W Radiu Paranormalium zapraszamy Państwa do wysłuchania zapisu panelu ufologicznego.
Panel odbył się 3 września
2016 roku w ramach Astro Pikniku organizowanego przez Regionalne Centrum
Naukowo-Technologiczne w Podzamczu koło
Chęcin. Wydarzeniu patronowały Radio Paranormalium oraz czasopismo „Nieznany Świat”.
Mamy pewne problemy z mikrofonem. Będę starał się mówić głośniej, chociaż z natury
mówię cicho. Witam
państwa na panelu ufologicznym, spotkaniu rzadkim i niecodziennym, dlatego że w
ostatnich
czasach takie spotkania, gdzie można się wymieniać informacjami na temat zjawiska
UFO, zdarzają się dość rzadko.
Cały czas dochodzą nowi goście. Bardzo się cieszymy. Na samym początku chciałem
podziękować
organizatorom, w tym Agnieszce Mazur, która nam to wszystko umożliwiła
i która odpowiada za to, że znajdujemy się w tym jakże komfortowym i miłym miejscu,
sprzyjającym
wymianie myśli, a na tym się dzisiaj będziemy koncentrować. Przedstawię moich gości
dzisiejszych, bardzo zacnych
gości, bo mamy gości nie tylko tutaj, w naszym panelu, ale również na widowni.
Zacznę
od Marka Żelkowskiego, pisarza science fiction, publicysty magazynu „Nieznany
Świat”.
Myślę, że jeżeli są wśród nas słuchacze debat ufologicznych w Radiu Paranormalium,
na pewno znają ten charakterystyczny głos.
Dalej. Przemek Nowakowski, pisarz. Publicysta.
W zasadzie o Przemku można by mówić długo, ale może sam potem opowie. Tam daleko
siedzi Marek Sęk Ivellios,
którego pewnie znacie doskonale z anteny Radia Paranormalium. Ściągnięty tutaj
prosto z Chomika, dlatego że niektórzy ludzie nie wierzą, że Marek jest
żywym człowiekiem, tylko że jest syntezatorem mowy. Zapewniam was i pokazuję wam
dzisiaj, że Marek jest absolutnie prawdziwy.
Ja się nazywam Piotr Cielebiaś, ale ja nie lubię o sobie mówić. Interesuję się
zjawiskiem UFO od dawna
i kiedy Agnieszka poprosiła mnie, żeby pojawić się na panelu ufologicznym, to
oczywiście zgodziłem się. Po
jakimś czasie zacząłem się zastanawiać, czy to było dobre wyjście, dlatego że to
jest impreza organizowana w
ramach Astro Pikniku, a to jednoznacznie sugeruje, że mamy do czynienia ze
zjawiskami, z tematami, które
są związane z astronomią, które wykraczają poza naszą planetę. Tymczasem okazuje
się, że zjawisko UFO
co prawda może wykraczać poza naszą planetę, ale w takiej formie, w jakiej je znamy,
występuje tylko na Ziemi. I to jest jedna z wielkich zagadek tego fenomenu. Dlaczego
jest tak, że po
70 latach nie wiemy w zasadzie nic nowego na ten temat? To, co wiemy o zjawisku UFO
tak formalnie,
to są informacje sprzed 60, 70 lat najczęściej. Nie ma nowych, pewnych informacji.
To, co było
publikowane później, to są sprawy, to są informacje, które są powtórzeniem tego, co
było na samym początku. Większości z
państwa termin UFO kojarzy się z tym, z czym kojarzy się większości. Nie wątpię, że
są wśród nas
znawcy tego fenomenu, osoby, które się tym interesują od dawna. Natomiast większości
ludzi to się kojarzy z
kosmitami. Latające spodki i tak dalej. Tymczasem okazuje się, że zjawisko UFO
możemy
rozpatrywać na co najmniej kilku poziomach, że tak naprawdę mamy do czynienia z
pełnym fizykalnym UFO, czyli tymi obiektami,
które pojawiają się na radarach na przykład, które można zmierzyć, które dają się
sfotografować i tak dalej. Natomiast mamy całe spektrum innych zjawisk, które
rzucają nam trochę cienia
na to, jakie to zjawisko jest. I tak naprawdę od pewnego czasu jest tak,
że badacze UFO przestali pytać, czym to zjawisko jest, ale zaczęli się
zastanawiać, co ono znaczy dla nas jako jego odbiorców. Dlatego że wszyscy jesteśmy
jego odbiorcami. Badania statystyczne przeprowadzone między innymi przez Instytut
Gallupa pokazują, że UFO należy do takich tematów,
które są od razu rozpoznawane praktycznie przez wszystkich. Dzieci przychodzą na
świat i po kilku latach wiedzą już,
co to jest, czym jest ten latający spodek, z czym to się kojarzy. Natomiast okazuje
się, że jeżeli próbujemy kontaktu z tym
zjawiskiem i jeżeli próbujemy dotrzeć do jego sedna, to okazuje się, że trafiamy w
próżnię.
Mamy dziesiątki, setki relacji na temat ludzi, którzy się spotkali ze zjawiskiem
UFO. Mamy
historie, mamy opowieści, mamy przekazy. Natomiast jeżeli ktoś chciałby, jeżeli ktoś
próbowałby w jakiś sposób
nawiązać kontakt zwrotny, to jest to zwykle niemożliwe. Dlaczego? Nie mam pojęcia i
myślę, że ci, którzy znają się na zjawisku UFO dość dobrzePodzielą moje zdanie,
że w tej dziedzinie nie można powiedzieć niczego na 100%. Że mamy pewne informacje,
natomiast
nie możemy wysuwać jednoznacznych wniosków. Dlatego, że z jednej strony na jednym
biegunie mamy historie, które są absolutnie
nie do podważenia, natomiast na drugim biegunie są już historie zupełnie inne.
Zacznijmy może od samego terminu UFO. Nie będę was tutaj zanudzał, ale to jest każdy
obiekt, którego się nie da rozpoznać. Natomiast w szerszym rozumieniu UFO to jest
wszystko to, co łączy się z tak zwanym UFO
folklorem, czyli tym, co opinia publiczna uważa za element
zjawiska UFO. Mamy tutaj wszelkiego rodzaju przekazy. Mamy
uprowadzenia, mamy ślady fizyczne i tak dalej. Mamy wszystkie mity, które są
związane z
tym zjawiskiem. O tym, jak ludzie pojmują
UFO i jak bardzo chcą wierzyć w to jedno konkretne
wyjaśnienie, świadczy fakt, że już na początku lat 50.,
kiedy zjawisko UFO zaczęło się w takiej formie, jaką znamy, to w Stanach
Zjednoczonych zaczęto je badać. Próbowano ustalić, czym ono jest i z czym się wiąże.
I
wtedy w zasadzie nikt nie miał wątpliwości, że fala latających spodków, bo chodzi o
latające spodki,
wiązana jest z obcą infiltracją. Czyli to jest manifestacja siły, która
wykracza poza naszą planetę. I wtedy nikt z tych osób, które się zajmowały, a
zajmowały się tym osoby głównie z ramienia
sił powietrznych amerykańskich, nie kwestionowały tego, że jednym z możliwych
wyjaśnień jest właśnie to, że odwiedzają nas kosmici, którzy się tu
aktywowali. Być może w odpowiedzi na to, co myśmy jako rasa zrobili w czasie dwóch
wojen światowych.
To był rok 1947. Pojawiły się latające talerze.
UFO folklor zaczął się rodzić. Ludzie zaczęli wierzyć w przybyszów spoza Ziemi.
Natomiast
już w roku 1954 we Francji mamy falę zjawiska UFO,
która jest związana z czymś zupełnie innym, bo we Francji pojawiają się brodate
karzełki w
latających obiektach, które przypominają jaja. I teraz pytanie, czy w ogóle można
mówić, że przybysze spoza Ziemi, obca cywilizacja przylatuje sobie na Ziemię zrobić
jakiś rekonesans, pobiegać sobie trochę? Bo te karzełki
z Francji paradowały z odkrytymi torsami, straszyły ludzi, goniły ludzi. To była
zupełnie
absurdalna manifestacja tego samego zjawiska. I wtedy, kiedy
pierwsi badacze tego zjawiska, jak na przykład kapitan Ruppelt, natrafiali na tego
typu relacje, to oni je odrzucali, bo im to nie pasowało
do wizerunku przybyszów z kosmosu. Dlatego, że oni mieli już w głowie pewne
aprioryczne założenia, pewne wyobrażenie tego
fenomenu. Oni nie byli w stanie uwierzyć w to, że ta siła, która się tam
manifestuje, jakieś krasnoludki,
które na przykład ścigają ludzi. Przede wszystkim, o czym trzeba pamiętać,
UFO ma naturę takiego małego ekshibicjonisty. Ono się lubi pokazywać. Tak jak
powiedziałem przed chwilą, że jeżeli my szukamy kontaktu
zwrotnego, to pewnie się nie doczekamy. Natomiast ono ma w swojej naturze coś
takiego, że ono się lubi pokazać, a z drugiej strony nie chce się
kontaktować. Ono zawsze ucieka. Ono się zachowuje jak chochlik. Chochlik lub ta
siła, którą
dobrze znamy z folkloru i która zawsze pozostaje o krok przed człowiekiem. Z tego
powodu wiele osób doszło do wniosku,
że UFO to nie do końca są kosmici. Ja po latach analiz tego fenomenu doszedłem do
takiego
wniosku, że to jest w ogóle bardzo szeroki termin i to
jest bardzo rozbudowane zjawisko. My, mówiąc o UFO, mówimy jednocześnie o
potencjalnych dowodach na odwiedziny na Ziemi przybyszów z kosmosu, bo nie
ukrywajmy, takie są i o takich
będziemy mówić. Czyli są historie, które w zasadzie pokazują nam, że wśród tych
dziesiątek historii, wśród
tych spraw absurdalnych i tak dalej, są takie, które możemy jednoznacznie powiązać z
aktywnością inteligencji z
kosmosu. Problem w tym, że znaczna część, większa część tego wszystkiego
bardziej pasuje lub da się bardziej badać poprzez zjawiska takie jak psychologia,
jak
socjologia, jak religioznawstwo, jak folklorystyka. UFO są nieuchwytne i
pozostają nieuchwytne. Działają zarówno w sferze fizycznej, ale znacznie bardziej
działają w
sferze psychicznej. I to są dwie główne części składowe. Natomiast mamy jeszcze
oprócz tego całą gamę zjawisk,
takich jak wszelkiego rodzaju wojskowe testy.Zjawiska
atmosferyczne, zjawiska przyrodnicze, których nie rozumiemy, a które mogą
przypominać zjawiska UFO. Ja mogę dać taki przykład, na jaki się
natknąłem jakiś czas temu. Wielu z państwa, może ktoś kojarzy takie hasło jak Góra
Osona.
To jest takie wzgórze niedaleko mojego miejsca zamieszkania koło Częstochowy. Ono w
zasadzie leży w granicach Częstochowy
i tam od wielu lat dzieją się dziwne rzeczy. To znaczy widywane są obiekty zwykle
kuliste,
świetliste. Bodaj dwa lata temu otrzymałem relację od pewnego mężczyzny, który
jest pilotem i który pewnego dnia, bo mamy Górę Osona z jednej strony, to jest w
zasadzie wzgórze
porośnięte krzakami. To trudno nazwać górą. To wygląda tak, jakby tam bomba wybuchła
i tam nawet
się nie da wejść teraz. W środku natomiast jest zakopany taki wielki zbiornik i tam
widywane są dziwne
obiekty. Opis tych obiektów najczęściej jest taki, że są to kule światła,
czasami sparowane. Czasami są to dwie kule obok siebie. I właśnie ten pan, ów pilot
napisał mi, że pewnego dnia, kiedy zatrzymał się w okolicach Góry Osona, to było
chyba w 2014 roku,
zobaczył przed swoim samochodem, a zatrzymał się za potrzebą, bo nie oszukujmy się,
że ludzie zwykle widzą UFO w takich dziwnych sytuacjach, że
jeden pójdzie, wiadomo, siku, drugi pójdzie na grzyby, zaskoczy go coś dziwnego. To
jest właśnie cały
absurd tego zjawiska, że ono się pojawia w miejscach, w których kosmici, obca
cywilizacja raczej pojawiać się nie powinna. Nie wiem, czy nie
powinna. Dziwne jest na przykład to, że jedna z osób, o których dzisiaj będziemy
mówić, Stefan Michalak,
Polak. Bo Polacy, co ciekawe i o czym mało kto mówi, o czym mało kto wie,
stanowią dużą grupę świadków w ufologii zagranicznej. I polskie nazwiska lub Polacy
po prostu
związani są bardzo często z najciekawszymi przypadkami. O tym się mało mówi, o tym
się mało pisze. Roswell, Kecksburg, słynne katastrofy
UFO. Mamy wielu tych świadków wśród osób uprowadzonych na przykład. Mamy wielu
badaczy pochodzenia polskiego.
I na przykład ten Michalak wybrał się na poszukiwanie kamieni, kiedy zobaczył
latający spodek, który wylądował i
ten biedak podszedł do tego obiektu i się poparzył. Czyli z jednej strony mamy do
czynienia ze zjawiskiem,
które wkrada się gdzieś w naszą psychikę i które pokazuje, że ono może sterować
naszymi
zmysłami. Ono może sterować naszym poglądem, naszym widzeniem świata, a z drugiej
strony mamy do czynienia z czymś,
co jest potencjalnie materialne. Bo przecież gdyby to było wyobrażenie, to ono by
nie wypaliło tej dziury na brzuchu tego biednego Michalaka.
Ale powracając do tej Góry Osona, strasznie się rozgadałem. I ten pan mówi, że przed
sobą zobaczył
taki mały obiekt, takie świecące jajeczko. W tym samym momencie, kiedy on je
zobaczył
i kiedy słyszał dochodzące od niego dźwięki, a to było może 15 metrów, teraz nie
pamiętam. To była noc. On stał w takiej leśnej ścieżce. Poszedł tam, wiadomo, siku.
Zobaczył to. Zgasł jego samochód. Rozgrzały się momentalnie telefony komórkowe,
baterie się
rozgrzały. Nie wiedział, co zrobić, czy uciekać, czy nie. W pewnym momencie usłyszał
huk. Tego obiektu już potem nie było.
Natomiast ten huk ściągnął straż z huty Częstochowa, która to huta się tam mieści. I
co się okazało? Ci
panowie, którzy tam przyjechali, powiedzieli, że oni dobrze wiedzą o takich
zjawiskach, które tam zachodzą. Ale czy my możemy powiedzieć, że to, co widział ten
pan, ta kulka, która
emitowała tak silne pole elektromagnetyczne, że zakłócało pracę urządzeń. Czy ta
kulka mogła być pochodzenia
pozaziemskiego? Nie jestem tego pewien, dlatego, że może tutaj w grę wchodzić
zupełnie naturalne zjawisko
geologiczne wywołujące tego typu zjawiska. Ja się strasznie rozgadałem, wiem o tym,
ale chciałbym jeszcze państwu powiedzieć
jedną rzecz, która jest kluczowa dla zrozumienia tego fenomenu. Otóż na polu
ufologii, na polu
dowodów ufologicznych panuje ogromny rozgardiasz. Jeżeli ktoś chce to pojąć, to
będzie miał trudności. Jeżeli nie zaakceptuje
faktu, który mówi, że to zjawisko działa na wielu płaszczyznach lub że to zjawisko
może być tak
naprawdę nazwą zbiorczą dla różnego rodzaju innych zjawisk. Czyli wewnątrz zjawiska
UFO mogą
działać siły, które są ze sobą pozornie niezwiązane. Natomiast my w naszym
rozumieniu
tego zjawiska, a raczej nierozumieniu, wrzucamy je do jednego worka jako coś ze
sobą powiązanego. Ja mam tutaj przygotowanych kilka fotografii, które będą,
że tak powiem, wzbogacać moje wystąpienie. Ja jeszcze zapomniałem o jednej rzeczy,
bo mówiłem o gościach na
widowni. Jest z nami jeszcze Wojtek
Hudziński.Zastępca
redaktora naczelnego Nieznanego Świata. Magazynu, który od 25 lat zajmuje się...
Co? Jestem. Mam problem z poruszaniem się myszeczką. Marku, możesz mi załączyć
prezentację? Mam kilka zdjęć. Tak.
Nieznany Świat od 25 lat zbiera relacje na temat latających
zjawisk. Jest jednym... Dokładnie tak. Możemy
załączyć. Drodzy państwo, UFO jest pełne
mitów, które wokół tego zjawiska narosły. Oczywiście największym mitem z tego
wszystkiego jest to,
że mamy do czynienia z czymś, co jest jednoznacznie powiązane z ingerencją spoza
Ziemi.
Jeżeli już włączyliśmy, chciałem państwu zwrócić uwagę na pewien fakt, który się
będzie przeplatał w naszej dzisiejszej dyskusji. Mamy tutaj malutki
przekrój pokazujący typy istot, które są widywane w obiektach UFO. Najgorsze w
tym wszystkim jest to, że nie ma tak naprawdę dwóch takich samych przypadków. Jest
bardzo trudno o dwa identyczne przypadki,
nawet o dwa identyczne przypadki wyglądu obiektu, który ludzie opisują na przykład
jako latający spodek.
Każdy z nich jest praktycznie inny, ale do tego jeszcze powrócimy. Jednym z
największych
mitów ufologicznych jest to, że to zjawisko zaczęło się względnie niedawno.
Niektórzy
twierdzą, że UFO rozpoczęło się w roku 1947 wraz ze słynną obserwacją
Kennetha Arnolda. Ale to niestety nie jest prawda, dlatego że jeżeli zwrócimy uwagę
na
wcześniejsze relacje, to okaże się, że to, co dzisiaj nazywane jest UFO, to w
dawnych czasach było
opisywane, było widywane, ale ludzie nie będąc w stanie
nazwać tego tak, jak my to dzisiaj robimy, mówili o tym w zupełnie inny sposób.
Przejdźmy może do kilku bardzo ciekawych spraw, bo zapewne osoby, które się
interesują tym
zjawiskiem wiedzą, że dowodów na istnienie UFO,
ewentualnych obcych poszukiwano bardzo często w Biblii, szczególnie w Starym
Testamencie. W zasadzie
wyłącznie w Starym Testamencie. Bo co mamy w Nowym Testamencie, co mogłoby się
wiązać stricte ze zjawiskiem UFO?
Znany i wybitny badacz tego zjawiska, Jacques Vallée, przez wiele lat dokumentował,
zbierał relacje na temat przypadków, które liczą sobie na przykład
kilkaset, czasem nawet kilka tysięcy lat, a które przedstawiają opisy mogące być
związane ze zjawiskiem UFO. I on zaprezentował między innymi zbiór tych relacji w
książce „Cuda na niebie”, która wyszła w 2009 roku. I tam tych obserwacji jest
mnóstwo. I tam dowiadujemy się na przykład, że już za
czasów faraona Echnatona doszło do dziwnego zdarzenia. Chociaż tutaj musimy pamiętać
o jednej rzeczy, że te najstarsze
źródła historyczne, szczególnie te wywodzące się z
kręgu literatury religijnej, były pisane w pewnym kanonie. Czyli nie wszystko możemy
traktować dosłownie.
Ale za czasów Echnatona dowiadujemy się, że Echnaton przechadzał się kiedyś i
zobaczył zstępujący z nieba dysk.
W tym samym czasie usłyszał w głowie przekaz, który nakazywał mu, by zbudował tam
nową stolicę,
Amarnę. Co się okazuje? Możemy to interpretować tak, że faraon
chciał w ten sposób pokazać wszystkim, że
jest wybrańcem nieba i że w ten sposób została
wyznaczona budowa nowej stolicy. Ale jeżeli spojrzymy na to w szerszy sposób, to
przypomnimy sobie
sprawy, które zupełnie nie przypominają wydarzeń ze starożytnego Egiptu, bo nagle
się okaże, że coś
praktycznie rozgrywającego się według tego samego schematu co spotkanie Echnatona,
stało się udziałem większości ludzi, którzy
przeżyli objawienia maryjne. Bo oni też nagle zobaczyli na niebie jakiś dziwny
obiekt. Najczęściej obiekt dlatego,
że wszelkie Maryje pojawiały się zwykle na niebie, zwykle nad drzewami, w formie
jaśniejących obiektów.
Weźmy Fatimę. Przecież dzieci z Fatimy przeżyły w zasadzie coś bardzo podobnego do
tego, co przeżył Echnaton,
bo one nie dość, że zobaczyły obiekt, potem ten obiekt zobaczyło mnóstwo ludzi.
Potem doszło do słynnego cudu słońca, ale one zobaczyły świetlisty
obiekt i otrzymały wyzwanie: „Zbudujcie tutaj świątynię”. I to samo się
przeplatało we wszystkich innych objawieniach.Dziwne? Dziwne. Takich dziwności
będzie tutaj jeszcze więcej. Ale proszę państwa,
powracając do Biblii, mamy tam najsłynniejszy opis potencjalnego spotkania z UFO.
Chodzi mi o przypadek
Ezechiela, proroka, który około VI wieku przed naszą erą zobaczył nad rzeką
Chebar lub Kebar w dzisiejszym Iraku coś bardzo dziwnego. Księgę Ezechiela sobie
każdy może znaleźć w Piśmie
Świętym. Prosiłbym Marku o przeskoczenie może do takiego małego... Tutaj mamy coś
innego.
Tak, mamy Ezechiela i ten Ezechiel zobaczył coś, co opisał jako
straszną manifestację, bo nagle huk, nagle dym, ogień, jakieś koła w sobie wbudowane
w siebie. On tak to opisywał.
Jakieś istoty żyjące. On zupełnie nie wiedział, o co w tym wszystkim chodzi. W
latach 50.
osoby, które zajmowały się zjawiskiem UFO, a w zasadzie paleokontaktem, zauważyły,
że może to być
związane z obserwacją UFO, której doświadczył prorok. I w latach 70. Josef Blumrich,
który pracował w NASA między innymi przy kilku projektach, takich między innymi,
miałem tu gdzieś zapisane, ale to chyba coś...
Skylab między innymi. Ten Blumrich, inspirując się przeżyciami Ezechiela,
stworzył model latającego statku wzorowany na tym, co Ezechiel pozostawił.
I wyszło mu coś takiego. Marku, możesz?
To są słynne koła Ezechiela. Wyszło mu coś takiego. Blumrich twierdził, że na
podstawie opisu znalezionego w Księdze
Ezechiela zrekonstruował pozaziemski obiekt latający, który uznał za sondę, który
wyglądał mniej więcej tak, jak połączenie latającego spodka z
helikopterem. I on twierdzi, że w momencie przyziemienia, kiedy te śmigła uderzyły w
ziemię, wtedy wzniosł się,
rozległ się huk. Ezechiel się biedny przestraszył. No i doznał szoku. Oczywiście to
jest możliwe, ale musimy pamiętać, że Księga Ezechiela oprócz tej części z tym
obiektem, ona ma także część drugą, w której Ezechiel już
doznaje wizji, w której wchodzi na nowy poziom kontaktu z UFO, jak wielu innych
świadków. Kiedy już kończy
się spotkanie z obiektem, zaczyna się dziać coś tutaj, coś z nim dziwnego. I on
wtedy staje się, prawdopodobnie wtedy staje się prorokiem.
To samo dzieje się ze świadkami obserwacji UFO dzisiaj. Tylko nie wszyscy stają się
prorokami. Niektórzy potrafią się
opanować. Dla niektórych to spotkanie wnosi coś w życie, zmienia. Jeżeliby państwo
rozmawiali z osobami, które przeżyły spotkanie
z UFO, najczęściej bliższe, to pierwsze słowo, które by one powiedziały, to jest
takie, że: no cóż, mój światopogląd się zmienił od tego czasu.
Albo jeżeli ktoś miał bardzo bliskie spotkanie: no, odkryłem w sobie coś nowego albo
odkryłem w sobie nowe wartości.
Spojrzałem na to wszystko inaczej. Dlaczego dzieje się tak, drodzy państwo, że pod
wpływem kontaktu z energią, która drzemie w zjawisku UFO,
energią, która ma potencjał, by zmieniać świadomość, dochodzi do takich sytuacji? My
tego nie wiemy, ale to jest niezwykle ciekawe,
bo okazuje się nagle, że mamy do czynienia nie tylko z manifestacjami na niebie, że
przylecieli do nas kosmici. My musimy się z tego cieszyć.
Możemy im pomachać. Nie. W grę wchodzi coś bardziej tajemniczego i według niektórych
bardziej złowrogiego. Bo ci
goście, którzy się czają za zjawiskiem UFO w tej formie, mogą prezentować zupełnie
inny pogląd na naszą rzeczywistość. Ale ja tutaj przynudzam pewnie. Dlatego, proszę
państwa, jeżeli ktoś by
miał możliwość sięgnięcia do tego opracowania, które zostawił Jacques Vallée, to
znajdziecie tam między innymi mnóstwo bardzo sugestywnych historii. Na przykład
okazuje się, że Pliniusz Starszy opisywał taki przypadek, kiedy w obecności
prokonsula Syleniusza w Rzymie.
On pisał to tak, że od gwiazdy oderwała się iskra, która następnie zbliżyła się do
ziemi i przybrała rozmiar równy księżycowi.
Co to mogło być? Trudno powiedzieć. W roku 540 w Rzymie obserwowano z kolei, jak
pisze
Jan Lydos, iskrę zstępującą z nieba, która na niższym pułapie przybrała kształt kuli
lub
spodka. I tutaj nie możemy już za bardzo szukać innych rozwiązań. Tutaj mamy podane
to, co było widziane jakby na
tacy. Przejdźmy dalej. Rok 1513. Michał Anioł. Okazuje się, że on także obserwuje,
również w
Rzymie, trójkątne światło, z którego wystrzeliwują jakieś ogony. Tak to było
napisane. Istnieją źródła, które mówią, że on to nawet naszkicował, natomiast ten
rysunek się niestety nie zachował. Jeżeli
pójdziemy dalej, to w historii znajdziemy mnóstwo innych bardzo ciekawych przypadków
spotkań z UFO, które również trudno podważyć. Okazuje się na przykład, że w
roku 1663 w regionie miasta Robozjero
w Rosji miał miejsce dość przerażający przypadek, dlatego że wielu ludzi, którzy
tamtego dnia uczestniczyli w nabożeństwie,
zobaczyło zstępujący z nieba kulisty obiekt, który mam tam nawet na którymś ze
slajdów. Tutaj mamy. O, to
jest próba oczywiście rekonstrukcji tego, co działo się w XVII wieku nad jeziorem
Robozjero.
Tam bardzo duża grupa ludzi obserwowałaPodobne zjawisko: świetlistą kulę ogromnych
rozmiarów, która nie
tylko zstąpiła nad to jezioro, ale unosiła się tam przez bardzo długi czas, bo kiedy
ludzie schowali się ze strachu
w świątyni i kiedy ją opuścili, to znowu przeleciała. Niektórzy twierdzili, że
próbowali się do tego zbliżyć. Skąd to
wiem? Pewien zakonnik, mnich sporządził raport dla swoich zwierzchników z tego, co
się w tamtej wsi
wydarzyło. Uważali, że to było coś bardzo wartościowego i należało o tym
poinformować innych,
by ocenili, czy to przypadkiem nie zmanifestował się jakiś diabeł. Osoby, które
próbowały się zbliżyć do tej kuli
na łodziach, twierdziły, że odczuwają ogromne gorąco. Nie mogły się do tego zbliżyć.
Natomiast w miejscach,
gdzie promienie z tego obiektu dotknęły wody, pojawiał się jakiś rdzawy nalot. To
wiemy z relacji, która się zachowała.
Ale jeżeli przejrzymy te wszystkie inne sprawy, to okaże się, że
na przykład w wieku XVI, XVII bardzo częste były masowe obserwacje UFO w Niemczech.
Takich
relacji jest sporo. W kolejnych wiekach przybierało to oczywiście na sile, a potem
mamy wiek XIX. W wieku
XIX, pod koniec w zasadzie, w roku 1896, mamy do czynienia z bardzo dziwną sytuacją.
Otóż w południowo-zachodnich
stanach USA dochodzi do takiej sytuacji, że pojawia się fala dziwnych obiektów.
Zwane są statkami
powietrznymi, airships. Wyglądają jak trochę bardziej odpicowane sterowce,
ewentualnie jak rakiety. Ludzie,
którzy je spotykają, mówią, że nie widzieli nigdy czegoś takiego. Zaznaczę, że to
nie mogły być żadne maszyny latające, dlatego że
osoby, które zajmowały się tym zjawiskiem, a relacji na temat statków powietrznych
spłynęło około 1500, twierdziły
jednoznacznie, że były to jakieś cudowne maszyny. Czasami nawet ucinali sobie
pogawędkę z ich
pasażerami. I to już pokazywało, że zbliżamy się do zjawiska UFO w formie,
jaką znamy dzisiaj. Dlatego, że osoby, które spotykały te maszyny latające,
otrzymywały często od tych pasażerów, konstruktorów tych obiektów, którzy wyglądali
jak ludzie,
którzy zachowywali się jak ludzie, choć bardzo ekscentrycznie, bardzo sprzeczne
informacje odnośnie miejsca swojego pochodzenia. Na przykład
pewnego razu taki statek powietrzny wylądował. Taka rakieta wylądowała. Jeden ze
świadków, nie pamiętam niestety kto, czy to farmer,
chociaż byli też inni świadkowie, zapytał: „A skąd wy właściwie jesteście?” Na to
ten pasażer statku powietrznego,
proto-UFO odpowiedział mu: „W zasadzie to zewsząd”. I taka była z nimi gadka.
Niczego nie można się było od nich
dowiedzieć. Oni próbowali wytworzyć w ludziach pewne wrażenie, pewien wizerunek,
natomiast zawsze gdzieś
pozostawali w tyle. Musimy też pamiętać oczywiście, że to były takie czasy,
kiedy airships stanowiły ogromny przedmiot zainteresowania. I niestety wiele z tych
relacji to były takie
prasowe humbugi. Natomiast, jak mówiłem, było tych spraw około 1500. Niektóre były
bardzo ciekawe. Jeżeli ktoś się tym interesuje, to
zachęcam do zgłębienia tej sprawy. Drodzy państwo, cóż jeszcze można powiedzieć?
Jeżeli przeniesiemy się w XX wiek, pierwsze obserwacje UFO na terenie Polski to jest
rok, taka
dobra i mocna obserwacja UFO, to jest rok 1922, kiedy na warszawskim Targówku prawie
wylądował dziwny obiekt,
bo tą relację znamy od trzech osób, które widziały to coś, kiedy to coś
przyziemiło, wyhamowało i odleciało. I ten pan, który to relacjonował potem
Rzepeckiemu i Piechocie, czyli dwóm ufologom polskim, którzy
się zajmowali zjawiskiem UFO w PRL-u. On twierdził, że to było niesamowite jak na
tamte lata, pozostawiało
niezatarte wrażenie. Pójdźmy dalej. Omińmy lata 30., kiedy te obiekty również były
widywane w różnych miejscach na świecie. Przejdźmy do II wojny światowej, do roku
mniej więcej 1942, kiedy na niebie zaczęły pojawiać
się bezpośredni przodkowie tego, co znamy dziś jako zjawisko UFO. Chodzi o tak zwane
foo fighters. Po polsku
tłumaczy się to zwykle jako ogniste myśliwce lub tere-fere myśliwce. Zależy, jak
zinterpretować słowo „foo”.
Czym były te obiekty? Nikt nie wie, dlatego, że one się zwykle pojawiały za
alianckimi samolotami. Ale potem okazało się, że również
widzieli je Niemcy. Również widziane były w Azji. I te foo fightery często mogły być
mylone
z jakimiś zjawiskami atmosferycznymi, na przykład z ogniami świętego Elma. Ale na
przykład były relacje, tak jak relacja pana Zenona Sergisza
z Warszawy, z powstania warszawskiego, z samego początku, które mówiły, że foo
fighter, a w zasadzie trzy foo fightery wyglądające
trochę jak te tabletki na gardło, leciały sobie przed niemieckim bombowcem, wyminęły
go,
następnie schowały się gdzieś i wystrzeliły w niebo. Tutaj już nie możemy
powiedzieć, że mamy do czynienia z czymś, co da się wytłumaczyć ogniem świętego
Elma na przykład. Co ciekawe, foo fighterami próbował zajmować się RAF. Przez długi
czas
rzeczywiście badano ten fenomen. Co ciekawe, mało kto wie, że jednymi z
pierwszych obserwatorów foo fighterów byli Polacy.Polscy żołnierze,
marynarze w zasadzie, którzy widzieli je ponoć z tego, co pamiętam, gdzieś w Azji.
Widzieli je także polscy lotnicy bombardujący niemieckie umocnienia. Ta historia
jest niezwykle
ciekawa. Natomiast co dzieje się ze zjawiskiem UFO dalej? Okazuje się, że
ono czeka do roku 1947, żeby się zamanifestować w formie latających talerzy. Wiecie
państwo, co to są latające talerze? Na pewno wszyscy.
Jest to forma zjawiska UFO, która pojawiła się w roku 1947 oficjalnie w pierwszej
relacji, która została nagłośniona, czyli relacji Kennetha Arnolda. Ale okazuje się,
że tak naprawdę ta fala UFO nie zaczęła się w 1947, tylko
1946, bo pewien Polak nazwiskiem Minożewski, Polak z Ameryki,
meteorolog, widział takie obiekty wcześniej, dużo wcześniej. Arnold był tak naprawdę
chyba trzeci w kolejce.
Tylko on nagłośnił tę sprawę i obiekty, które on widział, wcale nie przypominały
latających spodków. Termin latający spodek jest wymysłem agencji
AP, prawdopodobnie dziennikarza, który źle podsłuchał Kennetha Arnolda, który
opisywał mu ten obiekt. Ten obiekt wyglądał jak litera D, który widział Kenneth
Arnold z takim wybrzuszeniem. Jeżeli to jest D, to tu było to wybrzuszenie.
Co się okazało? Tych relacji w samym roku 1947 w Stanach Zjednoczonych, bo
pamiętajmy, że
latające talerze to Stany Zjednoczone, było mnóstwo. Było około 800 relacji o
latających
talerzach tylko w czerwcu i lipcu 1947 roku w Stanach Zjednoczonych. Proszę państwa,
to jest ogromna ilość. Wojsko
zgłupiało, nie wiedziano, co z tym zrobić, nie wiedziano, jak się zachować.
Z tego powodu powstał pierwszy projekt Znak próbujący ocenić, czym to zjawisko
jest. Pojawił się straszny rozgardiasz. Niektórzy twierdzili, że ludzie odreagowują
wojnę, że wojna nadal siedzi w ludzkich umysłach i ludzie dostali po prostu bzika na
punkcie kosmitów i
uważają nagle, że kosmici przylatują na Ziemię, żeby nas zbawić od tego wszystkiego.
Natomiast wielu ludzi, w tym kilku ekspertów lotniczych,
twierdziło, że relacje na temat latających spodków są zbyt realne, żeby traktować je
jako coś nieistniejącego. Potajemnie je zatem
badali. Zjawisko UFO w Stanach Zjednoczonych, nie jestem pewien, ale wydaje mi się,
że oni się tym zajmują do dzisiaj w pewnym stopniu.
Tylko wszystko zależy od tego, jaki to jest przypadek i co on znaczy. Nie będę tutaj
przedłużać. Okazuje się, że w Stanach Zjednoczonych istnieje bardzo dziwna polityka
odnośnie zjawiska UFO. Wiele osób myśli,
że UFO to w zasadzie tylko Stany Zjednoczone, bo stamtąd napływa najwięcej relacji.
To jest błąd. UFO manifestują się
w zasadzie na całym świecie, łącznie z częściami niezamieszkałymi. Ale rzeczywiście
tych
relacji ze Stanów Zjednoczonych jest najwięcej. Z jakiego powodu? Między innymi
takiego, że co byśmy nie powiedzieli,
tam nie kryto się za bardzo z ich obecnością i tam istniała wolność prasy.
Jeżelibyśmy
przewertowali dzienniki angielskie, amerykańskie, francuskie z tamtego okresu,
znaleźlibyśmy relacje o UFO. Znaleźlibyśmy te relacje także w dziennikach
radzieckich na przykład, gdzie też o tym mówiono, w polskich.
Dlatego, że w Polsce o zjawisku UFO mówiono mniej więcej od lat 50. Ale to w Stanach
Zjednoczonych oficjalnie
podjęto pierwszą próbę zbadania tego zjawiska. Najpierw w ramach projektu Znak,
potem w ramach kolejnego projektu
Grudge, a potem w ramach tak zwanego Blue Book. Nie będę państwa zanudzał
opowieściami o tym, jak to robiono, dlatego,
że można sobie o tym przeczytać dużo. Chyba że ktoś miałby jakieś pytania na ten
temat. Kamieniami
milowymi w badaniu UFO w Stanach Zjednoczonych było kilka projektów. Pierwszy to
była
ocena sytuacji z roku 1948. I tam jednoznacznie grupa ekspertów
zebranych przez lotnictwo uznała, że latające spodki sprawiają potencjalne
zagrożenie dla bezpieczeństwa
narodowego, stąd należy je monitorować i badać. Ten raport trafił do, nie pamiętam
już gdzie,
do wyższych dowódców. Okazało się, że zniknął. Zginął. Nikt o nim nie wie. Pojawił
się projekt Grudge, który
twierdził z kolei, że UFO nie istnieje, że to są wszystko wymysły. Potem
pojawił się Blue Book, słynny projekt, o którym się tak dużo mówi. Blue Book
wystartował między innymi dzięki
kapitanowi Ruppeltowi, dzięki któremu taki raport
specjalny powstał. I z tego raportu wynika, że 22% relacji o UFO pozostaje
niewyjaśnionych.
Resztę jakoś się da wyjaśnić, natomiast pozostaje 22% obserwacji, których się
wyjaśnić nie da. W tych 22% mogą kryć się ci prawdziwi kosmici i
to prawdziwe UFO, natomiast reszta w jakimś stopniu, jak wiadomo, da się wyjaśnić.
Co dalej możemy powiedzieć? Po roku 1969, kiedy specjalny panel eksperci
pod-Kierownictwem
fizyka Edwarda Condona orzekł, że UFO nie istnieje. Stany Zjednoczone zamknęły
jakiekolwiek drogi do badania tego fenomenu do dziś. Oni odpowiadają: „Jeżeli wtedy
nie ustaliliśmy,
by to czymkolwiek nam groziło, to teraz nie roztrząsajmy tej sprawy”. Co ciekawe,
niektórzy twierdzą, że oni w zasadzie
nigdy nie zaprzeczyli temu, że UFO nie ma. Oni tylko utwierdzili społeczeństwo i
obywateli w tym, że
tolerujmy je. Dopóki nie atakuje, nic nie możemy zrobić. Bardziej
inteligentne jednostki w Stanach Zjednoczonych pewnie mogłyby dojść do takiego
wniosku, gdyby sobie to
przeanalizowały, ale tam panuje specyficzna kultura. Oni wolą wierzyć w reptilian, w
spiski, niż zanalizować to na chłodno.
Jeszcze króciutko o zjawisku UFO, o tym, jak je badano w Związku Radzieckim. W
Związku Radzieckim UFO były widywane między innymi w
latach 40., 50., 60. Nie wiemy, co tam robiono z tymi relacjami wcześniej. Natomiast
w latach 70. pojawił się,
wskutek wzmożonej aktywności UFO, to był rok 1977, 1978, rozpoczęto projekt Mietka.
Projekt Mietka był dwufazowy. Mieliśmy projekt akademicki i projekt wojskowy. Oni
zbierali relacje i starali się je w
jakiś sposób ocenić. Wniosek był jednoznaczny. Wniosek był taki sam jak Komitetu
Condona. UFO nie ma. To wszystko są jakieś wymysły. Natomiast
jeden z badaczy twierdził, że
to były oficjalne wyjaśnienia. Natomiast nieoficjalnie już było wiadomo, że około
20% z tych zjawisk się wyjaśnić
nie da. Ja nie twierdzę, że 20% wszystkich obserwacji to jest UFO prawdziwe. Nie. W
tym są też zjawiska, których
nie rozumiemy jeszcze. A to mogą być zjawiska o różnym pochodzeniu. Natomiast gdzieś
tam na samym dnie
drzemie prawdziwe UFO, udowadnialne statystycznie nawet. I my nie wiemy, czym ono
jest. I to jest
troszkę paranoiczna sytuacja, bo od 70 lat wszyscy o tym mówią. Każdy o tym wie, a
nikt nie wie, co to jest, bo nikt nie wie, co
to jest. Teoria o kosmicznym pochodzeniu da się obalić. Teoria o tym, że jest to
wytwór
naszej kolektywnej świadomości, nie przemawia do wszystkich. Teoria o wizytach z
innego wymiaru jest nieudowadnialna na obecną
chwilę, ale będziemy to jeszcze analizować. Proszę państwa, warto powiedzieć o
Francji jeszcze. We Francji od
lat 70. badaniem zjawiska UFO zajmuje się instytucja zwana GEIPAN.
Jest
to komórka przy tamtejszej agencji kosmicznej i oni tam nigdy się nie kryli
z mówieniem wprost o zjawisku UFO. We Francji okazuje się, że tam na samym początku
istnienia
GEIPAN-u, Claude Poher, kierownik tej organizacji, powiedział wprost: „To istnieje,
tylko my jesteśmy bezradni”. Niestety
za to, co powiedział, musiał iść potem na przymusowy, długi urlop. Okazało się
natomiast, że po latach analiz
także Francuzi doszli do wniosku, że istnieje około 22% przypadków, których się
wytłumaczyć nie da.
Jean-Jacques Velasco, który był kiedyś prezesem GEIPAN-u i który jest prominentnym
francuskim ufologiem, twierdzi wprost: „14%
wszystkich relacji to są historie, to są sprawy, to
są siły pochodzące spoza Ziemi”. Tak twierdzi astronom.
Natomiast jeżeli idzie o Francję, jest jeszcze jedna rzecz, o której mało kto wie, a
o której warto poczytać, dlatego że w latach 90. pojawiło
się coś takiego jak raport Komety. Ja się tutaj tak ruszam, ruszam się cały czas i
czasami mnie słychać, czasami nie.
Raport Komety został sporządzony przez byłych wojskowych
wysokiej rangi, generałów. Miałem tu kilka nazwisk, ale nie chce mi się szukać. Nie
mam pamięci do nazwisk. W każdym razie to była organizacja prywatna. Oni się zebrali
po to, żeby sporządzić raport
na temat zjawiska UFO. To były lata 90. Stworzyli ten raport, wysłali go ówczesnemu
premierowi. Co w tym raporcie jest najciekawsze? Ja polecam tą lekturę każdemu. On
jest przetłumaczony na język angielski. Raport
Kometa nie tylko analizuje historię UFO, nie tylko pokazuje
możliwe drogi rozwoju tego, co się stanie, jeżeli na przykład dojdzie do kontaktu.
Ale on stwierdza bardzo ciekawą rzecz
odnośnie tego, jak zachowywali się na przykład Amerykanie i Rosjanie. Bo oni
stwierdzają, że
ekspertów od obrony narodowej wcale nie przekonują te wyjaśnienia. Oni twierdzą
wprost, że Amerykanie
prawdopodobnie wiedzą, czym jest to zjawisko, natomiast nie mówią o tym. Czekają do
chwili, kiedy to ono zrobi pierwszy krok. Czyli gdyby hipotetycznie okazało się, że
UFO wreszcie robi pierwszy
krok i ląduje w miejscu takim jak mówią wszyscy, na przykład Biały DomAle czemu
Biały Dom? Przecież u nas też by mogło wylądować.
To wtedy Amerykanie wiedzieliby, co robić i to dobrze wiedzieliby, co robić. I oni
tak naprawdę sytuację mają opanowaną. I to samo prawdopodobnie inne
państwa świata z tych liczących się. Nie będę przedłużał i zanudzał państwa
opowieściami z wojskowej
krypty. Jeżeli ktoś miałby jakieś pytania odnośnie tego, w jaki sposób oficjalnie
podchodzono do zjawiska UFO, to
kiedyś ukaże się moja książka pod tytułem Prawdziwe UFO i tam to będzie. Natomiast
za chwilę przejdziemy do pierwszej rundy dyskusji
po moim tak długim monologu. Pierwszej rundy dyskusji, w której postaramy się
odpowiedzieć na
pytanie: panowie, czy waszym zdaniem
prawda na temat zjawiska UFO jest umyślnie ukrywana przez
rządy, przez służby specjalne? Mareczku, wreszcie.
Ja myślę, że nie bardzo konkretną odpowiedź dam, bo ja tak naprawdę nie wiem, czy
jest ukrywana. Chciałem zwrócić uwagę
natomiast na zupełnie inne zjawisko, o którym zresztą częściowo już mówiłeś podczas
swojego wystąpienia. Otóż UFO ma
taką przedziwną naturę, że zmienia się wraz z kolejnymi wiekami. I
może nie wszyscy na to zwracają uwagę, ale o ile istnieją doniesienia o UFO gdzieś z
głębi dziejów, z poprzednich
wieków, a nawet ze starożytności, o tyle relacje o kontaktach z ufonautami z tamtych
czasów są raczej
wyrywkowe i najczęściej sprowadzają się do tego, że są tam przedstawiciele
cywilizacji, za dużo powiedziane. Są istoty, które są podobne do ludzi. Ewentualnie
zdarzają się również takie
relacje, które mówią o jakichś potworach, maszkaronach, ale te są rzadsze.
Zdecydowanie, jeśli mówi się o UFO w dawnych
wiekach, czy o tym, co może przypominać UFO dzisiejsze w dawnych wiekach, to raczej
rzadko mówi się o załogantach. Z kolei jeśli prześledzimy to, jak to się zmieniało,
Piotr o tym
mówił, że nagle pod koniec XIX wieku w Stanach Zjednoczonych pojawiły się te
sterowce. Pojawiły się dziwne maszyny
latające. Prawdziwa inwazja. Proszę zwrócić uwagę, że załoganci w tamtych maszynach
to
byli znowu ludzie. Nie pojawiały się jeszcze istoty, które znamy z filmów science
fiction, które znamy z relacji współczesnych.
To byli najczęściej ludzie. Co więcej, ta inwazja dziwnych urządzeń na Stany
Zjednoczone,
wtedy, kiedy się pojawiła, zwróćmy uwagę, że to były czasy, kiedy
ludzkość jako całość bardzo interesowała się zjawiskiem latania. Balony w tamtym
czasie,
już ten sposób lotu był opanowany, ale to, że nurtowało to ludzkość, to dowodem,
chociażby z
bliskiej półki będzie to, że w „Lalce” Prusa pojawia się latający metal lżejszy od
powietrza. Już samo to.
Właśnie. Tu właśnie chciałem o Verne powiedzieć, że również przecież w jego
twórczości
pojawia się machina latająca. To jest, zdaje się, w powieści „Robur Zwycięzca”. Kto
wie, z tego, co słyszałem, aczkolwiek nie jest to informacja sprawdzona, ta powieść,
ta maszyna latająca, która się pojawia,
ona się pojawiła tak naprawdę w związku z falą, nie wiem, czy akurat tą falą, ale w
związku z tymi
obserwacjami, które pojawiały się w Stanach Zjednoczonych. To być może też ważna
rzecz, o której warto powiedzieć. Ale cały czas mówię o tym,
że ci załoganci byli w jakimś tam stopniu pomijani w relacjach, ewentualnie
pojawiali się w tych relacjach ludzie.
Otóż dziwna sprawa, że te wszystkie, Piotr zaprezentował tutaj różne rasy, które się
pojawiają w relacjach współczesnych. One do pewnego
momentu nie istniały, nie było ich. Zaczynają się pojawiać, nie wiem, tu mnie Piotr
może wspomoże, ale pewno gdzieś w połowie XX
wieku zaczynają się pojawiać relacje o innych, obcych, którzy są nie tylko obcy nam,
bo pochodzą z daleka, ale również są obcy, ponieważ
mają inny kształt fizyczny. Ja chciałbym zwrócić uwagę, będę o tym mówił szerzej, że
zbiorowa wyobraźnia, tak jak zmienia się obraz UFO, tak samo zmienia się obraz
załogantów tych UFO. Zbiorowa
wyobraźnia podąża, ale podąża za wyobraźnią jednostek. I proszę zwrócić uwagę, że
tak naprawdę
człowiekiem, który we współczesnej, nowożytnej literaturze po raz pierwszy opisał
obcych na taką szerszą
skalę był Herbert George Wells. Oczywiście pojawiały się wcześniej informacje o
obcych, ale
to były raczej ilustracje takich naukowych wywodów. W ten sposób pisał
na przykład Kepler o mieszkańcach Księżyca. Ziemia z Księżyca obserwowana to była
wolwa. I on
odwoływał się do tego, że ponieważ na Księżycu są inne warunki, więc żeby to lepiej
zilustrować, to te warunki fizyczne ilustrował w ten
sposób, że istoty, które żyją na Księżycu, muszą mieć inny kształt fizyczny. Na
przykład mają nogi
dłuższe niż na przykład wielbłądy. To taki mały cytat. Kepler pisał to w takim swoim
dziele, już trudno powiedzieć naukowym, tylko
takim przyczynkarskim, które nosiło tytuł „Sen, czyli astronomia księżycowa”.
Ono się ukazało drukiem po śmierci naukowca w 1634 roku, trzy lata po śmierci. A
może taką ważną informacją jest to, że ostateczna redakcja tego dzieła nastąpiła na
obecnych terenach Polski, czyli w
Żaganiu.Ale cały czas mówię o tym, że podobnie o obcych
pisał Cyrano de Bergerac. Pisał o mieszkańcach Księżyca, pisał również o
mieszkańcach Słońca. W jednym przypadku były to ptaki, w drugim jeszcze jakieś inne
istoty. Natomiast to tak naprawdę były
poetyckie wizje, poetyckie ilustracje i tak naprawdę nie służyło to opisaniu obcych,
tylko pewnym zabiegom literackim, które stosował.
Natomiast to, o czym powiem w późniejszej części, to to, że obcy tak naprawdę
pojawili się po raz pierwszy na początku XX wieku. Wtedy ludzie, jednostki, pisarze
zaczęli formować obrazy w swoich dziełach, które później przeniknęły do zbiorowej
świadomości. Co więcej,
one zaczęły wracać w tych obserwacjach UFO. Ale Piotr zadał pytanie, ja nie na temat
odpowiadam.
Czy prawda jest ukrywana? Powiem tak. Dlatego tak sprytnie, a właściwie mało
sprytnie unikałem
odpowiedzi, ponieważ ja przechodziłem różne okresy w swoim życiu, kiedy raz wydawało
mi się, że jest rzeczą
oczywistą, że ta prawda jest ukrywana i była na poparcie tej tezy cała masa
dowodów. Później doszedłem do wniosku, że każdy spisek, każde
sprzysiężenie, jeśli ma w swoich szeregach zbyt wielu ludzi, to po prostu nie może
się udać. A wydaje mi się, że gdyby to
sprzysiężenie dotyczące ukrywania UFO, ukrywania kontaktów z UFO było na tak szeroką
skalę, o jakiej się mówi, to myślę, że dzisiaj byśmy już coś na ten temat wiedzieli.
Można
powiedzieć, że pojawiają się tacy ludzie, którzy mówią o różnego rodzaju
przeciekach, relacjonują różnego
rodzaju historie. Nie jestem przekonany. Tak naprawdę nie potrafię zająć
jednoznacznego stanowiska. Wydaje mi się, jak już się zdecyduję, że to nie jest
ukrywane, że nie wierzę w
to, to zawsze się pojawi ktoś, kto mi podrzuci historię, która jest żywcem wyjęta z
jakiegoś filmu sensacyjnego, która udowadnia, że akurat
ta historia jest ukrywana. Kiedy się przerzucę na sąsiednie stanowisko i uważam, że
jest ukrywana, to zaraz ktoś racjonalnie mi to
wytłumaczy, że to jednak tak nie działa. To ja może tyle. Przemku.
Chciałbym tutaj jeszcze dodać, że Przemek przywiózł ze sobą dwie bardzo zacne
książki,
których jest autorem i współautorem. Także jeżeli mógłbyś przed odpowiedzią na to
pytanie
zareklamować, mówiąc wprost.
Oczywista sprawa. Witam państwa raz jeszcze serdecznie. Może najpierw
odniosę się do tego, co koledzy mówili, a co mi po głowie chodziło. Kilka wniosków.
Po pierwsze, jeśli chodzi o kwestie, dlaczego
się obrazy postaci z obcych cywilizacji zaczęły oddalać od
tych androidalnych w XX wieku. Może kluczowe znaczenie, nie wiem, może macie inne
zdanie, miała
ta audycja Orsona Wellesa, bo właściwie George Wells napisał swoją książkę „Wojna
światów” jeszcze w XIX chyba wieku,
ale to nie był aż taki nośnik dla wyobraźni jak to słuchowisko radiowe, które w 1938
roku wstrząsnęło Stanami Zjednoczonymi.
Bo Orson Welles tak realistycznie zarysował inwazję obcych z Marsa, że ludzie w
panice zaczęli opuszczać swoje
domostwa. Więc może dlatego ten 1938 rok jest takim troszeczkę momentem, kamieniem
milowym w dziejach, że ludzie naprawdę zaczęli sobie
wyobrażać, że ci kosmici istnieją. Natomiast à propos tego, że wcześniej byli
wyobrażani jako ludzie. W
średniowieczu istniało mnóstwo bestiariuszy. W ogóle ludzie wierzyli w
średniowieczu, że ludzie z głowami
psów czy jeszcze inne stwory istnieją gdzieś tam na antypodach, w innych częściach
świata. Więc może to wszystko wydawało się dużo bardziej
realne. Może dla nich przedstawienie obcej cywilizacji jako kogoś, kto nie ma
kształtu ludzkiego
nie robiło takiego wrażenia, nie działało tak na wyobraźnię jak dzisiaj. Tak, ale
chodzi o to, że dla nich to się wydawało realne. To było oczywiste, że ktoś może
mieć też inny kształt. Może dlatego ta wyobraźnia aż tak nie
funkcjonowała.
Okej, ale nie wiązano tego ze zjawiskiem UFO.
Nie, nie wiązano ze zjawiskiem, jasne. Tylko dlaczego były przedstawione jako
ludzie? Może dlatego właśnie, że ludzie wydawali się jeszcze bardziej zadziwiający,
że ludzie
byliby z innych cywilizacji. Natomiast Piotr tutaj bardzo szeroko opowiadał o
różnych przypadkach na przestrzeni dziejów,
kiedy pojawiały się zjawiska nadprzyrodzone na niebie. Ja jestem trochę daleki od
wiary głębokiej
w kosmitów. Natomiast samo pojęcie UFO jest tak szerokie, jak to Piotr powiedział,
na szczęście, że moje zainteresowania też się poniekąd w tym
mieszczą, gdyż UFO to są po prostu niezidentyfikowane obiekty latające. Natomiast
22% relacji jest niewyjaśnionych. Całe szczęście. Jakie to byłoby smutne, gdybyśmy
mogli to wszystko wyjaśnić. Co my moglibyśmy badać?
Niewyjaśnione zjawiska pozostałe, które mi przychodzą do głowy. XVIII wiek,
początek. Portugalski jezuita Guzman twierdzi, że dowiedział
się o budowie maszyn latających od plemion postinkowskich w Ameryce Południowej.
Niebo nad
Norymbergą, czyli XVI wiek. Piotr o tym też wspominał. Sytuacja w Lyonie w XIII
wieku. W XIII wieku też
widziano obiekty na niebie w czasie wojny Japonii z Chinami. Można by tego mnożyć.
Tych przykładów było naprawdę
mnóstwo.Cofając się aż do starożytności. Ty mówiłeś o Echnatonie, o Ezechielu.
Ja troszeczkę szerzej potem opowiem o mitologiach i jak te rzeczy wyglądają w
mitach. Natomiast
wracając do pytania, czy rząd coś ukrywa? teorie spiskowe są bardzo nośne. Ktoś
kiedyś policzył, że żeby
te najsłynniejsze teorie spiskowe mogły być ukryte do dzisiaj, potrzeba by było
zaangażowanych 700 000 ludzi w każdą z nich,
żeby one nie przeciekły. Jest to trudne do realizacji. Wydaje mi się, że mało
prawdopodobne. Pewne rzeczy są z pewnością
ukrywane i to jest jasne. Nie wiemy, jaka była natura katastrofy w Roswell.
Większość osób wierzy, że
była to katastrofa obiektu spoza naszej cywilizacji, ale tak naprawdę właśnie
dlatego, że tak
niewiele wycieka z tych rządowych materiałów, dlatego tak niewiele wiemy i dlatego
możemy drążyć ten wątek.
Wydaje mi się, że aż tak wielkiej operacji ukrycia tych faktów nie mamy. Natomiast z
pewnością jest
wiele rzeczy, o których nie mamy pojęcia. Również w innych kwestiach, kwestiach
politycznych czy szpiegowskich. Tak samo jest oczywiście w teorii gości z
kosmosu czy innych technologii, bo przecież bardzo możliwe jest, że wyjaśnieniem
tych wszystkich niewyjaśnionych zjawisk na niebie po
1945 roku jest rozwój technologii, być może również związany z badaniami
nazistowskich naukowców,
które po prostu są ukryte przed nami, dlatego, że nie są jeszcze do końca zbadane i
jeszcze ich natura nie jest do końca wyjaśniona. Natomiast
bliżej byłoby mi rzeczywiście do idei, że jest to jakaś niezwykła technologia niż
przybysze z zewnątrz, którzy tak się
maskują od stuleci, tysiącleci. Tyle ja na ten temat.
Ja się odniosę do tej audycji Orsona Wellesa z 1938 roku. Ja nie do końca jestem
przekonany. Ja myślę, że po prostu ta audycja trafiła w
czuły punkt. Wtedy już Amerykanie byli dobrze przygotowani do wizji obcych, którzy
są
niehumanoidalni, ponieważ mniej więcej w połowie lat 20. w Stanach Zjednoczonych
pojawiły się pisma
drukujące opowiadania science fiction, tak zwane pisma groszowe. I one już od samej
okładki epatowały
właśnie wizjami obcych, najczęściej ściskających jakieś półnagie panienki, bo to
wtedy dobrze się sprzedawało. Zawsze trzeba pamiętać o tym, żeby się coś dobrze
sprzedawało.
Albo na rozkładówkach musiało być.
Tego nie wiem, natomiast na okładkach musiało być i te obrazy obcych w różnych
wariantach. Właściwie przerabiano
na tych okładkach. Jeżeli ktoś ma okazję prześledzić, jak to wyglądało, to
zapraszam. Nawet w internecie te okładki można znaleźć jakieś amazing
story albo coś takiego. To tam właściwie przerabiano cały bestiariusz z różnych
mitologii, ale
również różnego rodzaju hybrydy tworzono. Odwoływano się do owadów, do
gadów, właściwie do wszystkiego, do czego tylko można, z tego robiono obcego. Co
więcej,
byliśmy jako ludzkość po kilku publikacjach, które obcych nam pokazywały. Więc
wspomniany Wells i
„Wojna światów”, ale również byliśmy przecież po innych książkach. Co więcej,
to było na przykład chociażby po drugiej książce George'a Wellsa, czyli „Pierwsi
ludzie na Księżycu”. Tam
mamy z kolei do czynienia z istotami, Selenici to są tak naprawdę owady. Więc te
warianty były
przerabiane najrozmaitsze. W każdym razie ja myślę, że 1938 rok to już dosyć późno.
Już
wtedy przynajmniej Amerykanie mieli doskonałą świadomość tego, że wokół nas czyhają
obcy.
Komiksowo, nie?
Tak komiksowo. Dokładnie tak to było przedstawione. I taki też był odbiór, że skoro
czyhają, to się musieli ujawnić. No i się ujawnili
jakoś następną dekadę później, kiedy UFO się pojawiło, skojarzono to. Zresztą
dzisiaj już nie ma
takiego prostego przełożenia, że UFO równa się przybysze z kosmosu. To już w tej
chwili budzi dyskusje. Natomiast
wtedy nie budziło takich dyskusji, było wiadomo, jak jest latający talerz, to są
kosmici, jak są kosmici, to
najprawdopodobniej, to wersja amerykańska, jest inwazja. I tak to mniej więcej
przebiegało.
To były czasy wojenne.
To były czasy powojenne czy właściwie wojenne, bo mamy jeszcze kilka wojen, które
się
toczą. Więc tego rodzaju obrazy, ja myślę, kierują naszą uwagę, przynajmniej kierują
na to, że to zjawisko
UFO oraz przedstawienie UFO oraz załogantów UFO podąża niejako za wyobraźnią
człowieka, za tym,
co ci liderzy w postaci pisarzy pokazują, co się później przyjmuje, jest
przetwarzane i objawia się w taki
sposób.
To UFO kształtuje się na podstawie wyobraźni ludzi. Czy może to ludzka wyobraźnia
kształtuje UFO?
Nie wiem. Pewno jakieś sprzężenie zwrotne następuje, bo ja odnoszę wrażenie, że
załoganci UFO, których tu oglądaliśmy najrozmaitszych,
oni się przynajmniej w części najpierw pojawili w literaturze science fiction.
Czyli to UFO było najpierw czy najpierw była wyobraźnia?
Nie, ja myślę, że UFO było najpierw. Ja bardziej odwołuję się już teraz ściśle do
tych załogantów, do przedstawienia. Skoro na początku byli ludźmi,
a później się zaczęli przekształcać w różnego rodzaju istoty, to ja tylko o tym
zjawisku. Natomiast UFO jako takie, nie
ruszam tego w tej chwili.
Pozwalają.
Pozwolę sobie tutaj wrzucić trzy grosze do waszego pytania: czy najpierw było UFO,
czy najpierw było wyobrażenie? Otóż
francuski badacz tego fenomenu, socjolog Mehost
twierdzi wprost, że jeżeli się przeanalizuje pierwsze dzieła literatury science
fiction, ale nie mówimy tutaj
o tych pierwszych, o prekursorach, tylko te z końca XIX wieku, to okaże się,
że to samo pojawiło się w latach 50. już jako widziane obiekty. I on mówi o pewnym
sprzężeniu, o którym
jeszcze będziemy mówić, bo my na razie poruszamy się po bardzo ogólnych schematach,
ogólnych hasłach. Mówimy na przykład, że
to wytwór naszej świadomości. Zaraz wytłumaczymy, jak to się może dziać i
wytłumaczymy tę koncepcję.
Czy może być tak, że my kreujemy kosmitów własnymi wyobrażeniami? Oczywiście.
Dlatego, że samo to, iż w
zasadzie w relacjach mamy do czynienia tylko z humanoidami, czyli z istotami, które
zbudowane są tak samo jak ludzie, mówi nam
dużo o tym, jak my to zjawisko traktujemy. Proszę państwa, nawet najbardziej
odjechany kosmita, którym był ksenomorf, on też był humanoidem. Miał ogon.
Ludzie nie zawsze mają. Istoty, które były widziane w Pascagouli, potwory z
UFO, wszelkie. One zawsze były humanoidami. Dlaczego? Pewnie dlatego, że człowiek ma
trudności z wyobrażeniem
sobie innej istoty myślącej, mającej inną formę niż nasza.
Tak samo jest z Bogiem. Też jest zawsze humanoidem.
Tak samo jest z Bogiem. Chociaż... Drodzy państwo, na zakończenie tej rundy naszej
dyskusji,
w której mówiliśmy o tym, jak czynniki oficjalne podchodzą do UFO, chciałbym zapytać
także was, jeżeli ktoś chciałby się podzielić
swoimi wnioskami, powiedzieć coś, to zapraszamy do naszego stołu. Teraz ja tylko
dodam
tyle, że według mnie jest tak, że ta prawda o UFO, albo inaczej ukrywanie prawdy UFO
to jest bardzo
dziwne sformułowanie, bo tak naprawdę nie ma czego ukrywać, bo i tak wszyscy
wszystko wiedzą, bo UFO przestało być już dawno tajemnicą.
Tajemnicą może być to, że pewne czynniki coś wiedzą. Na przykład wojsko, rząd Stanów
Zjednoczonych lub Rosji, Chiny, Brazylia, Francja. Oni mogą coś wiedzieć więcej na
temat
natury tego zjawiska i być może dlatego sprawiają takie wrażenie, że coś
ukrywają, żeby ludzie mieli o czym myśleć. Bo może się też okazać, że prawda na
temat tego zjawiska nie jest im po prostu znana.
Lepiej dla świętego spokoju powiedzieć ludziom, że ignorujemy,
niż stwarzać takie niebezpieczeństwo i stwarzać takie pojęcie życia w napięciu
poprzez
stwierdzenie faktu, że my nie wiemy, co to jest. To się cały czas pojawia, my nie
mamy nad tym kontroli. Po drugie, gdyby oni
przyznali, że coś o tym wiedzą i gdyby oni, nie daj Boże przyznali, że UFO to są
obiekty obce, czyli niepochodzące z
żadnego ziemskiego państwa, tak to nazwijmy, to byłby jeden problem. Trzeba by było
reagować na każde tego typu zdarzenie.
Siły powietrzne miałyby tyle roboty, nie nadążałyby po prostu dlatego, że trzeba by
było reagować na każdy przypadek. To jest
niewykonalne.
Teraz zadam takie pytanie. Wyobraźmy sobie, że to by się udało. To tak naprawdę w
pełni
wierzymy. UFO istniałoby naprawdę? Ja też się właśnie zastanawiałem
nad tą metodą. Metoda ta jest właściwie znana.
A wszyscy pan zauważą, że chodzi o wiarę. Cały czas mówimy tylko, czy wierzymy, czy
nie wierzymy i komu wierzymy. Tak jak trochę jak religia z nowożytnościowej
analogii.
Ja myślę, że tutaj jest bardzo ważna kwestia. To jest bardzo fajny przykład. Przed
chwilą był przykład z lat
50., gdyby nie było tych zdjęć, to jak byśmy sprawdzali te samochody? Problemem w
tym
przykładzie jest to, że ta kamera jest
nieistotna.
Sprawdzamy, skąd pochodzą te zdjęcia. Jak by to było zarejestrowane? Jak by
się to udało? Prawdopodobnie byłoby to UFO.
Może lepiej chyba wypowiedzieć to mikrofon. Straszny pogłos. Nie wiem, czy wszyscy
wiedzą, o czym mówię. Chyba w zeszłym roku czy
dwa lata temu nad Nowosybirskiem eksplodował meteoryt i ze względu-
Możliwe, że Czyla. Czelabińsk, przepraszam.
Tak, z Czelabińska. Natomiast po prostu mamy nagrania z
kamer samochodowych, które pokazują świetnie to zjawisko. Bardzo ładnie to widać. W
Rosji kamery to praktycznie w co drugim samochodzie są w tym momencie ze
względu na to, że tam policja jest dziwna
I jakbyśmy to zjawisko przenieśli kilkadziesiąt lat wstecz, to mielibyśmy zjawisko
niewyjaśnione. Załoga może się pojawić w wyniku różnych
rzeczy. Myślę, że te dime novels, czyli te powieści groszowe, o których tu
mówiliśmy, wykreowały pewną wyobraźnię. Wcześniej to były
diaboły, południce jakieś latające. To było to, co się przekazywało ludziom. Mój
tata opowiadał,
to jest '36 rocznik, także jeszcze dawne czasy, opowiadał różne historie, które się
opowiadało przy tak zwanym ognisku.
I właśnie to były takie straszne opowieści. Mam wrażenie, że UFO jest taką kulturowo
zaawansowaną, straszną opowieścią trochę.
Przynajmniej taki jest mój odbiór tego zjawiska. Tak, my sobie tworzymy pewne
rzeczy. Ono się kształtuje
przez powieści fantastyczne, które rzeczywiście wyglądały bardzo realistycznie i
przemawiały wtedy
do wyobraźni. I tych autorów było rzeczywiście dużo w tamtych czasach, kiedy UFO
jakby eksplodowało,
to zjawisko eksplodowało. Po prostu bardzo było wtedy dużo.
Dziękujemy. Czy ktoś z państwa chciałby jeszcze zabrać głos? Proszę bardzo.
Wydaje mi się, że duża część fenomenu UFO wynika z tego, że po II wojnie światowej
był wyścig zbrojeń i zarówno Amerykanie, jak
i Rosjanie prowadzili różne badania, które chcieli ukryć. I dlatego łatwiej było
powiedzieć, że statek kosmiczny wylądował, się rozbił
i skonstruowano nowy samolot. Samoloty, które wycofane są w tej chwili z użytku,
SR-70, które w latach 50. były zbudowane,
miały taki zakres technologiczny, który do tej pory się nie mieści w głowie. Równie
na tej samej zasadzie może być
za UFO otrzymywany ten samolot soniczny Aurora, którego nikt nie widział, słyszał,
podobno po jakichś parametrach, które
istnieją na niebie czy jakichś oparach można je określić. Natomiast duża część z
tych wcześniejszych oznaczeń UFO to były
rzeczy, które albo się zdarzyły, albo można było po prostu przenieść z jakichś
dawnych danych, czy wierzeń, czy
jak małpoludy, czy jakieś inne rzeczy, które czy istnieją, czy nie istnieją. Czy
yeti na przykład. Zwierzę czy człowiek, który powinien istnieć czy
nie istnieć, ale żeby mógł funkcjonować czy żeby się mógł rozwijać, to musiało być
tysiąc osobników. A jeżeli by były w Tybecie dwa
czy trzy osobniki, nawet jakby żyły sto czy dwieście lat, to nie byłyby w stanie
przetrwać. Także wydaje mi się, że duża część z tego wszystkiego to są zjawiska
militarne czy wywiadowcze, żeby ukryć. Natomiast pewnie są jakieś elementy, których
się nie da wytłumaczyć.
Niemcy po prostu wydobyli jakiś zakres, którego nie zdążyli zużyć. Część pojechało z
Rosją do Rosji, na
Syberię, drugą tu. Łącznie z naukowcami. Przecież na
Księżyc nie Amerykanie wylądowali, tylko von Braun pokierował. I również ta sprawa z
Roswell. Z
anatomii były różne badania, filmy, które niby mają jakiś zakres prawdopodobieństwa,
natomiast z tego nie da się odczytać, czy tak jest,
czy nie. Syna mam, który jest lekarzem i też stwierdził, że takie stwory, jak tam
były pokazane, w zasadzie nie mogłyby funkcjonować.
Dziękuję bardzo.
Dziękujemy. Proszę bardzo.
Dziękuję. Ja bym chciał tylko sobie pozwolić na taki krótki komentarz odnośnie tych
służb,
które tak naprawdę od pierwszych doniesień o UFO gdzieś tam, jak
komentowali panowie, próbują ukrywać tą prawdę. I ja zauważam taką
jakąś niebezpieczną analogię, że o ile w latach 40. te służby rzeczywiście musiały
się
napracowywać, żeby ukrywać tą prawdę, o tyle widzę, że po prostu istnieją pewne
mechanizmy
ludzkie, które te służby wykorzystują. I tutaj na przykładzie Betty i Barney Hillów
czy Boba
Lazara, czy nawet Billego Mayera, który gdzieś tam
mówi o jakichś rzeczach, które są prawdopodobne, mógł widzieć rzeczywiście
jakieś obiekty, ale znakomita część jego działalności, pracy to są po prostu
fałszerstwa. I de
facto, nawet jeśli Betty i Barney Hillowie rzeczywiście mieli spotkanie z tymi
obcymi, to później, w
miarę upływu czasu jednak w człowieku włącza się taki mechanizm: a może by na tym
jeszcze zarobić, prawda? A może te pieniądze,
które gdzieś tam mogłyby przypłynąć, poprawią naszą sytuację? I tak na przykładzie
Betty Hill, która na początku
rzeczywiście relacjonowała to spotkanie w czasie hipnozy, a później już zaczęła
mówić, że de facto ci kosmici ją odwiedzają raz w tygodniu
i przywożą jej mleko. Na takiej zasadzie. Więc de facto służby też w dzisiejszych
czasach nie muszą się tak bardzo
napracowywać, bo każda z tych osób w miarę upływu czasu, nawet jeśli miała takie
realne spotkanie czy widziała
jakiś obiekt, zaczyna próbować wykorzystywać to do swojej działalności finansowej,
prawda?
I ja coś takiego zauważam także w tych zeznaniach często ludzi, którzy opisują
spotkania z
obiektami. Dla mnie ta pierwsza faza, to dotarcie do tego człowieka jak najszybciej
wydaje się najważniejsza, bo w miarę upływu czasu wydaje mi się, że ta opowieść o
tym spotkaniu czy o tym kontakcie staje się
coraz mniej rzeczywista, a coraz bardziej nastawiona na jakieś ubarwienia. I dlatego
myślę, że te
służby, nawet teraz paradoksalnie rozwój tych technologii wcale nie pomaga w
rozwiązywaniu tego zjawiska, bo mamy tysiące
fejków na YouTubie, w internecie, anioły zrobione w programach 3D i tak dalej.
I właśnie myślę, że paradoksalnie rozwój technologii wcale nie pomaga w wyjaśnieniu
tego zjawiska, a może przeszkadzać, tak?
Dziękuję.
Dziękujemy.
Dziękuję, Marku, za pomoc. Bardzo dziękujemy za komentarze. Ponieważ mamy
ograniczony czas, nie możemy poruszyć wszystkich tematów. Odniosę się pokrótce do
tego, co mówił pan tutaj. Oczywiście nie ma
wątpliwości, że za dużą część tego typu relacji odpowiadają wojskowe testy.
Różnorodne: od samolotów, jeżeli mówimy o UFO, po operacje,
które nazywane były operacjami psychologicznymi i które polegały na przykład na
praniu mózgu. Udało mi się
powiązać te dwa tematy. Wiele osób, wiele świadków UFO, jak na przykład państwo
Hillowie. Nie ma 100%
pewności, że oni nie padli ofiarą projektu MK-Ultra, czyli projektu, który
realizowano w ramach
CIA i który polegał na tym, że wyławiano sobie z tłumu człowieka, którego następnie
poddawano na przykład
hipnozie albo któremu podawano narkotyk. Zdarzało się. A to
było chyba nie przez wodę. To było przez sporysz.
Natomiast była taka legenda, że hipisi próbowali zatruć wodę LSD, ale to chyba nigdy
się nie sprawdziło.
Mnóstwo historii związanych z UFO da się wyjaśnić obserwacją samolotów. Nie zawsze
jawnych,
bo na przykład U-2 spowodował ogromną ilość relacji. Ogromną ilość relacji
spowodują prawdopodobnie te obiekty, które są obecnie rozwijane, a o których
świadkowie mówią, że są to latające
trójkąty. Jeżeli będziemy mieli chwilę, to rozwinę ten temat. Rzeczywiście, jeżeli
pogrzebiemy w UFO, to
się okaże, że tam naprawdę kosmici są gdzieś na samym dnie. I tych przypadków może
jest tylko kilka, ale są to mocne przypadki na
pewno. Natomiast reszta obrosła tak ogromnym mitem i jest pełna tak ogromnych
niedopowiedzeń, że osoby, które nie znajdują w sobie tyle samozaparcia, żeby to
drążyć, powiedzą, że to nie ma sensu. Sens jest. Zawsze pod tą wierzchnią warstwą
jest
coś, co jest warte uwagi, a najbardziej jest warte uwagi wtedy, kiedy mówimy z
ludźmi, którzy się o coś takiego otarli.
Dobrze, jeszcze będziemy o tym mówić. Jeżeli ktoś by miał pytania, to proszę nas o
nich informować.
Proszę państwa, przejdźmy do drugiej części, tej dla niektórych dużo ciekawszej
części naszego dzisiejszego spotkania, jaką jest
paleoastronautyka, czyli teoria o starożytnych kosmitach. Tutaj
ze zdjęcia uśmiecha się do nas Erich von Däniken, znany wszystkim na pewno
dobrze. Uśmiecha się i się tak patrzy.
Wybrałem to zdjęcie dlatego, że to jest człowiek, który stał się ikoną tej tematyki.
Stał się tą ikoną
w dużej mierze przypadkiem. Drodzy państwo, kiedy narodziła się koncepcja,
że życie na Ziemi lub cywilizacja – bo to są dwie odrębne rzeczy
– zaczęły się na Ziemi wskutek albo dzięki przybyszom z kosmosu? W zasadzie to był
koniec lat
50. Kiedy ludzie okrzepli trochę w świadomości zjawiska UFO, koniec lat
50. przyniósł pierwsze publikacje, a w zasadzie to była sama końcówka, w
100% związaną z pytaniem, czy istoty z innych planet mogły rozpocząć
cywilizację na Ziemi. Facet, który się nazywał Matest Agrest, tak jak agrest, jest
tam na jednym ze
zdjęć, które mam nadzieję Marek nam udostępni. Akurat nie w tą stronę. To jest
Matest Agrest. Matematyk radziecki pochodzenia żydowskiego, urodzony w Mińsku. I on
w roku 1959 lub 1960, bo podawane są różne daty, opublikował taki artykuł w
niszowej gazetce, w której pytał: czy to jest możliwe, że relacje biblijne
opowiadają o tym,
że ingerowały na Ziemi siły nie z tej planety? To był rok 1960.
To był 1950 rok. On też twierdzi, że mama z nieba przez spadochron przyleciała.
Też, ale nie.
To był duży talent.
Był, ale jako prekursor tej tematyki w 100%, jako twórca koncepcji uznawany jest z
jakichś powodów
Agrest.
Koncepcji nie, ale temat się pojawił. Biblia opisuje historię kosmitów.
Temat się pojawiał, bo na przykład jeżeli pójdziemy dalej, to mamy Charlesa Forta i
on tam pisze też,
znaczy on tam nie pisze tego otwarcie. Fort bawił
się z czytelnikami i mówił wprost, że znaleziono na przykład maski imitujące.
Chociaż to były lata 30.
Wtedy nie znano kosmitów, nie znano zjawiska UFO. Charles Fort, dziennikarz
amerykańskiPisał, że możliwe,
że kiedyś ktoś tutaj przyleciał na Ziemię. Możliwe, że zaszczepił cywilizację i na
tym się skończyło. Tyle powiedział. Nie chciał więcej
mówić. Państwo może kojarzycie książki Charlesa Forta, bo one wyszły w latach 90. w
Polsce. To
były bardzo trudne książki dla czytelnika, ale ciekawe są. Powracając do
paleokontaktu. Agrest zmarł kilka lat temu w zasadzie po
wyprowadzce do Stanów Zjednoczonych i nikt o nim nie pamiętał. Natomiast na początku
lat 60. pojawili się tacy autorzy,
którzy pisali już pełne publikacje na temat bogów z kosmosu i byli to między innymi
Paul Misraki.
Misraki był Grekiem. Był Żydem greckim, mieszkał we Francji, był kompozytorem muzyki
filmowej. Co ciekawe w ogóle,
większość autorów, którzy zajmowali się na samym początku paleoastronautyką, to były
osoby wyznania
mojżeszowego. Agrest, Misraki, Sitchin. Kto tam jeszcze był?
Mostowicz. Było jeszcze kilku innych. Dlaczego akurat Żydzi? Dlaczego Żydzi?
Prawdopodobnie dlatego, tą
tajemnicę zdradził Sitchin, który powiedział, że jako dziecko nie dawała mu spać
zagadka Nefilim. Tak?
Bo po prostu w Świętej Księdze na samym początku, w Świętej Księdze chrześcijan
również. W Księdze Rodzaju mamy do czynienia
już na samym wstępie z taką zagadką. Być może dlatego właśnie osoby wyznania
mojżeszowego jako pierwsze zauważyły tą
analogię. Ale co więcej, to nie wywodziło się tylko z Księgi Rodzaju i z Tory i z
Biblii. To wywodziło się również z tradycji
mistycznej, o czym jeszcze będziemy mówić. Mamy rok 65.
Pisaniem książek o tej tematyce zajmuje się też taki autor Robert
Charroux. Jego książki również publikowano w Polsce. A w roku 1966 pewien sprytny
hotelarz
ze Szwajcarii, który już kiedyś siedział w kiciu, zapożycza sobie trochę od tego
Charroux.
Pisze książkę, swoją pierwszą, „Rydwany bogów”. I potem Charroux się wkurza i mówi,
że doszło
do plagiatu. Doszło do plagiatu. Däniken, brzydko mówiąc, splagiatował w dużej
części swoją pierwszą książkę od Roberta
Charroux i zostało mu to udowodnione, ale to on stał się ikoną tej tematyki, jakby
nie było.
Zarzuca się mu wiele. Zarzuca się mu między innymi to, że on nie szanuje pracy
innych, że za bardzo nagina
fakty. I to naginanie faktów jest niestety przekleństwem paleoastronautyki. Bo kiedy
spojrzymy na to wszystko, to tak, dobrze, mamy teorię, że kosmici pojawili się na
Ziemi i zainicjowali
cywilizację. Ale kiedy? Gdzie? Tak naprawdę dowody wskazują, że na przykład dobrze,
zdarzyło się to w Sumerze. Dobrze, zdarzyło się w Sumerze, w którym roku?
Dajmy na to 4000 lat przed naszą erą. Ale mamy dowody zza oceanu, takie same, na
które powołują się autorzy z dziedziny
paleoastronautyki. I to już jest późniejszy okres. Mamy ślady z Indii, które
pochodzą z kolei na przykład z
drugiego tysiąclecia przed naszą erą. Tak naprawdę te dowody potrzebują
uporządkowania.
Ale Sitchin podaje konkretnie, te czteryście ileś tysięcy lat.
Zaraz będziemy o tym mówić.
Gruba data.
Proszę państwa, w polskim języku istnieją dwa, w zasadzie trzy określenia na teorię
o tym, że obcy ingerowali na Ziemi.
Pierwsze to jest teoria paleokontaktu, drugie to jest paleoastronautyka, a trzecie
to jest teoria starożytnych astronautów. I tak naprawdę one funkcjonują
razem między sobą. Ale starożytni astronauci a paleokontakt dla niektórych to są
dwie różne rzeczy, dlatego, że ten przedrostek paleo sugeruje nam,
że są też dowody na takie odwiedziny, które wykraczają daleko
poza starożytność. Tak? To się wiąże z hipotezą, która mówi, że obcy
nie tyle stworzyli cywilizację, co stworzyli życie na Ziemi. I ta teoria ma swoich
zwolenników bardzo
poważnych. Otóż okazuje się, że sir Francis Crick, który był noblistą, był
współodkrywcą struktury DNA. Był bardzo ciekawym człowiekiem,
niecodziennym myślicielem. Trochę eksperymentował z LSD, ale tylko trochę. Tenże
Crick
w książce „Życie samo w sobie”. Ta książka wyszła w języku polskim chyba. On
twierdzi wprost, że nie jest
możliwe, by życie na Ziemi w takiej formie, jaką znamy, pojawiło się samo z siebie,
gdyż
byłby to zbyt duży zbieg okoliczności. Crick tak twierdził
i on był raczej zdania, że życie na Ziemi pojawiło się w wyniku
umyślnego zasadzenia. To twierdził noblista. On to nazywał
kierowaną panspermią. Innymi słowy, panspermia, czyli teoria o tym, że zarodniki
życia
mogą spadać na Ziemię z kosmosu, na przykład z komet bądź asteroidami. A Crick
twierdził trochę inaczej. To nie musiały być
komety ani asteroidy. To mógł być na przykład umyślny plan stworzenia.I on w
artykule w magazynie Icarus, bardzo ciekawym magazynie poświęconym między innymi
astrobiologii,
twierdził, że nie jest w stanie odpowiedzieć na pytanie, kto to mógł
zrobić, bo on nie widzi powodów, dla których jakaś cywilizacja mogłaby rozsiewać
życie po kosmosie. Ale on twierdził, że mogło się stać to za pomocą na przykład
jakichś minisond, które wpadły tutaj do tej gotującej się
prazupy i to od nich wywodzi się życie na Ziemi. Tyle Francis Crick.
Bardzo wielu innych badaczy twierdziło, że może być podobnie. Ferment w środowisku
wywołał Paul Davis, fizyk angielski,
który twierdził kilka lat temu, że ludzie muszą poszukiwać śladów obcych nie wcale w
latających spodkach,
tylko sami w sobie. On twierdził wprost, że tak zwane śmieciowe, niekodujące DNA,
jak niektórzy to nazywają, ślady wymarłych genów, może
być śladem po obcej ingerencji i trzeba tam tego szukać. Co ciekawe, byli dwaj
rosyjscy badacze Szczerbakow i Makukow, którzy twierdzą, że coś
takiego znaleźli. Znaleźli jakiś genetyczny podpis od obcych. Chociaż to są sprawy
bardzo skomplikowane. Teoria Davisa,
bo Davis jest fizykiem, została szybko odrzucona przez biologów, którzy twierdzili,
że to jest niemożliwe, że obcy nie mogli
zostawić w nas żadnego śladu dlatego, że po tylu latach te geny umyślnie przez nich
zmodyfikowane uległyby
już i tak mutacji. Ten ślad by się po prostu nie zachował, i tak byśmy go nie
znaleźli. I tyle, proszę państwa, jeżeli chodzi o paleokontakt.
Co ciekawe, jeszcze powróćmy do Cricka. Marku, jeżeli mógłbyś przeskoczyć parę
klatek do przodu. To jest Crick.
Dziękuję. Proszę państwa, ta mała kuleczka może być
potwierdzeniem teorii Cricka, że istnieje cywilizacja, która wysyła w kosmos
zarodniki życia.
Tę kuleczkę znalazł podczas sondowania atmosfery doktor Milton Wainwright
z Wielkiej Brytanii. To jest bardzo kontrowersyjne. To jest uczony, który jest znany
z dość
niecodziennych twierdzeń, ale on mówi, że podczas sondowania atmosfery specjalnym
balonem coś takiego przyczepiło się do owego balonu,
prawdopodobnie w drodze na Ziemię. To miało mieć powłokę z tytanu. Oczywiście było
mikroskopijne i wyrzucało z siebie
bliżej nieokreśloną substancję. I tutaj doktor pytał, czy możliwe jest, by
rzeczywiście
zarodniki życia spadały na Ziemię w procesie tak zwanej kierowanej panspermii.
Jeżeli chcecie poszukać sobie informacji na ten temat,
są one powszechnie dostępne w internecie. Oczywiście środowisko naukowe nie
zareagowało na to. Powiedziało: „Milton,
dałbyś spokój”. Ale to tak w ramach ciekawostki. To było na początku 2015 roku.
Prawdopodobnie nie. Nie zostało to sprawdzone. No biedny. Niestety nauka taka jest,
że
wymaga nakładów.
Warto by o tym powiedzieć, że naukowcy mają różne teorie. Warto by powiedzieć też o
tym, Piotr wspominał
o pewnych kontrowersjach, które się pojawiają i że bardzo często ludzie badający
zjawisko UFO
czy też przybyszy naginają różnego rodzaju fakty. Warto powiedzieć z kolei, że druga
strona, podzielmy to
na strony w takim razie, że strona naukowa również jest bardzo często zamknięta na
nowe idee.
I jeśli porozmawiacie państwo z badaczami starożytnego Egiptu, to dowiecie się
państwo rzeczy, które po prostu w
głowie się nie mieszczą, dlatego, że już ileś tam osób logicznie udowodniło, że
pewne rzeczy były po prostu niemożliwe.
Nie należy moim zdaniem wyciągać wniosków, że skoro mówi się, że Wielka
Piramida była budowana przez lat 20, a ktoś udowodnił, że nie dałoby się tego zrobić
w tym czasie,
przy tej wielkości bloków i ilości tych bloków, to oznacza, że przybyli tu kosmici i
zbudowali piramidę. Nie, ja takich wniosków nie wyciągam. Natomiast należałoby w
takim razie zastanowić się, jakie zjawiska zaszły, że ta
piramida powstała i kto ją zbudował i w jakim czasie. Może nie w ciągu 20, a może w
ciągu 40 lat.
Ale nie ma na ten temat dyskusji, również w środowisku naukowym. Środowisko naukowe
skoro przyjęło, że piramida była budowana
lat 20, to znaczy, że tak jest. I albo państwo w to wierzycie, albo nie, albo
państwo nie macie światopoglądu
naukowego. Przynajmniej tak twierdzą niektórzy naukowcy. I to jest jeden z
przypadków. Natomiast obejmują te przypadki
nie tylko archeologów, nie tylko ludzi zajmujących się historią, ale również
przedstawicieli nauk
ścisłych. Oni również w bardzo wielu momentach po prostu nie przyjmują do
wiadomości, że coś mogłoby być inaczej, niż sobie
to ukuli w głowie. Ja nie apeluję o to, żeby oni natychmiast wyciągali
wnioski, że to przyleciało UFO i coś tam grzebało i zrobiło i na pewno teoria
panspermii czy jakakolwiek inna jest
prawdziwa. Ja tylko zwracam uwagę, że środowisko naukowe, zarzucając pewne
zamknięcie środowisk zajmujących się UFO czy też manipulacje, których dokonują te
środowiska, samo nie jest bez winy, samo
również jest zamknięte. Co więcej, udowodniono kilka razy, że również dokonuje
różnego rodzaju
manipulacji, przynajmniej myślowych. Takim sztandarowym, który państwo na pewno
znacie, przykładem
jest brak dyskusji w środowiskach akademickich
Bo o tych mówię. Na temat na przykład tego, co nazywamy teorią ewolucji. W
środowiskach akademickich o tym się nie
dyskutuje po prostu. To jest pewnik. Pomimo że w dalszym ciągu nosi miano teorii, o
teorii ewolucji się nie dyskutuje.
Jeśli ktoś zgłasza jakiekolwiek wątpliwości, to jest człowiekiem, który podważa
naukę, a w związku z tym
na przykład nie robi kariery naukowej. Myślę, że warto w tym momencie zwrócić na to
uwagę, kiedy mówimy
o różnego rodzaju manipulacjach czy też niedociągnięciach z jednej strony, żeby
powiedzieć, że ta naukowa
strona również ma swoje grzechy.
Zamknięte przede wszystkim.
Zamknięte.
Ktoś
kiedyś
mówił, że są teorie i metateorie. Metateorie to te, których nie da się obalić. Z
niektórymi jest tak, że nie da się ich obalić. Na przykład teoria ewolucji.
Albo ją przyjmujemy w całości, albo w ogóle. Generalnie. Z tym to się mniej więcej
wiąże. Marko mówi, że nie dyskutuje się
o tym, bo dyskusja o teorii ewolucji właściwie wstrząsnęłaby zupełnie tą nauką, bo
ona niejako nie zakłada możliwości fałszu.
Uważamy
za właściwe. I ono rzeczywiście jest właściwe, tylko ono jest właściwe do pewnej
skali. Jeśli przechodzimy do innej
skali, zbliżamy się do prędkości światła, wchodzi tutaj teoria relatywistyczna.
Dochodzimy do tego,
że musimy wymyślić na nowo fizykę, że w tych warunkach ta teoria przestaje
funkcjonować, przestaje działać. Ale
nadal się da przewidzieć zjawiska zgodnie z tą teorią, jeśli się przyjmie
odpowiednie kryteria. Większość
ludzi może nie wie, ale teoria newtonowska jest błędna, uogólniając, bo ona się nie
sprawdza we
wszystkich warunkach. Jest stosowana w makroskali i przy prędkościach
niskich.
Jest tylko fakt, że nigdy nie przejedzie ponad prędkość światła. Nie ma takiej
dyskusji. Nie dostosowali
do tych wałów. Trzeba budować całość, tak jak proponowałem.
Właśnie o to chodzi. Nie mamy zunifikowanej teorii tak naprawdę. Mamy w tym momencie
zespół teorii, które funkcjonują obok siebie i one
są właściwe natomiast dla pewnych warunków. I podobnie z teorią ewolucji. Nie można
tak powiedzieć, że ją odrzucamy. Na razie jest bardzo dużo faktów, które
są w stanie potwierdzić, ale to wcale nie znaczy, że za 30 lat nie wymyślimy
teorii albo bardziej precyzyjnej, albo nie wymyślimy teorii nowej, która będzie
pasowała do tych faktów.
Na razie nie słyszałem o żadnej innej dobrej teorii walczącej. Musi się znaleźć
Einstein i musi swoją teorię
wymyślić, która będzie lepsza od tej. Na razie takiej nie mamy. Mamy tylko gorsze
teorie tak naprawdę.
Nie, zaraz. To też jest błędne podejście do nauki. Nauka to jest wręcz pasmo obaleń
tych teorii. Przecież ludzie wierzyli na przestrzeni wieków w różne rzeczy i tak
naprawdę na tym to polega, że obalamy te teorie,
że zmieniamy nasze horyzonty, zmieniamy nasze myślenie. Na tym polega nauka. Ludzie
kiedyś myśleli, że choroby
się biorą z brudnych ubrań. Co ciekawe, niektórzy doszli do właściwych wniosków, a
nie wprowadzili ich
w życie. Przecież o tym, że są zarazki, to wiemy już od- Szczury tam chyba tak. W
różnego rodzaju teorie ludzie wierzyli. Natomiast na tym to polega, że rozszerzamy
te horyzonty i
idziemy w tym kierunku, żeby te teorie nasze były jak najpełniejsze i jak
najbardziej odpowiadały faktom.
Niestety tak to jest, że nie ma płynnego przejścia. Ciężko powiedzieć, że możemy
zmienić.
Ja nie mówię, że tak nie jest. Przecież kiedy bracia Wright już mieli pierwszy lot
za sobą, to znany profesor w gazecie napisał artykuł o tym, że
jest to niemożliwe, że tego się nie da po prostu zrobić.
bardzo
mało przyjmuje się ludzi w powietrzu, żeby teoria była w stanie przebiła,
zakontentowała przynajmniej część teorii heliocentrycznej.
Początkowo to wszystko miało formę gierki, gdzie ludzie się pogadali nawzajem, ale w
pewnym momencie ktoś się
uparł. W tej chwili tamte czynniki w warunkach współczesnych oraz po prostu ludzi
promowano w zamian za tę lojalność.
To były układy dotyczące propagandy pewnego rodzaju ideologii, pewnego rodzaju
obyczajów wywyższanych
na przykład wobec Kościoła. Ludzi, którzy nie odpowiednio promowali tego typu
rzeczy, okazywało się, że ich kariera nie
rozwijała się dobrze. Podobnie jak stosowano metodę tej historii, którą ten system
ma,
której się trzyma. Historii, która ma być powielona i wtedy generowano tam nowych
ludzi. Jak
wspominanych cywilizacją. I wówczas, jeśli nie pasowało, jeśli się nie
przystosowywano do porządku obyczajowego, który istniał,
jeżeli się człowiek dalej nie przystosowywał, to po prostu był śmiertelnie niszczony
nauką. Bo tak było przez
czas tej pomocy.
Jedno zdanie tylko komentarza.
Jeśli się to nie pasowało, to nie jest takie proste. Funkcjonuje tylko jeden pan,
który
mówi, a trzeba to się tutaj zgodzić, że może nie pasuje do ogólnej struktury. Ona po
prostu mówi,
że jeśli zrobi to
Okej, to ja tylko jedno słowo komentarza. Jestem głęboko przekonany, że te dobre
teorie wcześniej czy później, tak jak
bańka powietrza w wodzie wypłyną na powierzchnię. Przecież mamy przykłady ludzi,
którzy za naukę nawet ryzykowali życiem. Galileusz, Kopernik na szczęście zmarł,
zanim
opublikował swoje dzieło, więc nie mieli go szansy pociągnąć do odpowiedzialności.
Natomiast wcześniej czy później ja
zakładam, że te teorie wybąbelkują do góry i po prostu wypłyną.
Dziękuję. Dziękujemy. Jeszcze trzeba pamiętać o tym, że nauka kosztuje i to
niemało. Dziękuję. Marek zawsze pomocny.
Dobra. Nauka kosztuje i tak naprawdę wiele osób
ma takie przeświadczenie, że: „A dlaczego tego nie wyjaśniono?” Mówię tutaj o
zjawisku UFO. Dlaczego tego nie wyjaśniono, jak przecież nauka
mogłaby to zrobić. Nauka to jest hasło, ale idzie za tym jeszcze wykonanie, idą za
tym konkretnie pieniądze. I tak
naprawdę często się okazuje, że jest drogo. Weźmy na przykład projekt SETI, który
poszukiwał przez lata sygnałów od obcej inteligencji. I co się okazało? Oni w
zasadzie od 50 lat walczą o przetrwanie.
Zawsze walczyli. Był krótki okres w latach 80., kiedy dostali finansowanie z NASA, a
potem tak naprawdę nikt już nie chciał, bo powiedzieli
senatorowie amerykańscy: „Skoro nie ma efektów, to nie damy wam pieniędzy”. I tak
naprawdę, brzydko mówiąc, astronomowie z SETI
dziadują do tej pory, szukają tych pieniędzy. Ostatnio dostali od jakiegoś
rosyjskiego milionera. Ale
powróćmy do paleokontaktu. Tyle o CRI i koncepcjach
o tym, że obcy stworzyli życie na Ziemi całościowo. Ale były też koncepcje odwrotne,
które mówią, że życie
powstało samo, ale tak naprawdę obcy ingerowali w stworzenie
cywilizacji, zrobili coś z homo sapiens takiego, że nagle on poszedł mocno do przodu
i stworzył cywilizację.
Tych koncepcji też jest mnóstwo, bo jedna mówi, Sitchin, którego tu widzimy, mówi,
że
obcy w ogóle stworzyli człowieka i to im musimy przypisywać
tutaj wszelkie zasługi. Natomiast koncepcja alternatywna mówi, że to obcy tylko
wykonali pewien drobny krok w kierunku stworzenia cywilizacji jakieś 3, 4 tysiące
lat p.n.e.
Zecharia Sitchin, chociaż to nazwisko wymawiane jest na różne sposoby. Najbardziej
znany obok Danikena pisarz zajmujący się tą dziedziną.
Znany przede wszystkim ze swojej monstrualnej pracy i monstrualnej teorii na temat
źródeł
cywilizacji Mezopotamii, począwszy od Sumerów. Sitchin nie był z wykształcenia
historykiem. Był bodajże ekonomistą.
Pracował chyba jako dziennikarz. Urodził się w Azerbejdżanie, stąd to rosyjsko
brzmiące nazwisko.
Dorastał w Izraelu, zmarł w Nowym Jorku. Sitchin interesował się, jak mówiłem już
wcześniej, był zafascynowany teorią
o nefilim, którzy pojawiają się w szóstym rozdziale Księgi Rodzaju. Tam jest
powiedziane, że przybyli synowie Boga, którzy nagle spłodzili z
ziemskimi kobietami pokolenie nefilim, tajemniczych mocarzy. Jemu nie dawało to spać
po nocach. Od tamtego czasu szukał
potwierdzeń w literaturze mezopotamskiej, która stanowiła poważną inspirację dla
biblijnych
opowieści. Bo jeżeli spojrzymy na przykład na historię o Noem, to przecież ona się
wywodzi z sumeryjskiej opowieści o
Ziusudrze. I tak dalej. Prawdopodobnie nefilim również się stamtąd w jakiś sposób
wzięli,
ale o tym jeszcze za chwilę.
Szerzej na ten temat. Bo w Biblii jest tylko jeden passus, nie?
Dokładnie. Sitchin stworzył tak ogromną teorię na podstawie tych źródeł, że pod
koniec życia
napisał przewodnik po swoich książkach i historii, bo sam nie był w stanie tego
ogarnąć.
Stamtąd mniej więcej można zobaczyć, jak wyglądał jego pomysł na świat, bo on
ewoluował w
ramach publikacji kolejnych książek.
Innymi mitologiami. Mitologia egipska i Biblia, wszystko było połączone. Chronologia
ścisła rok po roku. Mojżesz,
Zeus.
Tak. Jego teoria przypomina trochę „Modę na sukces”, bo
tam pojawiali się obcy, którzy mieli konkretne imiona. Oni między sobą-
Annunaki.
Tak. Podkreślę krótko, o co temu Sitchinowi chodziło. Zapewne część z państwa wie.
Sitchin twierdził, że na Ziemię przybyli jakieś
450 000 lat temu kosmici, osiedleńcy z kosmosu, którzy na Ziemi jakieś 300 000 lat
temu powołali do życia istotę o
imieniu Adamu, która miała pracować jako niewolnik w ich kopalniach. Tenże Adamu był
pierwszym człowiekiem. Od tego
czasu obcy, którzy przebywali na Ziemi i rozbudowywali swoje monstrualne kompleksy,
bili się między sobą, aż pewnego czasu zniszczyli wszystkie swoje posiadłości i
musieli z
tej ziemi uciekać. Od tamtego czasu ludzkość, która tutaj pozostała i która jest ich
dzieckiem, cały czas opowiada o
tych przybyszach z kosmosu zwanych Anunnaki.
Może teraz ta słowa powtórzyć, bo temat, który moglibyśmy bardziej rozwinąć. Więcej
ciekawostek na ten temat, bo
mówisz, że oni bili się między sobą. Generalnie w mitologii sumeryjskiej występuje
dwóch bogów, którzy ze
sobą rywalizowali. To byli Enki i Enlil jako synowie Anu, tego Boga najwyższego.
Generalnie cała
historia sumeryjska to jest historia ich rywalizacji poniekąd. Zresztą Enki uważany
jest za stwórcę człowieka, Enlil za
stwórcę całego otoczenia, w którym człowiek się znajdował. Stąd cały czas
jednemu zależało na tym, żeby człowieka bronić, drugiemu na tym, żeby człowieka
wykorzystywać. Więc cała historia początków człowieka opisana w Biblii, w innych
mitologiach to jest tak naprawdę według nich historia starcia Enkiego i Enlila. À
propos tego konfliktu.
Sitchin i nie tylko Sitchin mówili o kilku miejscach, gdzie znajdowały się tak zwane
kosmodromy. Jednym miało być wzgórze Moria w Jerozolimie, innym miał być
Baalbek. Te kosmodromy rzeczywiście miały być zniszczone w wyniku wojen atomowych
bogów. Tu dochodzimy do
ciekawego motywu dotyczącego tego, czy rzeczywiście jest możliwe, że 4000 lat temu
doszło do jakiegokolwiek konfliktu atomowego.
Bo jakimż cudem, skoro nie pozostały żadne ślady ówczesnej technologii. Śladów
technologii nie ma. Trzymajmy się twardych faktów.
Twarde fakty są takie, że pierwsza bomba atomowa została detonowana w czterdziestym
którymś tam roku.
W ’45 w Alamo? To już był ’45, tak? Myślałem, że wcześniej. To może w ’45. W każdym
razie Oppenheimer, czyli
jeden z twórców tej bomby atomowej, na pytanie, czy to jest pierwsza detonacja,
powiedział: „Na pewno w tym
stuleciu”. Stąd zaczęto śledzić głębiej, co tak naprawdę autor miał na myśli. Autor,
który sam się nazwał,
cytując hinduski poemat: „Śmiercią, niszczycielem światów”. Okazało się, że
Oppenheimer był miłośnikiem
starohinduskiej literatury i dość dokładnie znał to, co tam zostało napisane. A
zostały tam napisane
rzeczy, które warto byłoby może przytoczyć. Spróbuję państwu znaleźć taki fragment
w książce, do której jeszcze wrócimy. A ten fragment, który jest w Mahabharacie,
brzmi tak. To jest epos napisany
3000 lat temu. „Z pokładu vimany wypuszczono jedną jedyną strzałę przeciwko
przelatującemu trójmiastu. Pojedynczy pocisk
niósł całą potęgę wszechświata. Oślepiająca kolumna dymu i płomieni, jasna jak 10
000 słońc, wzniosła się w całej okazałości i zamieniła
miasta w popiół. Osmalony żarem świat zataczał się od gorąca. Ciała zabitych były
tak spalone, że nie można ich było rozpoznać. Wypadały włosy i
paznokcie, naczynia pękały bez widocznej przyczyny, ptaki stawały się białe”. To
jest cytat sprzed 3000 lat i to już jest fakt.
Czyli z czym mieliśmy do czynienia? Cóż to była za strzała wypuszczona z tej
tajemniczej vimany? Vimany, może państwo o tym wiedzą. Piotr na pewno
by o tym mówił, gdybym mu nie przerwał. To są opisywane w hinduskich eposach pojazdy
latające.
Pojazdy, które potrafiły latać w pionie i w poziomie, napędzane paliwem rtęciowym.
Tyle wiemy z hinduskiej literatury, która podkreślam, ma 3000
lat, może i więcej. W związku z tym pojawia się pytanie, jakim cudem takie teorie
tam się znaleźć mogły? To nie
jedyne ślady, które możemy w mitologii i w ówczesnych pismach znaleźć tego, że
działo się wówczas lub mogło się dziać coś niepokojącego.
Sitchin podaje rok 2025 p.n.e. jako rok, kto wie, jakim cudem on to obliczył, w
którym
doszło do wybuchu atomowego w mieście Ur. Tzw. zły
wiatr z Ur, tak to wówczas nazywano, który zniszczyć miał całą cywilizację
sumeryjską. Samą w sobie ciekawą, ale nie ona jest przedmiotem naszej dyskusji.
Miały być też zniszczone wszystkie kosmodromy Annunakich. Osobiście traktuję to jako
mitologię, jako żart, jako pewnego rodzaju wyjście do fajnych
rozważań, aleNaukowcom udało się dotrzeć do tego, i to całkiem niedawno, że w 2024
roku p.n.e.
rzeczywiście nastąpił kataklizm w Ur i rzeczywiście doszło do tego, że w wyniku
tajemniczych wiatrów zniknęła
cywilizacja Sumerów. Mniej więcej w tym samym czasie bibliści opisują, że być może
doszło do zniszczenia Sodomy i Gomory, opisanej tak
bardzo szczegółowo i bardzo obrazowo w Starym Testamencie. Tej Sodomy i Gomory, z
której uciekał Lot wraz z rodziną. Lot,
czyli jeden z krewnych Abrahama, gdy zdążali do Kanaanu. W związku z tym mamy
kolejne ślady, które
gdzieś się tam pojawiają. Ale też i w starobabilońskiej mitologii i w ich eposie
Enuma elisz również znaleźć możemy kolejny
bardzo ciekawy opis. Jest to opis wojny, którą bóg Marduk toczył z boginią Tiamat.
„Wysłał naprzód siedem wiatrów, które stworzył, aby zaburzyć wewnętrzne części
Tiamat. Wtedy pan uniósł piorun, swą potężną broń. Siadł na rydwan, burzę
niezrównaną w grozie. Krzyknęła dziko i głośno, zadrżała i zatrzęsła się w posadach.
Gdy Tiamat swe usta otworzyła na całą szerokość, wprowadził zły wiatr w nie,
by nie mogła ich zamknąć. On chwycił włócznię i cisnął w jej ciało, odciął
wewnętrzne części, przebił serce i wymierzył strukturę głębi”.
Niektórzy naukowcy doszukali się w tej teorii użycia tak zwanych zjawisk fizyki
skalarnej, która mogła doprowadzić do rozpadu
nie tylko jakiegoś obiektu, ale nawet całej planety. Bodajże Farel pisał o wojnach
planetarnych, które były toczone w starożytności. Kolejna
mitologia. Może i tak, ale opisy dziwne jak na ludzi, którzy mieli wyobraźnię cztery
tysiące lat temu. Skąd brali te pomysły, które nam się
kojarzą z opisami, które mamy z dzisiejszych czasów, które widzimy w XX wieku, w
1945
roku w Hiroszimie, w Nagasaki? W związku z tym pojawia się rzeczywiście kolejne
pytanie: czy jeżeli mówimy o wojnach atomowych bogów, to mówimy o
mitach, czy już o jakichś faktach? Bo jeżeli tak, to dlaczego w Mohendżo-daro,
znanej miejscowości kultury
induskiej, która zniknęła z powierzchni Ziemi trzy tysiące siedemset lat temu, do
dzisiaj liczniki Geigera wykazują promieniowanie? Mamy
stopione wręcz mury i ulice pokryte często czerwonym nalotem i szkielety,
które odnaleziono w pozycjach, tak jakby ludzie obejmowali
się w sytuacji nadchodzącego kataklizmu. A przecież żadnego kataklizmu podobno tam
nie było. Mamy do dzisiaj
wiele fortec, które są zeszklone z jakiegoś powodu. Jest tak w tureckim Hattusas.
Jest tak w Tintern w
Irlandii. Tych miejscowości można by przytoczyć więcej. Jeszcze raz powtórzę: może
to tylko mit. A jeśli nie, to rzeczywiście
wyobraźnia szaleje. Dziękuję. A, książki. Dwa słowa. Nie byłbym sobą, gdybym się sam
nie zareklamował.
Rzeczywiście w ciągu najbliższych kilku dni ukaże się książka „Śladem nowoczesnego
mitu”. Są tu podejmowane niektóre z wątków, które tu poruszamy,
również paleoastronautyczne. Autorzy są tutaj. Jednym z nich jestem ja, drugim jest
siedzący tam mój kolega Wojtek, który się tutaj ukrywa i
udaje, że go nie ma. Ale jest. Książkę będzie można kupić jak zwykle w
księgarni Nieznanego Świata, więc polecamy, bo tematów będzie więcej. Sam „Śladem
nowoczesnego mitu”, ad vocem tytułu. Nowoczesny mit, czyli
pojęcie, które wywodzi się od Junga, który właśnie wymyślił je na poczet zjawiska
UFO w latach 50.
To w pewien sposób było dla nas pewnego rodzaju inspiracją. Postanowiliśmy poszukać
innych nowoczesnych mitów, nie tylko UFO. Nowoczesnych mitów naszych
czasów. O tych nowoczesnych mitach piszemy w naszej książce. Polecamy serdecznie. To
tyle. Dziękuję bardzo.
A to już jest stara książka. Ona już ma rok. „Ponadwymiarowi” to jest zbiór 33
monografii, ale to są
bardziej takie życiorysy najbardziej niezwykłych, tajemniczych postaci, jakie moim
zdaniem pojawiły się na naszej planecie.
Część z nich jest legendarna, część z nich jest historyczna. Starałem się jak
najwięcej tej historii w legendach znaleźć, ale ponieważ jestem miłośnikiem
mitologii, to
tej mitologii też jest tam całkiem sporo. Postaci są wybrane subiektywnie, ale
myślę, że jest tutaj całkiem duży zbiór tych, którzy
rzeczywiście mogą prowokować nas do zadawania pytań na temat natury naszego świata i
tego, czy my wszystko o tej
rzeczywistości tak naprawdę wiemy. Czy gdzieś tam nie kryją się zagadki, których
rozwiązania wciąż nie jesteśmy w stanie w
żaden sposób sforsować. Tak że do zakupu książki „Ponadwymiarowi” zapraszałbym,
gdyby nie to, że cały nakład zszedł i w tej chwili jest niedostępna. Ale
może skusimy się, aby nakład wznowić. Na razie polecam „Śladem nowoczesnego mitu”.
Dziękujemy, dziękujemy. Przemek opowiadał nam o atomowych wojnach bogów.
Rzeczywiście w
literaturze hinduistycznej zachowało się tego sporo. Mowa tam między innymi o tym,
co Przemek powiedział o
vimanach, czyli tych latających maszynach opisanych w kilku bądź nawet kilkunastu
źródłach, z czego musimy pamiętać
najbardziej intrygujące źródło, czyli Vaimānika Śāstra powstało jednak w naszych
czasach. Wspomina też o
innego rodzaju broniach, o Agnei, która paliła nawet słonie na pobojowisku. Ale
proszę państwa,
z tego wszystkiego, co mówimy o starożytnych astronautach, gdybyśmy byli w Stanach
Zjednoczonych, gdybyśmy
tu siedzieli, to byśmy się wszyscy cieszyli i radowali, że to wszystko prawda. Tylko
tak naprawdę, kiedy połączymy
te nitki, one nie tworzą jednego obrazu. I to jest straszny problem. Dlaczego tak
się dzieje? O
ileLiteratura starohinduska jest interesująca z tego powodu, że
nie są to wydumane ani nadinterpretowane źródła. Część z tego, co zrobił na
przykład Sitchin, to już jest interpretacja, czasami bardzo daleko idąca. Ale z
drugiej
strony, jeżeli chcielibyśmy uporządkować i poszukać prawdziwych starożytnych
astronautów, musimy sięgnąć w
innym kierunku. Marku, mogę cię prosić? To jest jedno z ciekawych źródeł
dla Sitchina. To jest pieczęć przechowywana w muzeum w Berlinie, która pokazuje
nad dwoma facetami, jeden siedzi na tronie, nie wiadomo kto to, a dwóch jest tutaj i
nad nimi
jest tak jakby gwiazda. I Sitchin twierdził, chociaż nie wszyscy się z nim zgadzają,
że jest to model
naszego Układu Słonecznego. Tylko że jak to jest możliwe, że Sumerowie znali
aż tyle planet, w tym te, które
zostały odkryte już w czasach nowożytnych? Możliwe.
To jest chyba jeden z nich. On nawet twierdzi, że tutaj jest ta słynna Nibiru.
Nibiru, o której zapewne słyszeliście. Jest to planeta, z której mieli
przybyć Annunaki, czyli tak zwana planeta X. I teraz pojawia się problem, dlatego że
planeta X,
o której mówiono przez tyle lat, okazało się, że ona prawdopodobnie istnieje. Nie
nazwano ją planetą X, nazwano ją dziewiątą
planetą. Problem w tym, że jest niewidoczna dla astronomów. Pałęta się po końcach
Układu Słonecznego, ale jest
wysoce wątpliwe, by tam pojawiło się życie. Wyobraźmy sobie planetę, na której
słońce jest-
Nie wiem, co tu się dzieje. W każdym razie to
takie rzeczy. Marku, możesz jeszcze chicyknąć na
następny obrazek. Chciałbym państwu coś pokazać. Następny, bo ten może jest...
Jeszcze
dalej. Proszę państwa, gdybyśmy chcieli szukać śladów prawdziwych starożytnych
kosmitów, to powinniśmy szukać ich w czasach
najdawniejszych. Osobiście nie jestem zwolennikiem teorii Sitchina, która mówi, że
to wszystko przebiegało tak bardzo skomplikowanie i da się
odtworzyć w tak koronkowy sposób. Starożytna historia to nie „M jak miłość", gdzie
na podstawie kolejnych źródeł możemy dopisywać sobie jakieś wymyślone historie. W
każdym razie jednak
w źródłach, w mitach ludów Mezopotamii. A ludy Mezopotamii miały to do siebie, że
Sumerowie, którzy się tam zjawili i zastali prawdopodobnie wcześniejszą kulturę,
zostali potem najechani przez kolejne ludy i zostali zasymilowani przez
Akadyjczyków, potem Babilończyków. Przetoczyli się w historii Asyryjczycy. Te
wszystkie
ludy zaczerpnęły mity najprawdopodobniej Sumerów. Pochodzenie Sumerów nie jest nam w
100%
znane, ale w mitologii owych Sumerów pojawia się bardzo ciekawa postać, a w zasadzie
ciekawe postaci. Są to tak zwani
nauczyciele z nieba. Tak my ich nazywamy. Pierwszym z nich był Uan. Uan lub Oannes
opisany przez babilońskiego kapłana Berososa w dziele „Babiloniaka". I on
twierdził tak, że pewnego dnia ten Uan, to ten facet w przebraniu ryby. Uan pewnego
dnia
wyłonił się, bo to też nie jest powiedziane. Uan miał się wyłonić z morza,
prawdopodobnie z Zatoki Perskiej albo z rzeki. To nam sugeruje, że to był Eufrat
albo Tygrys. I tenże Uan lub
Oannes lub Uana miał nauczyć ludzi podstawowych czynności
takich związanych z budową cywilizacji, czyli dał im podstawy matematyki,
astronomii, nauczył, jak budować świątynie i tak dalej.
Co ciekawe, Uan nie był człowiekiem dlatego, że przedstawia się go jako chimerę, pół
człowieka, pół rybę lub człowieka w przebraniu ryby. On,
jak podają źródła, które cytowały między innymi Oannesa, miał ludzkie nogi pod
przebraniem ryby i
ludzką głowę pod czymś, co wyglądało jak głowa ryby. Tutaj niektórzy puszczają wodze
fantazji i twierdzą, że ta głowa ryby była tak naprawdę
skafandrem, zaś te łuski, bo on posiadał ciało
zbudowane z łusek, również były swego rodzaju kombinezonem
kosmicznym. Co jest w tym ciekawe, Uan nie mógł przebywać między ludźmi.
Na noc wracał sobie do swojej wody.
No i co? W zasadzie ucywilizował ludzkość i zniknął. I tak większość osób tak to
przedstawia. Większość
autorów. Natomiast co się okazuje? W źródłach sumeryjskich i późniejszych istoty
pokroju Uana zwane są Apgal lub Apkalu.Kojarzone są zwykle z żywiołem wody.
Uznawane są za boskich wysłanników, często też za doradców królewskich. I nagle
się okazuje, że Oannes lub Uan był tylko jednym. Był pierwszym, który przybył,
natomiast po
nim pojawiali się kolejni. Pojawiali się kolejni do czasów potopu. Natomiast po
potopie
pojawiła się kolejna grupa kilku Apkal, którzy na nowo cywilizowali ludzkość. Zatem
pytanie,
jeżeli zajrzymy sobie do tych źródeł albo ja ostatnio tę sprawę opisywałem w
artykule dla Strefy Tajemnic na
Onecie. Czy czasami nie wynika z tego, że w źródłach, że w mitach ludów
starożytnych zapisało się wspomnienie na temat prawdziwych nauczycieli z kosmosu,
którzy
pojawili się tutaj przed tysiącami lat, ucywilizowali ludzkość? Nie wiem, jak to
mogli zrobić. Mogli to zrobić
jednorazowo? Wydaje się to mało prawdopodobne. Mogli to zrobić w ramach kosmicznej
akcji dydaktycznej.
Całkiem możliwe, jeżeli przeanalizujemy to pod takim względem, jak zostało
przedstawione w historii Oannesa, to się okazuje, że rzeczywiście obcy mogli się tu
na krótko zainstalować, a potem kolejni dopełniali tego dzieła. Czy to oni
rzeczywiście przekazali
homo sapiens podstawy tej wiedzy? Całkiem możliwe. Powiedziałbym, niewykluczone,
dlatego
że wiele osób sugerowało, że oni nie byli jedyni.
Apkallu pojawiali się także w Chinach, chociaż tam nie byli zwani Apkal. Tam
nazywano ich Hsi,
czasami przedstawiani jako pierwsi cesarze, boscy cesarze. Te istoty w mitologii
chińskiej,
a pierwszym z nich był Fuxi lub Fuxi, miały również ucywilizować ludzkość. Fuxi
pokazał
ludziom, jak polować. Kolejny z tych boskich nauczycieli, Shennong, pokazał, jak
uprawiać ziemię.
Jeżeli spojrzymy na przykład na tę historię, o której mówił Przemek, wspominał o
upadłych aniołach, którzy pojawili się na ziemi, którzy zostali opisani w Księdze
Henocha.
Henoch pojawia się w Księdze Rodzaju. Dowiadujemy się o nim, że miał 365 lat
i w przeciwieństwie do innych patriarchów nie zmarł śmiercią naturalną, ale umarł,
bo zabrał go Bóg w wieku
365 lat. I okazuje się, że istnieje apokryficzna Księga Henocha, która zdaniem
znawców tematu
jest prawdopodobnie takim kompozytem, to znaczy dziełem złożonym z kilku różnych
zupełnie tekstów datowanych na
ostatnie wieki przed naszą erą. I tam pojawia się dalsza część historii Henocha i
mowa w niej jest
od początku o tym, że Henoch wstąpił do nieba i tam została mu przedstawiona
historia
upadłych aniołów. I cóż ci upadli aniołowie robili?
Nie wiem, czy to nie było tak, że oni byli śligie i gorąco chcieli okupować. Tak
samo z nimi było trudniej bronić ich, kiedy oni zostali już niejako
odgaszeni albo zbuntowani.
Ta historia jest dość długa, bo w pierwszej części Księgi Henocha mamy przedstawioną
historię
Nefilim. Rozpoczyna się od tego, że upadli aniołowie, zbuntowani aniołowie pojawiają
się nagle
w Ziemi Świętej. Ląduje ich dwustu. Ich naczelnikiem jest niejaki Semjaza lub
Szemjaza. Jest ich cała grupa i co ciekawe, oni zawiązują między sobą
jakiś pakt, jakieś przymierze i celem tego przymierza jest ucywilizowanie ludzi. I
oni pokazują ludziom, jak głosi Księga
Henocha, jak robić podstawowe rzeczy. Jeżeli sobie państwo przeczytacie, to
zobaczycie, że ten nauczył na przykład
rozpoznawania chmur, następny nauczył metalurgii, inny pokazał, jak leczyć i tak
dalej. Ale co się
okazuje? Owi aniołowie upadli, którzy się pojawiają tutaj na ziemi. Bene Elohim,
synowie Boży, bo tak
ich nazywa Księga Henocha. Oni łączą się z ziemskimi kobietami,
dokonują kosmicznego mezaliansu. Wynikiem tego jest pokolenie olbrzymów noszące
zarówno cechy anielskie, jak
i ziemskie. I tego już zwierzchnicy tych aniołów nie mogą wytrzymać. Zesłani na
ziemię zostają tak
zwani obserwatorzy Irin lub w wersji słowiańskiej, bo Księga Henocha ma wersję
słowiańską
Grigori. Nie jest tak, aż Fili Grigori, tylko Grigori i owi obserwatorzy,
czyli ci prawowici, prawi aniołowie, Archaniołowie zesłani do ukarania
Bene Elohim dokonują wśród nich rzezi. Łapią ich. Nie wiem dlaczego
oni się szczególnie upierają na tego Azazela, bo on w zasadzie był jednym z
podrzędnych, ale w Księdze Henocha on jest wymieniony jako ktoś, kto
zasłużył na straszną karę. Nawet Semjaza nie zasłużył na taką karę.
W ogóle się dziwimy. Jest policja Azazela, potem jest policja
Co ciekawe, imiona tej grupy dwustu, które znajdziemy, są związane z blisko z
demonologią żydowską. Nazwy, które się tam pojawiają, pojawiają się też jako imiona
demonów i to nie tylko w tradycji żydowskiej, ale też w
tradycji już magicznej, tej odrodzeniowej. I teraz pojawia się pytanie, co tam się
stało tak naprawdę,
że ktoś opisał taką historię, która byłaby dobrą kanwą do dobrej powieści science
fiction. Ktoś
to opisał dwa tysiące lat temu lub nawet dwa i pół tysiąca lat temu. Skąd pochodzi
ta historia? Tego niestety nie wiadomo. Pojawia się
przypuszczenie, że Bene Elohim, czyli ci upadli aniołowie, mogą być tak naprawdę
izraelitką wersją opowieści o Abgal. A dlaczego? Dlatego, że Abgal lub
Apkallu, ci, którzy się pojawili po potopie, również mieli rozgniewać bogów. Zostali
za to
ukarani. Pojawiła się taka sugestia pani, która się nazywa Kilhorn prawdopodobnie,
nie
pamiętam już teraz. Wysunęła taką hipotezę, że opowieść o tych aniołach upadłych to
tak naprawdę kalka opowieści o Apkallu.
I to nam pokazuje, w jaki sposób te mitologie i te wierzenia się łączyły i jak to
się wszystko zazębiało.
Ale panowie, niektórzy nie zostawiają na paleoastronautyce suchej nitki, inni
traktują ją jako hipotezę,
która ma znamiona prawdopodobieństwa. Osobiście dla mnie najbardziej
wartościowymi elementami są te trzy opowieści o nauczycielach z kosmosu, bo wydaje
mi się to
najbardziej wiarygodne. Bo jeżeli Sitchin pisze kilkanaście książek, w których
rekonstruuje to, oczywiście jest to fajne, ale jest to
w dużej mierze literacka fikcja. Myślę, że im bardziej konkretne źródła, im bardziej
konkretne informacje,
tym bardziej prowadzą nas one do wniosku, że jednak mogliśmy zostać ucywilizowani.
Ale skoro zdarza się tak, że
wielokrotnie w tej nomenklaturze paleoastronautycznej mówi się o bogach z
kosmosu. Panowie, czy waszym zdaniem na chwilę obecną, gdyby
doszło do kontaktu z obcą inteligencją, to czy ziściłby się ten scenariusz
negatywny, o którym
mówi wiele osób? A chodzi o upadek religii. Innymi słowy, czy przybycie kosmitów
waszym
zdaniem zrujnowałoby religię, doprowadziłoby do jej upadku? Marku.
To ja może tradycyjnie na początek troszkę nie na temat. À propos tego, co mówiłeś
przed chwilą.
Jeśli chodzi o te trzy teorie, o których mówiłeś. Mnie właśnie, o ile ciebie nie
przekonuje
Sitchin, jakkolwiek go nazwiemy, mnie właśnie przekonuje. To znaczy
przekonują mnie ci, którzy mówią, że ludzkość, czy powiedzmy to jeszcze nie była
ludzkość, te istoty,
z której ludzkość miała się narodzić, biegały sobie na początku po drzewach, później
jeszcze po tych
sawannach i niewiele się zmieniało. Oni sobie tak biegali, ci ludzie biegali i ten
postęp
ich był stosunkowo niewielki. Wielu zwolenników Sitchina
mówi o tym, że rzeczywiście nastąpił w pewnym momencie skok. O ile ludzkość tak
sobie trwała, trwała, trwała, niewiele się zmieniało. W
pewnym momencie nastąpił taki pik. To by mogło wskazywać na to, że nie tylko
chodziło o pokazanie jak się co
robi, jak się poluje i tak dalej, ale że być może dokonano jakiejś ingerencji na
poziomie genetycznym, żeby tych
bardzo prostych ludzi, jeszcze nie w pełni ukształtowanych, przystosować chociażby
do tej pracy w kopalni.
Ja poza tym jestem człowiekiem z gruntu nieufnym i podejrzliwym i wydaje mi się po
prostu, że
obserwując, to może nie jest dobra analogia, obserwując współczesną cywilizację,
mało jest takich sytuacji, że gdzieś ludzie
jadą i kogoś cywilizują. Zdarzają się takie organizacje humanitarne różnego rodzaju,
ale najczęściej to
cywilizowanie nawet takich ludów gdzieś tam w Amazonii odbywa się w ten sposób, że
przyjeżdżają
biali, karczują las, strzelają do tych, których nazywają dzikimi. I w ten sposób,
jak oni zdążą niektórzy
uciec, to się właśnie w ten sposób cywilizują. Tak to mniej więcej przebiega u nas.
I mówiąc szczerze, nie wierzę w
coś takiego. Być może to, że były to istoty na wyższym poziomie rozwoju. Być może
rzeczywiście miały taki
rys, że chciały ucywilizować ludzkość. Natomiast Sitchin do mnie bardziej przemawia,
to znaczy ta
merkantylność, czyli to wydobywanie złota w kopalniach przez takie bioroboty, w
których tak naprawdę zamieniono ludzi.
Żeby ich zamienić w te bioroboty, trzeba by było im nadać odpowiednie umiejętności.
Trzeba było ich nieco zmienić. Więc zrobiono to.
Przeprowadzono tego rodzaju operacje i to się udało. A ludzkość tak naprawdę jest
takim, według tej teorii, takim
zapomnianym obozem pracy. To znaczy wyszkolono nas, zmieniono.Później porzucono, a
myśmy dalej trwali i
wytworzyliśmy naszą cywilizację. Może ta przewrotność, o której w tej chwili mówię,
odpowiada mi, to
jestem zwolennikiem tej teorii. A pytanie brzmiało o religię. Ja nie
jestem przekonany. Oczywiście pojawiają się takie głosy, że przybycie obcych
natychmiast zrujnuje wiarę jedną, drugą, trzecią. Nie jestem do
końca przekonany, ponieważ to zależy od głębokości wiary. Bo to proste
rozgraniczenie, które jest dla niektórych oczywiste, a dla niektórych wcale nie jest
oczywiste, że wiara nie jest wiedzą, a wiedza nie jest wiarą. To, że będziemy
wiedzieć, że istnieją inne cywilizacje, wcale nie będzie powodem do tego, żeby
porzucać
wiarę. Wiara to jest coś, co przyjmujemy bez dowodów. Oczywiście odwołujemy się do
świętych ksiąg, do objawień i tak
dalej. Ale nie do końca widzę, i nie dla wszystkich, powód do tego, żeby porzucać
wiarę z tego tylko powodu, że pojawiają się obcy. Co więcej, myślę, że może się
pojawić
jeszcze większy stopień komplikacji. To znowu jest rzecz wyciągnięta chociażby z
literatury science fiction. Był taki
pisarz, który przewidywał, co się stanie, gdybyśmy to my polecieli na inne planety i
odkryli
tam, że inne, obce dla nas rasy również mają na przykład swojego Chrystusa.
Co byśmy wtedy zrobili? Albo znowu pomysł wzięty z science fiction. Co byśmy
zrobili,
gdyby obcy przywieźli nam swoją wiarę i zaczęli nas wzorem konkwistadorów
nie dość, że rabować, to przy okazji jeszcze nawracać? Nie wiem.
Myślę, że to pytanie, czy na Ziemi
pojawiłby się kryzys wiary. Myślę, że u niektórych na pewno. Natomiast u niektórych
ta wiara by się wzmocniła.
Może jeszcze jeden wątek.
To, że podobno, ale to słówko „podobno” zawsze powoduje, że toczymy
luźne dywagacje. Ale podobno Kościół katolicki, Watykan jest przygotowany,
jego elita jest przygotowana na to, że tego rodzaju sytuacja zaistnieje, że nastąpi
kontakt pomiędzy ludzkością a inną cywilizacją, a wówczas trzeba będzie się do tego
odnieść. Trzeba się będzie odnieść do prawd wiary. Trzeba
będzie się odnieść do różnego rodzaju wydarzeń historycznych i pozahistorycznych.
Trzeba będzie to jakoś
wytłumaczyć. Kościół ma podobno swój plan na to. Ale mówię, słówko „podobno”
powoduje,
że poruszamy się w mgle. W związku z tym nie wiem, czy warto. Przemku?
Strasznie dużo wątków. Nie wiem, czy pamiętam wszystkie, do których chciałem się
odnieść. Rzeczywiście w ogóle cała nasza dzisiejsza
debata jest taka trochę „podobno”. Więc nie bój się tego słowa. Wracając do
wszystkich wątków, żebym wszystkie
zapamiętał. Najpierw kwestia związana z tym, czy bliżyć do Syczina, czy nie. Ja
osobiście jestem
zwolennikiem. Może mocne słowo, ale nie wykluczyłbym jeszcze innej teorii, że może
to wcale nie przybysze byli z zewnątrz, tylko to byliśmy
my sprzed jakichś katastrof. Ci nasi nauczyciele to przecież wcale nie musieli być
przedstawicielami innych
cywilizacji. To mogli być przedstawiciele ziemskiej cywilizacji, którzy po prostu
przetrwali jakiś kataklizm. O kataklizmach
starożytnych powstało mnóstwo ksiąg. Czy one są prawdziwe, czy nie? Pewnie większość
to mity, być może wszystko. Natomiast
kataklizmy są częścią mitologii niemal każdej kultury na świecie i prawie w każdej z
tych kultur
mowa jest o tym, że ktoś te kataklizmy przetrwał i kulturę przeniósł dalej. Wiele
się mówi też o tym, że to potomkowie tych
właśnie zapomnianych cywilizacji tworzyli zręby cywilizacji Sumerów. Tej, która nie
wiadomo skąd się wzięła i nagle
pewnego dnia zniknęła. To jeśli chodzi o pierwszą kwestię. Jeśli chodzi o drugą
kwestię, wspomniałeś o tym pstryknięciu, które
zapoczątkowało cywilizację. Znowu teraz przejdę do takiej kryptoreklamy. W kolejnej
książce, która
ukaże się za parę miesięcy, mojej i Wojtka, „W poszukiwaniu magicznej formuły”
będzie mowa o tak zwanych pięciu palcach bogów. To jest jedna z
teorii, która twierdzi, że w historii ludzkości jakaś siła zewnętrzna pięć razy
zaingerowała,
albo cztery możemy powiedzieć, tworząc przeskok, który doprowadził nas do
dzisiejszych
czasów. Pierwszym to było w ogóle pojawienie się świata, drugim pojawienie się
życia, trzecim pojawienie się cywilizacji, a
czwartym była tak zwana osiowa epoka w dziejach, która miała miejsce 2500 lat temu,
kiedy nagle, w tym samym niemal czasie pojawili się na
Ziemi wszyscy wielcy nauczyciele duchowi z Pitagorasem, Buddą, Konfucjuszem,
Mahavirą, Lao Tzy razem
wziętymi. I z Zoroastrem. Choć z Zoroastrem jest kontrowersja, bo mówi się, że
właściwie są dwie linie czasowe jego żywota.
Piątym palcem Boga uznałem nasze czasy, kiedy wchodzimy w epokę transhumanizmu.
Także też serdecznie polecam. Natomiast już
odpowiadając na pytanie, tak przewrotnie trochę. Mówisz, Piotrze, o tym, czy religie
by przetrwały. W latach 90. był głośno o tak zwany
Bluboon Project.I tam była mowa o tym, że w czterech etapach ma być zniszczona
ludzkość. Jednym z nich miała być seria
kontrolowanych trzęsień ziemi, które doprowadzą do odkryć archeologicznych
podważających biblijne aksjomaty.
Drugim miały być wielkie hologramy na niebie, które sugerowałyby pojawienie się
obcych na niebie, a efektem tego całego projektu miało być to, że
wszyscy ludzie na całym świecie mieli zjednoczyć się w jednej religii, bo pojawić
miał się jeden Mesjasz, który miałby ratować
ludzkość przed tymi najeźdźcami z kosmosu. Miałby to podważyć najpierw prawdy wiary,
potem zasugerować, że istnieje życie w kosmosie, a potem
zniewolić ludzkość w jednej wielkiej religii. To nie jest wyssane z palca. Naprawdę
taki projekt się pojawił. My tutaj
sugerowaliśmy, jadąc na spotkanie dzisiaj w samochodzie. Nie wiem, czy pamiętasz
Marku o tej historii. Co by było, gdyby się
okazało, że jest kilka cywilizacji i każda ma swojego boga? I jak doszliśmy do
wniosku, że być może ci bogowie mają swojego boga. Jeżeli ktoś
naprawdę jest wierzący, tak jak mówił Marek, to pewnie znalazłby jakieś rozwiązanie.
Może właśnie takie, że ci wszyscy nasi bogowie mają swojego boga, a ci
kolejnego i liczylibyśmy kolejne piętra do góry. Tak jak już wspomniano, jest to
kwestia wiary. Jakie jest moje zdanie? Jeżeli okazałoby się, że obcy
istnieją, ogromna większość tak zwanych wierzących przestałaby być wierząca. Czemu?
Dlatego, że już dziś ogromna
większość tak zwanych wierzących to są wierzący bardzo powierzchownie, bardzo
naskórkowo. To są wierzący dlatego, że tak wypada. Dlatego, że
takie były wcześniejsze pokolenia. Ja zawsze powtarzam: w Biblii jest napisane, że
tak naprawdę nie powinniśmy się obawiać śmierci, bo przecież
potem jest życie wieczne. Większość ludzi jednak śmierci się boi. Gdzie ta głęboka
wiara? Niewiele byłoby nam pewnie potrzebne, żeby ta wiara została w nas
zachwiana. Tak myślę. W związku z tym taki drobiazg jak kosmici mógłby zniszczyć
wiarę w 100%. Moje zdanie.
Dziękuję bardzo.
Dziękuję. Mówiłem o tym dlatego, że często się podkreśla na przykład, że Hindusi są
przygotowani na istnienie
kosmitów, dlatego, że to jest religia, która w swojej bardzo skomplikowanej
filozofii wszechświata przewiduje coś takiego. Nie byłby to szok.
Muzułmanie w Koranie mają coś takiego przewidziane, że istnienie istot innych niż
człowiek jest hipotetycznie
możliwe. Największy problem mieliby Żydzi i chrześcijanie, dlatego, że jak wynika z
opinii
niektórych filozofów i religioznawców, nie dałoby się odnieść
zbawienia w żaden sposób, ofiary Chrystusa do innych istot.
Dlatego, że nagle przestałoby się to wszystko dogmatycznie kleić. Polecam państwu,
polecam osobom
zainteresowanym mój wywiad z takim religioznawcą Christianem Wajdemanem, który się
tym zajmował i który powiedział to wprost, że
niby problem by to był, ale musimy mieć świadomość czegoś takiego, że Kościół to
instytucja, która przechodziła nie takie
kryzysy i pewnie rozwiązałaby go w ten czy inny sposób.
To może nie być takie łatwe.
Tak.
Z tego wyglądało.
Tak, ale jeżeli chodzi o osoby. Tak, Marku?
Ale ja myślę, że już zresztą o tym wspominałem. Bardzo dużo by zależało od tego, co
przywieźliby ze sobą obcy,
bo to jest element, który może o tym zadecydować, co by się z wiarą na ziemi czy z
ludźmi,
czy z systemami religijnymi stało. Bo załóżmy, że przylatują obcy, którzy
mówią: „Owszem, możemy interpretować świat właśnie w taki sposób, czyli w sposób
religijny i to jest jak najbardziej dopuszczalne
z ich punktu widzenia. Wówczas nie widzę tego kryzysu. Natomiast gdyby się tutaj
pojawili jacyś obcy, którzy absolutnie odrzucają
tego rodzaju systemy wartości, jakimi są religie, to wówczas rzeczywiście jakiś
problem mógłby zaistnieć, ale to Przemek o tym powiedział.
Niektórzy ludzie porzuciliby wiarę dlatego, że tak naprawdę ta ich wiara jest dosyć
płytka, a
przypuszczam, że bardzo wielu ludzi umocniłoby się w swojej wierze. Inaczej. Ja to
traktuję jako dosyć sztuczny, moim zdaniem
problem, bo ja nie widzę tego bezpośredniego przejścia pomiędzy wiarą w Boga a
przybyciem obcych. Ja tego nie
dostrzegam. Może nie czuję po prostu.
Moim zdaniem problem pojawiłby się, gdybyśmy natrafili na kogoś, kto by był bardzo
podobny do nas. Bo gdyby się nagle okazało, że przylatują tu
kosmici i oni się chcą zachować bardzo po ludzku i przekazać nam swoje prawdy w
sposób siłowy lub nie,
mogłoby dojść do trzęsienia umysłowego ziemi albo umysłowego trzęsienia. O, tak to
powiem. Natomiast
najgorsze rozwiązanie z możliwych, skutkujące upadkiem religii moim zdaniem, to
gdyby skontaktowała się z nami
cywilizacja na wysokim stopniu rozwoju, która przekazałaby nam przynajmniej część
swojej wiedzy na temat
pochodzenia kosmosu i nas. Najgorszym rozwiązaniem byłoby to, gdyby pojawili się
kosmici, którzy o nas wiedzą więcej niż
my sami o sobie. I wtedy perspektywa zmieniłaby się zupełnie. Taką mam koncepcję.
Tyle o bogach z kosmosu, drodzy państwo. Mamy do omówienia jeszcze przynajmniej
jedną kwestię.
Decyzja czy jest przerwa, czy nie.
Jest przerwa?
Chodzi o to, żebyśmy nie zaniedbali tych kwestii.
Tak.
Bo padną nam.
Kto chce przerwę? No to większość chce. Dobra. Tak. To
spotykamy się tak o trzeciej.Witamy z powrotem, czekamy na innych, ale zanim
przyjdą, to jeszcze parę słów. W tej
części postaramy się powiedzieć o prawdziwych kosmitach. Do tej pory mówiliśmy o
poszukiwaniach, o naszych wyobrażeniach w dużej mierze.
Mówiliśmy o zjawiskach, które zostały przez ludzkość zinterpretowane tak, a nie
inaczej. Natomiast są historie,
które pokazują, że prawdziwi kosmici mogą gdzieś być. Krótka runda po tym, jak
ludzkość wyobraża sobie
kosmitów, jak wyobraża ich nauka. Okazuje się, że nie istnieje
sposób, by odróżnić wyobrażenia naukowe od wyobrażeń, które pochodzą z fantastyki
naukowej. W żaden sposób.
Jacy mogą być prawdziwi kosmici? Astrobiolodzy i specjaliści od egzobiologii, czyli
takiej
dziedziny formalnej, która pokazuje, jak obcy mogą wyglądać, sugerują, że istnieją
niezliczone drogi
rozwoju. Nie można odmawiać kosmitom człowieczeństwa, mimo wszystko. Na początku
mówiłem, że wielką zagadką ufologii
jest to, dlaczego wszyscy kosmici są w zasadzie humanoidami. Nam się to wydaje
niemożliwe, żeby na
tysiącach, milionach innych planet życie przebiegło w taki sam sposób. Przecież to
jest absurdalne. Zresztą popatrzmy na samą Ziemię. Ile mamy
tutaj różnorakich rozwiązań ewolucyjnych, pośród których znajdujemy się
my. I nagle na innej planecie miałoby się stać to samo? Co ciekawe, wielu
astrobiologów, biologów nie wyklucza tego. To znaczy oni mówią, że
na innej planecie, jeżeli tam się pojawimy, mogą czekać istoty strasznie podobne do
nas, bardzo podobne do nas. Nie możemy odmawiać
kosmitom na przykład tego, że będą mieli symetryczną budowę ciała, że będą mieli
chwytne kończyny. Nie możemy
im odmawiać zmysłu wzroku, bo prawdopodobnie on jest w tym wszystkim kluczowy. Ale
czy w ogóle możemy powiedzieć, jacy kosmici są?
Tacy prawdziwi kosmici, nie ci wyjęci z wszystkich teorii spiskowych i tak dalej. Bo
z
jednej strony przecież mamy do czynienia ze słynnymi Szarakami, rzekomo przybyszami
z Zeta Reticuli, ale tak naprawdę oni są tak podobni do
ludzi, że trudno ich od nas odróżnić. Poza chyba brakiem włosów.
Wyglądają jak trochę brzydcy ludzie. Największa zagadka Szaraków to ta, że
oni wszyscy są inni. Nie ma dwóch takich samych. Jest model Szaraka, wyobrażenie
Szaraka. Ale jeżeli zajrzymy do ufologii, to się okaże, że
nie ma takich. Ale co? W 2013 roku dotarła do mnie taka relacja z Iłży. Kobieta w
ogóle nie chciała mówić.
Napisała do nas wtedy, pamiętam, ale tak napisała, że ona to w ogóle widziała coś
dziwnego. Mówi: „Nie, nie”. Nie miałem okazji, żeby z nią
rozmawiać oczy w oczy. Natomiast zadzwoniliśmy do niej, molestowaliśmy ją o tą
relację i ona opowiadała taką historię ciekawą, bo w
Polsce w zasadzie nie obserwuje się Szaraków. To są przypadki bardzo rzadkie. O ile
wydaje się niektórym,
że Szarak to jest typowy kosmita, który widywany jest przy każdym bliskim spotkaniu,
tak w Polsce poza chyba kilkoma przypadkami opisanymi
przez Bzowskiego, to ich w ogóle nie było. Ale co ciekawe, ta kobieta pisze, że ona
przechodziła gdzieś drogą, szła do
domu i zobaczyła, że przez drogę przelatuje w zasadzie taki typowy Szarak, chociaż
nie widziała twarzy. Natomiast rozpoznała
ten kształt typowy, ten charakterystyczny kształt. Co ciekawe, on leciał nad
drogą. Wokół miał taki jakby hula-hop. Po prostu jakby jakiś
hologram, coś takiego. Ona wspomina, że to było takie bardzo nierzeczywiste, tak
jakby ktoś wyświetlił element animacji w świecie rzeczywistym.
Natomiast on przeleciał w tym kółku i zniknął. Absurdalne. Jeżeli byśmy pomyśleli,
że to miałby być obcy
załogant, to zbierałby chyba próbki raczej, a nie miotał się w hula-hop gdzieś po
Iłży. W każdym razie nie powiem nic chyba, nie powiem nieprawdy, jeżeli
stwierdzę, że w kosmosie możliwe jest w zasadzie wszystko. Dawniej twierdzono, była
popularna taka teoria, że kosmici,
szczególnie ci z Zeta Reticuli, są zbudowani w oparciu o chemię związków krzemu.
Była taka teoria.
Natomiast teraz już coraz częściej jest to teoria podejmowana przez astrobiologów,
którzy twierdzą, że w zasadzie chemia
związków krzemu nie byłaby w stanie wytworzyć istot podobnych do nas. Byłyby to
istoty, które zbudowane by były
z elementów twardych. To by były żyjące kamienie, niezdolne do... Takie istoty mogą
być, ale one przypominają właśnie
bardziej żyjące kamienie niż ludzi. Coś rozwaliłem chyba. Albo to pan
coś zgubił. W każdym razie zagadką pozostaje to,
co powinniśmy w ogóle sądzić o tym, kogo spotkamy na innej planecie. Bo jeżeli to
będą istoty zupełnie nierozpoznane, zupełnie
niepodobne do nas, to będziemy mieli ogromny problem ze zrozumieniem tego, jak się w
ogóle z nimi skontaktować.
To będzie zupełnie niemożliwe, bo nagle może się okazać, że prawdziwy kosmita i to
nie ten Szarak, że prawdziwy kosmita na
przykład dysponuje zestawem zmysłów, które są dla nas nieosiągalne.Albo na przykład
ma rozwinięty jeden
zmysł bardziej od drugiego. Pojawiła się kiedyś książka naukowa, która próbowała
pokazać troszeczkę, jak to by mogło wyglądać. Pojawiali się tam obcy, którzy mieli
bardziej rozwinięty jeden zmysł, a inny mniej.
I byli na przykład tacy wąchacze, którzy mieli rozwinięty zmysł powonienia, ale nie
mieli dobrze rozwiniętego zmysłu wzroku. Pojawiały się
istoty, które mogły mieć zmysły, które dla nas są zmysłami wiązanymi z
parapsychologią. Chodzi na przykład o telepatię, chodzi o synestezję. Chociaż
synestezja nie jest w 100% czymś takim.
Także zestaw możliwości jest ogromny. Już nie mówię o samej skali Kardaszewa i
podobnych, Marku, prawda? Bo
kilka jest tych skal. Dwa słowa o niej?
Może nie o skali, tylko najpierw jeszcze o tym poszukiwaniu kosmitów. Ja ostatnio
miałem okazję
rozmawiać, często to robię, z Wiktorem Żółkiewiczem, pisarzem SF, na mniej więcej
ten sam temat. I on powiedział mi o takiej sytuacji, że działania, które
podejmujemy, które być może
będziemy podejmować, są czasami nierozsądne. Działania
polegające na poszukiwaniu inteligencji u innych, a te, które będziemy podejmować,
powinny być bardziej przemyślane niż te, które prowadzimy dotąd. On posłużył się
przykładem, najpierw ze świata zwierząt, że przez długi czas
jeden z gatunków małp, bodajże lemury, był uznawany za
wyjątkowo mało inteligentny. Inne małpki oczywiście szympansy i tak dalej potrafiły
się narzędziami
posługiwać, a ten jeden był nie za bardzo inteligentny. Uważano, że jest jakiś
felerny. Wszystko się zmieniło w
momencie, kiedy jeden z naukowców doszedł do wniosku, że łapy tego gatunku nie są
przystosowane do narzędzi, które
my podajemy pozostałym małpom. Kiedy wyposażył te małpki w odpowiednie
narzędzia, one się okazały niezwykle inteligentne. A zatem pierwszy błąd w badaniu
inteligencji przez nas to to, że oczekujemy czegoś
innego. Mierzymy inteligencję swoją miarą. Mamy pewne oczekiwania wobec tej
inteligencji i
staramy się tego właśnie poszukiwać. Wiktor Żwikiewicz podał mi jeszcze jeden
przykład ze swojego życia i on jest dosyć
warty powtórzenia. Jak to może być mylące. Otóż w latach 70. Wiktor miał taki
epizod, że
bawił się w hipisa, a może nawet był hipisem i żył sobie w komunie hipisowskiej,
właściwie studenckiej w
Trójmieście. I tam byli ludzie z różnych uczelni, a on wśród nich jako początkujący
pisarz. I do tego towarzystwa w tejże
komunie przyczepił się jakiś socjolog z Kanady. I on właściwie nic
innego nie robił, tylko przez cały czas robił notatki. Oni sobie tam żyli, spali,
jedli, pili, a on robił cały czas
notatki. Co robi? On sobie tutaj wypełnia taką ankietkę dotyczącą środowiska jak
oni. Więc on sobie ankietkę wypełniał.
Wypełniał sobie ją przez miesiąc, może trzy. I przyszedł czas tego, żeby ankietkę
podsumować.
Usiedli wszyscy bardzo ciekawi, on opowiadał o tym: ten jest taki wybitnie
inteligentny, ten taki.
I w pewnym momencie zamknął tę swoją dokumentację. Ale Wiktor czuł niedosyt, bo jego
nie wymienił.
Oczywiście studenci podejrzeli, co tam się
działo, co tam było zapisane. Otóż Wiktor Żwikiewicz, który wówczas był już po
wydaniu kilku książek, ogólnie postać
elokwentna i każdy, kto go zna, kto kiedykolwiek go słyszał, to ma odczucie, że to
jednak człowiek inteligentny. W
teście, który przeprowadzał Kanadyjczyk, mieścił się poniżej wszelkiej skali.
Wypadał jako człowiek
wyjątkowo nieinteligentny i wyjątkowo nieciekawy. Dlaczego? Bo test był tak
skonstruowany,
że pewne zachowania natury społecznej, które tam przejawiali poszczególni członkowie
tej komuny,
w jego wykonaniu nie mieściły się w pewnych normach, w pewnych oczekiwaniach. I w
związku z tym wypadł w tym
teście jako człowiek wyjątkowo mało inteligentny. Po co to wszystko mówię? Po to, że
my musimy po prostu uważać
również na to, co odbieramy jako istotę inteligentną, bo może się tak zdarzyć, że
się
bardzo nabierzemy. Natomiast wspomniałeś o skali Kardaszewa, Kardasiowa, to już
obojętnie jak to będziemy wymawiać, bo
jedna nazwa jest bardziej popularna na Zachodzie, a druga na Wschodzie. W związku z
tym obojętnie jak. Ja nie będę mówił o niej
zbyt szczegółowo, bo to chyba nie czas i nie miejsce. Natomiast dla mnie to, co jest
cenne w tej skali i to nic, że ona powstała w latach
60. i to na Wschodzie, czyli w Związku Radzieckim. To, co jest dla mnie cenne w tej
skali, to to, że ona
wiąże ze sobą rozwój cywilizacyjny z ilością pochłanianej przez cywilizację
energii.I to myślę jest, przynajmniej na dzisiaj, dobry wyznacznik. Oczywiście
w toku dyskusji, chociażby w Radiu Paranormalium, mówiono o tym, że przecież nie
znamy wszystkich źródeł energii. Być może pojawią się
jakieś źródła, których my dotychczas nie znamy, ale proszę zauważyć, że to nic nie
zmienia. Żeby wykonana była pewna praca w
pojęciu fizycznym, tej energii musimy dostarczyć określoną ilość i coraz więcej.
Jeżeli ta cywilizacja będzie rosła, to
przypominam, że ilość energii zjadanej przez cywilizację będzie coraz większa. Tam
są oczywiście
takie poszczególne etapy. My, z tego, co pamiętam, zbliżamy się w tej chwili do
poziomu, bo ta skala zaczyna się od zera.
My, zdaje się, zbliżamy się w tej chwili do jedynki. Przewidzianych w tej skali
wymyślonej przez Kardasheva jest bodajże
cztery stopnie. Plus zero. Zero, jeden, dwa, trzy i jeszcze cztery. Czyli
łącznie cztery.
Kanoniczne, nie?
Nie cztery, bo zerowy. Cztery plus cztery dodane później. Te dodane później to już w
ogóle jest czyste science
fiction i to takie na wysokim poziomie, bo to już są tworzyciele światów.
Już porównywali. Czwarta to Star Wars, piąta to Star Trek.
Tak, tworzyciele wszechświatów. Ale zostańmy przy tych oryginalnych ze skali
Kardasheva,
oryginalnych wyróżnikach. Tam już spotykamy się z cywilizacjami, które
i tak z naszego punktu widzenia są po pierwsze energożerne bardzo, a po drugie
dysponują środkami, które dzisiaj, mówiąc szczerze, nie bardzo
wydają nam się prawdopodobne, bo przypomnę, że jeden z tych stopni, bodajże drugi,
może zbudować taki megatwór w układzie planetarnym nazywany strefą
Dysona albo wszelkimi pochodnymi, bo wykorzystuje całą energię gwiazdy
centralnej. Tak, dokładnie. Przy pomocy strefy Dysona bądź tworów podobnych, takich
jak na przykład
Pierścień Nivena. Ta nazwa pochodzi od powieści science fiction Larry'ego Nivena
właśnie pod tytułem „Pierścień”, gdzie
z kolei świat zbudowany jest w ten sposób, sztucznie wytworzony, że taka obrączka
wokół
gwiazdy centralnej zostaje stworzona szerokości kilkudziesięciu tysięcy kilometrów,
co i tak w
skali kosmicznej wygląda rzeczywiście jak cienka obrączka. A jeśli dodamy do tego
cały obwód po orbicie jednej z
planet, to mamy taką przestrzeń, która z punktu widzenia ziemianina żyjącego w
ograniczonej przestrzeni kuli
ziemskiej wydaje się nieskończona. Wyobraźmy sobie, że żaden człowiek nie
przeszedłby, gdyby szedł
piechotą, a nawet jechał samochodem, nie byłby w stanie w ciągu swojego życia całego
tego pierścienia objechać. Obejść to już zdecydowanie.
Zastanawiam się, tego nigdy nie liczyłem, pewno się pokuszę, czy byłby w stanie to
przelecieć, gdyby leciał w atmosferze
czymś latającym typu nasz odrzutowiec. Nie, to pomijam. Ja mówię w takiej
ludzkiej skali. Czyli poruszamy się czymś tak to wtedy raczej byłyby kłopoty.
Dlatego mówię o tej skali, ponieważ proszę sobie wyobrazić taką cywilizację. Tam
były jeszcze inne tak zwane te megatwory
typu taki dysk, tak jakby płytę CD
położyć i w jej centrum byłoby słońce. Taki świat-dysk właściwie, grubości
kilku tysięcy kilometrów, ale z takim właściwie nieustannie zachodzącym słońcem. Ale
powierzchnia ogromna.
Pytanie, które można by zadać, to czy ludzkości jest potrzebna taka powierzchnia,
taka skala konstrukcji kosmicznej? Dzisiaj nie. To znaczy dzisiaj absolutnie nie.
Natomiast
tym, co jest silne w skali Kardasheva, jest to, że on puścił wodze fantazji
i zaczął kombinować w ten sposób, że ludzkość zmierzając, postępując do przodu,
będzie przeskakiwać i to dokonywać dużych skoków. Stąd też na przykład dlaczego
będzie dokonywać tych dużych skoków? Tam jest taki element, o którym on
mówi, że nastąpi pewien taki przeskok technologiczny, kiedy maszyny, kiedy
urządzenia uzyskają samoświadomość, tak zwana osobliwość. Dokładnie. Kiedy uzyskają
świadomość,
to one pchną rozwój w innym kierunku. Tak, że to wszystko ruszy z kopyta i ta
osobliwość
spowoduje, że my dokonamy przeskoku. Właśnie. On o
tym nie mówił, ale warto o tym wspomnieć, że wcale nie jest takie oczywiste, czy
ludzkość tego dotrwa, bo być może wtedy okaże się, że maszyny,
nawet to nie chodzi o to, żeby zrobić kalkę z „Terminatora”, że nas wyduszą te
maszyny, ale po prostu staniemy się
zbędni. Może do rezerwatów, może po prostu gdzieś tam sobie spokojnie umrzemy, a
będziemy po prostu etapem
ewolucji. Po to powstała ludzkość, żeby powstały inteligentne maszyny. To jest
oczywiście jedna z koncepcji. Może nam się specjalnie nie podobać.
Generalnie, jeśli nawet to będą maszyny traktowane jako nasze twory i nasi
„potomkowie”, to nawet ta cywilizacja
maszyn kierująca się zupełnie innymi paradygmatami, logiką, jakimiś takimi
codziennymi zachowaniami,
to nawet ta cywilizacja budując różnego rodzaju megatwory, w ogóle tworząc coś, co
nazwijmy cywilizacją dla potrzeb rozmowy, to
nawet ona będzie zużywała energięEnergię w określonej ilości będzie potrzebowała tej
energii.
Właśnie, Marku, mówisz tutaj o bardzo ważnej rzeczy. Cywilizacje kosmiczne,
jakiekolwiek są i jeśli są,
na pewnym etapie, na etapie postbiologicznym powinny przestać być istotami żyjącymi.
Natomiast to, co my spotykamy w
postaci ufonautów, to wygląda jak istoty żywe i być może nimi jest. Nie wiemy.
Wygląda tak. Nie możemy zaprzeczyć, że to są
na przykład roboty albo to są istoty, które tak wspomogły swoje istnienie
techniką, że są praktycznie półsyntetyczne. Co ciekawe, relacji o
robotycznych astronautach, kosmonautach, ufitach jest bardzo mało. W Polsce mieliśmy
ich tylko kilka. Jednym z
najciekawszych była sprawa z Mojkowa. To jest miejscowość na Dolnym Śląsku, gdzieś
przy granicy z Czechami, gdzie
facet szedł wyprowadzić krowę, zobaczył na polu, że coś się błyszczy. Podchodzi
do tego, patrzy, a to wygląda jak taki kręgiel z parą oczu, łuskami pokryty i gapi
się na niego po prostu.
Wyglądało to jak skrzyżowanie robota z sową. I się patrzy i się obraca. Facet nie
wiedział, co zrobić. To
w końcu ponoć odleciało. Ale to jest jeden z niewielu przypadków, który mnie
osobiście utwierdza w przekonaniu, że prawdziwi kosmici mogą na Ziemi
prowadzić jakieś obserwacje, bo jeżeli jest jakaś cywilizacja, to ona albo nas już
zna zupełnie, albo
prowadzi obserwacje i jest tutaj, ale nie
osobiście, tylko za pośrednictwem sond, które my widzimy rzadko albo których my nie
widzimy, bo
obserwacje przecież najlepiej prowadzić nie widząc, tak, żeby człowiek,
który obserwuje, nie był widziany przez tego, który jest obserwowany. Mieliśmy dużo
przypadków, kiedy rzeczywiście pojawiały się tak zwane mini UFO. W Polsce było
ich kilka. Ciekawe relacje zgromadził Arek Miazga między innymi z Hermanowej. Ja
miałem fajną historię z
Dańca, kiedy dwóch policjantów widziało unoszący się w parze obiekt. Byłbym w stanie
uwierzyć, gdyby ktoś
zarysował taką hipotezę, że te obiekty, te sparowane niewielkie obiekty lub
robotyczni
astronauci są realnymi wysłannikami obcych cywilizacji na Ziemi. Natomiast tego nie
możemy powiedzieć o tych kosmitach
rzeczywistych, o tych kosmitach humanoidach, którzy byli przedstawieni na tej karcie
tutaj na samym początku, którzy
przypominają ludzi, którzy noszą różne cechy, czasem cechy zwierzęce, którzy
przypominają nas w straszny sposób. To
jesteśmy my, tylko odbici w krzywym zwierciadle. Pojawia się pytanie, dlaczego tak
jest? Dlaczego
wśród tych dziesiątek relacji pojawiają się na przykład jakieś absurdalne twory,
jakieś chimery i
tak dalej, które wyłażą z tych latających spodków? Nie mam pojęcia, ale Felix
Ziegel, radziecki badacz UFO i Jacques Vallée zasugerowali taką teorię, że
czymkolwiek zjawisko
UFO jest, to ono ma wbudowany mechanizm autocenzury. Ono się pojawia. Ono się nigdy
nie pojawi w
prawdziwej swojej formie. Ono zawsze się pojawi w takiej formie, żeby zmylić
tego, który to zobaczy i który będzie miał chęć o tym opowiedzieć, tak, żeby ludzie
nigdy tego nie złapali. To się wydaje absurdalne. To się
wydaje alogiczne, ale tak jest. Czyli jeżeli mielibyśmy do czynienia z kosmitami,
którzy tutaj są na Ziemi,
którzy nam chcą coś zrobić, którzy nas przyjechali obserwować, to z naszego punktu
widzenia jest mała szansa na to, żeby oni się cały
czas pokazywali i wiecznie uciekali. Jacy ci kosmici mogą być naprawdę, skoro
stosują tak absurdalne metody rodem
z naszych mitów, z naszych wiejskich opowieści o chochlikach, z naszego folkloru? To
jest straszna
niespójność w tym, jakiego zachowania oczekujemy od obcych, a jak zachowują się
ufonauci. Ale Marku, krótkie pytanie.
Ufologia pokazuje bardzo człowieczy wizerunek obcych. Natomiast jaki wizerunek
zrodził się w umysłach pisarzy science fiction? Jaki alternatywny wizerunek? Taki,
który ma szansę
rzeczywistego spełnienia. Bo nieraz zobaczyliśmy, że scenariusze kreślone przez
uczonych
nie różniły się w zasadzie niczym od scenariuszy, o których mówili pisarze science
fiction.
Żeby dochować tradycji, to ja tradycyjnie nie odpowiem od razu na pytanie, tylko
jeszcze o jednej rzeczy muszę powiedzieć, ale myślę, że dosyć ciekawej, bo
do tych wszystkich koncepcji megakonstrukcji dochodzi jeszcze taka uwaga, że być
może
tak zwana wielka osobliwość, o której mówiliśmy, czyli to
przejęcie rozwoju technologicznego przez maszyny, może już nastąpiło. To jest motyw,
który był poruszany przez Wachowskich
w „Matrixie”. Tylko tam to było zrobione na tej zasadzie, że te maszyny zamieniły
nas w bateryjki, które dostarczały
im energii. Natomiast równie dobrze możemy pomyśleć o czymś takim, że ta wielka
osobliwość nastąpiła i został zbudowany ogromny
mózg. Właściwie samoświadoma maszyna, która nazywana jest według koncepcji Arthura
C. Clarka matrioszką. To jest mózg, który ma objętość. Wyobraźmy sobie taką strefę
Dysona zbudowaną wokół gwiazdy centralnej gdzieś w odległości powiedzmy orbity
ziemskiej.Składa się z iluś tego rodzaju kul, jedna wewnątrz drugiej.
Pomiędzy tymi kulami znajdują się te elementy. Nie wiem, jak to się będzie w
przyszłości ewentualnie nazywać. Te elementy, które tworzą ową sztuczną
inteligencję. Ta gigantyczna maszyna na skalę kosmiczną to właściwie byłby osobny
świat.
Świat, w którym być może, mówiłeś o rezerwacie. To ty mówiłeś o rezerwacie? W każdym
razie być może my żyjemy już w tym rezerwacie.
Proszę zauważyć, że dzisiaj w ciągu rozmowy mówiliśmy o tym, że właściwie nic się
nie zgadza. Każda
teoria, gdzie się już wydaje prawie skończona, to natychmiast upada, bo coś się nie
zgadza i pewne
koncepcje są wyprowadzane, potem upadają, bo ileś tam jest przeczących im. Nasz
świat generalnie co do
różnych obserwacji nie zachwyca spójnością. Tak to delikatnie określmy. A może
właśnie
dlatego nie zachwyca ową spójnością, że my tak naprawdę jesteśmy poddawani
eksperymentom, ale nie na poziomie
fizycznym, materialnym. Być może rzeczywiście żyjemy w rodzaju Matrixu, w
świadomości gigantycznej. Tak, dokładnie, w świadomości matrioszki czy w jakimś
takim ogromnym tworze, który gdzieś został wytworzony. Poruszyłeś sprawę filozofów.
Tak na
dobrą sprawę nie ma możliwości. Konrad Fijałkowski również o tym pisał. Jeśli żyjemy
gdzieś wewnątrz
czegoś, to nie ma praktycznie możliwości, żebyśmy byli w stanie tego dowieść na
drodze dowodów.
Szukamy dowodów. Tej koncepcji nie da się dowieść. Możemy szukać poszlak, możemy
szukać tego, co się nam nie zgadza w
świecie i na tej podstawie wywodzić różnego rodzaju twierdzenia. Natomiast jeżeli
tak jest, twardych dowodów nie znajdziemy.
Tylko że Truman stromaszał wyjście.
Być może, ale jeśli my nie istniejemy fizycznie, tylko jesteśmy wytworem, takim
wirtualnym
światem, to wówczas nie ma żadnej możliwości wyjścia.
Zostało zasadzone.
Wszystko zostało zasadzone. A teraz wrócimy do tych możliwości. Pytanie brzmiało w
ten sposób, czy koncepcje zostały jakieś stworzone, takie,
które są realne?
Ja tutaj jeszcze powrócę do tego, co mówiłeś, bo miałem o tym powiedzieć na koniec,
ale my się nie wyrobimy czasowo, musimy
skrócić nasze wystąpienie. Marek poruszył tutaj koncepcję, która mówi, że zjawisko
UFO może w zasadzie wynikać z tego, że jesteśmy
poddawani eksperymentowi przez jakąś zewnętrzną siłę. I to nie tylko Marek doszedł
do takiego wniosku.
Cała teoria systemu stworzona przez Jacques'a Valle, która opiera się na tym, że
istnieje jakaś siła zewnętrzna, która
ma możliwość ingerencji w rzeczywistość, ma możliwość programowania rzeczywistości i
ona po prostu przeprowadza na nas eksperyment. Na tej
zasadzie, że jak mówił na przykład Salvador Freixedo, czyli ten ufolog duchowny z
Południowej Ameryki, który
również dostrzega te wszelkie niezgodności w zjawisku UFO i stara się je tłumaczyć.
My możemy być, jak on to określił,
racjonalnie zarządzaną farmą zwierzęcą albo jak określił to astronom John Ball, że
my
żyjemy w zoo, które jest nadzorowane przez jakąś obcą inteligencję. Chociaż Ball
patrzył na to inaczej, bo jeżeli Freixedo mówił, że istnieje jakaś
cywilizacja, która nas traktuje jako żywy eksperyment, tak dla Balla było to raczej
coś innego. Ball widział Ziemię jako rezerwat, który obcy obserwują, może się
interesują, ale nie ingerują. Natomiast my wszyscy widzimy, że coś ingeruje i nie
możemy temu zaprzeczyć. To samo zresztą, przecież mówiłem o
Charlesie Fortcie. Fort w latach 30. zauważył to samo. On jeszcze nie znał zjawiska
UFO, bo ono jeszcze wtedy nie istniało, a Fort
już powiedział wtedy: „Jesteśmy czyjąś własnością”. Znamienne słowa.
A teraz wróćmy do tych istot. Jakie to istoty miały być? Takie, które są-
Takie trzy najciekawsze koncepcje twoim zdaniem. Kilka koncepcji, które uważasz za
najciekawsze i które pokazują
nam, jak mógł postąpić rozwój obcych istot.
Ja powiem tak, że to jest zadanie o tyle karkołomne, że musiałbym teraz kostkę wziąć
i wylosować które.
Bo tych istot stworzonych na łamach powieści science fiction różnego rodzaju od
początku jest całe zatrzęsienie. Całe tabuny
obcych okupują, bo to jest rzecz, która jest nośna w science fiction. Więc nie wiem,
jaki klucz przybrać. Czy taki,
który pokazuje koncepcje dziwne? Pierwszy z brzegu. Dziwną koncepcją, a jednocześnie
przemawiającą do wyobraźni jest koncepcja Oceanu Solaris Lema. Nie jest to zresztą
jedyny pisarz,
który na ten temat mówi. O takich organizmach obejmujących dosłownie
planetę, na której żyją, pisali również inni twórcy science fiction.
Jest taki zbiór opowiadań, który się nazywa „Rakietowe
szlaki”. Oryginalne wydanie było chyba w 56. roku. Później wyszły dwa zbiorki w
latach
70. Później to ciągnie wydawnictwo Solaris, które również wydaje te zbiorki. Ale tam
w jednym z zbiorków było opowiadanie „Samotna
planeta”.On mówił też o takim całoplanetarnym organizmie, który w dodatku
bardzo lubił ludzi. Potrzebni mu byli do tego, żeby się normalnie rozwijać.
Koncepcja
takiego wszechoceanu jak na Solaris jest moim zdaniem bardzo ciekawa. Poza tym
ciekawe jest i to jest może
najciekawsze w tej koncepcji, że wówczas podróże takiej istoty są praktycznie rzecz
biorąc niemożliwe.
Ale przecież Lem rozwiązał również ten problem na mikroskalę. Przecież te twory,
które się pojawiały na orbicie,
przychodziły do głównego bohatera. To była emanacja tej istoty, tego oceanu. Co
więcej, ta
koncepcja była rozwijana i mówi się o tym, że tego rodzaju wielkie twory, które siłą
rzeczy nie mogą się ruszać ze swojej planety,
mogłyby penetrować wszechświat za pomocą różnego rodzaju sond. I tutaj jest bliskie
połączenie z tym, o czym mówiłeś, że być
może jesteśmy obserwowani, być może jesteśmy podglądani właśnie przez tego rodzaju
wytwory
takich organizmów, które nie mają swoich zmysłów czy nie mogą same siebie wysłać
gdzieś daleko, ale mogą wysłać swoje wytwory,
które nas obserwują, które nas klasyfikują, które poddają nas badaniom. I to jest
pierwsza koncepcja. I wcale
nie musi być tak, że tego rodzaju twór gdzieś tam sobie jest zamknięty w odległej
części wszechświata i nikt o nim nie słyszał. Nie. Przypuszczam, że
taki twór również interesowałby się światem zewnętrznym, bo to jest zresztą chyba
immanentna cecha istoty
inteligentnej. Zainteresowanie tym, co jest wokół nas. To jest pierwsza koncepcja.
Żeby zostać przy tych dziwnych koncepcjach, to
przypomnę koncepcję astronoma z wykształcenia. On się nazywał Hoyle. Napisał
książkę pod tytułem „Chmura”.
Bardzo podobną koncepcję znowu pokazał Lem w
„Niezwyciężonym”. Tam z kolei to są też takie, dzisiaj byśmy powiedzieli,
nanoroboty. On nie używa co prawda
tej terminologii, ale znowu myślenie na poziomie całościowym, to
znaczy odwołanie się do inteligencji mrowiska, że jednostka nie odgrywa żadnej roli.
Natomiast
zbiorowość jest czymś, jest inteligencją tak naprawdę. To jest znowu inne podejście
od tego, o czym powiedziałem wcześniej, że my oczekujemy, że istota
inteligentna będzie tak inteligentna jak my, na tej samej zasadzie inteligentna jak
my. Tymczasem może się okazać, że
nasza inteligencja jest zupełnie różna od tamtej inteligencji i powinniśmy brać to
pod uwagę. Ja tu posłużę się przykładem, którego
użyłem w radiu, znowu odwołując się do opowiadania science fiction Ursuli Le Guin
„Zapaski na ziarenkach akacji”. Ona podaje tam przykład warty przemyślenia, że
czasami
nieporozumienia pomiędzy cywilizacjami, ale nawet w naszej ziemskiej kulturze, mogą
wynikać tylko i
wyłącznie z niezrozumienia sensu przekazu. Bo w tym opowiadaniu jest mowa o tym, że
naukowcy
odkryli na tych przysłowiowych ziarenkach akacji zapiski dokonywane przez mrówki. I
tam był
taki między innymi zapis: „W górę królową”. I wszyscy to odczytali, że mrówki bardzo
tę królową szanowały. A tymczasem
kolejny badacz, który zaczął to badać, doszedł do wniosku, że to jest nawoływanie do
rewolucji, bo jeśli ktoś
wyniesie królową mrówek z mrowiska na słońce, to ją zabije. Ona jest niedostosowana
do tego,
żeby być na zewnątrz. Ona musi być schowana gdzieś głęboko. I to pokazuje tylko, to
oczywiście koncepcja
pisarki, która wydaje się nazbyt fantastyczna, ale ona, myślę, została stworzona
tylko po to, żeby pokazać, że
to nasze rozpatrywanie inteligencji, nasze wyobrażenia o istotach inteligentnych
oraz rozumienie tego, co
do nas mówią, może być czasami bardzo opaczne. To jeśli chodzi o
różne dziwne istoty. Właściwie powiem tak, żeby już nie mnożyć poszczególnych istot.
To jest tak, że właściwie nie ma
takiego środowiska, takiej przestrzeni, takiej rasy czy takiej dziwnej koncepcji,
której
już by pisarze science fiction nie wyeksploatowali. Właściwie już wszystko. Już były
myślące ryby,
ptaki. Właściwie wszystko, co było. Robaki. Były też myślące
nawet mikroorganizmy, które znowu działały troszkę na zasadzie mrowiska.
Sam pojedynczy mikroorganizm nie znaczył nic, ale razem tworzyły świadomość. I
takich
opowiadań jest kilka. Chociażby w takim zbiorku „W stronę piątego wymiaru” jest
opowiadanie o istotach, które
przybyły na Ziemię. Nawet pamiętam, planeta nazywała się Glantok. I przybyły na tę
Ziemię tutaj tylko
po to, żeby... I poruszały się, ożywiały ludzi, tworzyły rodzaj zombie. To
opowiadanie z lat 50., a już zombie funkcjonowało.
Więc opanowywały człowieka i były w stanie nim poruszać. Ponieważ one tak naprawdę
narodziły się na
planecie, w której opanowywały jakieś żyjące zwierzęta i dzięki nim były w stanie
uzyskać na przykład różnego rodzaju zdolności manualne. Same w sobie nie mogły
wytworzyć narzędzi, ale za pomocą
różnych istot wyższych jak najbardziej. I mówię, ja bym tak jeszcze, proszę państwa,
mógł tutaj gadać przez dwie
godziny przynajmniej. Myślę, że dla wspólnego dobra proponuję zabrać mi mikrofon.
Fascynujące jest to, co mówi Marek, bo zwraca uwagę na odmienność inteligencji, z
którą mamy do czynienia.
Natomiast jeżeli chodzi o ufologię, najciekawszym jej elementem są bliskie
spotkania,
a najciekawszym elementem z najciekawszych elementów są bliskie spotkania w Polsce,
o których powie zaraz Marek Sęk.
Ale zanim on o tym powie, to ja zrobię mały wstęp i opowiem o przypadku, który
wypłynął
niedawno, który nie został jeszcze opisany. Byłem tam w
kwietniu tego roku. To jest miejscowość Gowarzew koło Pławna. To jest
koło Radomska ogólnie. To jest województwo łódzkie. Radomsko to jest miasto między
Częstochową a Łodzią,
średniej wielkości miasto, ale jak to się mówi galante, szykarne, ładne.
To było w roku 2011 lub 2010. Ci świadkowie nie byli w stanie do końca tego
określić. Świadkami była para
starszych ludzi. Byli po siedemdziesiątce. Ten pan, główny świadek miał
siedemdziesiąt kilka lat.
Oni twierdzą, że w styczniu 2011 roku... Może jeszcze zacznę od tego, że Gowarzew to
jest
wieś, która leży troszeczkę w polach. Wieś, przez którą wiedzie bardzo
wąska droga. Wieś, taka typowa ulicówka, domek przy domku, bardzo zwarta zabudowa, z
tyłu stodoły,
prawie na każdym placu stodoły. Wąziutka droga, oczywiście na środku sklep taki
stary geesowski. I oni mówią tak: to się
działo właśnie w tym styczniu, kiedy ich kuzynka już, jak to się mówi, była u końca
kresu swoich dni. Była to osoba chora, którą odwiedzali. I oni tam co wieczór
chodzili do tej kuzynki, siedzieli z nią i około
dziewiątej wracali do domu. I oni mówią, że pewnego wieczora, nie pamiętam dnia
teraz, mam notatki, które wtedy
tam robiłem. Wracali pewnego wieczora i nagle zobaczyli, że po prostu z tyłu nad
lasem leci kula. To była duża kula,
taka krwisto-czerwona, jak mówił ten pan. I w pewnym momencie ona zaczęła obniżać
swój lot. Leciała na zachód.
„Dobrze” mówi ten pan: „Leci w kierunku naszego domu. Jeżeli tam dojdziemy, to
prawdopodobnie ją zobaczymy”. Po dojściu do tego domu, a państwo W., czyli
świadkowie, mieszkali w
zasadzie w jedynym domu, który był wysunięty w głąb. Wszystkie domy były prawie przy
drodze. Ich dom był wysunięty w głąb. I kiedy
ten pan stanął przy swojej stodole, to był w stanie zobaczyć, że ta odległość dla
niego
była oceniana na jakieś 300 metrów. To jest daleko. Natomiast w tamtym czasie to był
zupełnie inny teren, bo ten teren
przeszedł pewną zmianę. Na przykład ja już zastałem to miejsce zupełnie innym, niż
było w 2011 roku, bo się
okazało, że wysuszono na przykład staw, który tam był. Zmienił się w ogóle układ. I
to miejsce,
gdzie ten obiekt wylądował, ono cały czas jest, bo okazało się, że to było pole, na
którym rosły truskawki. Myśmy nie mogli tam wejść. Żadnych śladów nie
zostało. W każdym razie ten pan, stojąc przy swojej stodole zobaczył, że ten obiekt
wylądował. Żadne dźwięki temu nie towarzyszyły. Obiekt
był. On był widoczny z jego placu wtedy. I co ciekawe, obiekt
prawdopodobnie stał na ziemi. Wokół obiektu natomiast krzątały się małe postaci.
Było ich kilka. On nie był w stanie ich
policzyć. Obiekt miał jakieś pięć, sześć metrów. Był wielki i on stał...
Jeżeli tu są domy, tu jest las i ten obiekt stał na tym polu tutaj, tak? Czyli był
zasłonięty przez stodołę i przez las. A pan Zenon, który tam go obserwował, widział
go dlatego, że mieszkał trochę dalej. I co
się okazuje? Wokół tego obiektu tańcowały, podskakiwały, ruszały się bardzo szybko
istoty. Te
istoty, jak on mówił, musiały się znajdować na jakiejś rampie, dlatego, że one nie
chodziły po ziemi. One ani się nie unosiły w powietrzu,
ani nie chodziły po ziemi. Były na rampie. I on twierdzi, co najciekawsze i co
sprawia, że ten przypadek jest ewenementem w skali polskiej, a i
światowej. On słyszał ich głosy. On mówi, że jak on doszedł do ogrodzenia, noc była
cicha.
Mówi, że słyszał, jak te postaci krzyczały. I on mówi, że to tak. To było tak, jak
głos dzieci,
podekscytowany. Takie miał wrażenie. Nie rozumiał słów oczywiście, nawet tych słów
nie słyszał, ale słyszał głosy dochodzące z tamtej
strony. I one się ruszały, ruszały, ruszały, ruszały. To trwało kilka minut. On to
obserwował. Pani, która mu towarzyszyła, czyli jego żona, uciekła, schowała się.
Natomiast ci ufonauci poruszali się wokół tego świecącego obiektu. W pewnym
momencie, mówi, zniknęli.
Nie było ich. Nie weszli do wnętrza. Zniknęli. Rozpłynęli się. Co
ciekawe, ten obiekt miał jeszcze u góry takie jakby palczaste wyrostki, które były
niczym reflektory.
W pewnym momencie ten obiekt, jak ten pan mówił, odbił się od ziemi niczym piłka i
wystrzelił. I był jeszcze widoczny, kiedy leci pod
chmurami. Pytanie, co to było?Czy to byli przybysze z obcej planety, którzy
przylecieli do
Gowarzowa, żeby osiąść na polu wtedy żyta, bo tam wtedy rosło żyto, potem truskawki,
żeby wylądować na tym polu żyta
przy stawie, potańczyć, pocieszyć się i uciec. Może kosmici
rzeczywiście są dziwni. Może są dziwni, ale to, co się zdarzyło w Gowarzowie. Ten
pan,
który o tym opowiadał, był tak cholernie konkretny, że byłem zaskoczony. Ja mówię:
"Może się
wam coś wydawało?" Nie. I on mówi, że co najdziwniejsze, to było około 21:00.
Żadnego pijaka przy sklepie nie było, bo gdyby był pijak,
to on by od razu krzyczał: "Chodź, zobacz". Właściciel tego pola, na którym to
wylądowało rzekomo
nic nie widział. Spotkaliśmy go tam. Nic nie widział. Nie było żadnego śladu. Na
drugi dzień pan Zenon tam poszedł ze swoim sąsiadem, żeby
zobaczyć, czy tam coś pozostało. Nie było żadnego śladu. Co najciekawsze, ta pani
mówi, że kiedy odwiedzili tam kuzynkę
następnego dnia, to był tam ksiądz jako u chorej. I ona się pyta tego księdza:
"Księże proboszczu, myśmy
widzieli takie coś. Co to mogło być?" A on zrobił tak. I tyle jego komentarza.
Jeszcze wyjaśnię jedną rzecz. Jest to element, który miał się pojawić, a który się
niestety
nie pojawi z braku ograniczeń czasowych. Są to zdjęcia z Wicia, jedne z
najciekawszych zdjęć UFO w Polsce. Dlaczego najciekawszych?
Bo pewnie państwo znacie te zdjęcia z licznych opracowań, kiedy ten obiekt jest
przedstawiany w odwrotną stronę. On
w rzeczywistości wyglądał tak. To była bardzo ciekawa historia z 1983 roku, z
miejscowości Wicie, kiedy
trzy domy wczasowe i cała grupa wczasowiczów obserwowała taki obiekt
trzykrotnie w trzech rzutach. Najpierw pojawił się nad morzem, potem był coraz
bliżej i wypuszczał w dół taki, jak mówił ten świadek, ogarek.
Miało być to zaprezentowane w większym zbiorze, ale niestety zbliżamy się do kresu
naszego panelu. Oddam jeszcze głos ostatniej prezentacji, którą przygotował Marek, a
dotyczy ona bliskich
spotkań z ufonautami w Polsce, tych znanych i tych mniej znanych.
Piotr Cielebiaś przytoczył najciekawszy, taki ciekawy, najnowszy przypadek. Ja
troszeczkę rozpocznę od historii. Przytoczę na
początku przypadek najstarszy, do którego dotarłem. Otóż jest to relacja z 11
kwietnia
1079 roku. Otóż, jak czytamy w kronikach, w dniu egzekucji biskupa Stanisława ze
Szczepanowa
nad Krakowem otwarły się niebiosa i na ziemię zeszły cztery anioły z wielką kulą.
Tak wtedy interpretowano. Być
może gdyby w tamtych czasach był bardziej rozpowszechniony symbol, wizerunek
szaraka, to słyszelibyśmy albo czytalibyśmy o szarakach,
ale tak wtedy interpretowano tego typu zjawiska. Co się ciekawego stało?
Rozczłonkowane ciało biskupa zostało ponownie
scalone, co miejscowi uznali za cud. I oprócz tych aniołów i tej kuli, tego
prawdopodobnie
ich pojazdu, nie wiem, jak to nazwać, obserwowano również różne inne dziwne zjawiska
oraz światła na niebie.
Tę prezentację mam troszeczkę dłuższą, ale z racji braku czasu muszę troszkę ją
okroić. Sporo jest takich ciekawych
w kronikach doniesień na temat spotkań właśnie z istotami, które świadkowie
interpretowali jako anioły,
jako Matkę Boską. Ale ja, pozwolą państwo
Tak, to jest relacja z 1577 roku. Młoda dziewczyna została wówczas porwana podczas
silnego szkwału.
22 czerwca wtedy był i co ciekawe powróciła osiem dni później, również podczas
silnego gradobicia.
Opis jej przeżyć opublikowano w specjalnym biuletynie, bowiem powołano komisję,
jakbyśmy to dzisiaj nazwali,
do zbadania tego przypadku. Niestety biuletyn sam do naszych czasów się nie
zachował, natomiast pochodzące z tego okresu zapiski
odnoszące się do tego właśnie biuletynu sugerują, że została porwana, a następnie
zwrócona przez niezidentyfikowane stworzenia.
Natomiast skupiając się bardziej na przypadkach, w których widziano również obiekt
jakiś latający.
Taka ciekawa historia z Gietrzwałdu z 1877 roku. Właściwie była cała seria różnych
zdarzeń do siebie podobnych. Trzynastoletnia Justyna Szafryńska, wracając do domu
zauważyła, że pewne drzewo
oświetlone jest jasnym światłem i że w tym świetle widoczna jest jakaś sylwetka.
Okazało się, że
faktycznie tam jakaś postać była widoczna. Świadek zinterpretowała tę postać
jako Matkę Boską czy też jakąś inną anielską istotę. W każdym razie była to kobieca
sylwetka z długimi białymi włosami, w białych szatach, siedząca na takim
złotym tronie udekorowanym perłami.Po chwili z nieba zeszło białe światło i widoczne
było,
jak to świadek ujęła, anioł ze złotymi skrzydłami. Miał na sobie lśniącą białą
suknię, na głowie posiadał
biały wieniec. Po chwili siedząca jeszcze moment wcześniej na tronie istota wstała i
wzniosła się do nieba. Co ciekawe, tak jak mówiłem, to nie jest jedyne zdarzenie z
udziałem tej dziewczynki, Justyny
Szafryńskiej, bowiem podobne rzeczy działy się jeszcze przez kolejnych kilka dni.
Otóż dzień później ta sama dziewczynka
modliła się z przyjaciółmi na podwórku i dokładnie to samo drzewo zostało
rozświetlone jaskrawym światłem. Wokół
drzewa widoczny był złoty pierścień, który pewnie może dzisiaj nazwalibyśmy efektem
halo czy czymś podobnym. W tle
dzieci dostrzegły również złoty tron, również udekorowany perłami. Jak czytamy w
zapiskach, dwa
anioły przyprowadziły Niepokalaną, a gdy ta usiadła, anioły przyniosły jej
dzieciątko Jezus trzymające globus w lewej ręce.
Posadzili dziecko na jej lewym kolanie. Pozostałe anioły trzymały nad głową Maryi
lśniącą koronę. Inny anioł przyniósł
złotą różdżkę i trzymał ją w swojej prawej ręce tuż nad koroną. Dostrzeżono również
innego anioła wskazującego na wielki
krzyż umieszczony horyzontalnie, jednak bez postaci Jezusa. Cała wizyta trwała około
30 minut. Cała ta
wizja. Dokładnie to samo wydarzyło się 29 czerwca w święto Piotra i Pawła.
Ciekawe rzeczy działy się także z inną dziewczynką, która brała udział w tych
wydarzeniach. 12-letnia Barbara Samułowska również miała wizję, w
której Maryja poleciła jej modlić się codziennie do różańca świętego. Od tamtego
dnia, przez
parę miesięcy, aż do 8 września 1877 roku, w wizjach i spotkaniach pojawiała się
sama
Maryja. Powołano oczywiście po pewnym czasie komisję badawczą, która miała na celu
ustalić, czy dziewczynki rzeczywiście mówiły prawdę, czy też może konfabulowały.
Sporadycznie ta istota prosiła dziewczynki, aby
poleciły w takim czy innym miejscu wybudować kościół. Owa komisja wspomniana nie
dopatrzyła się jednak jakichkolwiek
konfabulacji. Z takich mniej znanych relacji mam tu jeszcze relację z
1916 roku przekazaną przez nieaktywnego obecnie
ufologa, pana Roberta Leśniakiewicza. Lato 1916 roku. Żołnierz Bolesław
Leśniakiewicz
postanowił wówczas spędzić noc w zrujnowanej cegielni w miejscowości Alwernia. Koło
północy zbudził owego
żołnierza jakiś dziwny głos, którego nie mógł zidentyfikować. Odgłos dzwonka
również.
Żołnierz chwycił karabin i wyszedł z cegielni. Zauważył, że jego koń
zachowywał się bardzo niespokojnie. Nagle żołnierz Leśniakiewicz dostrzegł, jak to
ujął, wielkie stworzenie
podobne do psa, które zbliżało się do niego powoli. Postanowił wystrzelić. W tym
samym momencie
oślepił go błysk jaskrawego światła, błękitno-fioletowego światła, po czym, jak to
często
bywa w przypadku spotkań z humanoidami, żołnierz stracił przytomność. Obudził się
dopiero późnym popołudniem następnego dnia i zauważył, że jego koń był pokryty jakąś
dziwną pianą, nie wiadomo z czego zrobioną. Natomiast sam Leśniakiewicz przez
następne dwa tygodnie cierpiał na bardzo silne bóle głowy.
W tych przypadkach, które prezentujesz, jest jeszcze bardzo ciekawa sprawa, która
jest często omijana, a
dotyczy wydarzenia w Nowinach koło Chełmu. To jest rok 1943. To jest
jedna ze spraw, bardzo rzadka, bo to jest historia pokazująca, że te zdarzenia
wysokiej dziwności,
które znamy z Francji, z Niemiec, te lądujące karły w latających jajach i tak dalej,
działy się także w Polsce. Kosmici mówiący
ludzkimi językami, zachowujący się jak ludzie czy mający na sobie dziwne skafandry.
Mógłbyś przytoczyć ten przypadek?
Oczywiście, Piotrze. To jest jedno z najciekawszych bliskich spotkań z humanoidami.
Miało miejsce pod koniec II
wojny światowej w 1943 roku. Pod koniec można powiedzieć, że już wojna właściwie
zbliżała się
wolnymi krokami do końca. Świadkami tego zdarzenia było wówczas pięć osób, troje
dorosłych i dwoje dzieci. Przy
czym zdarzenie zostało zgłoszone w 1987 roku. Dopiero w czasie, gdy żyła tylko
jedna z tych osób. Miała wówczas w trakcie tego zdarzenia 16 lat. Nie wiadomo, jak
wyglądał
sam początek i czy świadkowie widzieli lądowanie obiektu, natomiast sam obiekt
według opisu przytoczonego przez badacza Bronisława
Rzepeckiego wyglądał następująco: była to półkulista kabina z obrzeżem dookoła,
która znajdowała się na walcu o
szerokości właśnie tej kabiny. Na półkuli widoczny był rząd okienek, natomiast w
walcu był otwór z
przesuwanymi drzwiami oraz drabinką. Wysokość całego obiektu wynosiła około trzech i
pół metra, zaś samego
walca przy szerokości mniej więcej czterech metrów około jednego metra.Obiekt
znajdował się blisko dwójki świadków, którzy przebywali wówczas na podwórku.
Pozostali świadkowie obserwowali całe zdarzenie z
domu. W pobliżu obiektu zauważono około osiem lub dziewięć istot o wzroście około
półtora metra, przy
czym jedna z nich miała być niższa od pozostałych. Wszystkie istoty miały okrągłe
nakrycia głowy z paskami pod brody,
tak jak żołnierze mają, dwuczęściowe seledynowe kostiumy. Niektórzy mieli rozpięte
oraz buty.
Istoty miały przypominać ludzi i posługiwały się piskliwą, niezrozumiałą mową,
przypominającą tak na ucho język
japoński. Swoją drogą ciekawe skąd takie skojarzenie. Przez pewien czas istoty
rzekomo
gestykulując, miały zapraszać świadków do wejścia na pokład pojazdu. Wydaje się
jednak, że w
pewnym momencie zmieniły zdanie. Otóż jedna z istot wykonała taki ruch odganiający i
w tym momencie świadkowie znajdujący się
na podwórku upadli po prostu na ziemię. Całe zajście trwało
około godziny. Po upadnięciu na ziemię świadkowie obserwowali jeszcze odlot obiektu,
który po wejściu istot na
pokład zaczął syczeć i wibrować, jak to świadkowie ujęli, a półkolista powierzchnia
zaczęła, jak
określiła świadek, pobłyskiwać. Po kilkudziesięciu sekundach wznoszenia obiekt
wystrzelił w górę i zniknął z
oczu. Nie wiadomo, czy istoty i sam obiekt zostawiły jakiś ślad, ponieważ nie było
żadnego sprawdzenia w tej
kwestii. Z takich mało znanych relacji mam tu jeszcze taką z 1938
roku. Był to początek maja 1938 roku.
Około godziny czwartej nad ranem, nieopodal miejscowości Markowice, pewien świadek,
mężczyzna, nagle zbudził
się i zobaczył w oknie swojego domu dwóch młodo wyglądających ludzi o ciemnej
skórze. Wyglądali, jakby nieśli
między sobą kawał jakiegoś ciężkiego urządzenia mechanicznego. Świadek obserwował
ich przez około 15 do
20 minut. Przy czym taki ciekawy szczegół. Najprawdopodobniej doszło do paraliżu,
ponieważ świadek nie
mógł ani wydać jakiegoś dźwięku z siebie, ani się poruszyć. Natomiast rankiem na
polu, tu
kolejny ciekawy szczegół. Prawdopodobnie jakiś krąg zbożowy czy innego rodzaju ślad.
Świadek zauważył nieopodal domu w zbożu spłaszczony obszar o średnicy około 15 do 20
metrów,
wewnątrz którego znajdowały się cztery wgłębienia. Świadek twierdził, że wyglądały
one jak ślad po podstawie czy też
po wspornikach jakiegoś większego obiektu. Później świadek cierpiał na pewne
komplikacje zdrowotne, które jak
uważał, były w jakiś sposób powiązane z paraliżem i z obserwacją tego UFO.
Najprawdopodobniej, jak udało się ustalić badaczowi, który przesłał tę relację do
bazy Alberta
Rosalesa, świadek przeszedł hospitalizację. Wspomniałem właśnie o tej bazie Alberta
Rosalesa. To tak, jeżeli
ktoś interesuje się spotkaniami z humanoidami, polecam poszukać sobie Albert
Rosales Humanoid Database. To jest baza prowadzona po angielsku. Zawiera chyba
wszystkie
relacje, które pojawiły się, które zostały spisane i które udało się utrwalić w
jakikolwiek sposób. Również sporo relacji z
Polski. Między innymi te relacje o aniołach, o różnych obiektach kulistych sprzed
wielowieków.
Także jeżeli ktoś interesuje się tego typu rzeczami, to zachęcam do zapoznania się.
Czy zdążymy jeszcze coś
zaprezentować? Przekroczyliśmy aż o trzy minuty.
Zaraz nas wygonią. Drodzy państwo, co ja mogę więcej powiedzieć? Siedzimy tu
cztery godziny i tak naprawdę to żeśmy nawet dobrego wstępu do tego zjawiska nie
zrobili.
To nam tylko pokazuje jego rozległość, jego kompleksowość, problematyczność
i szereg pytań, na które nie ma odpowiedzi, a przede wszystkim ono nam uświadamia,
że nie możemy się zamykać na brak dowodów
na pozaziemską ingerencję, dlatego, że należy tych dróg szukać też gdzie indziej.
Co mogę dodać, panowie ze strony swojej, jak i ze strony organizatorów dziękuję.
Dziękuję za
przybycie z odległej Bydgoszczy, mekki pisarzy science fiction, ufologów oraz
Zygmunta Adamskiego. George'a Adamskiego, przepraszam, bo Zygmunt Adamski to był
drugi.
George'a Adamskiego, czyli pierwszego kontaktowca, który urodził się w Bydgoszczy.
Bardzo
fajnie. Poruszyliście mnóstwo interesujących tematów, takich jak to się mówi,
prowokujących myśli.
Mam do was jeszcze pytanie, dosłownie dwa słowa o tym, czy będziemy kiedyś w
stanie odpowiedzieć na pytanie, czym jest zjawisko UFO?
Zostałem wyznaczony niejako. Już dzisiaj mówiłem i powtórzę: ja bym nie chciał,
dlatego,
że nasz świat, kiedy byśmy znali odpowiedzi na wszystkie pytania, przestałby być tak
ciekawy, jak jest dzisiaj. Mnie, szczerze mówiąc,
fascynuje to, że nie znam odpowiedzi na wiele rzeczy i możemy poszukiwać tych
odpowiedzi. Ale
dzięki tym poszukiwaniom my sami się rozwijamy. Oglądamy się w niejako w lustrze,
stajemy się innymi ludźmi. Następuje pewnego rodzaju
progres nas samych. Dlatego to jest tak ważne. Ważniejsze są poszukiwania niż same
odpowiedzi, paradoksalnie. Natomiast czy znajdziemy
odpowiedź na jakieś pytania? Ja jako taki trochę sceptyk uważam, że tak, znajdziemy
trochę odpowiedzi, które niestety będą
wskazywały na to, że to zjawisko nie jest takie, jak nam by się wydawało, rzeczą
oczywistą. Jest absolutnie
możliwe to, że gdzieś w kosmosie rozwinęły się obce cywilizacje, aczkolwiek jest
równie mało prawdopodobne to, że kiedykolwiek
się z nimi zetkniemy. Takie jest osobiście moje zdanie i wydaje mi się, że wraz z
rozwojem nowoczesnych środków nauki
dotrzemy do punktu, w którym zorientujemy się, że już nic więcej nie da się zrobić.
Zresztą mówiliśmy tutaj też o
osobliwości i chyba tak naprawdę bliższa realizacji jest ta smutna wersja
transhumanizmu, a
ostatecznie zwycięstwa sztucznej inteligencji nad nami niż momentu, w którym dojdzie
do kontaktu z obcą cywilizacją.
Ale skoro już mam głos, to dwie rzeczy bym chciał poruszyć. Pierwsza jest taka, że
Piotr tutaj wspominał, ale on za bardzo o tym
mówić nie lubi. Ale ja mogę zareklamować książkę Piotra, która nazywać się będzie
„Prawdziwe UFO. Bardzo bliski kontakt”. Ukaże się nakładem naszego wydawnictwa i w
naszej serii Nieznany Świat
Poleca. Być może jeszcze w tym roku, a jeśli nie w tym roku, to na początku
przyszłego. To będzie już piąta książka z naszej
serii. Tutaj mam do dyspozycji trzy. À propos tego, co w
tej książce się znajdzie: kosmici, latające talerze, rządowe spiski. Wszystko to, o
czym mówiliśmy dzisiaj w
skondensowanej formie, więc zapraszam do zakupu, podobnie jak zapraszam tradycyjnie
już do zakupu wszystkich pozostałych naszych książek. Tutaj Marek też mówił,
żeby wspomnieć o debatach, więc może oddam głos.
Tak, bo to nasze dzisiejsze spotkanie, ten panel ufologiczny nie jest nawet wstępem.
Nie są nawet wstępem debaty ufologiczne,
których już odbyło się ponad 50. One są nadawane w Radiu Paranormalium. Z tego,
co ostatnio liczyłem, to debaty trwają łącznie chyba 150 godzin na różne tematy
związane z ufologią.
Wracamy jakoś pod koniec września.
Także jeżeli ktoś z państwa interesuje się tematami ufologicznymi bardziej
dogłębnie, to zapraszamy z Piotrem i z pozostałymi uczestnikami
do słuchania debat ufologicznych online w Radiu Paranormalium. Te debaty, które
dotychczas się odbyły, są oczywiście dostępne do
ściągnięcia i odsłuchania w MP3. Kolejna debata, bo my staramy się te
debaty robić poza sezonem ogórkowym, dlatego też debaty trwają od końca września do
końca kwietnia. A najbliższa debata, tak jak Piotr wspominał, już niedługo, w
ostatnią
niedzielę września o godzinie 19:00 na antenie Radia Paranormalium,
www.paranormalium.pl.
Ja ze swojej strony również chciałbym podziękować za przybycie wszystkim państwu
oraz wszystkim naszym uczestnikom.
Do usłyszenia na falach Radia Paranormalium i do zobaczenia na kolejnym spotkaniu.
Marku?
Odnośnie tego, czy kiedyś zrozumiemy zjawisko UFO. Powiem tak: myślę, że
istoty w kosmosie, jakaś inteligencja, cywilizacje istnieją. Być może się z nimi
zetkniemy, ale ja mam jakieś takie głębokie przeczucie, bo tylko o tym możemy mówić,
o wierze albo przeczuciu. Więc mam przeczucie,
że zjawisko UFO, wbrew takiej utartej opinii, nie do końca jest związane z inną
inteligencją pochodzącą gdzieś
z głębi kosmosu. Z inteligencją owszem, ale nie tak prosto to wszystko moim zdaniem
wygląda, że przylecieli skądś z jakiegoś
układu i penetrują okolice naszej planety. Myślę, że
wbrew sceptyzmowi Przemka dokopiemy się do tego, jak to wygląda albo też
zostanie nam dokopane. To znaczy, jeżeli to jest element jakiegoś większego planu i
on kiedyś będzie
sfinalizowany, to dowiemy się. Nie wiem, czy to nie będzie jedna z tych ostatnich
informacji, które do nas dotrą, bo ja mam dosyć
sceptyczne stanowisko odnośnie UFO. Ja bym raczej traktował to zjawisko jako
zjawisko, którego należy się obawiać. Nie wiem jeszcze tak do
końca. Pewno moglibyśmy zrobić następną debatę o tym, czy się należy obawiać i
dlaczego. Pewno kilka argumentów by się znalazło. Mam po prostu, tak
jak powiedziałem, zostańmy przy tym słowie, głębokie przeczucie, że to jest
zjawisko, które w jakiś sposób, nie w taki prosty, że nam
zagraża, że inwazja jakaś nastąpi. Nie, myślę, że to nie tak, ale w jakiś sposób nam
jako cywilizacji, jako ludzkości
zagraża, a w każdym razie powinno budzić nasz niepokój. To jest jedna sprawa, a
druga, o której powiedziałem wcześniej. Jeżeli są jakieś istoty w kosmosie,
to ja bardzo chętnie bym przyjął wiadomość o jakimś kontakcie. Natomiast tak jak
powiedziałem, powtórzę się, nie do końca wiązałbym oba zjawiska ze sobą. Dziękuję
bardzo.
Na koniec chciałbym podziękować wam wszystkim, drodzy państwo, bo wiem, że są tutaj
goście z różnych stron Polski. Naprawdę
doceniamy to, że przyjechaliście i chcieliście popatrzeć na nas, chociaż nie wiem,
czy było na co popatrzeć, bo posłuchać na
pewno było. Dziękuję. Do usłyszenia i mam nadzieję, że do zobaczenia.
W Radiu Paranormalium wysłuchali państwo zapisu panelu ufologicznego. Panel odbył
się 3 września
2016 roku w ramach Astropikniku organizowanego przez Regionalne Centrum
Naukowo-Technologiczne w Podzamczu koło
Chęcin. Wydarzeniu patronowały Radio Paranormalium oraz czasopismo „Nieznany Świat”.