili, ta muzyka kosmiczna w ogóle nie
przypominała im jakiegoś dźwięku
związanego z techniką
w Apollo czy z radiem, czy z jakimiś
odgłosami silników. Więc
dla nich to było coś na pewno niezwykłego.
I tak jak już wspomniał, faktycznie
można
słyszeć w kosmosie różnego rodzaju dźwięki
pod tym względem, że oczywiście nie ma tam
powietrza, w którym mogłyby się dźwięki, tak
jak my tutaj słyszymy na Ziemi, rozchodzić. Ale
fale radiowe różnego
rodzaju docierają do
urządzeń tutaj na Ziemi i właśnie urządzeń
w statkach kosmicznych. I niewykluczone,
że był to swego rodzaju kosmiczny
odgłos wyłapany przez chwilę
przez radio
z Apollo.
Wydaje mi się, że tego nie można
wykluczyć.
Czy można to wiązać z
jakimś sygnałem czy
dźwiękiem pochodzącym z Księżyca od obcej cywilizacji?
Tego się nie dowiemy. Tego
się chyba nie dowiemy.
Równie dobrze można powiedzieć, że to było disco polo z innej
planety, którego
my nie jesteśmy w stanie rozpoznać. Ale sprawa ciekawa i
interesująca. Przede wszystkim ten fakt, że przez długi
czas, przez te prawie 40 lat nic o tym nie wiedzieliśmy. To jest
dosyć tajemnicze. Być może przez przypadek
Ja myślę, że to wynika z tego, że jeżeli to
rzeczywiście była jakaś interferencja albo coś, co wskazywało na to, że
to może być usterka techniczna, to takie rzeczy musiano trzymać w
tajemnicy, ze względów
prestiżowych przede wszystkim. Być może.
Bo coś tak
prostego, jak interferencja
na głównych kanałach łączenia, byłoby policzkiem dla NASA w tej mierze
i dlatego to trzymano w
utajnieniu. NASA miała wiele wpadek. Przytaczając
te skały księżycowe, o których wcześniej była mowa,
NASA po prostu zgubiła część z tych skał z Apollo
11. Bardzo dużą ilość. Część skał, które zostały
podarowane różnym państwom, też
zaginęła, więc te materiały krążą na czarnym rynku. Nie
zapominajmy o jednej z największych wpadek. Oryginalne materiały
wideo i zdjęcia z Apollo 11 także zniknęły.
NASA ma sporo różnych wpadek,
a te najbardziej znamienite
dotyczą misji Apollo, szczególnie misji
Apollo 11. To jest coś niewyobrażalnego,
że można zgubić bądź dać się
okraść z takich materiałów, które są
bezcenne.
Twoim zdaniem to było
celowe zgubienie czy raczej wynik
roztargnienia, którego osobiście nie jestem sobie w stanie wyobrazić?
Magazynier na magazynie nie zgubi worku cementu,
a tutaj nagle w NASA giną kamienie z kosmosu.
Nie brzmi to dziwnie? Brzmi bardzo
dziwnie. Zwłaszcza te pierwsze zdjęcia z pierwszej wyprawy
kosmicznej, kiedy okazało się, że oryginały zaginęły. Jest to
wręcz niemożliwe, niewyobrażalne. Jest to
największe dokonanie w historii ludzkości, kiedy wreszcie
opuściła swoją planetę i mogła postawić stopę
na innym ciele niebieskim. I nagle tych zdjęć nie
ma. Jest to nie do wyobrażenia, że nie było kopii tego typu
historii czy nikt nie kontrolował tego w taki sposób, aby to dotrwało.
Co oznacza i od razu sugeruje, że tak naprawdę
działalność NASA jest tylko swego
rodzaju sklepem,
frontem całej eksploracji kosmicznej, z jaką mamy do czynienia,
że za tym kryje się coś jeszcze. I dziś
właściwie to coś jeszcze coraz
bardziej nam się odkrywa, kiedy zobaczymy, że tak naprawdę
dziś ze strony Stanów Zjednoczonych tę eksplorację kosmiczną
przede wszystkim prowadzi wojsko i przede wszystkim prowadzą
prywatne firmy. NASA jest tylko takim ciałem,
które utrzymuje konsultantów,
unikalnych zresztą, i
utrzymuje cały
poziom techniczny, nawet nie technologiczny,
tych wszystkich pracowników,
którzy są potrzebni, żeby funkcjonowali na rynku
w momencie, kiedy trzeba wystrzelić w przestrzeń kosmiczną
kolejny obiekt. Mam tu na myśli takie osoby jak na
przykład osoba, która operuje prostym
dźwigiem, który na przykład zakładał wahadłowiec na
wyrzutnię. Musiała to być robota
niezdecyzyjna, żeby ktoś taki mógł podnieść tak
olbrzymi ciężar i precyzyjnie założyć, zawiesić jak na
choince tego typu pojazd.
Takich ludzi jest niewielu wyspecjalizowanych, w związku z czym NASA
ze swoim marnym, jak na agencję kosmiczną,
budżetem między 17 a 20 miliardów dolarów,
jest w stanie tych ludzi w jakiś sposób wyżywić, a jednocześnie
przyjąć na siebie wszystko, łącznie z tym, że gubi,
że zapomina, że gdzieś coś
przepada i że już przestała odkrywać.
Nawet jeśli popatrzymy na historię NASA, w jaki
sposób powstała, to właśnie powstała
dokładnie z tego powodu, bo cały
program kosmiczny amerykański, jaki był tworzony na samym początku,
był tworzony praktycznie przez dwie główne ekipy. Jedna z nich to była
marynarka wojenna, druga z nich to była armia lądowa. One
rywalizowały ze sobą, często powielały swoje własne
doświadczenia, wszystko utrzymywali w tajemnicy przed sobą. I dlatego stworzono
NASA, żeby połączyć te wysiłki w jednym celu.
Dziś NASA służy tylko jako przykrywka do
rozmaitych działań. Wiemy, że NASA nie ma kontroli na przykład nad
kosmicznymi samolotami, nie ma kontroli nad tym, co dzieje
się w bazie
wojskowej Vanderbilt w Kalifornii, skąd co jakiś czas
startuje potężna rakieta prawie że
Saturn V. A właściwie są to balistyczne
Atlasy, które wynoszą w powietrze kosmiczne samoloty i kto wie, co
jeszcze. Jaki inny sprzęt wynoszony jest w powietrze?
Nie mamy pojęcia, na czym to wszystko polega.
NASA dostarcza nam tylko wyjaśnień, głównie wyjaśnień naukowych,
bądź ewentualnie tworzy
opis
tego, co znajdujemy w kosmosie i jak to
wszystko rozumieć. Dziś w zasadzie NASA została
wręcz ograniczona do tego, że opowiada nam, czym są
egzoplanety i czy ewentualnie jest
możliwe rozprzestrzenienie życia z Ziemi na te egzoplanety,
co w zasadzie bardziej jest science fiction niż prawdziwą naukową
robotą, bo wiadomo, że w obecnych warunkach nawet nie możemy
marzyć o tym, żeby móc polecieć
gdzieś na taką egzoplanetę. Oczywiście jest jeszcze eksploracja
Marsa, ponieważ NASA posiada tam łaziki, które każdego
dnia zdobywają nowe informacje. Nie wiem, czy zwróciliście uwagę panowie,
że ostatnio bardzo mało jest informacji, co się
dzieje na Marsie tak naprawdę, a jednocześnie
wiemy o tym, że
szykują się ostre wyprawy na
Marsa.Lada chwila
zacznie się Mars zaludniać, bo nawet planowane
są załogowe wyprawy i szykuje się do tego kilka
firm. Już nie agencji kosmicznych, a firm
prywatnych, które na czele ze SpaceX chcą nie
tylko eksplorować Mars, ale terraformizować,
czyli stworzyć warunki do tego, żeby na Marsie
odrodzić życie albo zacząć życie
od nowa, od zera i stworzyć go na obraz i podobieństwo Ziemi.
Generalnie zrobić to samo, o czym kiedyś rozmawialiśmy, o
takiej teoretycznej możliwości, czy przyleciał ktoś z innej planety na
Ziemię i stworzył Ziemię taką, jaka ona jest dzisiaj, z nami na
jej czele. My te same plany
mamy dziś wobec Marsa i jakoś nie przykłada się do tego zbyt wielkiej wagi. Jest to
po prostu działalność techniczna. I
dlatego właśnie w NASA może się wydarzyć
wszystko. Właściwie dziś nie ma za bardzo potrzeby istnienia tej
agencji, dlatego, że agencja
teoretycznie jest agencją państwową, w związku z czym informacje, jakie
zdobywa, są własnością wszystkich obywateli tego kraju.
Więc każdy obywatel ma prawo dowiedzieć się, co się dzieje w
kosmosie i co NASA robi w kosmosie. Jest to niewygodne, dlatego że to
może w którymś momencie stworzyć precedens i na przykład
informacja, którą zechce się utajnić, nagle okaże się, że
ze względu na prawo i na to, że jest to agencja
państwowa, musi zostać ujawniona. I dlatego właśnie ta
rola NASA jest bardzo ograniczona i dlatego w zasadzie jest to
taki śmietnik, w który można już wrzucić wszystko i schować w nim
wszystko po to, żeby zakryć swoje prawdziwe
działania w kosmosie. Dziś robią to
głównie korporacje, dlatego że ten system korporacyjny sprawdza się
najbardziej. Jest właściwie on poza kontrolą
obywateli. Także skończyła nam się w tym momencie demokracja.
Dzień dobry wszystkim. Jesteśmy w nowej rzeczywistości.
Korporacja stoi poza wszystkim,
do czego przyzwyczaiła nas demokracja. Korporacja jest w stanie
zachować tajemnicę, jest w stanie nie podzielić się z
nikim tym, co posiada i jest bardzo
samolubna. Na dodatek korporacja jest poza tym systemem
chorągiewek. Korporacja nie należy do żadnego państwa.
Jest tylko zespołem ludzi o podobnych zainteresowaniach. Jest to
coś ponadto. My ciągle wyznaczamy sobie granice
i popiści chodzą w tę i z powrotem i pilnują, czy ktoś się
nie przedziera z jednej i z drugiej strony. Niektórzy prezydenci chcą budować mury
na Rio Grande, gdy tymczasem tak naprawdę
dziś to już nie ma większego znaczenia. I
w tej końcowej grze korporacja zaczyna
brać górę i widać to wyraźnie na
podstawie eksplorowania przestrzeni kosmicznej. I
dlatego tak naprawdę dziś, kiedy myślimy o
Księżycu, kto wróci na Księżyc i w jaki sposób, w jakiej formie,
to z pewnością nie będą to naukowcy NASA
ze szlachetnym celem, żeby zdobyć informację, czym jest
Księżyc i opowiedzieć nam tu wszystkim, czym jest, czym
był i jaki jest tego wszystkiego cel i sens. Tylko po
prostu przylecą
roboty najprawdopodobniej, które zaczną wydobywać na siłę
coś, wyrywać z tego Księżyca na siłę coś, co tam jest
cennego i przekazywać to na Ziemię. Jeżeli będzie potrzeba, żeby coś
tam zbudować i stworzyć permanentną obecność człowieka
na Księżycu, również się to stanie.
I to również widać w skali komercyjnej. Na przykład Bigelow, którego znamy
z „Rancza” Keanu Reevesa, tak naprawdę swoje pieniądze
zarobił właśnie na inwestycjach w kosmosie.
Kiedyś miał taki romantyczny pomysł, żeby otworzyć hotel w kosmosie, żeby
ktoś sobie mógł polecieć, zamieszkać na tydzień, wrócić z powrotem i przez
ten tydzień patrzeć sobie na Księżyc, na Ziemię, na inne planety i żyć
zupełnie w innych warunkach. Rzeczywiście innych, bo w warunkach
nieważkości. No i zarzucił ten pomysł.
Zresztą zauważcie, jest to absolutna tendencja, być może od początku
był to tylko taki cover, bo i Virgin
Atlantic, mówię o tej firmie, która
również miała wysyłać turystów w kosmos, a nawet sami
Rosjanie już przestają mówić o turystach. Wszyscy mówią o tym, jak
zarobić kasę na przestrzeni kosmicznej. I
właśnie ta firma,
która
chciała produkować
te kosmiczne hotele, zajęła się teraz robieniem
modułów do
stacji ISS, która
lata sobie tam gdzieś na orbicie okołoziemskiej. Są to moduły,
które są tak naprawdę dmuchane. Przyjeżdża taka
piłka z czegoś tam zrobiona, nadmuchiwuje się ją
i dzięki temu, że ona ma skomplikowany system, który
na przykład uruchamia
coś takiego, co powoduje, że cała ta
konstrukcja zamarza, staje się twarda jak beton i dzięki
temu jest bardzo odporna na wszystko to, co dzieje się dookoła. Czyli małe
uderzenia mikrometeorytów jej nie grożą.
I to jest właśnie pomysł na to, żeby zbudować bazę w kosmosie. Kiedyś mówiło się,
że miliardy dolarów będzie zbudowanie kosztować
szopy, bo przecież trzeba tam dowieźć wodę, trzeba
dowieźć materiały budowlane. Później ktoś wpadł na pomysł, że
przecież można sobie taką bazę wydrukować drukarką trójwymiarową,
ale też trzeba dowieźć materiał do tej drukarki trójwymiarowej, która
wydrukuje taką bazę. A dziś okazuje się, że zbudowanie
bazy na Księżycu jest znacznie bardziej proste.
Wystarczy przywieźć tam balon,
którego przysypie się tym pyłem
księżycowym. Następnie trzeba go napompować,
a następnie polać go wewnątrz cieniutką warstwą wody po
to, żeby on zamarzł i wówczas będzie twardy jak bunkier w linii
Zygfryda. Nic tego nie rozwali i można tam spokojnie
mieszkać. I kto wie? Być może dlatego dziś
nie widzimy za bardzo ewentualnych psich, które już tam istnieją od dawna.
Być może istnieją, ktoś to stworzył już dawno, dawno temu i
ponieważ świetnie jest to wkomponowane w krajobraz księżycowy, od czasu do
czasu tylko widzimy jakieś światło, jakiś
rozbłysk, luminescencję, coś w tym
rodzaju.To właśnie sugeruje, że coś tam jest czy ktoś tam jest,
natomiast nie możemy znaleźć struktury. Kiedyś mówiło się o tym, że
struktura musi mieć geometryczny kształt, jeżeli została zbudowana
w inteligentny sposób. Ten sposób,
żeby coś przysypać kosmicznym piaskiem,
napompować i wznieść w ten sposób do góry, idealnie
wtapia się w środowisko i doskonale symuluje naturę, więc jest
niewidoczny. Chyba ta teoria nie do
końca sprawdza się w działaniu. Jeżeli już mówimy o
strukturze geometrycznej, to tylko i wyłącznie wtedy, kiedy taka struktura
pełni rolę maszyny, tak jak na przykład robiła to
piramida. Nie wiemy, do czego służyła ta maszyna, ale wszystko
wskazuje na to, że tyle pary i energii, jaką włożono w
zbudowanie piramidy, nie zrobiono tylko dlatego, żeby był to fajny
grobowiec dla kogoś bardzo ważnego.
Musiało to służyć do czegoś znacznie bardziej istotnego,
że ktoś nagle zdecydował poświęcić
taką masę czasu i ludzkiej energii, żeby stworzyć coś
takiego, bardzo pięknego zresztą jak piramida, ale na pewno nie ze względów
estetycznych. Względy praktyczne były tutaj o wiele bardziej
ważne. Ta eksploracja
kosmosu zostaje w rękach prywatnych firm
i jest ich w tej chwili bardzo wiele i zaczynają ostro rywalizować
ze sobą. Myślę, że mówienie o
NASA jest już śpiewem przeszłości. Jest co najmniej
kilka firm, które ma już doskonale opracowane
plany, jak eksplorować Księżyc, jak na nim wylądować, jak się po
nim poruszać. Zainwestowane są w te firmy miliardy
dolarów. To, co je łączy, to jest to, że
wszystkie bardziej lub mniej powiązane są z wojskiem,
co pokazuje, że ktoś je ciągle kontroluje.
NASA zostaje praktycznie powoli coraz bardziej na aucie.
Może opowiadać tylko filozoficzne opowieści o tym, jak
jest zbudowany kosmos i jakie ewentualnie plany
powinni tworzyć ziemianie, ażeby
rozprzestrzenić się poza naszą planetę. Natomiast
praktyczną stronę przejmuje już ktoś inny,
gdzie stopień tajności jest o wiele wyższy.
Korporacja ma prawo nie podzielić się żadną informacją, jaką
zdobędzie. Jest to tajemnica korporacyjna. Jest to ważniejsze niż
tajemnica państwowa, bo tajemnicę państwową,
jeżeli obywatele tego państwa zażądają, trzeba odkryć. Natomiast
tajemnicy korporacyjnej nie można odkryć nigdy. Dlatego
właśnie Tom DeLonge, ostatnio sporo pisałem o jego książce
„Secret Machine”, mówił o tym, że w tej
chwili wojsko zaczyna przypominać coraz bardziej korporacje
w swoich regułach, ponieważ te reguły zostały już na
przestrzeni ostatnich kilkuset lat, kiedy doznaliśmy
przyspieszenia cywilizacyjnego, my tak to nazywamy, a
tak naprawdę wprowadzenia nowego
rodzaju niewolnictwa, gdzie dobrowolnie zapisujemy się do różnych
niewolniczych organizacji, jeszcze musimy płacić za to
rachunki, dostając parę groszy na to, żeby
przeżyć z miesiąca na miesiąc. To
jest ten nowy pomysł, nowy krok
w przyszłość niezbyt optymistycznie wyglądającą z tego
punktu widzenia, ale jednocześnie
tworzy to niesamowicie skuteczne
narzędzie właśnie w ręce wojsków. Dlatego że tego typu
korporacje są w stanie rzeczywiście
dotrzeć do Księżyca i posiąść go. Jeśli ktoś miałby wątpliwości,
to gdy przypomni sobie na przykład historię z Kolumbem i wszystkimi
odkrywcami nowego lądu, to wszystko to było
dokładnie to samo. Były to wyprawy stworzone przez
korporacje ludzi zamożnych, którzy inwestowali pieniądze, brali na
siebie ryzyko wierząc, że to przyniesie im
astronomiczne zyski w przyszłości. Tak
jak po Kolumbie zaraz mamy najazdy na
te środkowoamerykańskie cywilizacje, najazdy
konkwistadorów i okrutne zniszczenie tych cywilizacji, a
jednocześnie skradzenie olbrzymiej
ilości złota. To samo wydarzy się wszędzie indziej poza Ziemią.
Schemat jest dokładnie ten sam i jest już sprawdzony.
Tak wygląda przyszłość według mnie. Dziękuję.
Zanim otworzymy naszą linię telefoniczną, jeszcze takie
pytanie do Arka Kocika: jak ty, Arku,
zapatrujesz się na kwestię tej kosmicznej muzyki, tych
zagadkowych dźwięków? Podobnie
jak Księżyc oddziaływuje na pływy
oceanów Ziemi, tak Ziemia
pewnie oddziaływuje na strukturę
samego Księżyca. W tym
momencie, kiedy po tej
niewidocznej stronie
widy Księżyca przelatuje statek,
wszystko się wycisza i dopiero wtedy może można usłyszeć
to, co produkuje sam
Księżyc, co te naciski
grawitacyjne są w stanie zrobić z
księżycową materią. Być może
stąd pojawiają się
w wyniku naprężeń, spowodowane
naprężeniami skał jakieś światła, błyski,
ale być może, że właśnie te błyski
są błyskami
elektromagnetycznymi, które powodują między
innymi te dźwięki,
które tam dochodzą. To jest jedna z
możliwości. Natomiast
z drugiej strony dawno
temu, kiedy nie było jeszcze takiego szumu
dookoła naszej planety,
pierwsi
odkrywcy radia też
słyszeli jakieś dźwięki, które
dobiegały
do ich nowopowstałych maszyn. Tak że to
nie jest jakaś nowa
rzecz, niemniej jednakSamo ukrywanie tego faktu
przez tyle czasu jest znaczące.
Inną sprawą jest wyciszanie
tego typu rzeczy.
Niedawno, rok temu, były informacje
dotyczące pojawienia się na zdjęciach z Marsa
światła, których
nikt nie potrafił zidentyfikować, pojawienie się
na zdjęciach struktur
przypominających
pająka czy
coś w tym stylu. I
w dalszym ciągu cisza.
Są zdjęcia, które na pewno
można przejrzeć, te, które dawniej były
zrobione. Ale w tym
miejscu, tak jak Chris mówił,
NASA stopniowo
wszystko wycisza i to wszystko
gdzieś ginie. Te informacje nie są
ogólnie dostępne. Ewentualnie
jesteśmy w takim natłoku dezinformacji,
że ciężko jest wydobyć
faktyczne informacje, które są
wartościowe.
Dziękuję.
Teraz w Radiu Paranormalium z opóźnieniem, ale
jednak uruchamiamy naszą linię telefoniczną. Można do nas
dzwonić pod nasze numery 530 620
493
bądź 32 746
0008.
Oczywiście
czynny jest również nasz Skype
radio.paranormalium.pl.
Można również do nas pisać na Gadu-Gadu pod numerem 36
08 80 02.
Jesteśmy także na czatach Radia Paranormalium na
www.paranormalium.pl oraz na naszym czacie towarzyszącym
transmisji na YouTube.
Można nas również znaleźć na Facebooku na kontach Radia
Paranormalium i portalu Infra, na grupach Radia
Paranormalium i czytelników Nieznanego Świata. A jeżeli
ktoś woli, to może nam również wysyłać pytania, komentarze
i oczywiście relacje z obserwacji UFO na nasz adres e-mail
radio@paranormalium.pl.
Właśnie ktoś dzwoni.
Halo, Radio Paranormalium, jesteśmy na antenie.
Dzień dobry, siemanko, witam, Norman 247 z tej strony.
Słuchajcie, słucham waszej audycji i tak się zastanawiam, nie
zbieracie tego wszystkiego w jedną całość.
Zamiast łączyć to wszystko, to jest wszystko takie rozlanie, Księżyc
osobno, NASA osobno i tak dalej.
Musicie spróbować to
jakoś złączyć
razem. Skąd się wziął na przykład Księżyc?
Jakieś hipotezy dać. Nic nie mówicie też o tych
dzierżawach na Księżycu. Ta audycja nigdzie mi się
nie łapie.
Uważam,
że jeżeli na przykład Księżyc jako twór sztuczny został
wprowadzony w obieg Ziemi, to ktoś go musiał wprowadzić.
Tam były doniesienia o rasie olbrzymów. Jest jakaś
jedna globalna wielka cywilizacja, która gdzieś wcześniej
istniała na naszej planecie. Do tego mamy jeszcze
rasę olbrzymów, czyli Atlantów czy jak tam ich tam zwał.
Mamy doniesienia o jakiejś atomowej wojnie bogów. To wszystko
razem łączy się jeszcze z Lemurianami, którzy
występowali, to jest wszystko hipoteza.
Teoretycznie gdzieś tam oni sobie mieszkali razem, powiedzmy w
symbiozie, Atlanci z Lemurianami. I w tym momencie
na przykład pojawia się obca rasa, która chce wyeksploatować z
naszej planety na przykład złoto. I co robią? Zaczynają
walczyć z ludźmi, z
tymi Atlantami, którzy
chcieli ratować naszą planetę.
Skład naszej atmosfery kiedyś też był
inny. Kiedyś ludzie żyli o wiele dłużej.
Na przykład wprowadzenie takiego obiektu
jak Księżyc wywołałoby
wielki potop, mogłoby zmienić całkowicie
skład atmosfery naszej planety.
Moglibyście w jakąś stronę spróbować
jakoś fajnie to
wszystko połączyć ze sobą, bo
spodziewałem się, że będzie trochę ciekawiej.
Połączyć ze sobą, ale pan teraz podał tyle wątków, że właściwie
na każdy z tych wątków można by zrobić osobną audycję, więc
troszkę ciężko. Ja wiem, ale to jest ciekawy
temat generalnie, ja rozumiem was, ale mówię,
trochę mam do was żal, bo myślałem, że będzie bardziej
teoriospiskowo, że pojedziecie naprawdę z grubej rury,
a jest tak strasznie
ostrożni w tym, co
mówicie. A tu naprawdę można popłynąć z tematem.
Jest tego sporo i to wszystko naprawdę można fajnie
połączyć. Tak po prostu dzwonię, bo
spodziewałem się trochę więcej dzisiaj od
was, ale pozdrawiam. Bardzo fajna audycja
generalnie i wszystkiego najlepszego.
Dobranoc.
Dziękujemy bardzo. Dobranoc. Panowie, może
parę słów komentarza. Marku?
Bardziej po bandzie pojechać. Ale
to, że będziemy tworzyli następne
teorie spiskowe i tworzyli
alternatywną historię świata, to nie
znaczy, żeŻe tak
będzie. Jesteśmy w gronie, mniej
więcej mówimy, nie ma
między nami wielkiego antagonizmu
w tym, co mówimy, więc
ciężko mi cokolwiek
powiedzieć takiego, żeby zadowolić akurat tego
słuchacza. Każdy przedstawia swoją opinię
i chyba nie o to chodzi, żeby tworzyć nowe
spiskowe teorie świata, tylko
przedstawić swój
obraz na podstawie tego, co
wiemy, jak uważamy, że
to wszystko wygląda.
Jeżeli chodzi o Atlantów, Lemurian, tutaj
ciężko by było połączyć je z
NASA i z Apollo
11, 13. To w końcu
wszystko są mity jednak. Dokładnie tak.
W międzyczasie dodzwonił się do nas nasz stały słuchacz
Edek. Dobry wieczór, panie Edku, jesteśmy już na antenie.
Dobry wieczór, kłaniam się. W kwestii
poprzedniego rozmówcy waszego, powiem
tak: ja też bym chciał, panowie, pewnie też,
stworzyć pewną teorię całości. Tyle tylko, że wtedy
można by się zgłosić do Instytutu Noblowskiego i poprosić o
wszystkie nagrody od dziś do końca świata, bo to nie jest
takie proste. Wątków jest tak wiele, tak wiele
jest znanych. Wiecie panowie, to moim
zdaniem jest tak: wiedza składa się z tego, co wiemy, z
tego, co wiemy, że nie wiemy i z tego, czego nie wiemy, że nie wiemy.
W związku z tym tutaj akurat panów
daleko idąca ostrożność jest jak najbardziej wskazana. Co
więcej, to jest tylko jeden z fenomenów waszej audycji.
Byłbym kłamcą, gdybym powiedział, że nie słucham
innych audycji. Powiem tak:
innych nie słucham nigdy w całości. Albo nie nudzą, albo nie
męczą, bo wy jesteście, panowie, ekstremalnie normalni
w Radiu Paranormalium.
Dlatego że posiadacie ogromną wiedzę,
a jednocześnie nie gwiazdorzycie, czym
objawia się wasz szacunek do słuchaczy. Bardzo
poważny fenomen i ogromny plus waszej
audycji w porównaniu z innymi, gdzie
ludzie może zbliżoną wiedzę
posiadają do panów, niemniej jednak ulegają
gwiazdorskiemu syndromowi.
Wy, panowie, jednak przedstawiacie różne hipotezy. Jest to
formuła różnych wersji możliwych.
I po to jest słuchacz, który ma się rozwijać poprzez
samodzielne myślenie i dochodzenie do wniosków i ewentualne dzielenie się
z panami tutaj i z innymi słuchaczami na antenie. To jest moje stanowisko
w tej sprawie. Może troszkę przydługie, za które bardzo przepraszam, ale
pomyślałem sobie, że powinienem powiedzieć, co myślę.
Natomiast tutaj zależało mi bardzo, żeby wreszcie zdążyć,
jak jeszcze pan Piotrek był, bo nie zdążyłem podziękować za
informację o filmach. Naprawdę fajne. Mówię o tych fabularnych, a panu
Arkadiuszowi podziękować za
ten film, który prowadził Charlton Heston.
Starszy dokument, ale ciekawy. W
kwestii muzyki, szanowni panowie, podzielę się z panami taką informacją,
że był kiedyś taki zespół, nazywał się .
Nie wiem, czy jeszcze funkcjonuje, ale
wykorzystywał dźwięki właśnie z kosmosu w
swoich utworach. A w kwestii
tematu dzisiejszej debaty chciałem zwrócić panów
uwagę, ewentualnie usłyszeć jakiś pogląd na tę
kwestię, że w drugiej połowie lat 70. Mostowicz,
Arnold Mostowicz w „Szeregu” postawił
otwarte pytanie: w jakim celu, poza wieloma
różnymi urządzeniami, które były na Księżycu, w jakim celu na Księżycu
Amerykanie zostawili informację, powitanie?
Nie przytoczę tekstu dosłownie, bo w 78 roku, nie
pamiętam już tekstu. Poza
powitaniem informację, że bywają w pokoju. Więc
można zadać pytanie, tak za Mostowiczem: dla
kogo ta informacja była przekazana?
A na ten okres związany
z jajkiem, na lany poniedziałek
wszystkim zalecam, „Kąt dwunastkę”.
Po siedmiu sztukach naprawdę się w głowie zaczyna robić
kolorowo. Kłaniając się niżutko, pozdrawiam panów i
do usłyszenia następnym razem. Dziękujemy, panie Edku.
Tutaj panu Arkowi chyba przerwałem. Czy też pan Edek
przerwał? Arku, chciałeś dokończyć?
Nie, w sumie to, co chciałem, to powiedziałem
odnośnie poprzedniego jeszcze
słuchacza. Być może Marek coś powie na ten
temat jeszcze.
A ja? Na temat
wypowiedzi słuchacza? Na
temat tego słuchacza, jak tam proponował tych Lemurian,
Atlantów i tak dalej. Na ten temat to się nie wypowiem, ale
mógłbym się wypowiedzieć na temat wiadomości pozostawionej na
Księżycu. Dla kogo została ona zostawiona? Oczywiście dla
obcej cywilizacji, która kiedyś, być może
w przyszłości zawita na Księżyc i znajdzie
pozostałości po takiej cywilizacji jak ludzie.
I to oczywiście nie jest pierwsza próba
zostawienia sobie śladu, takiego
listu w butelce, można powiedzieć, w
kosmosie. Bo sondy, które
zostały wysłane w latach 40.Voyagery, Pionery też miały na
pokładzie tego rodzaju wiadomości:
informację, gdzie się znajdujemy, informację o ludziach, że
jesteśmy pokojowo nastawieni. To są
tylko próby
pozostawienia po sobie
przysłowiowego listu w butelce. Być może ktoś kiedyś
odbierze tę wiadomość i będzie wiedzieć, że
taka rasa jak ludzie kiedyś istniała.
Albo może nadal istnieje.
Chodzi o to, żeby
zostawić po sobie jakiś ślad, ewentualnie być może kiedyś
nawiązać kontakt, jeżeli chodzi o te sondy, które zostały wysłane w głęboką
przestrzeń kosmiczną. Tak jak mówię, to jest
strzał w ciemność i raczej ma
to bardziej symboliczne
znaczenie niż
praktyczne
czy
mające jakikolwiek większy sens w
najbliższej przyszłości.
Tyle na ten temat. Tutaj przyszła taka
wiadomość dla Chrisa od Andrew Stone na naszym
YouTubie: „Najszczersze gratulacje autorowi Nowej Atlantydy.
Szacunek”. Dziękuję
bardzo. Cieszę się, że
czytelnicy zaglądają
na Atlantydę, która zapada się, wynurza
się i znowu się zapada, tak jak w fazie
księżycowej. Takie historie się z nią dzieją. Jak
już jestem teraz przy głosie, to
chciałbym się odnieść do naszego pierwszego słuchacza, który miał do nas pretensje,
że nie
tworzymy pięknych, zgrabnych opowieści na temat
tego, jak te wszystkie sprawy wyglądają. Nie tworzymy ich, bo przede
wszystkim nie ma jednej takiej opowieści. Cała
audycja, cała konstytucja Radia Paranormalium, wszystkich audycji,
jakie tu się rozgrywają, polega na tym, że
stąpamy wszyscy po cienkim lodzie, który w każdej chwili może się załamać.
I naszym celem, i to sobie najbardziej cenię w Radiu Paranormalium,
jest nie tworzenie kolorowych, zgrabnych teorii, które będą co chwila
upadać, powstawać nowe i tak dalej, ale zaznaczaniem tych
punktów. Amerykanie mówią: „Connect the dots”. Połącz ze sobą
punkty, żeby stworzyć pełen obraz sytuacji, jaka jest. Myślę,
że to, co robimy w audycji, to wyznaczamy te punkty.
Wyznaczamy najrozmaitsze punkty, które każdy może sobie
połączyć według własnego sposobu patrzenia na ten problem.
Nie dajemy gotowej odpowiedzi, bo nikt jej tak naprawdę nie ma.
Oczywiście można stworzyć ryzykowną
teorię, ale będzie to tylko ryzykowna teoria i
największa jej słabość będzie w tym, że następna
informacja powali ją na łopatki albo kompletnie
ośmieszy. Wyznaczając
punkty, wyznaczamy
miejsca, które są zwrotne dla tej historii, które mają
znaczenie. Na początku dzisiejszej audycji mówiłem o tej
dialektyce, w którą jesteśmy uwikłani, wręcz
opętani. Ciągle szukamy
dialektyki, czyli przeciwstawności, stworzenia białe, czarne,
stworzenia natychmiastowego, błyskawicznego kontrastu, czyli stworzenia
historii z tezą, antytezą i syntezą, czyli
wnioskami. Jest to, generalnie rzecz biorąc, pułapka, którą tak
pięknie opisał Hegel.
Jeśli chodzi o metodologię, to co mnie najbardziej odpowiada,
to tworzenie pewnych ciągów myślowych. Co oznacza,
że pewne historie niekoniecznie muszą się
wiązać ze sobą, natomiast mogą występować
w sposób autonomiczny. Jest kilka takich
punktów, które tworzą coś w rodzaju małego gwiazdozbioru.
Jeżeli już jesteśmy przy Księżycu i sprawach związanych z
astronomią, to przyjmijmy taki rodzaj porównania.
Kiedy stworzymy kilka tego typu
gwiazdozbiorów różnych idei i różnych pomysłów, które mają różne
uzasadnienia, nie musimy od razu kasować tych najsłabszych. One
mogą sobie istnieć w takiej formie, w jakiej
są i nie przemrzy niczemu, co funkcjonuje dookoła nich. Nie
trzeba od razu powiedzieć: „To jest wszystko bzdura i nieprawda”. To sobie gdzieś
funkcjonuje i nagle pojawia się punkt, który
łączy jeden z drugim. To jest właśnie
niesamowite w tym sposobie patrzenia na świat.
Dlatego tak bardzo mi się podoba, że tworzy się
te ciągi informacyjne, w których nagle co jakiś
czas pojawia się punkt, który je łączy i tworzy się coraz
solidniejsza konstrukcja naszego myślenia i naszego patrzenia na tego typu
sprawy i wyłania się wreszcie jakiś obraz. Niekoniecznie
musimy się spieszyć z wnioskiem, żeby nazwać go po imieniu, żeby
określić wszystko od A do Z. Pozwólmy temu wytworzyć się i
wyłączyć w sposób wolny, w sposób taki,
kiedy widać wszystkie elementy. Gdzie dzięki temu, że nie musimy od
razu wyciągać wniosku i podejmować decyzji, jak na to patrzymy,
pozwolimy temu wnioskowi żyć dalej i
ewentualnie być początkiem bądź elementem czegoś
nowego, nowego sposobu patrzenia ze względu na ten nowy
punkt, który zostanie wyznaczony po tym, jak odkryjemy coś
nowego, bo dowiemy się czegoś nowego, co wydarzyło się w historii,
która nas tym wszystkim fascynuje. Dlatego
jestem przeciwnikiem tego typu literatury,
żeby opowiedzieć piękną historię, że na początku byli
Lemurianie, których znamy wyłącznie z literatury i z
regresji, ewentualnie hipnotycznej i
to ustawić jako fundament do całej opowieści
o historii ludzkiej cywilizacji, bo jest to fundament
bardzo chwiejny. A pana Edka? Oczywiście, jak zawsze powiem,
gusta pana Edka, zwłaszcza jeśli chodzi o różne rodzaje
napojów leczniczych, bardzo mi odpowiadają i mam nadzieję, że
któregoś dnia, przy jakiejś okazji, niekoniecznie świątecznej, zdarzy się, że
będziemy mogli porozmawiać bez użycia żadnych innych telefonów,
siedząc sobie przy jednym stoliku i rozmawiając na temat
różnych spraw nie z tej ziemi. Dziękuję bardzo.
Dzięki Chris. Ja tutaj o Lemurianach dodam tylko tyle, że
o ile Atlantyda jest
hipotezą, którą da się
zakorzenić w pewnych opowieściach, o tyle Lemurianie są wymysłem
Bławackiej tak naprawdę. Owszem,
materiał jest pokaźny, ale pochodzący właściwie z jej
objawień, niebiorący się z niczego innego. I tworzenie z
tego jakichś pewników
jest ryzykowne. Nie
opierałbym się na tym.
Teozofia Heleny Bławackiej
jest ruchem filozoficzno religijnym i nie
opiera się tak naprawdę o materiały, które można by
znaleźć gdzieś indziej. To jest jej autorski
projekt. Nie chcę powiedzieć,
że wymysł. Może to jest ciekawe,
ale nie róbmy znowu z tego jakichś pewników. Ja wiem, że to wszystko jest
barwne, fajne i
tak dalej, że ludzie najbardziej łakną sensacji,
że najlepiej, jakbyśmy opowiedzieli tutaj, że jest
pewne, że naziści polecieli na Księżyc i
strzelali się z kosmitami z Alfa Centauri. I to jest pewne.
Niestety większość tych historii
nie jest taka barwna, jak byśmy chcieli.
Historia, żeby się sprzedała, musi zostać często ubarwiona. A
ja zawsze to powtarzałem i będę powtarzał, że
prawdziwe zdarzenia, prawdziwe tajemnice obronią się
same. Nie musimy ich ubarwiać, nie
musimy dodawać jakichś pierdół.
Nie musimy wymyślać. Przedstawić w takiej formie, w
jakiej są i nie dodawać niczego. Nie bądźmy...
a już nie będę dodawał. Panowie, przejdźmy do
kolejnej tajemnicy. I to już jest
tajemnica zupełnie z czapy. Otóż
mówiliśmy o astronautach, którzy poruszali się po powierzchni
Księżyca, widząc dziwne rzeczy, jakieś światła,
doznając niemalże doznań
mistycznych. Ale istnieją
hipotezy w internecie,
istnieją strony internetowe nawet temu poświęcone, które mówią o
istnieniu na Księżycu
całych budowli, konstrukcji,
kompleksów przypominających
nieco nasze ziemskie megality.
Arku, jak podchodzisz do takich
rewelacji? Jak podchodzisz do tych zdjęć, które pojawiają
się w sieci i przedstawiają bardzo niewyraźne obiekty,
mające być na przykład
pozostałością po księżycowej cywilizacji?
Trudno powiedzieć. Te
struktury, które są na tych zdjęciach, są
podobne
do rozmieszczenia ruin
pod piaskami.
Wyglądają podobnie, ale podejrzewam,
że jeżeli by były zdjęcia
z Urana czy jakiegokolwiek
innego księżyca,
można dopatrzeć się podobnych albo takich samych
struktur. A to nie oznacza,
że są to jakieś budowle.
Na Księżycu prawdopodobnie nigdy nie było
atmosfery, więc nigdy nie był sprzyjającym do
życia
miejscem. Ale należy też
popatrzeć na drugą stronę, że
te kratery, które istnieją, tak jak mówił
Marek, potrafią zachować się
miliardy lat bez zmiany. Więc dlaczego
akurat te struktury, które miały być
budowlami cywilizacji,
legły w gruzach przy braku
atmosfery, przy braku czegokolwiek,
co mogłoby spowodować ich destrukcję i zniszczenie?
Niemniej jednak są zagadkowe twory na Księżycu,
są to kopuły.
Ale to też nie oznacza, że jest to kopuła. Być może, że jest
to pęknięcie i ma podobny
wygląd. Natomiast wiele jest rewelacji
internetowych, wiele jest zdjęć, które z
pomocą programów graficznych można
lekko podkoloryzować czy dodać
im jakichś
kropek, czy punktów, które będą sprawiały
wrażenie bardzo duże
i będą ukierunkowywały
podgląd z tego miejsca na struktury
stworzone,
które
wyglądają na niemożliwe
do zrobienia przez naturę. A natura potrafi
naprawdę bardzo wiele.
Nie jest to dla mnie
niejednoznaczne. Nie chciałbym
negować wszystkich tam możliwości, ale
trzeba je przyjąć z dużą dozą
krytycyzmu według mnie. Jak do
tej pory nie mamy żadnych dowodów na to, że
na Księżycu istniała jakakolwiek cywilizacja
poza tymi paroma
ludźmi, którzy tam deptali. Nie znaleziono do tej pory
nic.
Dzięki Marku. Jak od strony
fachowej podchodzisz do tych rewelacji o wszystkich dziwnych
strukturach na Księżycu? Czy twoim zdaniem w
ogóle można o tym mówić? Czy Księżyc
nie został przypadkowo zbadany i obfotografowany tak dobrze,
że
wiadomo przynajmniej
o tym, co się kryje na jego powierzchni prawie wszystko.
Swego czasu miałem
książkę na temat różnych anomalii
związanych z Księżycem, z Marsem
i były tam pokazane zdjęcia tych
anomalii. Były także odnośniki do
oryginałów, a więc nazwy tych zdjęć i
można było sobie w sieci wyszukać te
zdjęcia w źródle,
na stronach NASA chociażby.
Powiem szczerze, że niektóre z nich faktycznie są bardzo
ciekawe. Jedno z takich
zdjęć, które
wydaje się
niesamowite, przedstawia
pionowy megalit, można to tak nazwać,
który wystaje z powierzchni Księżyca na
półtora kilometra.
Pionowa konstrukcja, pionowy,
gigantyczny słup, który wystaje z powierzchni
Księżyca. Zostało to sfotografowane przez
sondę Lunar Orbiter 3, z tego, co
pamiętam.
Jest to niesamowite zdjęcie. Nigdzie nie znalazłem żadnego
wytłumaczenia, co to mogło być. A rozmiary tego
obiektu są imponujące i wygląda to
naprawdę spektakularnie. Nie
ma w ogóle opcji, żeby to był obiekt naturalny.
Z tej perspektywy tak to wygląda na tym zdjęciu, że
obiekt jest pionowym słupem, który ma
wysokość prawie dwóch kilometrów.
Takie zdjęcia istnieją i
niektóre z nich faktycznie
wydają się pokazywać bardzo
nietypowe, bardzo dziwne obiekty.
Przez jakiś czas
studiowałem ten temat i wydaje mi
się, a nawet jestem dość
przekonany, że coś się za tym może
kryć.
Generalnie
patrząc nawet na źródła tych zdjęć, które
przedstawiają anomalie, faktycznie
te źródła, te oryginalne fotografie pokazują coś
niezwykłego. Tu
pozbywamy się opcji, że jakiś
internetowy dowcipniś sobie coś w
Photoshopie domalował.
Oczywiście nie mówię, że takich fotomontaży nie ma.
Oczywiście jest ich mnóstwo, to nie ulega wątpliwości.
Ale tak jak mówię, są
oryginalne zdjęcia na stronach NASA, które
pokazują dziwne obiekty i chociażby ten jeden przykład,
który przytoczyłem, trudno tutaj tłumaczyć
czymś naturalnym.
Także jak najbardziej jestem skłonny do takiego twierdzenia,
że coś tam na powierzchni Księżyca się
znajduje, coś nietypowego.
Być może po prostu za małą mam wyobraźnię, żeby sobie
to jakoś przypisać
do naturalnych tworów.
Być może o to chodzi. Być może mam za małą wiedzę na temat
fotografii cieni i tak dalej.
Jeżeli
chodzi o tą wieżę, o której mówisz, to
przecież padały różne
hipotezy. Niektórzy twierdzili nawet, że ona jest dużo
wyższa, że nie półtora, tylko że ma pięć
kilometrów, prawie sześć. Wystarczy
. Jest gigantyczna. Koło
tej wieży jeszcze coś widać, jakiś obiekt
półokrągły.
Niezwykły
obszar. W każdym razie to
zdjęcie mnie przekonuje . Jeżeli chodzi o
taki jeden przykład. Jeden z
naukowców obsługujących
misję, o której wspomniałeś,
powiedział w wywiadzie dla „Huffington Post”, że
ten wizerunek wieży jest tak naprawdę
wynikiem nałożenia się na siebie,
wynikiem procesu przetwarzania zdjęć. Tak to najlepiej nazwać.
Nie wiem, jak to wygląda. Mnie najbardziej zastanawia w tym
wszystkim to, że
mówimy o rzeczach, które
powinny być łatwo
dostępne, a tak naprawdę internet jest
pełen różnego rodzaju materiałów, które są
fałszywe i te, które są interesujące, nikną po prostu w
tych internetowych pierdołach, co mnie
troszeczkę irytuje, bo rzeczywiście znaleziono
bardzo ciekawe formacje na Księżycu. Można sobie je łatwo odnaleźć w
internecie, jeżeli państwo poszukacie. Ale ta wieża chyba jest
najbardziej interesująca. Chris, co ty sądzisz o tej wieży?
Tak naprawdę jestem wkurzony, kiedy oglądam tego typu zdjęcia, bo są to
zdjęcia NASA. Są to zdjęcia oficjalne, jak Marek
wspomniał.Te zdjęcia są dostępne w archiwach
NASA i można je sobie zobaczyć. Natomiast z jakichś
niezrozumiałych powodów NASA milczy na ten temat, nie
opisuje tego, co to jest.
Zostawia to plotkom, tym wszystkim historiom. NASA w
ogóle nie pełni żadnej roli, żeby móc moderować
tego typu opinie, żeby
wypowiedzieć się na jakiś temat i
powiedzieć na przykład, że to jest taki proces, to jest
inny proces, to jest interesujące i na
przykład przy następnej okazji sfotografujemy to lepiej bądź
przyłożymy się, żeby odnaleźć odpowiedź
na takie pytanie. Jest po prostu taki czysty,
żywy, nieobrobiony materiał, który później
jest omawiany na różnych, czasami szalonych
miejscach w internecie, i tworzą się w ten sposób
legendy i fantazje. Trudno powiedzieć,
czy coś takiego istnieje, ponieważ nie mamy praktycznie żadnych możliwości tego
sprawdzenia. Mamy jedynie tylko kilka zdjęć, podobnie jak na przykład te
rosyjskie zdjęcia z Łuny, które
pokazywały te szklane bąble, które sugerowały
istnienie szklanych kopuł, szklanych miast
gdzieś na Księżycu. I faktem jest, że gdyby takie szklane
kopuły istniały, ich twardość byłaby
porównywalna właśnie z twardością żelbetonu i
rzeczywiście by być takimi kapsułami, które chronią życie na
Księżycu, że w takich warunkach życie na Księżycu byłoby możliwe, bo
to byłyby takie mikroekologiczne systemy, które
pozwalałyby na podtrzymanie życia i osłonę
ludzi tam ewentualnie mieszkających przed różnymi
kosmicznymi niebezpieczeństwami, jak na przykład promieniowanie czy
uderzenia meteorytów i tak dalej. Księżyc nie ma
atmosfery, więc wszystko, co przelatuje z kosmosu
i trafia w Księżyc, nic nie stawia mu
żadnego oporu. Więc tego typu kopuły wydają się być
logiczne. Do czego mogłyby służyć wieże? Trudno wyczuć,
do czego mogłyby służyć. Rzeczywiście niektórzy mówią, że mają
rzeczywiście po kilka kilometrów. Richard Hoagland tworzył
wiele tego typu historii. Można je
raczej podpisać
do tych raczej legendarnych, że
zbyt dużo wagi przyłożył, ponieważ ja robiłem dokładnie te same
doświadczenia, które robił Hoagland i jemu podobni.
Zacząłem manipulować zdjęciami NASA, które
teoretycznie nie były obrobione, żeby sprawdzić, w jaki
sposób zachowuje się
światło, które tam gdzieś zostało zarejestrowane,
i co można z tego światła wydobyć. Czasami efekty są
niebywałe. Czasami na przykład jest
zrobione zdjęcie niemalże w kompletnych ciemnościach
i nagle okazuje się, że dzięki takim manipulacjom,
tym światłem zdjęć, okazuje się, że możemy dostrzec ludzi, możemy
nawet dostrzec rysy twarzy tych ludzi. Oczywiście nie mówię tu o
ludziach na Księżycu. Mówię tylko o tym, że
niekoniecznie Photoshop jest to tylko kwestia
zafałszowywania rzeczywistości. Photoshop jest
narzędziem, które potrafi wydobyć ze zdjęcia całą
masę informacji, wiele z nich jest ukrytych właśnie
w różnych warstwach tego zarejestrowanego światła.
Ściągając jedną warstwę, odkrywamy tą, która jest niewidoczna, bo jest
zasłonięta warstwą czegoś innego.
I dlatego ja, robiąc to samo doświadczenie, które
robił Hoagland, też zobaczyłem na tych
zdjęciach różny taki dziwny
rodzaj mgły czy oparu wręcz, który
sugeruje, że gdzieś światło musiało
się odbić, ażeby coś takiego zostawić.
Czyli być może rzeczywiście to jakaś starożytna ruina czegoś, co
zbudowane było ze szkła. Dziś już nie
funkcjonuje, ale ciągle ma właściwości
odbijania światła, w związku z czym rejestruje
się właśnie na takim zdjęciu. I teraz
w przypadku NASA z tymi wszystkimi sondami,
które latają dookoła Księżyca, i to nie tylko NASA, bo przecież i
Rosjanie mają swoje sondy, Japończycy, Hindusi,
nawet Chińczycy mają kilka sond dookoła Księżyca.
Ktoś mógłby skusić się, żeby to sfotografować.
Jakoś tych fotografii nie ma i też nikt w magiczny
sposób nie wypowiada się na ten temat. Dlatego wszystko pozostawiamy
domysłom. A ponieważ
istnienie tego typu wielokilometrowych wież czy szklanych
kopuł brzmi niesamowicie atrakcyjnie, żyje to w
ludzkiej wyobraźni i dlatego w tym momencie bardzo trudno jest
tą wyobraźnię oddzielić od rzeczywistości. Chciałoby się,
żeby takie ślady były, bo świadczyłoby to o tym, że
Księżyc był przez kogoś jeszcze używany i to dałoby
asumpt do
znalezienia odpowiedzi na wiele innych pytań. Tymczasem tak nie
jest. Te wszystkie agencje rządowe, na które my płacimy podatki,
w tym nam wcale nie pomagają. Dlatego zachowuję zdrowy
rozsądek. Dopóki nie będzie czegoś bardziej
konkretnego, dopóki taki jadeitowy królik nie
podjedzie do takiej wieży i nie popuka tym małym
młoteczkiem made in China w tą szklaną kopułkę,
to trudno jest mi przyjąć do wiadomości
istnienie tego typu struktur, tak niebywałych struktur,
które zmieniłyby kompletnie patrzenie
na to, w jaki sposób my jesteśmy na Ziemi,
w jaki sposób funkcjonuje świat i wszystkie te inne historie, z
którymi mamy problemy w wielu innych
audycjach, próbując znaleźć, skąd się wzięliśmy i po co
jesteśmy. Coś takiego by w tym szalenie pomogło,
gdyby potwierdzić raz na zawsze istnienie czegoś takiego.
A jak w ogóle oceniasz w trzech
słowach to, co robi
Hoagland?Mnie
osobiście trudno się wypowiadać na ten temat, dlatego, że
to, o czym on mówi, to są ogromne twierdzenia o
ogromnej wadze, za którymi w zasadzie nie idą
żadne konkretne dowody. Facet twierdzi, że coś tam
jest. Pokazuje kilka zdjęć, które są
kiepskiej jakości. Czy nie sądzisz, że to jest
troszeczkę bicie
piany? Jest.
Tak, jest to bicie piany, ale w
przypadku Hoaglanda ten człowiek
operuje w pewnym paradygmacie i budując swoje wnioski
ciągle używa całego dorobku
naukowego, jaki powstaje wokół tego wszystkiego. Myślę, że
sam nie będąc naukowcem, bo nie jest naukowcem,
można powiedzieć, że w zasadzie jest on literatem, jest pisarzem,
jest opowiadaczem historii.
Natomiast argumenty, których używa, są to argumenty, które
dostarcza mu nauka, dostarczają mu odkrycia,
jakich dokonuje się w przestrzeni kosmicznej. I to, co wydaje
się dla mnie przynajmniej cenne w tym, co on robi, to to,
że jest w stanie wyjść z tego
zamkniętego, ciasnego pudełka naszego myślenia, stanąć obok
i popatrzeć na problem z innej perspektywy. I to
powoduje, że nawet jeżeli coś brzmi
fantastycznie, otwiera pewne drzwi, otwiera pewne możliwości.
Niekoniecznie musimy się z tym do końca zgodzić,
ale przynajmniej daje możliwość, że coś
takiego może się tak naprawdę wydarzyć. Jest
taki ciąg wypadków, który może potwierdzić to, o czym on
mówi i opowiada. Dlatego ja go obserwuję od wielu lat i
właśnie cenię go najbardziej za jego błyskotliwość myślenia, za to,
że nigdy nie daje się uwięzić w jakimś
paradygmacie myślenia. I to, co jest jednocześnie
dla mnie super cenne to jest to, że nie boi
się... Numery totolotka
właśnie widzę na ekranie, że Hoagland nie boi
się postawić bardzo radykalnego
wniosku bądź teorii, bądź tezy. Nie boi się
tego. Nie boi się tego ośmieszenia, nie boi się tego, czego
wielu naukowców cierpnie skóra, gdyby
chcieli to zrobić publicznie, ponieważ wiedzą, że to
być może zakończy raz na zawsze ich karierę. On nie
jest zależny praktycznie od nikogo, od żadnej instytucji,
ani państwowej, ani naukowej, ani żadnej innej. Dlatego może
sobie pozwolić właśnie na tego typu radykalne opinie. I
jakkolwiek niektórzy nazywają to entertainment, że
jest to często robione w celach rozrywkowych, dla mnie
jego myślenie właśnie otwiera te często
zamknięte drzwi,
których się nigdy nie dostrzega.
Jak bodajże w „Hobbicie” próbowali
krasnoludkowie dotrzeć do tych
ukrytych drzwi. Rąbali kilofami, siekierami. Byli
silni, uparci, nie udawało im się to. Bilbo zmacał,
nie? A Bilbo zmacał kluczyk i okazało się, że jak
ktoś pogłówkuje, to i znajdzie, i poszuka i połączy
coś, co teoretycznie nie ma sensu.
Jeszcze jedno chciałem pytanie zadać.
Jest związane z dziwnym zachowaniem NASA,
bo z jednej strony zobacz, że Agencja
Kosmiczna Amerykańska
zachowuje się czasami dziwnie. To znaczy oni nie robią nic,
przynajmniej
w
działaniach na większą skalę,
które zapobiegłyby rozprzestrzenianiu się pewnych
informacji, które mogą być mitami, a nie
muszą. Weźmy pod uwagę chociażby te szklane
kopuły na Księżycu. Weźmy pod uwagę wieże na
Księżycu. Weźmy pod uwagę Black Knighta
i inne legendy, bo już nie będę wspominał o
tych obiektach widzianych przez astronautów. Krąży
mnóstwo legend, dziesiątki legend krążą o tym,
na co natrafiło NASA i tak naprawdę
wydaje się w ogóle nie zależeć na tym, żeby te legendy w jakikolwiek
sposób rozwiewać. Oni czasami wręcz
tak, jakby przyklaskiwali temu, że to się rozchodzi, że ludzie w coś wierzą.
To mnie strasznie zastanawia. Nie rozumiem tego,
gdzie tkwi w ogóle
sedno takiego zachowania, takiej polityki, która jest dość,
nie chcę użyć mocnych słów, ale
absurdalna, dlatego że instytucja naukowa
rozumiem, że nie chce się parać jakimiś tam
mitami, ale przecież mogłaby wydać jakieś oświadczenie. Co
prawda czasami są wydawane takie oświadczenia
w formie na przykład pytania, odpowiedzi. Można sobie tam znaleźć
odpowiedzi na przykład na to,
czy coś jest prawdziwe, czy nie,
ale oni nie idą w zasadzie o krok dalej.
Czasami się to ogranicza po prostu do powiedzenia: „Nie, to nie jest
prawda”. Polityka NASA zrodziła mnóstwo dziwnych
historii. Czy oni czasami nie chcą,
by prawda o pewnych wydarzeniach i
incydentach, celowo ukrywana,
rozpłynęła się w tym morzu różnego rodzaju
teorii? Tak, oczywiście. Ja mówiłem o tym na
samym początku. To samo jest z
9/11, to samo jest ze śmiercią Kennedy'ego. To samo jest z wieloma
innymi historiami, które przydarzyły się w historii Ameryki. A
teraz okazuje się, że świetnie to działa także i
w innych miejscach. Po prostu im więcej spekulacji, tym lepiej. Ciemniej jest
pod latarnią. Dzięki temu tworzy
się coś w rodzaju wentylu bezpieczeństwa. Nie ma
eskalacji problemu i można robić
swoje, bo tak naprawdę nam się wydaje, że jesteśmy w tym wszystkim
straszliwie ważni.Te miliardy szarych
ludzi, takich jak my tutaj wszyscy dookoła, że jesteśmy tak
strasznie ważni, że trzeba nam wszystko tłumaczyć, potwierdzać albo
zaprzeczać, a tak naprawdę to jesteśmy stadem. I
taki wentyl bezpieczeństwa, kiedy możemy sobie powstawiać na YouTubie różne
filmiki, pokrzyczeć i ponarzekać, że nie ma spójnej
historii albo coś gdzieś się rozmywa, albo coś nie
wiadomo, to jest tylko tym lepiej, bo to my żyjemy na swoim własnym
poziomie. Natomiast jestem pewien, że NASA doskonale wie, po co
to robi, dokąd zmierza i czego szuka. Natomiast te
informacje są odkrywane na zupełnie innym poziomie,
kompletnie poza nami. Nikt nas nie będzie się dzielił.
Może ujmę to tak: czy faraon dzielił się z
mieszkańcami starożytnego Egiptu, po
co budują kolejne świątynie czy
piramidy i tak dalej, czy inne tam historie? Jaki jest cel tego
wszystkiego? Nie za bardzo. Po prostu zaganiał ich do roboty
i jak mieli wątpliwości, to sobie mogli powyznawać,
stworzyć jakieś rytuały i legendy
czy inne tego typu historie.
Dzięki temu ludzie byli zadowoleni, bo ten wentyl
bezpieczeństwa działał, mogli sobie podyskutować, mieli poczucie przynajmniej
swobody dyskusji.
Oczywiście faraon mógł robić swoje. Zobaczmy
inny moment w historii, kiedy instytucja
zaczyna mówić ludziom, co jest prawdą, a co nie. Mam tu na myśli
świętą inkwizycję, bo w tym momencie nawiązujesz
wręcz do czegoś takiego, że taka instytucja jak NASA
by powiedziała: to jest prawda, a to jest
nieprawda. Tworzy się dokładnie ten sam
paradygmat stworzenia świętej inkwizycji.
I w tym momencie historia pokazuje, że taki system nie działa.
W żaden sposób nie działa, bo za każdym razem ktoś powie: „ale
oni nas kłamią, bo ja myślę inaczej” i nie ma siły, jak z
takimi ludźmi dyskutować. Święta inkwizycja paliła ich na
stosie. Potem okazało się, że to właściwie nie ma sensu, bo w
ogóle globalne ocieplenie tymi stosami w końcu wywołają,
jak tak będą dalej za pomocą stosów dyskutować. I dlatego
pozwala się nam dyskutować na temat wszystkiego,
używając każdego rodzaju argumentu, a jednocześnie w tym wszystkim nie
uczestnicząc, a być może także
sprytnie manipulując. Ja jestem przekonany, że wiele
filmików, które oglądamy na YouTubie, jest
autorstwa wprost z rozmaitych agencji, niekoniecznie
kosmicznych, ale takich różnych propagandowych,
które mają tylko dodawać oliwy do ognia tego zamieszania.
Dla mnie na przykład najlepszym filtrem, kiedy oglądamy taki
filmik, jest jego jakość. Kiedy widzimy, że coś
jest dość dobrze i sensownie skręcone,
ma bardzo ładnie poukładane po kolei różne sekwencje,
jest dobra opowieść i na dodatek pan z głębokim głosem
opowiada w tle, co oglądamy, to już to
samo w sobie pokazuje, że ktoś zainwestował dużo
czasu i pieniędzy, żeby coś takiego powstało.
Najczęściej dużo czasu i pieniędzy mają właśnie tego typu
instytucje, które dolewają oliwy do ognia, ponieważ
świetnie się to konsumuje. Tego typu
filmy przebijają wszystkie inne na YouTubie i
dlatego mają największą popularność i zdobywają sobie najwięcej
zwolenników, bo najbardziej gładko
opowiadają historie od Lemurian po różne
odkrycia z Apollo 20.
Dokładnie Chris, zaraz przejdziemy jeszcze do tego tematu,
pociągniemy go w nieco inną stronę. Za chwilę
będziemy mieli słuchacza na antenie kolejnego. Dobrze, sekundka.
Dawniej, kiedy chciano
zniechęcić ludzi do odwiedzania pewnych miejsc,
wymyślano niestworzone historie o potworach, o
monstrach czyhających w wodach, żeby
żeglarze się tam nie zapędzali. Czy nie
jest teraz tak z Księżycem, że puszcza się w obieg
historie niestworzone czasami
tylko po to, żeby ludzie nie zauważyli brutalnej
prawdy, która się spełni za jakiś czas
i pokaże nam, że walka o Księżyc
trwa w
sensie
całkowicie politycznym? Że Księżyc, wcale tam nic nie
ma, bo będą się tłuc o to, kto tam pierwszy
zainstaluje swoją bazę wojskową. Ale
o tym za chwilę. Chris, ile masz czasu jeszcze? Mamy właśnie
słuchacza na antenie. Halo, Radio Paranormalium, dobry wieczór.
Jesteśmy już na antenie.
Jesteśmy już na antenie, tak? Tak, jesteśmy na antenie.
Witam, pozdrawiam wszystkich. Ja chciałem
nawiązać do tego, co panowie w ostatnim czasie
mówicie i do tego, co
zgłaszał pierwszy słuchacz, tej pretensji związanej z
tym, że nie tworzycie jakiejś wspólnej
wizji, jednej teorii i tak dalej. Ja myślę,
że jest coś w tym jednak, że to jest jakaś
wspólna wizja, bo to, co dotyczy Księżyca,
to jest jeszcze jeden dowód na to, że nie
dotykamy jakiejś tajemnicy, mając
coraz więcej instrumentów do tego, żeby
rozpoznawać tajemnice. Coraz częściej się
przekonujemy, że odbijamy się od
ściany. Obojętnie czy to
dotyczy zakazanej archeologii,
tabliczek sumeryjskich, Doris Lessing czy
Księżyca, Marsa czy różnych innych rzeczy.
To wszystko razem tworzy taki obraz, że niby
wiemy coraz więcej, a tak naprawdę wiemy coraz
mniej. Wiemy, że
jest jakaś bariera, za którą już nie możemy przejść
jako zwykli ludzie, którzy
po prostuNie są w stanie przekroczyć pewnej
granicy. Ale wie pan, w tym też tkwi pewien paradoks ludzkiej
natury. Dawniej było trochę łatwiej,
dlatego że dawniej nie żyliśmy w
społeczeństwie informacyjnym
i jeżeli powstała na przykład książka o Sumerach, to ona
była ważna przez 150 lat. Jest taka
książka na przykład Józefa Wolskiego, z której wiele osób nadal uczy
się historii starożytnej. Ja też
się uczyłem z tej książki. No widzi pan.
Dawniej było nam trochę łatwiej, bardziej wierzyliśmy w
autorytety. Natomiast dzisiaj tych informacji pojawia się
mnóstwo, z takim natężeniem, że nie każdy jest w stanie za tym
nadążyć. I napisanie spójnej historii na przykład
Księżyca wymagałoby
pewnego wysiłku, ale też doprowadziłoby do sytuacji, kiedy ludzie by zaczęli
pytać: „A, napisała to NASA, to
pewnie to jest nieprawda, bo coś ukrywają”. Doszliśmy do
paranoicznej sytuacji w punkcie naszego
rozwoju.
Nawet jeżeli ktoś będzie mówił prawdę, to ludzie mogą mu nie uwierzyć.
Jak była audycja o filmach jakiś czas temu,
to mówiliśmy o filmie „Koniec cywilizacji”. Stuhr grał,
Janda. Fajny film, polecam.
Pamiętam. Na szybko opowiem tym, którzy
nie kojarzą go, że chodziło tam o to, że była
wojna atomowa i pewna grupa ludzi przeżyła. I żeby tych
ludzi zebrać, to Stuhr i koledzy wymyślili historię o
arce kosmicznej, która przyjedzie i ich zabierze. A
chodziło im tylko o to, żeby tych ludzi zebrać.
Zebrali ich w wielkim bunkrze,
ale nie potrafili im wytłumaczyć, że to jest
bajka, że żadna arka nie przyjedzie, nie
przybędzie. I tam jest taka pamiętna scena, w której pewien
chłopak mówi: „Skoro oni mówią, że ta arka nie
przyleci, to na pewno przyleci”. I my jesteśmy w takim
samym punkcie dziejów.
Bardzo jest trafne to, co pan mówi. Przepraszam, że się wtrąciłem
i proszę o kontynuację.
Chodzi po prostu o to, że powstaje taki
ideowy i myślowy bałagan, w którym
tak naprawdę nic nie wiadomo. Nie wiadomo,
kto jest tym, który ma rację. A może
nikt nie ma racji? A może wszyscy mają rację
częściowo? To
powoduje, że wszyscy są
zdezorientowani i większość osób,
które znam osobiście, poważnych, nie chce się
w ogóle takimi rzeczami interesować,
czytać cokolwiek na ten temat, bo uważa, że ten
temat jest po prostu całkowicie skompromitowany. Bo tam nie
ma żadnej myśli, której nie można byłoby
zakwestionować w jakiś sposób i ośmieszyć.
Ja jestem w gronie licznym takich ludzi, którzy
poszukują, czytają dużo i tak dalej. Jestem jedynym, który ma odwagę
przyznać, że się interesuje takimi tematami.
A kiedy próbuję rozmawiać na ten temat, dyskutować,
to u większości z nich pojawia się
uśmieszek wyższości i jestem
traktowany jak trochę taki nieszkodliwy wariat.
Niech się pan nie przejmuje
filistrami tak zwanymi. Ja nie
mam do nich pretensji, bo
ja wiem, że to właśnie o to chodziło, żeby do
takiej sytuacji doprowadzić. Ja to rozumiem. Rozumiem ten
mechanizm. Wie pan, ich horyzonty myślowe
rozpościerają się ewentualnie od TVN po
Kijowskiego i tego, co
jest akurat modne. Nigdy nie będą tacy ludzie
ruszać tematów, które wykraczają poza pewien
schemat myślenia przyjęty w ich grupie. Mnie to też
osobiście drażni, nawet szczerze mówiąc dla mnie jest to
obrzydliwe. Ja staram się unikać takich ludzi.
Nazywam ich filistrami, co jest może trochę przestarzałym i
może nie do końca pasującym terminem,
ale według mnie dość dobrze opisuje ich
stadium umysłowe.
Dobrze,
że ma pan odwagę poszukiwać takich rzeczy, bo o to chodzi.
Grubą rybę można złowić tylko tam, gdzie nikt nie łowił do
tej pory, jak mówią niektórzy.
Oni
się mnie pytają: „Po co ci ta wiedza? Co ci to
da?” A ja po prostu mówię: „Bo ja chcę wiedzieć”. Ja wiem, że ja
świata nie zbawię, że ja nic z tym
pewnie nie zrobię, ale chcę wiedzieć, jaka jest
prawda. I dlatego czytam tych Sicino,
słucham was ciągle
namiętnie. Bo chcę wiedzieć.
To jest dla mnie ważne. Po prostu i tyle.
Co więcej nam
pozostaje w dzisiejszych czasach niż zadawanie pytań? Czy mamy
się ślepo poddać temu, co nam dyktuje system?
Czy możemy zadawać jakieś pytania? To jest
chyba jedna z niewielu
rzeczy, które jeszcze nam pozostały. Stłoczeni
w różnego rodzaju systemy nie możemy czasami się
wyrwać. Nikt nie może nam zakładać
knebla na mózg, na zadawanie
pewnych pytań, na kwestionowanie pewnych rzeczy. Oczywiście w dopuszczalnych
granicach, bo jak pan powiedział na początku,
panuje straszny chaos. Wielu ludzi próbuje ten chaos wykorzystać. Mnie
to strasznie wkurza. W dodatku jeszcze każdy dzisiaj
może dodać trzy słowa od siebie. Dzisiaj mamy
taką sytuację, że jest 10 000 ekspertów.
Każdy może wypowiedzieć własne zdanie, nawet jak się totalnie
na czymś nie zna.
Teoretycznie
ekspertem może być każdy człowiek ogarniający
tworzenie filmików na YouTubie. Niestety i tak jest.
Dlatego my mamy określoną
grupę słuchaczy na YouTubie.
Ta liczba nie idzie w setki tysięcy. Byle
sierściuch gadający o grach
komputerowych czy szydełkowaniu na
drutach ma więcej
odsłon czasami. Czasami największe łajno ma więcej odsłon
niż my. Ale mam czasami taką satysfakcję,
że to jest elitarne grono osób,
które nas słucha i
to chyba jest dobre, bo poruszamy
zbyt trudne tematy czasami dla mas.
Nie było mnie w tym momencie, kiedy padło to
oskarżenie o to, że nie ma barwnych historii. My byśmy
mogli te barwne historie opowiadać. Tylko jaki byłby tego
sens, kiedy my chcemy wyciągnąć wnioski
z tego wszystkiego? To tak, jak zrobiliśmy kiedyś z Chrisem debatę
chyba o tych OPAR tak zwanych. Tam w
zasadzie wyszło na to, że nic z tego nie jest
prawdziwe, a to jest nadal jeden z najpopularniejszych
tematów w internecie. Wielu ludzi
mogło poczuć się zawiedzionymi, ale
staraliśmy się powiedzieć prawdę. No
tak. Tego się należy trzymać.
Dziękujemy panu za telefon. A tutaj
ślicznie na czacie Radia Paranormalium-
Mała prywata. Pytanie do pana
Chrisa. Ja kiedyś do niego napisałem,
może po prostu umknęła mu ta prośba o
jakikolwiek materiał dotyczący
kręgów tych, które znajdują się w Afryce, jeżeli w ogóle
takowe są, bo to mnie bardzo interesuje. Bardzo
bym chciał coś przeczytać na ten temat, więc jeżeli pan zna,
to proszę mi podesłać linka na Facebooku
po prostu. To musi pan napisać do Radia
Paranormalium prywatną wiadomość, bo my tutaj nie jesteśmy w stanie
na podstawie numeru telefonu. Tak, bo pamiętam, że
pan Chris kilka razy mówił o tym. To bardzo ciekawe. Jak
pan napisze do Chrisa jeszcze raz, to na pewno odpisze, co nie?
Ja przy okazji tutaj dodam: ja jestem
zakręcony w różne rzeczy. Jak wiecie, też
jestem zakręcony w sytuacjach takich, kiedy
depresja bierze górę i nic się nie chce robić i nic się nie za bardzo nie
chce czytać. Trzeba się użerać z życiem, zwłaszcza zimą
i nie zawsze mam okazję,
możliwość odpowiedzieć na wszystkie pytania, które dostaję. Za wszystkie
jestem bardzo wdzięczny i wszystkie traktuję bardzo poważnie. To się cieszę w ogóle,
że to, co opowiadam, czy to, co
sobie wypisuję na tej Nowej Atlantydzie w jakiś sposób trafia
do ludzi i chcą o tym rozmawiać, co
pokazuje, że i pan, i ja, i my wszyscy tutaj dookoła
ciągle zadajemy sobie te pytania i szukamy czegoś jeszcze w życiu oprócz
tego, co wiemy.
Chcemy od tego wszystkiego troszkę więcej. I nie
zawsze mam możliwość natychmiastowego odpowiedzenia. Jak powiedziałem,
jestem uwikłany w parę różnych historii i czasami życie mi się
zakręca tak, że przez jakiś czas nie jestem w stanie w
ogóle nic zrobić dookoła ani wysłać żadnej
informacji, czy odpowiedzieć na pytanie, które zostaje mi wysłane. A
ponieważ e-maili przychodzi czasami
sporo, po kilku dniach po prostu ciężko się już jest
dokopać. Życie pędzi dalej i dlatego tak to wychodzi.
Natomiast jeśli chodzi o te kręgi kamienne w południowej Afryce,
oczywiście Tellinger, mam jego wszystkie książki na ten temat, ale sprawa
utknęła w martwym punkcie. Cieszę się, że pan o tym mówi, bo
może to jest dobra okazja, żeby jeszcze raz wrócić i odświeżyć tą całą
sytuację. Dziękuję bardzo. Fajnie. Dziękuję.
Pozdrawiam pana jeszcze raz. Życzę dobrej nocy. Pozdrawiam
również. W międzyczasie Larsen na czacie Radia
Paranormalium poczynił całkiem już nowe spostrzeżenie, że
internet to największy, najbardziej rewolucyjny wynalazek
zaraz po komputerze naszych czasów, a jednocześnie
jest największym generatorem śmieci i różnego
rodzaju bzdur. Tak niestety jest. Mówił o tym
Lem. Kiedyś nawet byłem zły na
redaktora Rymuszkę, który też jest bardzo
sceptyczny wobec internetu. Mówię mu:
„Jak ty dzisiaj chcesz w ogóle funkcjonować bez
internetu?” On mówi: „Internet to jest bagno”.
I okazuje się, że ma rację. Powiedział to parę lat temu, kiedy jeszcze
te śmieci nie były tak widoczne. Natomiast teraz
internet stał się niestety śmietniskiem totalnym.
Ale wracamy do Księżyca. Marku,
Hoagland mówił o dziwnych szklanych
strukturach na powierzchni Księżyca. Do ciebie mam pytanie,
czy w ogóle budowanie czegoś na
Księżycu, na jego powierzchni, szczególnie z takich
mało wytrzymałych materiałów, ma sens?
Wiemy, że to chyba nie jest najlepszy pomysł.
Czy twoim zdaniem w ogóle budowanie baz na
Księżycu, bo to taka skocznia, najpierw cię zapytałem o te
rzekomo kosmiczne struktury ze szkła, ale chcę cię też
zapytać o plany budowania baz na Księżycu. Czy to ma w
ogóle sens? Czy ta powierzchnia
srebrnego globu jest bezpieczna?
To jest pytanie do mnie, tak?
Tak. Okej.
Szklane kopuły na
Księżycu.Jeżeli
brać to dosłownie, to
taki materiał jak szkło nie
jest dobry pomysł. Oczywiście
te obiekty, które są widoczne na zdjęciach przypominają
szkło, bo są gładkie, odbijają
światło dobrze i to może przypominać właśnie taki
materiał. Ale niekoniecznie to musi być szkło.
Może to być jakiś zupełnie inny
trwały materiał. Oczywiście
zakładając, że te obiekty
faktycznie tam są w sposób
fizyczny na powierzchni.
Także jak już są,
to zakładałbym, że to jest jakiś materiał naprawdę wytrzymały
i to nie ma nic wspólnego z naszym
ziemskim szkłem. Może to być jakiś
materiał supertrwały, który też jest przezroczysty, ale
ma znacznie większą trwałość, większą wytrzymałość niż
szkło. A jeżeli chodzi o
budowanie przez nas baz na Księżycu,
to są poważne plany właśnie związane z tym.
NASA między innymi ma takie plany.
Krótko po 2020 roku już na
powierzchni Księżyca ma z powrotem stanąć człowiek,
ale już w przyszłym roku ma być też wyprawa
na Księżyc przez SpaceX.
Mają być wysłani dwaj
astronauci. Tak naprawdę mają to być
turyści kosmiczni, którzy
okrążą Księżyc i powrócą bezpiecznie na Ziemię. Więc
jak najbardziej Księżyc staje się bardzo
ciekawym celem pod wieloma względami.
I pod względem turystycznym, i też pod względem takim,
jeżeli chodzi o pozyskiwanie różnych zasobów,
różnych pierwiastków. Więc na pewno na Księżyc
niedługo wrócimy, jestem o tym przekonany.
Chyba że coś się wydarzy bardzo dramatycznego. Ale czy
twoim zdaniem budowanie tam na
powierzchni jakichś struktur, które mogą zostać łatwo
uszkodzone przez spadający z nieba kamień,
ma sens? Czy nie lepiej schować się w tej przysłowiowej
księżycowej dziurze?
Myślę, że kamienie tak często tam nie
spadają. To jest taka sama częstotliwość jak na
Ziemi, a więc pod tym względem bym się tutaj
nie obawiał o
taką bazę, że uderzy w nią meteor.
To jest małe prawdopodobieństwo, podobnie jak po
prostu na Ziemi. Nie bierzemy
tego pod uwagę, budując jakieś ogromne konstrukcje.
Więc na Księżycu jest podobnie.
Choć z pewnych względów
może być trochę niebezpieczniej, bo
jednak Księżyc nie ma atmosfery, więc
prawdopodobieństwo uderzenia jakiegoś niewielkiego
szczątka jest większe niż na Ziemi.
Ale tak jak mówię, są różne pomysły.
I są pomysły na bazy takie właśnie na powierzchni.
Widziałem też, że chyba ESO
też zaproponowało właśnie taką
bazę, którą wspomniał Chris, że
właśnie
po prostu jakieś specjalne pomieszczenia będą
przykryte warstwą regolitu, a więc
tych skał księżycowych. I to też jest jakiś
pomysł. Nie wiem, czy ktoś z was widział ostatnio
taki film paradokumentalny na temat wyprawy na
Marsa. Tam też
stałą bazę założono właśnie w
jednej z jaskiń marsjańskich. To są
dobre miejsca. To są bardzo dobre miejsca na
bazy księżycowe, ale
oczywiście nie będzie
to takie łatwe. Na początku na pewno będą bazy na powierzchni,
takie przyczółki, ale z czasem kto wie.
W tych jaskiniach, które są odkryte,
będzie można założyć nieco bezpieczniejsze
bazy. Ale po co? Po to
chociażby, żeby wydobywać różnego rodzaju
pierwiastki. Ale też łączy się te bazy księżycowe z
eksploracją dalszych rejonów Układu
Słonecznego. Znacznie łatwiej będzie
wysłać misję
z Księżyca niż z Ziemi. Znacznie
łatwiej i taniej, więc to oficjalnie też się
bierze jako jeden z czynników
zakładania baz na Księżycu. Po prostu łatwiejsza eksploracja
kosmosu Układu
Słonecznego. Względy naukowe,
jeżeli chodzi o astronomię, też są brane pod uwagę, bo
obserwacje kosmosu z powierzchni Księżyca także
są znacznie łatwiejsze niż z powierzchni Ziemi, a
więc w odległej przyszłości także
teleskopy będą budowane na powierzchni
Księżyca. Oczywiście w jakim
kierunku to się wszystko
potoczy, to trudno powiedzieć. Różne są względy
ekonomiczne i naukowe. Co
przeważy? Trudno w tym momencie
powiedzieć.Mam
osobistą nadzieję, że jednak nauka
będzie bardzo ważnym aspektem na powierzchni Księżyca
i wykorzystamy
te przyczółki, te bazy przede
wszystkim pod względem naukowym. Jednak
taka naturalna chęć człowieka
zawładnięcia różnymi zasobami na pewno
będzie tutaj odgrywać dużą rolę i nie
ukrywajmy, część z tych prywatnych firm,
to jest ich główny cel, aby także zasoby naturalne
Księżyca podjąć. Czy
wyprawy na Księżyc przez długi czas nie były
uskuteczniane z tego powodu, że się to nie
opłacało? Czy po prostu obawiano
się tego, że to miejsce jest przez kogoś zajęte?
I czy jest to naprawdę dobra miejscówka,
mówiąc kolokwialnie, na założenie sobie
bazy? Czy nie jest to czasami miejsce zbyt niestabilne?
A może tak naprawdę wszystkie
mocarstwa zdolne do wysłania
człowieka na Księżyc czekają tylko na moment,
kiedy będzie się tam opłacało postawić
instalację wojskową? To pytanie kieruję do Chrisa. Czy twoim
zdaniem fakt długiej
nieobecności ludzi na Księżycu świadczy o tym, że po
prostu nie opłaca się latać? Czy wynika z tego
strachu, że tam jednak ktoś jest i nie pozwala?
Księżyc przede wszystkim, i to Marek wspominał tu wielokrotnie,
jest miejscem bardzo niestabilnym. Nie ma atmosfery, ma
problemy z grawitacją. Są miejsca, gdzie grawitacja jest bardzo silna,
są miejsca, gdzie praktycznie ona nie istnieje.
Podróżowanie tuż nad powierzchnią
Księżyca przypomina podróżowanie po polu minowym.
Dlatego tak trudno jest znaleźć na przykład właściwe miejsce
po to, żeby wylądować. Jest to wbrew pozorom bardzo ważny
element każdej wyprawy na Księżyc. Znaleźć odpowiednie miejsce, które
pozwoli wylądować bezpiecznie na powierzchni Księżyca.
Księżyc jest bardzo atrakcyjny ze
względu na ten depozyt, który posiada w postaci
najrozmaitszych minerałów. O tym, o czym wspominałem
wcześniej, H3, czyli izotop
helu-3, praktycznie nieistniejący na
Ziemi ze względu na naszą
strefę pola magnetycznego,
która cały ten izotop wyrzuca gdzieś
dalej w kosmos, nie dopuszcza do naszej planety. Natomiast ponieważ
atmosfery nie ma na Księżycu, przez miliardy lat
odłożyło się tam olbrzymie ilości tego helu. Helu-3.
Tu przy okazji dodam, że on powstaje w wyniku właśnie tej fuzji
atomowej, na podstawie której funkcjonuje Słońce, jest efektem
ubocznym i w postaci tego słonecznego wiatru
rozprzestrzeniany jest po całej przestrzeni
kosmicznej. Dlatego może się on odłożyć na
Księżycu, a na Ziemi wcale. Praktycznie nie ma takiej
możliwości. I z tego
powodu Księżyc jest atrakcyjny. Ma tytan, ma wiele innych
bardzo rzadkich metali. Między innymi mówiąc o
zainteresowaniu Chińczyków, Chińczycy na przykład wstrzymali
jakikolwiek eksport tytanu czy
molibdenu. Nikt nie może od Chińczyków kupić. Nie ma takiej
ceny, mimo że posiadają kopalnie tego typu
rzadkich metali na swoim terenie. Z tego względu,
że to są metale przyszłości. Dzięki nim można stworzyć pojazdy
kosmiczne, można stworzyć konstrukcje olbrzymiej
wytrzymałości, ale tego metalu jest na świecie
bardzo mało. Natomiast jest go mnóstwo
na Księżycu. Podobnie na Księżycu jest również
mnóstwo rtęci, która również jest rzadka na
Ziemi. Z tego względu właśnie Księżyc wygląda atrakcyjnie jako
miejsce do wydobywania czegoś.
Nie muszą to robić ludzie. Niepotrzebna jest obecność ludzka, wystarczą
roboty. I wszystko wskazuje na to, że to właśnie
roboty będą dokonywać tej eksploracji Księżyca.
Będą wydobywać wszystko to, co jest z niego cenne. Natomiast wydaje
się, że rację miał von Braun, mówiąc, że
o wiele ważniejszy od Księżyca jest Mars. Mars jest planetą, jest stabilny.
Na Marsie można zbudować zaawansowaną bazę
kosmiczną, która pozwoli na dalszą eksplorację
naszego Układu Słonecznego przynajmniej, bądź nawet na
stworzenie Ziemi 2.0, czyli
zapasowej Ziemi, która ewentualnie w przyszłości nada się do zamieszkania,
jeżeli my będziemy mieli kłopoty z globalnym ociepleniem, z
nadmiarem mrozkości czy kto wie, z czym
jeszcze. Mars może być taką
rezerwą. Dlatego Księżyc ciągle jest takim
pytaniem otwartym. Z pewnością
ostatnio zyskał o wiele większe zainteresowanie, ale jest to
zainteresowanie komercyjne. Ze względu na to, że
bardzo trudno jest go eksplorować, będzie to
wykorzystywała bardzo ograniczona liczba
korporacji. I to w zasadzie
zamyka wszelki dostęp do informacji i wiedzy na
temat tego, co tak naprawdę istnieje na Księżycu i
jak on rzeczywiście wygląda i czy coś jest w tym,
że ktoś mówi o tym, że są tam szklane budowle, szklane
kopuły bądź ślady po pozaziemskiej cywilizacji.
Chris, takie jeszcze ostatnie pytanie, czy twoim
zdaniem przyszłość Księżyca nie
rysuje się w
takich militarnych barwach? Bo drugiej Ziemi tam chyba nie będzie.
Ludzie tam chyba mieszkać nie będą, dlatego, że chyba lepiej się opłaca
terraformować albo przynajmniej usprawnić
życie w pewnych miejscach naszej planety,
niż wysyłać ludzi aż tam daleko na srebrny glob.
Czy czasami nie dojdzie za jakiś czas do sytuacji, kiedy
dowiemy się, że ktośByć może ta
uciekająca cywilizacja zbudowała sobie już na Księżycu
bazę w nie całkiem pokojowych zamiarach.
Jeżeli popatrzeć w realny
sposób na scenariusz, co się może wydarzyć, to
bym porównał to do tego, co się wydarzyło z Antarktydą. Tak naprawdę
Antarktyda, da się na niej mieszkać, jest zbyt zimno,
zbyt dużo lodu. Praktycznie nie ma szans,
żeby podtrzymać jakiekolwiek życie. Przez długi
czas nikt się nią za bardzo nie interesował,
aż do momentu, kiedy główne mocarstwa światowe rzeczywiście się
nią zainteresowały i błyskawicznie podzieliły ją między siebie.
Dziś mamy kawałek lodu, który generalnie wygląda na
bezużyteczny, nie
jest
dostępny dla przeciętnego śmiertelnika w taki
sposób, jaki każdy by sobie życzył.
Dlatego myślę, że to jest scenariusz, który
czeka Księżyc, że wszyscy zainteresowani szybko
dogadają się ze sobą, jak ten Księżyc podzielić.
Jeżeli ktoś sobie przypomina
historie, jakie związane były z Księżycem w kwestii polityki, to
zdaje się, że w 1979 roku bodajże
w ONZ podpisano układ księżycowy, który mówił
o tym, że wszyscy sygnatariusze tego układu
księżycowego, żaden z nich nie
będzie starał się przejąć Księżyca dla siebie, będzie dzielił się nim z
całą resztą. Cokolwiek odkryje, podzieli się z całą resztą
świata. Mnóstwo państw podpisało, takie jak
Burkina Faso, Honduras i inne potęgi światowe,
kosmiczne, a nie podpisało tego zaledwie kilka
krajów, takich jak Stany Zjednoczone,
Rosja, Chiny, Indie i
Japonia. To pokazuje, jak wygląda układ sił
w kosmosie, o co mniej więcej chodzi. Odkrywa to zupełnie karty.
Ci panowie, którzy mają realny wpływ na to, co się dzieje
z eksploracją przestrzeni kosmicznej, mają swój własny
plan na ten temat i dlatego według mnie realnie to
wygląda tak, że Księżyc zostanie podzielony na strefy
wpływów i będzie dokładnie to samo co z Antarktydą. Na
Antarktydzie nie mamy granic państwowych, mamy tylko
granice strefy wpływów. To jest część angielska,
to jest część amerykańska, to jest część
rosyjska. Tak samo zostanie podzielony Księżyc.
Każdy inny kraj będzie się musiał z tym pogodzić, ponieważ nic nie może
zrobić, nie może nagle wysłać swojej
rakiety kosmicznej na przykład gdzieś spod Radawy, żeby doleciała
sobie na Księżyc i założyć tam kolonię czy uprawiać
kapustę sobie na Księżycu. Dlatego myślę,
że to wszystko w szponach
korporacji, które są
ponadnarodowe i
więcej strefy wpływów zostaną podzielone jak na
Antarktydzie. Dzięki.
Marku, czy twoim zdaniem
militarna przyszłość Księżyca nie jest czasami
dominującą wizją?
Mam nadzieję, że nie.
Że jednak tutaj
naukowcy
będą mieć znaczące zdanie.
Być może jest to naiwne z mojej strony,
ale to wynika z mojego
światopoglądu
odnośnie wojska
i militariów. Jak
pokazuje historia, wszystko, co
związane z jakimiś konfliktami, z wojskiem
wpływa na rozwój technologii różnego rodzaju.
Być może jest to
powiązane i nie da się tego
rozdzielić, a więc
eksploracji Księżyca pod
względem
militarnym też częściowo.
Mam ukrytą nadzieję jednak,
że nauka też będzie miała tutaj
dużo do czynienia i świat naukowy,
jeżeli chodzi o eksplorację Księżyca,
będzie miał dużo do powiedzenia. To jest moja
nadzieja. Co z tego będzie tak naprawdę do
końca nie wiemy. Być może, tak jak wspomniał Chris,
już wszelkie karty zostały rozdane i
Księżyc już dawno jest podzielony,
a dowiemy się o tym już całkiem po fakcie.
Czas pokaże,
jak to będzie z tym Księżycem.
Dzięki. Jeszcze chciałbym dodać tylko na
koniec jeszcze raz, bo ja uparcie wracam do tego
helu-3. Państwo czy kraj, czy strefa
wpływów, korporacja, która pierwsza zacznie wydobycie tego
helu i znajdzie sposób na sprowadzanie go na Ziemię,
będzie miało decydujący głos we wszystkich sprawach
każdej wagi, jakie się rozgrywają na Ziemi.
Nie wiem, czy zmieni to układ sił, być może będzie reprezentować ten sam
układ sił, który działa w tej chwili, ale
to będzie czynnikiem decydującym i nie będzie ważne,
czy jest baza wojskowa na Księżycu, czy nie, dlatego że
już w tej chwili przestrzeń kosmiczna jest zmilitaryzowana. Jest
mnóstwo satelit wojskowych uzbrojonych w najrozmaitsze
egzotyczne rodzaje broni. To wszystko jest
ruchome, można tym sterować, w związku z czym nie jest potrzebna
nowa linia Maginota na Księżycu. Nie trzeba nic
tam budować, żeby bronić interesu. Wystarczy tylko
kilka dobrze uzbrojonych sputników, które będą kontrolować
przestrzeń nad tym wszystkim pomiędzy Ziemią a Księżycem.
I to wystarczy. Natomiast kto będzie kontrolował te złoża, będzie kontrolował
resztę świata, ponieważ dotyczą
one energii, a energia to jest być albo nie
być naszej cywilizacji, która jej potrzebuje ogromne ilości. I w
momencie, kiedy nastąpi zachwianie jakieś energetyczne na Ziemi,
cofamy się błyskawicznie do epoki kamienia łupanego i na
nic nam te wszystkie nasze smartfony ani komputerki, ani inne
wszystkie wynalazki. Potrzebujemy energii. Tej
energii jest w bród na Księżycu. Dlatego powtarzam jeszcze raz uparcie:
kto będzie ją miał, ten będzie decydował o wszystkim i rozdawał
wszystkie możliwe karty odkryte zupełnie, bo i tak nikt
nic w tym nie zmieni. To tyle chciałem tylko
dodać. Reasumując, ci, którzy te karty rozdają,
zapewne znają prawdę o tym, czy ktoś na tym Księżycu jest,
czy tego kogoś się obawiać, czy tam ktoś
wysyła tutaj na Ziemię jakieś swoje latające talerze.
To by było tyle w dzisiejszym temacie. Jeszcze nie
tyle. Jeszcze mamy słuchacza, kolejnego słuchacza, pana
Mariusza. Dobry wieczór, panie Mariuszu. Jesteśmy na antenie.
To można mówić? Oczywiście.
Dobrze. To ja tylko chciałem tu powiedzieć, zakładając,
że wszystkie te fakty, które panowie poruszacie
o Księżycu, są prawdą,
to wydaje mi się, że Księżyc jest po prostu,
jeden z panów wcześniej mówił, całkowicie podzielony, czyli jest tam grupa
najbogatszych ludzi na świecie. Mają tyle pieniążków, że sobie to
już tam ładnie podzielili i nawet można wziąć pod
uwagę, ja pracuję w jednej z firm, gdzie robię
tam pewne rzeczy robimy dla samochodów i
sobie myślę przez pryzmat, że my tu robimy takie
prymitywne rzeczy dla odbiorcy
prymitywnego, a gdzieś tam są fabryki, które produkują
wysoką technologię, tą prawdziwą, która jest w stanie na przykład latać na
taki sobie Księżyc. Ale to tylko zakładając, że te
fakty, o których oficjalnie się mówi, są prawdą. Ja nie do końca w
to wierzę i generalnie wydaje mi się, że kiedy będę dziadkiem,
to o lotach na Księżyc, o zdobywaniu Księżyca czy Marsa, o
podboju, pobieraniu surowców
będzie się w ten sam sposób mówiło, co teraz.
To jest moje zdanie. Natomiast mam do panów takie pytanie,
które nurtuje mnie i w zasadzie nie otrzymałem na nie
nigdzie, z żadnego źródła odpowiedzi. Otóż mówi się, że Księżyc,
my widzimy tą jedną stronę Księżyca, ale że on się rzekomo obraca w
stosunku jeden do jeden na Ziemi i tak
dalej. Ja nie wierzę, że on się obraca jakkolwiek.
Chciałbym poznać pana zdanie. Na to pytanie odpowiedział Marek już na samym
początku, około godziny dziewiętnastej. Nie słyszałem, bo
akurat byłem telefonem zajęty. To było jakieś
czterdzieści minut naszej audycji. Tak że jakby pan
sobie odsłuchiwał, to proszę gdzieś tak
od czterdziestej minuty posłuchać, bo tam mówimy o tej
niejasnej stronie Księżyca
i tak dalej. Tak że on tam wszystko w miarę
dokładnie wyjaśnił. Na pewno do
tego wrócę, bo jutro będzie pewnie nowa audycja
udostępniona. Natomiast nie chodzi mi o samą ciemną stronę księżyca, tylko
chodzi o fakt, że on rzekomo się obraca,
czego my oczywiście nie widzimy. W mojej ocenie to jest w ogóle
niemożliwe obracanie się tak inteligentne w stosunku jeden do
jednego. Szkoda, że nie słyszałem tej części.
Marek o tym mówił. Nie wiem, Marku, rzucisz parę
zdań tutaj teraz? Tak. Nie oczekuję tutaj odpowiedzi.
Natomiast myślę, że to jest jedno z
fundamentalnych pytań, które jeśli
znaleźlibyśmy faktyczną
odpowiedź- Jedno z naszych pierwszych pytań, jak to
wszystko działa, że to zostało tak genialnie ustawione,
że się obraca i na wszystko pozwala. Tak że
nie wiem. Nie będziemy teraz powtarzać. Proszę, żeby pan
sprawdził po prostu kwestię ruchu synchronicznego. O to
chodzi. Właśnie Księżyc względem
Ziemi jest właśnie w takim ruchu
synchronicznym i stąd się bierze to zjawisko
właśnie, że widzimy tylko jedną stronę
Księżyca. Ruch synchroniczny. Proszę na ten temat
poczytać. Poczytam
na pewno. A proszę mi powiedzieć, czy zna pan jakiegoś innego satelitę,
który w tym samym ruchu synchronicznym porusza się w
stosunku do swojego obiektu,
Księżyc do Ziemi? Znacie panowie jakiś inny tego
typu? Ja myślę, że Charon
dookoła Plutona. Jest to prawie że
podobny układ. Charon ma połowę masy,
wielkości Plutona, czyli jest
w porównaniu proporcjonalnie większy niż nasz
Księżyc do Ziemi. Ziemia to jest, Księżyc jest trzy
przecinek sześćdziesiąt sześć wielkości Ziemi. Ziemia jest większa
od niego tyle razy. Natomiast Charon jest o połowę
mniejszy tylko od Plutona. Krąży dookoła Plutona w ten sam sposób jak
Księżyc dookoła Ziemi. Tak że to następna ciekawa historia. Zwłaszcza
że Pluton posiada własny jakby mini
układ planetarny. Bardzo zresztą
dziwny i ciekawy, co wykazał ten ostatni przelot sondy
właśnie wylatującej z Układu Słonecznego i obserwującej Plutona
i to, co się wokół niego dzieje. Ja sobie zbieram to,
co panowie tutaj mówicie i być może do tego
tematu wrócę, bo tak jak mówię, dla mnie jest to
fundamentalne pytanie, jeżeli to nie jest ściema, a na chwilę obecną
dla mnie jest to totalna ściema, jeżeli chodzi o takie wytłumaczenie. Ale nie
mówię, że to panowie reprezentujecie jakiś
zasób wiedzy, poziom wiedzy i tak dalej. Natomiast w mojej ocenie
ściema jest ze strony naukowców tłumaczących właśnie w ten
sposób, ale tak jak mówię, z tym ruchem synchronicznym ja tego nie badałem, więc
sobie
pogadam i jeśli będę miał wątpliwości, do panów się zwrócę, bo do
was akurat mam zaufanie.A
jeszcze mam pytanie,
bo tutaj mówicie panowie jeden punkt, drugi, trzeci. Gdzie można
znaleźć punkty, które będą w debacie poruszane? Bo jestem na
waszej stronie i mając wasze punkty można by było...
Znaczyć je? Chciałbym po prostu mieć
taką listę punktów, które będą omawiane, bo wtedy
łatwiej jest na czymś się czegokolwiek znać. Przy
każdej debacie jest, ale to zależy też od naszej wyobraźni i
czasami sobie tak skakamy. Ale to, o czym panu mówiłem, że w tej
40 minucie jest, to na pewno będzie. Także
dziękujemy. Zaraz odpowiemy na pana pierwsze pytanie.
Jasne. Do zobaczenia. Pozdrawiamy. Do
usłyszenia. Również. Jeżeli chodzi o Charona Chris,
to powiem ci, że kiedyś był taki zakład pogrzebowy w Częstochowie.
Charon. W Katowicach też
jest. Też jest? To może ten sam.
No nie wiem czy ten sam, ale też się nazywa Charon i jest w
mojej dzielnicy. O kurde, jaki zbieg
okoliczności. A Chris, a powiedz mi, czemu ty tak z tej Radawy
śmieszkujesz sobie?
Nie słyszę cię.
Ja sobie nie śmieszkuję z Radawy, nie śmieszkuję sobie nic a
nic. Bardzo poważne miejsce. Bo tutaj do nas piszą
teraz mieszkańcy Radawy, że ten Chris to nas
szykanuje tutaj. Nie, wręcz przeciwnie.
Jestem największym fanem Radawy, jaki
jest. Także mam wielki sentyment do Radawy
i miałem nadzieję, że to brzmi z sympatią. To nie jest
śmieszkowanie. Tam już szykują
jakieś kolesi w ogóle w dresach.
Szykują się na mnie? Muszę w takim razie
osobiście to tłumaczyć. Także mam nadzieję, że-
To jest poza mną. Nie wiem. Radawa
jest moim ulubionym miejscem na świecie. Mam bardzo dużo fajnych
wspomnień, kilku fajnych
znajomych z Radawy i dlatego zaczęło się to od
tego, że zaczęliśmy mówić o tym, że jak to, gdzie leży
Radawa? Jak się jedzie przez to takie miasto
pod Radawą, na przykład jest jedno z takich bardziej znanych Rzeszów, na
przykład pod Radawą i inne tego typu historie.
I to nie jest śmieszkowanie, to jest poważna sprawa i
bardzo lubię Radawę, Radawian i kto wie, może któregoś
dnia przyjdzie mi tam żyć. Pamiętajcie Radawa.
Teraz piszą do nas
mieszkańcy Rzeszowa, że śmieszkujesz z Rzeszowem.
To mam przechlapane. Chyba w takim razie muszę się zająć
uprawą cebuli i marihuany. Wracając do
pytania pana Mariusza, który trochę wątpi w to, że
to, o czym mówimy, czyli pozyskiwanie minerałów,
ewentualnie jakichś materiałów z Księżyca,
wejdzie w fazę decydującą w naszych czasach.
Ja mu się nie dziwię, tylko że to wszystko polega na naturze
systemu, w którym żyjemy. Panowie, nie wiem, czy się zgodzicie.
Najpierw, żeby czerpać zyski z
innego źródła, trzeba
maksymalnie wyczerpać zyski,
które przynoszą mniej
strat. Tak? Oczywiście. Trzeba
wypompować ropę. Kiedy braknie
tutaj surowców już,
to dopiero wtedy się to zacznie. To
jest prosty przykład. Moglibyśmy o tym mówić
na wielu
płaszczyznach, podając więcej przykładów,
ale to chyba nie jest temat w ogóle na dzisiaj. Też osobiście jestem
sceptyczny wobec tego, że za naszego życia będą
ekstraktowane takie na przykład
jakieś egzotyczne albo mniej znane minerały
na Księżycu, dlatego, że ciągle na Ziemi jeszcze jest
dość duży zapas różnego rodzaju materiału,
który jest po prostu tańszy. Nie trzeba budować robotów,
nie trzeba wystrzeliwać w kosmos, żeby pokonywały tysiące
kilometrów. Można po prostu zatrudnić tanią siłę
roboczą, która ten materiał wydobędzie.
Także kapitał myśli w zupełnie
innych kategoriach.
Tak? Oni sobie przygotowują
pewną bazę do
dalszego działania. I Księżyc jest chyba jednym z tych
miejsc, które sobie upatrzyli na
dalszy rozwój. Bo jest blisko.
Jest blisko, jest tam dużo fajnych rzeczy. Tak to wygląda. A
jak już wspomniałeś o tym, skoro Księżyc mają
eksplorować roboty, a na dodatek żyjemy
w czasach, kiedy w szalony sposób
rozwija się sztuczna inteligencja, która być może
będzie nimi sterować, w jakiś sposób może się okazać, że
ten eksperyment przyniesie taki wniosek, że tak naprawdę ci ludzie z
sipami, żeby wydobyli coś tam na Ziemi, nie są wcale
potrzebni. I może coś trzeba z tym zrobić,
bo robot będzie 24/7 pracował.
Dokładnie. Nie wiem, czy jest z nami Arek. Chyba nie.
Arku, jesteś z nami? Jestem, jestem, słucham. No
jest Arek. Arku śpi sobie troszkę chyba.
Coś nas, wiesz, rozłączyło. Nie wiem, jak to
było. Czy twoim zdaniem powrót
na Księżyc, że tak powiem, będzie
możliwy? Czy raczej musimy
czekać do tego momentu, aż skończy się
na Ziemi ropa i wtedy to wszystko zupełnie nabierze
nowego wymiaru? Podobnie uważam jak słuchacz,
który dzwonił, że raczej długo, długo
nie i zawsze będzie w jakiejś tam odległej przyszłości.
Najlepszym przykładem jest być
możeTo, że
pokłady soli zawierającej
lit, polili z tego, co
pamiętam,
zawsze są odkładane,
eksploracja tego na późniejsze
czasy. Ludzie, którzy tam mieszkają,
żyją tą nadzieją, że kiedyś w końcu
duża korporacja przyjdzie, zacznie wydobywać i będą mieli
zatrudnienia. Tymczasem okazuje się, że
dalej nic. I podobnie będzie pewnie z
Księżycem. Jeśli już nasza technologia będzie
na tyle rozwinięta, że będzie to
tani dostęp do
tamtych materiałów, to prawdopodobnie Księżyc
zostanie pominięty i pomkną dalej ku
planetoidom.
Jestem
dosyć sceptyczny, jeżeli chodzi o rozwój naszej
cywilizacji i nie sądzę, żeby to
nastąpiło w
ciągu bliskiej
przyszłości. Myślę raczej, że
może uda się wysłać
parę robotów, które coś tam zaczną robić, ale nie wiem,
który sens, żeby one wracały z tym dlatego, że
nie będzie takiego zapotrzebowania. Na
razie wszystko idzie w stronę tego, żeby robić przyziemne
rzeczy, bić jakiś tam kawałek
niepotrzebnej ziemi niż to,
żeby cokolwiek ruszyć do
przodu w jakąkolwiek stronę.
Tym akcentem
kończymy dzisiejszą debatę. Jak powiedział Arek,
wszędzie na Księżycu czają się tajemnice,
ale chyba interesy ludzi są ważniejsze i przyćmiewają
odpowiedź na pytanie, które dzisiaj tu
zadaliśmy. Szkoda z jednej strony, że to
wszystko tak wygląda. Możliwe, że na Księżycu rzeczywiście
są rzeczy do odkrycia, które
fascynują, które budzą
zaciekawienie, które są związane ze zjawiskiem UFO i
tak dalej. Ale tak naprawdę brutalna
rzeczywistość mówi nam, że
zwycięży ten, który tam dotrze jako
pierwszy i okopie się w swoim
bunkrze. Potem się dziwimy, dlaczego kosmici się z nami
nie kontaktują. To by było na tyle. Dziękuję wam panowie za
udział w dzisiejszej debacie. Chris, dziękuję bardzo.
Pozdrawiamy. Pozdrawiamy i
zapraszamy. Również i pozdrawiam
Rawę i nie śmieszkuję. Poważne pozdrowienia. A ja
wiem, że wyglądasz podobnie w ogóle. Wiem, że to jakiś
profesor. Do kogo? Wyglądasz jak Allen Hynek w
ogóle w 100%. No widocznie
może jestem reinkarnacją w takim razie. Jakbyś tego
zobaczył. Muszę się przepytać na ten
temat. Ojciec ufologii. Serio!
My mamy telewizję zamkniętą w
dzisiejszym radio. Mamy radio z obrazkami.
Tak bez podtekstu. Nikt się nie obnaża.
Marku, dziękujemy za fachowy głos w dzisiejszej audycji.
Dziękuję bardzo. Pozdrawiam
również. Marku, dziękujemy. Dziękujemy
również za czas poświęcony jak zwykle. Dzięki
również. Dobranoc wszystkim życzę.
Pozdrawiamy. Marku i Weliosie, a
co za tydzień? Za tydzień święta. Właśnie to
chciałem powiedzieć. Za tydzień świętujemy.
I kwestią otwartą pozostaje chyba to, czy się usłyszymy, czy też
nie. Wydaje mi się, że
chyba nie. Za dwa tygodnie zaś
moim zdaniem pojawi się audycja pod tytułem „Kto się boi
prawdy o UFO?” Gdzie postaramy się
dogłębnie przeanalizować ten problem. Zapraszamy
oczywiście wszystkich panów zgromadzonych. Jeszcze będziemy o tym dyskutować, kto
może, kto nie. A za dwa tygodnie ostatni
odcinek debat ufologicznych w tym
sezonie poświęcony
objawieniom w Fatimie w setną rocznicę
tych wydarzeń.
Konkurencja. A mówił te słowa do
państwa współprowadzący debaty
ufologiczne, człowiek, bez którego tych debat
chyba by nie było. Współpracownik „Nieznanego Świata”
Piotr Cielebiaś. Dzięki jeszcze raz Piotrze. Ja również
dziękuję. Zapraszam za dwa tygodnie.
Byłeś świadkiem zagadkowego zjawiska? Jeśli tak,
poinformuj nas o tym już dziś. Czekamy na relacje
współczesne oraz z lat ubiegłych. Nasze kontakty
to: numer Gadu-Gadu 36 08
80 02, 36 08
80 02. Numer telefonu
32 746 00
08, 32 746
00 08. E-mail
radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl
oraz Skype
radio.paranormalium.pl.
Czekamy na twoją relację. Na życzenie świadka
zapewniamy pełną
anonimowość.