Witajcie bardzo gorąco i serdecznie w Radiu
Paranormalium. Rozpoczynamy kolejny odcinek
niezwykłej audycji, która otwiera wielu słuchaczom
oczy i uszy na różne kwestie związane z ufologią.
Rozpoczynamy mianowicie kolejną,
czterdziestą
drugą czy czterdziestą
trzecią nawet numerowaną debatę ufologiczną online. Przy
mikrofonie Marek Sęk "Ivellios", a po drugiej stronie
Skype'a dzisiaj są z nami: współpracownik „Nieznanego
Świata” i współzałożyciel portalu infra.org.pl Piotr
Cielebiaś. Witaj Piotrze. Witam, witam. Jest z nami
także Chris Smekina, nasz niezmordowany, niestrudzony
poszukiwacz prawdy zza oceanu. Dobry wieczór, Chrisie.
Oj tam, oj tam. Dobry wieczór. Jest z nami również
badacz, publicysta, tłumacz i podróżnik.
Prawdziwy skarb polskiej ufologii, pan Wojciech
Bobilewicz. Dobry wieczór, panie Wojciechu. Dobry
wieczór wszystkim. W trakcie debaty już za chwilę dołączy do
nas jeszcze ufolog z Warmii i Mazur, z
Warmińsko-Mazurskiej Grupy Ufologicznej, Arkadiusz Kocik.
Dzisiaj będziemy dyskutować o bazach UFO.
Najpierw jednak tradycyjnie podam kontakty do Radia Paranormalium,
bowiem debata jest realizowana jak zawsze w całości na
żywo. Można do nas dzwonić na nasz numer telefonu
32 746 00 08.
Skype: radio.paranormalium.pl. Można
również do nas pisać na naszego Gadu-Gadu 36
08 80 02. 36 08
80 02. Jesteśmy także na czacie Radia Paranormalium
na www.paranormalium.pl. Można również wysyłać nam
pytania przez Facebooka na kontach Radia Paranormalium i
portalu Infra. Jesteśmy też dostępni na grupach
Radia Paranormalium i czytelników „Nieznanego Świata”, a
jeżeli ktoś woli, to może nam wysyłać
pytania drogą e-mailową na adres
radio@paranormalium.pl.
Panowie, dziś porozmawiamy o bardzo
kontrowersyjnym temacie, a mianowicie o
bazach UFO. Czy waszym zdaniem hipotetycznie
obce cywilizacje mogą mieć na Ziemi swoje, powiedzmy,
placówki? Czy mieszczą się one pod ziemią, na
Księżycu? Może na jakimś innym, bliskim
nam obiekcie? A może znajdują się pod wodą?
Pierwszy może w tym temacie
tradycyjnie niech się wypowie współprowadzący nasze
debaty ufologiczne, Piotr Cielebiaś.
Dziękuję. Temat jest rzeczywiście dość
kontrowersyjny, ale nie niemożliwy, dlatego, że
kiedy się przyjrzymy chociażby
temu, jak jest
rozmieszczona populacja na Ziemi, to się okaże, że
istnieją ogromne białe plamy. I tak naprawdę, kiedy ktoś chciałby
się ukryć nawet na lądzie, to miałby
ogromne możliwości i miałby mnóstwo
miejsc do wyboru. Chodzi między innymi o
pasma górskie niedostępne, niezamieszkane
w dużej części. Chodzi też o takie
miejsca jak chociażby pustynie. Nie
mówiąc już o dnach oceanów, które są, jak ktoś
kiedyś powiedział, mniej zbadane niż powierzchnia Księżyca.
Zatem hipotetycznie, gdyby jacyś obcy chcieli- Cześć, dobry
wieczór jeszcze raz. Dobry wieczór Arku. Dołączył do
nas właśnie teraz Arek Kocik. W tej chwili wypowiada się Piotr
Cielebiaś, dlatego tobie, Arku, za chwilę oddamy głos. Piotrze,
kontynuuj. I gdyby obcy chcieli
zbudować tutaj jakąś swoją bazę, to myślę, że
dysponując ogromnym potencjałem i możliwościami, nie
mieliby z tym najmniejszych problemów.
Oczywiście jedyne co, to
kwestia tego, czy ta baza nie zostałaby znaleziona.
W tym celu najlepiej byłoby ją ukryć gdzieś pod
oceanem, tak? Dlatego, że
nie jest to miejsce, nie jest to obszar,
który jest pod stałą kuratelą, pod stałym
nadzorem. Są takie miejsca, gdzie nikt by ich po
prostu nie widział. Tak więc hipotetycznie
wszystko jest możliwe, ale ja pamiętam na przykład
takie sugestie z roku
1949, z dokumentu pod
tytułem „Ocena sytuacji”, który został sporządzony na
prośbę Amerykańskich Sił Powietrznych i miał za zadanie
określić pochodzenie zjawiska UFO. I ten dokument był bardzo kontrowersyjny, bo
on twierdził, że wbrew temu, co ustalono, on
twierdził, że te obiekty UFO, latające talerze w
zasadzie wtedy, mogą mieć pochodzenie pozaziemskie
i ich bazy mogą
mieścić się na Księżycu albo gdzieś w przestrzeni okołoziemskiej. Także
to jest drugi obszar, gdzie szukamy potencjalnych
baz obcych. Do tej pory oczywiście ich nie
znaleziono, natomiast było mnóstwo hipotez i mnóstwo
miejsc wskazywanych jako te potencjalne miejsce. Ja osobiście muszę powiedzieć,
że mam problem z tym tematem, bo
czytałem oW bardzo wielu miejscach.
Natomiast w gruncie rzeczy to były tylko
przypuszczenia. Tam zawsze był brak jakiegoś twardego dowodu.
Także przynajmniej dla mnie to przypuszczenie, że te bazy
potencjalnych obcych tutaj są,
jest raczej oparte na dedukcji niż
na twardych dowodach. Oczywiście zawsze możemy powiedzieć, że te
dowody są ukrywane, że ktoś zlokalizował taką bazę, ona
jest owiana tajemnicą i oficjalnie się o tym nie
mówi. Natomiast trudno mi powiedzieć, czy są
takie miejsca, gdzie widziano, że te obiekty
na przykład wylatują czy lądują regularnie. Moim
zdaniem nie ma takich relacji, ale
nie wyklucza to tego faktu, że
jest możliwa taka sytuacja, o której
wspomniałeś. Chrisie, co sądzisz
o tej koncepcji?
Oczywiście temat jest kontrowersyjny, jak chyba wszystkie tematy, jakie
poruszamy. Praktycznie tematy niekontrowersyjne nie mają miejsca w tych
debatach. Więc kolejną kontrowersją, którą
dzisiaj spróbujemy w jakiś sposób nadgryźć, to oczywiście
są te tytułowe bazy, ewentualne bazy
przybyszy z innej planety. I
tu oczywiście, tak jak wspomniałeś, nie ma praktycznie żadnych
konkretnych dowodów, które by wskazywały, że coś takiego istnieje. Ale
przecież mamy całe zjawisko UFO,
którego doświadczyły miliony ludzi. Można
powiedzieć do dziś, w tej chwili. Więc coś dziwnego dzieje się,
rozgrywa w przestrzeni nad nami, w przestrzeni
kosmicznej. I teraz mamy takie dwa
założenia, że to UFO
posiada tak wyrafinowaną technologię, że pozwala im
ona przemieszczać się przez galaktykę z olbrzymią
prędkością, pokazywać się w różnych miejscach
wszechświata, Układu Słonecznego i na Ziemi. To
byłaby jedna koncepcja. Ta druga właśnie, że może tak wcale nie jest, że
może rzeczywiście coś kiedyś gdzieś doleciało tutaj,
być może z dużo większymi kłopotami. I Ziemia
zainteresowała tych przybyszy z kosmosu na
tyle, że nie tyle postanowili ją zdobyć i się osiedlić, a
założyć po prostu bazę. Założyć bazę i
sprawdzić to, po co tu przybyli. Sprawdzić, czy to jest rzeczywiście im
konieczne, potrzebne do czegoś i tak dalej. Bądź przeprowadzić być
może jakieś swoje doświadczenia czy eksperymenty. I
dlatego wydaje się logiczne, że takie bazy
rzeczywiście powinny istnieć na Ziemi i wokół niej, po to,
żeby taka
placówka tej obcej cywilizacji mogła tutaj
funkcjonować, istnieć, przetrwać, kontynuować to, po co
tu przyleciała i jednocześnie przesyłać te dane do miejsca,
skąd przyleciała i co jakiś czas komunikować się
najrozmaitszą drogą
ze swoją główną siedzibą.
To, że wnioskujemy, że jakieś bazy muszą
istnieć, wynika głównie z
obserwacji, bo często, kiedy UFO
jest obserwowane, znów są takie dwa
scenariusze tego, co się dalej dzieje. Albo to UFO
nagle bardzo ostro pikuje do góry i znika gdzieś w
przestworzach, albo po prostu wręcz dosłownie zapada się
pod ziemię albo pod wodę. Takich wypadków jest sporo,
widziało je wielu ludzi. W związku z tym naturalne wydaje
się być to, że gdzieś takie bazy
muszą być. A ponieważ zakładamy, że przybysze z
innej planety, którzy założyli taką bazę u nas, posiadają znacznie
lepszą od nas technologię, więc z pewnością bazy
są założone w miejscach, które są dla nas wciąż niedostępne. Tak
jak wspomniałeś, znamy już trochę
Księżyc, ale nie znamy na przykład dna naszego oceanu.
Do Rowu Mariańskiego tak naprawdę wpłynęły w tej chwili
zaledwie dwie osoby. Pobyły tam po parę godzin
i odpłynęły z powrotem. I praktycznie oprócz ich relacji jako
naocznych świadków niewiele wiemy, co się tam dzieje. Do
tego dochodzi aktywność
obiektów UFO, która bardzo często rozgrywa się w miejscach,
gdzie się znajdują podmorskie rowy tektoniczne,
które są bardzo głębokie. Przecież taki Rów Mariański spokojnie
pomieści w sobie Czomolungmę, która jest najwyższą
górą na Ziemi i jeszcze parę innych sporych szczytów. Czyli
to wskazuje, jak wielka jest skala
takiej struktury geologicznej i jak wiele
tak naprawdę można w niej ukryć. Podobne rzeczy dzieją
się na przykład wokół tego rowu
u wybrzeży Puerto Rico i
w paru innych miejscach, między innymi także w
pobliżu Wysp Salomona, o których później będziemy mówić. I ja nie mogę się
doczekać, kiedy pan Bobilewicz opowie nam swoją
historię z pierwszej ręki, jak było na tych bardzo
odległych, wręcz kosmicznie odległych wyspach od nas i co się
tam rzeczywiście wydarzyło. Do tego dochodzi jeszcze
jeden element. Ten element
jest taki: czy ten kontakt został
rzeczywiście z taką obcą cywilizacją nawiązany
przez oczywiście jakieś najwyższe czynniki
państwowe i wojskowe i został przed nami
zatajony. Założenie, że taki kontakt mógł istnieć,
a jest wiele takich sugestii. Często te sugestie
funkcjonują w folklorze ufologicznym, ale
tak jak często mówię, w
każdym worku z ziarnem znajdzie się jakieś
ziarnko. Rzeczywiście, być może jedno ziarnko prawdy. Być może coś w tym
jest. I to z kolei sugeruje, że takie bazy
wojskowe, bazy przybyszy
z obcej planety mogą być połączone z bazami wojskowymi,
że taka współpraca została nawiązana,
że my posiadamy coś, czego oni
chcą, oni posiadają coś, co my chcemy.
W tym przypadku wojsko i być może najrozmaitsze
czarne projekty. Pewnie chodzi głównie o
technologię.I oczywiście broń.
Następuje jakaś wymiana, w związku z czym mamy
dwa poziomy myślenia o takich
bazach. Z jednej strony mamy bazy
istot pozaziemskich, które są być może tylko i wyłącznie ich, ale z drugiej
strony jest baza na bazie, bo być może bazy wojskowe,
często rozlokowane w różnych egzotycznych, bardzo
niedostępnych miejscach na Ziemi, są właśnie
strażnikami i łącznikami
baz przybyszów z kosmosu,
którzy być może jakiś czas temu osiedlili się
i mają tu swoje własne placówki. Myślenie na ten
temat jest absolutnie szalenie kontrowersyjne.
Jest ono oparte tylko i wyłącznie na pewnej
spekulacji i braniu na wiarę pewnych przekazów,
tak jak na przykład słynnych
opowieści Schneidera i paru innych osób, które miały
rzekomo bezpośrednio spotkać się
z przybyszami z kosmosu gdzieś w podziemnych miejscach,
w różnych punktach Ziemi i widzieć, że taka współpraca między
przybyszami z kosmosu a Ziemianami, w tym przypadku
reprezentantami czarnych projektów i
wojska, została nawiązana i w taki
sposób te bazy funkcjonują. Dziękuję. Dziękujemy. Jeszcze chciałem
dodać, że w zasadzie
obcym, jeżeli mają bazy na Ziemi, chodzi właśnie o to,
żeby nie zostać rozpoznanymi, nie
zostać zaobserwowanymi. Stąd fakt,
że ich obserwujemy tak mało, de facto świadczy o tym, że
takie bazy mogą być, bo oni po prostu
doskonale się kamuflują. Ale jeszcze zapomniałem
dodać o jednej sprawie. Otóż kiedy
mówiliśmy o bazach na Księżycu,
przypomniała mi się pewna koncepcja znana
bardziej z literatury science fiction, ale i z literatury
naukowej, często tam się pojawiająca. Gdyby był Marek Żelkowski, na pewno by
coś o tym powiedział. Chodzi o tak zwane sondy
Bracewella. Jest to koncepcja,
która mówi, że obcy wysyłają w świat sondy
w ogromnej ilości. To są sondy samoreplikujące.
Ta sonda jest na tyle inteligentna, że
potrafi stworzyć własną kopię, jeżeli znajdzie tylko dostępne do
tego surowce. Ona tworzy swoją kopię i wysyła
następne sondy w następnym kierunku, które robią to
samo. To są tak zwane
sondy von Neumanna. Natomiast bodajże Bracewell
wysunął taką koncepcję, że taka sonda może sobie po prostu
czekać i nawiązać kontakt z
inną cywilizacją znalezioną gdzieś w kosmosie, jeżeli ta
będzie na to gotowa. W zasadzie sondy Bracewella
mogą czekać gdzieś w ukryciu, aż dadzą o
sobie znać. Była taka koncepcja, na przykład Paul Davis,
fizyk, pisał, że taka sonda może się kryć gdzieś po ciemnej
stronie Księżyca.
Natomiast puśćmy wodze fantazji i
zwizualizujmy sobie, że taka sonda rzeczywiście może
cały czas produkować swoje
kopie gdzieś na Ziemi i wiele z tych
obiektów jest na przykład branych za UFO.
Taka hipoteza się też pojawiła. W ogóle temat
robotycznego, mechanicznego,
automatycznego UFO jest bardzo nęcący i mam nadzieję, że
kiedyś go podejmiemy w naszych
debatach. Ale powróćmy do baz sensu stricto.
Arku, co sądzisz o bazach na Ziemi? Czy mogą
rzeczywiście być gdzieś w wysokich Himalajach albo pod dnami
oceanów?
Jeżeli UFO i kosmici są z krwi i
kości, przylatują tutaj do nas i
mają jakieś programy naukowe dotyczące rozwoju Ziemi czy
wpływania na ludzkość, to niewątpliwie takie
bazy należałoby założyć.
Troszeczkę to się kłóci z tym,
co mamy z paleoastronautyki,
dlatego że na przykład w Ameryce
Południowej czy w jakichkolwiek innych
mitach jest powiedzenie,
że obcy przylecieli, nauczyli nas
czegoś, pomogli ludzkości w rozwoju, zabrali
się i odlecieli. Więc musieli mieć bazy. Ale to się kłóci z
naukowym podejściem nieingerencji
w rozwój, czyli taki kamuflaż pełny i
obserwowanie rozwijającego się społeczeństwa
bez wpływu na nie, żeby po prostu dać
szansę rozwoju.
Jeżeli chodzi o paleoastronautykę, mamy do
czynienia z czymś takim, że oni wpływali. Czy to będzie Olimp,
czy to będzie Kaczyni, czy
jakiekolwiek
inne legendy. Natomiast w tej
chwili, to znaczy od lat
50., zaczęto szukać
baz i zaczęło się mówić głośno o takich bazach,
ale w miejscach, gdzie najczęściej widywano
pojawianie się statków
UFO. Amerykanie przede
wszystkim mówili o bardzo
częstych
obserwacjach nad Antarktydą i
nad Arktyką. Takie dwa punkty, gdzie tam się
zlatywało. Być może sugerowali się tym, gdzie
mieszka Superman, że też miał
bazę w takim niedostępnym miejscu.
I takie właśnie niedostępne miejsca o zagadkowej
historii, jak Trójkąt Bermudzki, tak jak Piotr
wspominał, czy dno morza,
czy niedostępne góry były
tak wskazywane. Tutaj
należałoby się przyjrzeć w sumie też legendom
naszym polskim o Giewoncie, gdzie są
śpiący rycerze we wnętrzu
góry.I mają się obudzić, kiedy przyjdzie na to
pora. Być może jest to
wskazówka do tego, że w
legendach wielu krajów
jest mityczna góra, gdzie jacyś
superherosi zastygli i czekają
na jakieś wydarzenie.
Omawialiśmy swego
czasu katastrofę tunguską
pod kątem, że być może ten meteoryt
został zniszczony
przez
urządzenia, które znajdują się w Dolinie Śmierci na
Syberii. Słynne kotły, które miały być
częścią jakiegoś systemu. Być może
to jest część bazy,
która kiedykolwiek mogła być.
Takich miejsc jest bardzo dużo. Najczęściej są to
miejsca bardzo odległe
i praktycznie niesprawdzalne albo bardzo trudno
sprawdzalne. Tutaj mamy akurat
bardzo fajnie, że pan
Wojciech Bobilewicz był, sprawdził, widział i
to, co widział, na pewno nam powie. Dziękuję. I to jest
świetny moment na to, aby panu Wojtkowi przekazać
głos. Panie Wojciechu? Dziękuję bardzo. Z
wielkim zainteresowaniem przysłuchuję się temu, o czym
tutaj jest mowa. Zanim jeszcze powiem o
Wyspach Salomona, dlatego że rzeczywiście
wydaje mi się, że jest to swoisty ewenement, jeśli chodzi o
pojawianie się obiektów UFO, albowiem
zazwyczaj pojawiają się w sposób
nieregularny. W zasadzie nie możemy przewidzieć, w którym
miejscu i jakim czasie takie obiekty zostaną
zaobserwowane. W przypadku Wysp Salomona, a przynajmniej
jednego miejsca na Wyspach Salomona, jest to
coś zupełnie innego, bo owe obiekty pojawiają się
w miarę regularnie. Ale zanim jeszcze o tym opowiem, to chciałbym się
ustosunkować do tego, o czym była mowa,
czyli o bazach UFO. Przede wszystkim
oczywiście musimy uwzględnić, że
jak wszyscy wiemy, UFO niekoniecznie musi oznaczać
obiekty latające innych cywilizacji.
Niewykluczone zatem, że istotnie
gdzieś w niedostępnych miejscach znajdują się bazy,
ale są to bazy jak najbardziej ziemskie,
stworzone przez ludzi, gdzie testowane są w
tajnych operacjach najnowsze bronie,
technologie, pojazdy i tak dalej, więc
to należy też uwzględnić. A jeśli chodzi
o samych obcych, to też
musimy pamiętać, że zgodnie z tym,
co twierdzą badacze tego zagadnienia,
obcy dzielą się na przyjaznych nam,
a w każdym razie niewrogich i tych, którzy nam źle życzą.
I niewykluczone, że
i ci, i ci mogą mieć w różnych miejscach naszego
globu porozrzucane bazy. Ci pierwsi, żeby
obserwować rozwój tego, co się dzieje
na Ziemi albo wręcz
w jakiś sposób wpływać na to,
żeby pewne negatywne zjawiska na Ziemi
nie zaistniały. Na przykład znamy
też opowiadania wojskowych o tym, że nad bazami
wojskowymi przeleciały takie obiekty i w
zasadzie zneutralizowały ładunki jądrowe
znajdujące się w silosach, wyrzutniach. Po
prostu nie można było tych ładunków odpalić.
A z kolei ci
złowrodzy, że tak powiem, obcy, ci, którzy nam źle życzą.
Nawiązuję do tego, o czym była już mowa,
czyli o domniemanym kontakcie
obcych z przedstawicielami
rządu amerykańskiego. Jeżeli rzeczywiście do takiego
kontaktu doszło, jeżeli rzeczywiście taka
rzecz miała miejsce, nie wiemy,
kogo reprezentowali ci obcy, czy to były
teraz życzliwie wobec nas
nastawione czy względnie neutralne, czy też właśnie wrogo
nastawione. Jeżeli te drugie, to jest bardzo możliwe, że na
przykład w zamian za chociażby
technologię oni
otrzymali od naszego rządu czy rządu
amerykańskiego w tym konkretnym przypadku zapewnienie o
niekrępowanej współpracy, czy też
o różnych eksperymentach, które będą mogli wykonywać, w tym także na
ludziach czy na zwierzętach. Niewykluczone, że tacy
obcy przebywają w bazach również
stworzonych ręką ludzką, w tajnych bazach wojskowych. Przecież
są doniesienia o różnych bazach
wojskowych posiadających wiele
poziomów, gdzie na najniższych poziomach
przeprowadza się różnego rodzaju dziwne eksperymenty.
I te poziomy mają
supertajny kod dostępu, że właściwie nawet niektórym
pracownikom wojskowym owych baz nie wolno tam wejść. Nie
wiadomo oczywiście, czy to jest prawda. Wszystko,
tak jak też już o tym była mowa, opiera się na pogłoskach,
doniesieniach i domysłach. Ale trzeba właśnie o tym
pamiętać, że są
różne rodzaje tych obcych i są różne
rodzaje pojazdów. Nie wszystkie z nich muszą mieć
proweniencję pozaziemską. A jeśli chodzi o Wyspy
Salomona, rzeczywiście, tak jak wspomniałemTutaj mamy do
czynienia ze swojego rodzaju ewenementem, dlatego że
przynajmniej w jednym miejscu na
terenie Wysp Salomona, mianowicie na największej
wyspie tego archipelagu, czyli na wyspie Guadalcanal,
słyszy się często o doniesieniach
dotyczących dziwnych
świateł
zachowujących się w bardzo charakterystyczny,
specyficzny sposób. Teren
Wysp Salomona jest pofałdowany, górzysty. Są to
wzniesienia o wysokości od kilkudziesięciu do
kilkuset metrów. Najwyższy szczyt bodajże około dwóch
tysięcy metrów. Góry te
są w większości porośnięte lasem, dżunglą. W związku z
tym są to tereny naprawdę bardzo trudno dostępne,
miejscami bagienne, o bardzo
śliskich, wąskich ścieżkach. Do
tego jeszcze mieszkańcy Wysp Salomona są
bardzo terytorialni, mają swoje wydzielone terytoria.
Przejście przez takie terytorium wiąże
się nieodmiennie z koniecznością
uiszczenia swoich opłat, a
przede wszystkim ze zgodą wodzów owych
wiosek i samych mieszkańców. Dlatego też
z tych powodów
atmosferycznych, ukształtowania terenu i tak dalej,
bardzo trudno jest dostać się w
określone miejsce na Wyspach Salomona. Nie jest to takie
proste, jak myślą sobie niektórzy, że wystarczy uzbroić się
w dobry sprzęt i udać się tam. To jest
znacznie trudniejsza i bardziej skomplikowana sprawa.
Dlatego ja cały czas oczywiście
myślę o tym, zamierzam kiedyś, w przyszłości, kiedy
będę miał na to możliwości i czasowe, i finansowe,
wrócić w tamte miejsca, ponieważ
właśnie w tym jednym obszarze wyspy Guadalcanal
dochodzi do regularnych obserwacji światła
wyłaniającego się zza jednej
z gór czy wzgórzy. Światło to
przesuwa się w sposób jednostajny
w tym morzu. Nie wiadomo, co się tam
dzieje, ale przebywa przez kilka, kilkanaście minut, po czym
się z morza wyłania i zawraca,
lecąc z powrotem w stronę tej samej góry, gdzie za tą
górą znika.
Będąc na Wyspach Salomona po raz pierwszy, bo byłem tam dwukrotnie,
obserwowałem, nie wiem, czy to były dokładnie te światła, o których
opowiadają miejscowi, natomiast obserwowałem bardzo
dziwne zjawisko, ponieważ najpierw
widziałem zza jednej z gór,
wydobywające się z doliny znajdujące się za tą
górą dziwne światło, taką poświatę
o barwie mniej więcej przypominającej
łuk spawalniczy. Jak państwo nas
słuchający w tej chwili na pewno mieli okazję oglądać kogoś,
kto spawa, to światło, które
się wydobywa, te iskry mają mniej więcej taki kolor
jak kolor tej poświaty, którą widziałem. A potem jeszcze
widziałem światło, które poruszało się wzdłuż
zbocza tej samej góry, ale było ono w
takiej odległości od tej góry, że na pewno nie była to
latarka. Nie była to żadna osoba, która poruszała latarką czy innym
światłem, ponieważ to światło znajdowało się w
oddaleniu od zbocza. Obserwowałem tę górę z
pewnej odległości, więc trudno mi powiedzieć, czy to było
kilkadziesiąt metrów, czy kilkaset metrów, czy kilometr od zbocza
góry, ale w każdym razie to światło poruszało się nie
przy samym lądzie czy
zboczu, tylko w pewnym od niego oddaleniu. I
również poruszało się w bardzo specyficzny sposób, czyli raz w
górę, raz w dół, raz w lewo, raz w prawo, takimi bardzo
dynamicznymi, zrywnymi ruchami, po czym na chwilę zatrzymywało
się i potem znowu się poruszało w podobny sposób, aż w
końcu wszystko zgasło i ucichło.
Do tej pory nie jestem w stanie powiedzieć, co to było.
Natomiast samolot czy helikopter w ten
sposób raczej się nie zachowują. Po prostu nie są w stanie wykonywać tego typu
manewrów. Doniesienia o takich
światłach, bo tak jak mówię, nie wiem, czy to były akurat
dokładnie te światła, są tam bardzo
częste. Muszę panom i państwu powiedzieć, że
gdzieś tam na YouTubie umieściłem filmik
będący właściwie wywiadem z wodzem
jednej z wiosek znajdujących się właśnie tam, czyli w zachodniej części
wyspy Guadalcanal.
Ludzie tam mogą umieszczać komentarze pod tym filmem i
znalazło się tam kilka komentarzy miejscowych mieszkańców,
którzy potwierdzają, że opowieści o owych
światłach są prawdą. Zdaje się, że nawet jeden z nich opisuje,
że sam takie światła widział. Zresztą ja również,
będąc później już w innych miejscach Wysp
Salomona, na innych wyspach, także od miejscowych
mieszkańców dowiadywałem się, że oni także byli świadkami
różnego rodzaju dziwnych wydarzeń, dziwnych świateł,
dziwnych zjawisk, które my w naszej
cywilizacji określilibyśmy mianem
UFO, bardzo niezidentyfikowanych
obiektów. Jeden z mieszkańców
opisał mi nawet dość dokładnie, mam to zresztą nawet nagrane,
jak to podczas wesela jego brata
nagle nad drzewami przeleciało światło, które
gdzieś tam schowało się w jakiejś dolinie
i było widziane przez całkiem sporą
liczbę naocznych świadków. W związku z tym
jestem absolutnie zdania, że na
pewno UFO tam ma
swoje bazy. Czy to UFO ma pochodzenie pozaziemskie,
czy też są to znowu jakieś tajne projekty
wojskowe, trudno mi powiedzieć, dlatego że
oprócz opowieści o UFO
rozumianym przez nas jako
obiekty obcych cywilizacji, słyszałem również inne
opowieści o zdecydowanie już
ziemskich bazach, o ludziach
ubranych w bardzo dziwne mundury, którzy na
przykład nakazali... mieszkańcom pewnej
wioski nie wznosić
żadnych konstrukcji, żadnych chat, domów, niczego
na pewnym wydzielonym obszarze. Udało mi się tę
wioskę odnaleźć. Byłem tam. Mieszkańcy tej wioski potwierdzili, że rzeczywiście
takie zdarzenie miało miejsce. Pokazali mi ten obszar. Był
to zwykły obszar porośnięty krzakami
i drzewami. Natomiast rzeczywiście miał on
w miarę regularny, okrągły kształt. Kto wie, może jest
to jakaś pokrywa wyrzutni rakiet.
Myślę, że w przypadku Wysp
Salomona mamy do czynienia zarówno z zagadkami
pochodzenia pozaziemskiego, jak i być
może o typowo ziemskiej proweniencji. Przechodzimy do
pytania numer dwa. Brzmi ono następująco: na
świecie istnieje kilka legend o bazach UFO.
Ta najsłynniejsza historia, właściwie rodzaj współczesnej
legendy, to baza Dulce w Nowym Meksyku.
Skąd wzięły się pogłoski na jej temat? Czy pogłoski te mają
jakieś potwierdzenie w rzeczywistości? Może tym
razem pierwszy niech się wypowie w tym temacie Arek
Kocik. Arku? Tutaj najwięcej do powiedzenia pewnie będzie
miał Kris z racji tego, że jest to stosunkowo
blisko jego i
tematy opisane
niedostępne dla nas na pewno Kris będzie miał
bardziej pod ręką.
Oddaję swój głos dla
Krisa. Ja nie chciałbym
rozczarować wszystkich, ale generalnie ta historia jest
dość powszechnie znana i obrosła legendą. Może
nawet większą legendą niż smoki czy
węże smocze na Wyspach Salomona,
bo rzecz cała rozgrywa się w Nowym Meksyku, w
miejscowości Dulce. Miejscowości, w której się nic nie dzieje,
gdzie wrony zawracają. Jest
to praktycznie pustkowie, nieużytek.
Mieszkają tam jedynie Indianie w większości
i teoretycznie, podobno
według tej legendy, znajduje się tam gdzieś głęboko pod
ziemią baza wojskowa. I to nie jest zwykła
baza wojskowa. Jest to baza, która
działa w ten
sposób, że podobno współpracuje z kosmitami. Cała
historia zaczęła się w 79 roku, kiedy
podobno, bo nie mamy pewności, czy taka baza istnieje
w ogóle, ponieważ nie ma jej w spisie baz czy obiektów. Nie
można zobaczyć jej bramy i wjechać tam i zobaczyć jakichś
instalacji militarnych, ponieważ ciągle jest to pustkowie. Nic się
w tym miejscu tak naprawdę nie dzieje. Ale załóżmy, że
gdzieś pod ziemią rzeczywiście coś znajduje się. Znajduje się
duża struktura. Struktura na tyle duża, że jest w stanie
pomieścić w sobie całkiem średnich rozmiarów
miasto. I w 1979
roku, podobno, tak jak powiedziałem,
postanowiono tę bazę powiększyć, zbudować
do niej jakiś dodatek, bo baza teoretycznie miała
powstać jeszcze w latach 40. Tak że już bardzo dawno
temu. Właściwie można powiedzieć przed drugą wojną światową w
sensie Amerykanów, którzy przystąpili do niej trochę później.
Już ona wtedy powstała. Inżynierem, który
miał się tym zająć, który miał dowodzić robotnikami, którzy
mieli wiercić bardzo głębokie
odwierty w ziemi po to, żeby móc zainstalować ładunki
wybuchowe, które pozwoliłyby na stworzenie
pustych przestrzeni pod spodem po to, żeby móc ten
dodatek do tej bazy dobudować.
Tymi inżynierami dowodził Phil Schneider, słynna osoba, o której
rozmawialiśmy już kiedyś, chyba w zeszłym roku, w debatach.
Osoba również kontrowersyjna, ponieważ był to pierwszy i
można powiedzieć jedyny człowiek, który na taką skalę
ujawnił bądź opowiedział światu o tej bazie
Dulce, o tajnej bazie, która znajduje się głęboko
pod ziemią. I w sytuacji, kiedy
robiono te odwierty, które tak jak powiedziałem, były bardzo
głębokie i dość szerokie, w którymś momencie
urządzenia, których używano, nowoczesne urządzenia oparte między innymi na
laserze, zaczęły się po prostu psuć, tak
jakby uderzyły w coś, w jakiś materiał geologiczny, który
był twardszy od tego, niż przewidywano. Nie bardzo wiedziano,
o co w tym wszystkim chodzi. Wysłano specjalną sondę w dół, żeby
to sprawdziła. Sonda nie wróciła. Więc Schneider z
paroma ludźmi postanowił zjechać na dół i według
swojej własnej opowieści miał tam spotkać nikogo innego,
a całkiem sporych
rozmiarów szaraki. Szaracy, podobnie jak on, byli zaskoczeni
swoim własnym widokiem. Schneider, wychowany
na Dzikim Zachodzie, był szybki, jeśli chodzi
o znalezienie swojej własnej broni.
Podobno miał zastrzelić dwóch szaraków.
Ci jednak odpowiedzieli ogniem i pozabijali masę ludzi. Tak naprawdę zabili
wszystkich, którzy zjechali razem z nim. Była to ekipa około 30
osób. Wywiązała się batalia, trup padał z jednej i z drugiej strony.
Schneider sam został postrzelony w klatkę piersiową,
postrzelony czymś bardzo dziwnym, jak on później opowiadał.
Ci szaraki to chyba rodzaj, nijaki będziemy
ich nazywać, było określać ich rodzajem nijakim. Szaraki
mieli jakieś urządzenie, które było zamontowane w
części kombinezonu, które wysyłało promienie.
Te promienie po prostu
spaliły część płuc Schneidera.
Jakoś się z tego wykaraskał, ale okazało się, że
promieniowanie, jakie towarzyszyło użyciu tej broni, było tak silne,
że wpadł w bardzo silne problemy zdrowotne,
które ciągnęły się później przez lata. Próbował się wyleczyć,
aż w końcu w bardzo tajemniczych okolicznościach zakończył
swoje życie, o czym rozmawialiśmy.
I ta teoria konspiracji, jaka powstała
wokółTego mówi o tym, że Schneider powiedział rzeczy, o
których mówić nie powinien, że ujawnił światu
coś, o czym świat miał nie mieć pojęcia
i dlatego spotkała go kara, jaka go spotkała. Tyle
że zanim Schneider zakończył swoje życie, zdążył
przez wiele lat pojeździć po różnych sympozjach, kongresach,
zrobić masę spotkań. Stał się osobą dość popularną w świecie
ufologicznym i świecie sympatyków ufologii. I praktycznie
ta historia, ta legenda tajnej bazy
Dulce stała się powszechnie znana. Wszyscy o niej wiedzieli. Wszyscy
wiedzieli o tym, że dzieje się tam coś dziwnego w tej bazie i ma
to związek z pozaziemską cywilizacją, która
współpracuje z górnymi partiami
rządu, który dowodzi tymi czarnymi projektami, a także armią
i tam dokonywane są jakieś najdziwniejsze tajne
doświadczenia. Prawdopodobnie
chodziło nie tylko o technologię, ale głównie także o
eksperymenty genetyczne. Ludzie, którzy
pracowali, których podobno
miano znaleźć na dole,
właśnie w tej nadgryzionej bazie, którą
niechcący rozwalili geolodzy,
robiąc te odwierty. Bo właśnie stało się to tak, że
te olbrzymie laserowe wiertła, które
wgryzały się w ziemię, natrafiły na część tej bazy i po prostu
odłupały jej jedną ze ścian. I dlatego
właśnie nastąpiło to otwarcie. Z tego otworu,
w którym to się stało, wydobywał się dym,
jakiś dziwaczny zapach. To właśnie zaalarmowało
geologów, którzy postanowili zjechać na dół, żeby zobaczyć na własne oczy, co się
dzieje, zwłaszcza w sytuacji, kiedy zgubili sondę, która miała to za nich
sprawdzić. To, że
ta historia być może ma jakieś sensowne
podstawy, świadczy o tym fakt, że w
miejscu, gdzie leży Dulce, znaleziono
ogromną ilość martwych zwierząt.
To były właśnie zwierzęta, które dzisiaj klasycznie
oceniamy
określeniem, że są to jakieś
pozaziemskie okaleczenia. Polegało to na tym, że
zwierzętom tym usunięto
najrozmaitsze organy. Najczęściej były to organy związane z ich
rozrodczością, ale także usuwano w
sposób niemalże perfekcyjny, bardziej dokładny niż
chirurgiczny krew. I robiono
nacięcia na ciałach tych zwierząt w taki sposób, że dzisiejsza
technika medyczna praktycznie na tego typu
precyzyjne cięcia nie pozwala. Cięcia były prowadzone
tak, jakby ten skalpel, którym były te
zwierzęta nacinane, był tak prowadzony, jakby
doskonale wiedział i znał kształt komórek i
ciął ciało w ten sposób, aby ich nie naruszyć, aby nie nastąpiło
krwawienia, a następnie odpompował całą krew. Takich
wypadków było tam bardzo wiele, bo przez wiele
lat uzbierało się ich kilkaset i wiele
z nich nie zostało nawet zgłoszonych z tego względu,
że miały one miejsce na terenie
rezerwatu indiańskiego
Indian Jicarillo. Jest to
jeden z takich odłamów
szczepu Apaczy, którzy zamieszkiwali
teren Nowego Meksyku. Do dziś zamieszkują, dzielą się na szereg niewielkich
małych plemion. I była to też sytuacja, która w jakiś sposób
była podobna do innych tego typu miejsc w
okolicy. Że nie tylko Dulce, ale także inne miejsca,
gdzie znajdowały się jakieś indiańskie
rezerwaty. Również podobna historia z tymi dziwnymi
okaleczeniami bydła się zdarzała. Niewytłumaczalna
historia. Schneider zaczął prowadzić
swoje własne śledztwo, dochodzenie w tej sprawie i
odkrył parę interesujących rzeczy. Między innymi odkrył to,
że wodzowie tych plemion,
którzy zarządzali rezerwatami,
mieli szereg spotkań z przedstawicielami.
Tu można postawić wielki znak zapytania, bo nie wiadomo kogo.
Przyjechali panowie w ciemnych okularach, w ciemnych
garniturach i prowadzili rozmowy z
szefami tych rezerwatów, że jakieś tam
będą prowadzone prace, że coś będzie się działo
pod auspicjami rządu, że jest to tajne, ale oczywiście w
zamian Apacze dostaną jakieś pieniądze. Oczywiście wódz dostanie najwięcej
pieniędzy. I zdarzyło się to nie tylko w Dulce, ale także w paru innych
miejscach w Nowym Meksyku, gdzie takie rezerwaty
istnieją. Tak że nie był to przypadek absolutnie odosobniony.
Sama osoba Schneidera jest osobą interesującą, bo
nawet mimo że jego wiedza i umiejętności pozwalały na
prowadzenie tego typu szeroko zakrojonych prac bardzo
wyrafinowanym sprzętem, oczywiście z pewną
klauzulą tajności, bo miały to być instalacje wojskowe, w związku z
czym ludzie, którzy dla niego pracowali, a i on sam musieli być w
jakiś sposób sprawdzeni i mieć
ten rodzaj zaufania ze strony
ludzi, którzy z kolei zatrudniali do tego typu pracy. Więc
historia Schneidera jest tu ciekawa, bo jego ojciec, Otto
Schneider, był kapitanem U-Boota
i wygląda na to, że nie był to zwykły kapitan
U-Boota, że nie był to człowiek, który tylko wędrował
gdzieś przez podmorskie przestworza i
szukał, co by tu storpedować, jakiś aliancki
statek, ale robił coś jeszcze innego.
Było to na tyle interesujące, że po II wojnie światowej
został on sprowadzony do Stanów w ramach
programu Paperclip, słynnego programu, o którym również nie raz
rozmawialiśmy. Program ten ciągle
bardzo mnie interesuje, ponieważ widzę źródło wielu problemów,
które trapią nas dziś, że mają one swój
początek na olbrzymią skalę właśnie w tym programie. I
właśnie ów Otto Schneider
współpracował, mimo że był kapitanem okrętu podwodnego. Nagle
okazało się, że pracował w Los Alamos, współpracował przy
tworzeniu tych wszystkich nuklearnych
bomb.I prowadzeniu doświadczeń,
które tam miały miejsce, ale także
brał udział w równie tajnym i bardzo
mrocznym projekcie Filadelfia. Jego synem
był Phil Schneider, inżynier. Dlatego widzimy
tutaj pewną ciągłość. Ten
inżynier był na tyle zasłużony,
jego rodzina była na tyle zasłużona, że należał do tego tajnego
klubu, który robi coś, o czym świat nie ma
pojęcia i z tego powodu można mu było zaufać. Być
może to też wskazuje na to, że przeżył tak długo,
zanim nie zakończył przedwcześnie
swojego życia i zdążył opowiedzieć tyle o tej
bazie. Mimo że do
końca twardych dowodów na istnienie tej bazy nie
mamy. Wielu ludzi oczywiście po przeczytaniu tej historii, po
zapoznaniu się z nią wybrało się do Dulce, żeby sprawdzić,
co się tam dzieje. Napotkali parę jaszczurek, trochę
kaktusów i paru smutnych Indian i praktycznie
nic więcej. Jeżeli dziś pojechać do Dulce, nie zobaczymy tam
praktycznie nic. Rozczarujemy się bardzo. Ja mam nadzieję wybrać się w tym
roku, kiedy jest takie spotkanie ufologiczne
w Nowym Meksyku. Ono się nazywa Contact in the Desert i przyjeżdża
wielu znanych ufologów, ponieważ miejsce jest dość odległe od
świata, więc jest bardzo dobra
atmosfera, bez tłumów, bez reporterów.
Można powiedzieć, że w jakimś sensie rodzinna. Tradycją tych
spotkań jest właśnie wyjazd do Dulce
i oczywiście pewna dyskusja na ten temat,
odświeżanie tematu. Sam jestem bardzo ciekaw,
jak to wygląda w oczach
współczesnych ufologów, ludzi, którzy zajmują się tym tematem. Jak to
wygląda dziś? Czy istnieją jakieś nie tyle może nowe dowody,
bo prawdopodobnie o nie bardzo trudno, ale jakiś nowy sposób
myślenia, żeby móc ten temat w jakiś sposób ugryźć,
uprawdopodobnić i sprawdzić, czy rzeczywiście on miał miejsce. Ale tak
jak powiedziałem, dziś Dulce nie różni się
praktycznie nic od okolicznej pustyni i
z tego powodu każdy sceptyk powie,
że bazy tam nie ma. Nie widać nie tylko
instalacji, ale praktycznie mało co przelatuje na
niebie. Z pewnością nic, co by
wskazywało, że może to być UFO albo jakiś inny podejrzany
obiekt. Na przykład w przypadku Strefy
51 mamy do czynienia z tym, że
śmigłowce wojskowe ścigają takich
badaczy, którzy chcą zobaczyć, co jest tam w środku, sfotografować
coś. Jest dużo afer z tym związanych. Wyjeżdża wojsko, są
aresztowania, natomiast tam nie dzieje się nic. Można jeździć po
całym terenie i nikt niczego nie spotka. Dlatego Dulce jest
tym kontrowersyjnym, interesującym miejscem. Tu
jeszcze na chwilkę chciałbym wrócić do Otto Schneidera,
ojca Phila Schneidera, dlatego, że myślę, że to jest dobry moment, żeby
przynajmniej spróbować umiejscowić go w tej całej historii. Dlaczego on był
taki ważny? Swego czasu był on ścigany po
wojnie. Był on ścigany w Niemczech, nie wiadomo za co tak naprawdę.
Był on ścigany w Niemczech i płacono
za wskazanie miejsca, w którym on przebywa,
płacono milion dolarów w złocie.
Jeśli pomyśleć, zastanowić się, cóż ten
człowiek mógł takiego wiedzieć, że był tak bardzo cenny
i tak bardzo go poszukiwano.
Taka moja teoria, którą sobie skleiłem z tego, co
dało się sklecić dookoła, aby móc w jakiś sposób
znaleźć dla niego miejsce w
tym całym wielkim obrazku podwodnych baz, jest taka,
że być może Otto Schneider,
wędrując swoim U-Bootem w różne odległe zakątki ziemi, być może
trafił na coś, dotarł do czegoś,
odnalazł pod wodą coś, co być może było związane
z UFO, z taką podwodną bazą. Bo na
przykład kolejna z legend na temat baz
podwodnych mówi o tym, że wybranie archipelagu
Bikini na eksplozję nuklearną, na próbę nuklearną nie
było przypadkowe, że znaleziono tam
dość sporych rozmiarów bazę kosmitów, podwodną bazę
kosmitów. Ci kosmici byli dość
agresywni, dlatego użycie bomby atomowej było jedynym
sposobem, aby móc się ich
pozbyć. Kto wie, być może Schneider, zapuszczając się
w zupełnie tropikalne regiony, a dziś wiemy, że
U-Booty pływały niemalże we wszystkie zakątki świata,
od Arktyki po Antarktydę, a także na wody tropikalne. Co jakiś
czas odnajduje się wraki U-Bootów, które zaginęły bez wieści.
Nagle okazuje się, że leżą gdzieś w bardzo egzotycznych
zakątkach i nikt nie wie, co tak naprawdę one robiły tam i czego
szukały. Być może odnalazł coś takiego i być może z
tego powodu był on ekspertem
bądź człowiekiem potrzebnym do współpracy w tym
programie atomowym, który
miał swoją kulminację na Bikini, gdzie dokonano
olbrzymiej eksplozji. A od ludzi
z Bikini, których ewakuowano przed tym wybuchem, wiadomo było
i jest to potwierdzone, że byli przez kogoś prześladowani.
Nie byli to ludzie, były to jakieś istoty, podobnie jak te
smocze węże na wyspach Salomona, które pojawiały się,
wylatywały z wody i co jakiś czas wpadały w konflikt z
miejscowymi. Oni się ich bardzo bali, mieli z nimi bardzo
nieprzyjemne kontakty.
Ta układanka oczywiście w sposób bardzo
fantastyczny tutaj składa się w jedną całość.
Stąd wiemy o
rzekomej bazie w Dulce. Jest to jedna z wielu
baz, bo na terenie Stanów mówi się o tym,
że jest ich w tej chwili około
130 kilku.
Podziemie amerykańskie, strefa podziemna jest
podziurawiona jak szwajcarski ser na najrozmaitszych
głębokościach. Kiedy o tym pomyśleć,
wręcz przechodzi ludzkie wyobrażenie, jak wielka skala jest tego typu
budowli, jak wiele pieniędzy jest na nie
potrzebne.Jak niesamowite technologie są
konieczne, aby móc budować na tą skalę. I teraz jest pytanie,
skąd są te technologie i to, w jaki sposób
wskazuje nam tych właśnie przybyszy,
tych właśnie obcych, którzy przybyli na Ziemię i być może
rzeczywiście znaleźli jakiś wspólny język
z obecnymi naszymi władcami po to, by móc przy tych projektach
współpracować za obu
stron. Dziękuję. Dziękujemy.
Tak, chyba nie ma co tutaj dodawać, bo Chris nam to wszystko
ładnie tutaj powiedział.
Natomiast ja bym jeszcze dodał pewną kwestię, bo
baza w Dulce czy jak inni mówią
„Dulcze”, wzięła w zasadzie
swoje istnienie od incydentu z doktorem Benewiczem.
Doktor Benewicz czy Benewicz to była taka ciekawa postać,
bo w zasadzie to był właściciel firmy,
która była na kontrakcie z wojskiem.
I ten Benewicz był
pasjonatem UFO i w pewnym momencie wykrył dziwne sygnały
radiowe i
jakoś doszedł do wniosku, że trafił
na ślady bazy UFO, która się znajduje w tym
rejonie. I wtedy Richard
Doty, oficer
Lotniczego
Biura do Spraw Zadań Specjalnych, wkręcał tego
Benewicza, mówiąc szczerze i to on w zasadzie stworzył
ten mit o bazie Dulce.
W każdym
razie mnie jeszcze intryguje jedna rzecz w tej kwestii, bo
wszyscy mówią: „A to tam jest, to jest Dulce i to na pewno tam
jest”. Ale kiedy się przyjrzymy amerykańskiej taktyce
postępowania z legendami wokół takich baz, to
zobaczymy w tym pewną
ciekawą
strategię, bo przyjrzyjmy się Strefie 51.
Wszyscy twierdzą, że coś jest w Strefie 51. Oczy
całej Ameryki, oczywiście tego mainstreamu, oczy
całego mainstreamu, tego folkloru ufologicznego są skupione na
Strefie 51. Natomiast tak
naprawdę Tonopah, poligon
wojskowy, który leży w zasadzie niedaleko jak
na pustynne standardy, może być tym prawdziwym
miejscem, gdzie trzyma się te
technologiczne cuda. Tak samo może być i w tym przypadku,
że legenda każe szukać bazy wokół Dulce, a
tak naprawdę może być ona w miejscu, w którym jej już nikt szukał
nie będzie, dlatego, że wszyscy będą skupieni tam.
Także ja nie neguję sprawy podziemnej bazy,
ale rzeczywiście historia Schneidera jest dziwna, bo jest to jedna z tych
osób, które straciły życie mówiąc o UFO,
opowiadając różne
sensacyjne rzeczy. Natomiast zawsze mam
taki niepokój związany z tym,
że w świecie tych setek informatorów
większość była prawdopodobnie dezinformatorami i my nigdy nie będziemy wiedzieć,
kto mówił prawdę. I chyba jedno z
potwierdzeń, które mówi o tej
bazie pochodzi od Johna Lehre
bodajże. I on twierdził, że spotkał trzy
osoby, które mu potwierdziły. Ale czy można mu wierzyć? Nie dałbym sobie
też za to uciąć nogi. Ale przejdźmy do
innej kwestii. Jest z nami dzisiaj Wojciech Bobilewicz,
który poszukiwał baz UFO na Wyspach Salomona.
Chciał sprawdzić legendę o smoczych wężach i
bazie tych obiektów, która może się tam znajdować. Panie Wojtku,
jakie w zasadzie są wstępne
wyniki pana ekspedycji? Czy pokusiłby się pan o
taką hipotezę, że tam rzeczywiście pod ziemią może się coś
znajdować? Już trochę o tym mówiliśmy, ale czy mógłby pan
rozszerzyć nieco ten temat i
powiedzieć naszym słuchaczom, czym są owe smocze
węże? Tak, oczywiście. Tak
jak wspomniałem wcześniej, to jest
kwestia zorganizowania
czasu i jak wiadomo środków finansowych.
Niestety sam wyjazd nawet
na Wyspy Salomona nie jest rzeczą tanią, a
jeśli chcieć by zbadać albo przynajmniej
spróbować zbadać te zagadnienia, to
niestety nie można tam przebywać przez tydzień czy
dwa, tylko znacznie dłużej. I to nie tylko dlatego,
że trzeba by dotrzeć w różne rejony, ale także ze względu
na owe bardzo dziwne
relacje z miejscowymi, którzy z
jednej strony przekazują różnego rodzaju
informacje w sposób pośredni potwierdzające, że
coś jest, jak to się mówi, na rzeczy, a z drugiej strony
stawiają, że tak powiem, zaporowe warunki
dotyczące przebywania w konkretnym miejscu,
w takim miejscu, które ewentualnie umożliwiłoby
przeprowadzenie dalszych badań. Te zaporowe warunki mogą znowu
mieć charakter finansowy, bo pamiętam, jak
Marius Boisriant, o którym chyba jeszcze dzisiaj będziemy mówić,
napisał w swojej książce, że w pewnym miejscu
z rafy koralowej położonej w
konkretnej lokalizacji na terenie Wysp Salomona
wyłaniają się pewne światła. Ja chciałem się udać
na wybrzeże tej wyspy, możliwie jak najbliżej tej
rafy koralowej i być może nawet wynająć
łódkę i popłynąć w stronę tej rafy koralowej, którą
przypuszczam, że udało mi się zidentyfikować na mapie
topograficznej. Kiedy chciałem to zrobić,
to okazało się, że warunki, jakie stawia
miejscowy wódz, warunki finansowe, że tak powiem, są
takie, że skutecznie niestety uniemożliwiło mi to dotarcie
do tych wskazanych
rejonów.Tak więc to są bardzo duże
utrudnienia, ale cały czas oczywiście gdzieś tam,
że jak to się mówi popularnie z tyłu głowy mam zamiar
powrócić i mam nadzieję, że kiedyś mi się to uda. A
może jeśli nie mnie, to może ktoś z państwa, ktoś ze
słuchaczy będzie miał taką możliwość, taką
ewentualność. Ja oczywiście chętnie służę informacjami
i wiadomościami. Co się tyczy ustaleń, to tak jak
wspominałem, na podstawie swoich własnych doświadczeń, swoich
własnych obserwacji, jestem w stanie
potwierdzić, oczywiście nie ze
stuprocentową pewnością, rzecz jasna, że
istotnie gdzieś na
terenie co najmniej dwóch wysp
archipelagu mogą znajdować się jakieś
podziemne tajne bazy
albo obcych cywilizacji, albo
być może nawet wojskowe, w których
przeprowadza się różne tajne eksperymenty.
Mogę to stwierdzić również na podstawie opowieści
miejscowych mieszkańców, bo chyba już nawet kiedyś o tym
wspominałem, ale mogę to przypomnieć, że w pewnym
momencie również nawiązałem
znajomość z pewnym człowiekiem z Serbii,
który w owym czasie również żywotnie interesował się zagadkami Wysp
Salomona i
udało mu się znaleźć
gdzieś w przestrzeni Internetu
stronę internetową będącą swego rodzaju
forum dla mieszkańców nawet nie całych
Wysp Salomona, tylko jednej z wysp. Można więc sobie
jaką popularność ta strona ma na świecie.
Znikoma. Ja kiedyś to mierzyłem, to ta popularność
wynosiła zero przecinek zero ileś tam procenta. Tyle osób
w skali globalnej w ogóle wchodzi na tę stronę.
A mówię to dlatego, że czasami
ludzie są podejrzewani czy badacze tych zjawisk są podejrzewani albo sami
świadkowie są podejrzewani o to, że celowo
rozgłaszają tego typu pogłoski,
wzniecają sztuczne zainteresowanie zjawiskiem, które nie ma
miejsca po to tylko, żeby wywołać
tanią sensację albo żeby skłonić
ludzi Zachodu do przyjechania na Wyspy Salomona. Oczywiście,
wziąwszy pod uwagę popularność tej strony w
całej przestrzeni Internetu, jest to ewidentna bzdura,
ponieważ ten mój znajomy z Serbii zadał wprost
pytanie owym ludziom, którzy na
tym forum wymieniali jakieś uwagi, czy
byli świadkami jakichś dziwnych zdarzeń, dziwnych
świateł, przelotów, jakichś obiektów i tak dalej.
Okazało się, że jego pytanie miało dość spory odzew,
że wiele osób odpowiadało na jego pytania.
Zresztą na mojej stronie
internetowej, która w tej chwili już jest
taka statyczna i tam już
się niewiele w tej chwili dzieje, ale tam
również opisuję odpowiedzi, jakie
mój kolega, mój znajomy z Serbii otrzymał, gdzie
mieszkańcy wprost opisywali obserwacje
chociażby dziwnych, niewydających
żadnego odgłosu obiektów, które
najpierw przemieszczały się w powietrzu
po to, żeby potem zanurzyć się w morzu, w oceanie
i płynąć pod powierzchnią wody jeszcze przez jakiś czas.
Także znowu nie wiadomo, czy są to obiekty
stworzone ręką ludzką, czy też nie, ale niewątpliwie mamy do
czynienia z jakimiś bardzo dziwnymi zjawiskami, które mogłyby
wskazywać, są pośrednimi dowodami na to,
że na terenie Wysp Salomona faktycznie
raz dochodzi do dziwnych zdarzeń, a dwa
mogą się tam znajdować różne tajne bazy.
Czym są owe, jak oni to nazywają,
smocze węże albo wężowe smoki? Oczywiście
trudno dociec bez jakiejś naocznej
obserwacji z dość bliskiej odległości.
Natomiast wziąwszy pod uwagę opowieści miejscowych
mieszkańców, z których wynika, że gdy niektórzy
rybacy, którzy owe światła obserwowali, próbowali
włączyć latarkę i poświecić w stronę takich obiektów
latarką, wówczas owe obiekty wysyłały w ich
stronę dziwny promień światła, który to
promień nieco opalał ich łodzie, a także
powodował czasami poparzenia, obrażenia ciała samych
rybaków. Jeśli wziąć to pod uwagę, jeśli wziąć pod uwagę inne
opowieści, zgodnie z którymi przerażeni rybacy czym
prędzej dopływali na brzeg, porzucali swoje łódki i biegli w stronę
lasu, a światło to podążało za nimi i nawet
bawiło się w pewnym sensie z nimi w ciuciubabkę, czyli
okrążało ich biegających gdzieś tam za drzewami.
Oni się próbowali skryć za drzewami, za krzakami.
Biegali wkoło jednego drzewa czy grupy drzew, a to światło
leciało za nimi, jakby śledząc ich i też
strzelało w nimi tymi promieniami. Jeżeli
wziąć to pod uwagę i oczywiście
przyjąć na chwilę przynajmniej roboczo, że owe
opowieści rybaków są prawdziwe i nie służą
właśnie wzniecaniu sztucznej sensacji, to mamy
do czynienia niewątpliwie z
inteligencją jakąś. Znowu, czy to są
ludzie, czy to są obcy, trudno dociec, ale w każdym razie są to pojazdy
czy obiekty sterowane niewątpliwie ręką, że tak
powiem, inteligentną. Więc
jestem jak najbardziej zdania, że faktycznie tam
dochodzi do bardzo dziwnych i
ciekawych rzeczy, które aż proszą
się o dogłębną analizę i zbadanie. A z
kolei jeśli weźmiemy pod uwagę to, o czym wcześniej mówiłem, czyli
że owe światła pojawiają się z mniejszą czy większą
regularnością, ale na pewno w tych samych
miejscach, tym bardziej
chciałoby się
pójść tam głębiej, zapuścić się w tę dżunglę, w te góry. Tak
jak mówię, bardzo trudno dostępne z powodów
ukształtowania terenu, z powodów pogodowych i z
powodu właśnie owego podejścia miejscowych. Ale
jednakNie jest to kompletnie
niewykonalne. Jest to zapewne bardzo trudne, ale nie jest całkowicie
niewykonalne. Jeśli chodzi o
Wyspy Salomona, takim moim głównym celem i
marzeniem, które mam nadzieję, że kiedyś uda mi się urzeczywistnić. Ale
jest jeszcze jedna kwestia, o której też chciałem powiedzieć.
Otóż na innej wyspie, czyli na wyspie
o nazwie Makira. Przepraszam, nie Makira, tylko Malaita.
Najmocniej przepraszam. Udało mi się
spotkać bardzo ciekawego człowieka,
który zresztą szkolił w
swoim czasie, gdy był młodszy, amerykańskich żołnierzy
w sztuce przetrwania w dżungli. Człowiek ten
zresztą pokazywał mi swoje certyfikaty na
posiadanie różnego rodzaju broni.
Kiedyś rozmawiałem z jego dobrym znajomym, kierowcą taksówki,
który przyznał sam, że za młodu ten człowiek
potrafił rzucić nożem do celu, stojąc odwrócony
plecami do celu i tak dalej. Był to człowiek
naprawdę dobrze obeznany z wojskowością, z
bronią i tak dalej. Otóż ten człowiek opowiadał mi,
że nawet pojechaliśmy razem z tym kierowcą taksówki
pewnego razu na małą plażę, naprawdę
malutką plażę, która mogła mieć z 15, 20 metrów
długości najwyżej. I opowiedział mi ten człowiek,
że właśnie tutaj, w tym miejscu
regularnie przypływała do niego łódź podwodna. On
wychodził na plażę, na wybrzeże, właśnie na tę plażę. Przypływała po niego
łódź podwodna, wynurzała się jakimś tam
tonem. Zabierali go na pokład tej łodzi podwodnej
i on na pokładzie tej łodzi podwodnej
przebywał jakiś czas, kilka tygodni czy kilka
miesięcy. Powiedział: „Nie mogę ci powiedzieć, co robiłem,
ale w każdym razie po upływie tego czasu łódź podwodna z powrotem
się wynurzała i wypuszczali mnie z powrotem na tę plażę,
skąd wracałem do domu”.
W pewnym momencie również zwierzył mi się,
kiedy zapytałem się go o ten incydent,
o którym wcześniej opowiadałem, czyli o tych ludziach umundurowanych,
którzy kazali niczego nie budować na
terenie jednej z wiosek. Wówczas powiedział mi, że
tak, że znajdują się takie bazy na terenie Wysp
Salomona, że jemu zdarzyło się być w takiej bazie i
rzeczywiście są tam ludzie, jak najbardziej
ludzie, mieszkańcy Ziemi, Ziemianie, ludzie ubrani w
mundury o bardzo dziwnych insygniach,
bardzo dziwnych znakach. Ale wśród tych
ludzi, wśród tych, powiedzmy, wojskowych są
również istoty, które mają dziwne,
rozciągnięte i nieco spłaszczone głowy. Nawet narysował mi mniej
więcej, jak głowa takich istot wyglądała.
Oczywiście wiadomo, nie sprawdzimy nigdy do końca, nie da się
sprawdzić, na ile mówił prawdę, czy
znowu służyło to jakiejś sensacji albo
po prostu chodziło mu o to, że
chciał mnie zaprowadzić w jakieś
miejsce i wyciągnąć ode mnie pieniądze. Nie twierdzę, że tak nie było.
Jeśli chodzi o Wyspy Salomona, to tak do końca nigdy naprawdę nie wiadomo,
jak jest, dopóki się czegoś konkretnego i namacalnego nie
znajdzie. Ale jeśli założę znowu roboczo, że mówił
prawdę, to jeszcze raz potwierdza to fakt,
że na terenie Wysp Salomona, tego
skądinąd bardzo ciekawego, ale też bardzo tajemniczego kraju,
może dochodzić do kontaktów z obcymi i może dochodzić do
bardzo ciekawych sytuacji i być
może są tam rzeczywiście tajne bazy obcych lub
obcych i wojskowych. Dziękuję.
Dziękujemy. Panie
Wojtku, bo jeszcze jest taka kwestia.
Boyé Road, jakkolwiek wymawia się jego
nazwisko, to postać dość kontrowersyjna, bo w zasadzie
historia zagłośniła
istnienie smoczych węży czy wężowych
smoków. Pojawiło się kilka kontrowersji
związanych z tą postacią. Jak
ustosunkowuje się pan do niego,
do jego przeszłości i do tego, co mówił? Możemy
powiedzieć dzisiaj, że nie kłamał.
Natomiast rzeczywiście pojawiły się tam swego
rodzaju różne kontrowersje.
Tak, istotnie, jest to osoba,
można powiedzieć, w pewnym sensie niezrównoważona, ale czy
Boyé Road, bo chyba tak z angielska należy wymawiać jego nazwisko, choć
jego rodzina jest pochodzenia
francuskiego. A więc czy Boyé Road jest,
że tak powiem, psychicznie chory, czy też po prostu
pewne okoliczności, o których zaraz opowiem, mogły wpłynąć na
to jego niezrównoważenie? Trudno w tej chwili
dociec. Jedna rzecz nie ulega wątpliwości, że
opowiadał w swojej książce i w artykułach, które również można do tej
pory znaleźć w internecie o owych wężowych
smokach czy smoczych wężach. To poniekąd
poprzez moje rozmowy z mieszkańcami Wysp Salomona
zostało potwierdzone, ewentualnie moją obserwacją, chociaż tak jak mówię,
czy to właśnie były owe osławione
smocze węże czy wężowe smoki? Trudno mi w tej chwili powiedzieć, ale niewątpliwie
widziałem coś bardzo niezwykłego.
Natomiast oprócz opowieści o
smoczych wężach czy wężowych smokach Boyé Road opowiada oczywiście również
o wielu innych rzeczach, nawiasem mówiąc, niekoniecznie
związanych z ufologią, ale
równie ciekawych, które poniekąd też
w sposób rzecz jasna tylko pośredni udało mi się
potwierdzić wśród miejscowych mieszkańców. Wydaje się więc,
że jeśli chodzi o samo
jądro, że tak powiem, owych informacji, mówi
prawdę. Natomiast faktem jest, że
jego zachowania są co najmniej
dziwaczne. Przypominam sobie, że nawet przez pewien czas
byliśmy z Boyé Road- Boy Rayonem, znajomymi na Facebooku,
ale już nawet nie pamiętam, o co poszło. Zdaje się,
że ponieważ
jednym z moich zainteresowań, oprócz szeroko rozumianego
i znanego, są również pojazdy wojskowe, w
szczególności jeepy. Zainteresował mnie
ten temat. Zapisałem się na jakąś stronę na Facebooku,
gdzie jest mowa o jeepach. Oczywiście mam na myśli takie jeepy z czasów
II wojny światowej, ale owa strona, zdaje się, również
zajmowała się szeroko pojętymi militariami i bronią.
I w tym momencie, kiedy Boy Rayon dowiedział się,
zauważył, że zapisałem się na tę stronę,
zaczął zachowywać się w sposób bardzo dziwny.
Zaczął wyzywać mnie, a w końcu, zdaje się,
usunął mnie z grona swoich znajomych, mimo że
niczego mu nie powiedziałem takiego, co by mogło
taką reakcję sprowokować. W żaden sposób negatywny się nie
zachowałem, ale to świadczy też trochę o jego
niezrównoważeniu, które może
mieć źródło trojakie.
Takie chodzą przynajmniej pogłoski. Jedno
niestety mówi o tym, że
Boy Rayon, mówiąc językiem bardzo potocznym,
lubił sobie wypić i
jego nadmierne umiłowanie alkoholu
doprowadziło do uszkodzenia
mózgu czy psychiki i wpłynęło
na jego dziwne zachowanie. Druga wersja mówi o
tym, że Boy Rayon zajmował się całe życie
lotnictwem i jedną z rzeczy, którą robił,
było również utrzymywanie dobrego
stanu technicznego samolotów, co polegało między innymi na tym, że co
jakiś czas te samoloty trzeba było odświeżyć,
odmalować. I jedna z wersji mówi o tym, że
owe chemikalia zawarte w owych farbach, smarach,
klejach, lakierach i tak dalej
wpłynęły negatywnie na stan jego zdrowia,
na stan jego mózgu i stąd
jego dziwaczne zachowanie. Natomiast najbardziej kontrowersyjna, ale też
najbardziej ciekawa teoria mówi o tym,
że to, w jaki sposób on się teraz zachowuje,
to, że czasami
mówi coś, co
mogłoby wskazywać na to, że jest
lekko psychicznie wypaczony czy skrzywiony,
jest wynikiem tego, że posiadł zbyt wiele
informacji i zbyt wiele tajemnic dotyczących owych
smoczych węży czy wężowych smoków. I
w swoim czasie zainteresowała się nim armia
australijska i amerykańska,
przeprowadzając na nim coś w rodzaju prania mózgu.
Przesłuchiwali go, maltretowali go psychicznie,
prawdopodobnie chcąc wydobyć z niego informacje albo
też zastraszyć go, żeby tych
informacji nikomu nie ujawniał. I na skutek
tych psychologicznych
operacji dokonywanych na nim
stał się swego rodzaju psychicznym wrakiem człowieka.
Która z tych teorii jest bliższa prawdzie? Znowu trudno
dociec, nie rozmawiając z Boy
Rayonem, nie będąc z nim w cztery
oczy sam na sam przez dłuższy czas.
Ale oczywiście z punktu widzenia naszych zainteresowań ta trzecia
teoria jest najciekawsza na pewno.
I przechodzimy do kolejnego pytania, które
brzmi następująco. Chociaż tutaj widzę, że Chris chyba
chciał też o coś zapytać. Chrisie?
Tak, chciałbym zapytać, bo intryguje mnie
pewna zbieżność, która miała miejsce
w rejonie Wysp Salomona i tej całej
historii z wężowymi smokami,
ewentualnie i potencjalnie istnieniu
bazy, która miałaby się gdzieś w tym rejonie
znajdować i być może bazy jakiejś obcej cywilizacji,
kogoś spoza Ziemi.
Czy widzi pan jakiś związek w tym,
że w czasie II wojny światowej odbyła się
tam ta słynna bitwa o Guadalcanal?
Bitwa była nieprawdopodobnie zażarta, trwała
bardzo długo. Była bardzo krwawa, pochłonęła
olbrzymią ilość ofiar. Wiele okrętów spoczęło na
dnie i walczono tak naprawdę
praktycznie o jeden mały skrawek lądu, gdzie można było
stworzyć jakieś lotnisko, gdzie można było wystartować i wylądować
samolot. I w momencie, kiedy
Japończycy ostatecznie przegrali tę
bitwę, praktycznie już nigdy więcej
nie było walk o Guadalcanal, jakby wszyscy stracili tym
zainteresowanie. Moje pytanie brzmi: ponieważ
często świadkowie, którzy opisują
zjawisko tych
świateł, które ukazują
się nad morzem, kiedy określają ich miejsce
na przykład na mapie, okazuje się, że
znajduje się ono tam, gdzie spoczywa wiele wraków
okrętów, które właśnie w tym miejscu walczyły.
Być może jest to teoria konspiracji, ale czy widzi pan jakiś związek w tym,
że odbyła się tam wielka, straszliwa i szalona bitwa tak
naprawdę o nic szczególnie wartościowego i ważnego
i że być może miało to jakiś związek z tym, kto będzie
kontrolował rejon, w którym taka baza się znajduje, po to, by
móc kontynuować być może kontakty,
które może Japończycy zwęszyli i chcieli
przejąć właśnie nad tym kontrolę. Oczywiście tutaj już folguję
fantazji, jak tylko można.że Japończycy chcieli
to przejąć po to, by móc zdobyć technologie umożliwiające
im pokonanie Ameryki i zdobycie prymatu przynajmniej na
Pacyfiku, a potem kto wie, co dalej. Z tego względu jeszcze mówię
o tym, że podobnie jak Niemcy, Japończycy mieli
bardzo wyrafinowaną flotę podwodną,
która
niekoniecznie nadawała się
do takich celów, do których sobie okręty
wodne praktycznie wyobrażamy, że one są
przystosowane, jak na przykład torpedowanie.
Statki pasażerskie wożą towary, statki towarowe,
które wożą zaopatrzenie w różne rejony świata dla
rozmaitych armii i tak dalej. Japończycy budowali olbrzymie
behemoty, giganty, które miały na swoim pokładzie nawet
samoloty, które mogły startować, patrolować rejony.
Były na tyle olbrzymie, były to praktycznie największe okręty
podwodne, jakie wówczas zbudowano. Może jedynym
okrętem, który mi dorównywał, był francuski Surcouf, ale to była
pojedyncza sztuka tak naprawdę. Natomiast Japończycy wyprodukowali
ich znacznie większą ilość. To
nie były okręty, które miały atakować jakieś linie
komunikacyjne. To były okręty stworzone zupełnie do czegoś innego. I
być może właśnie tak jak powiedziałem, folgując tej
fantazji, być może jest to właśnie związane z tym, że
gdzieś w tym rejonie znaleziono to
dziwne wejście czy kontakt z kimś
innym, z kimś obcym naszej ziemi i po to właśnie, żeby
móc wykorzystać go do swoich własnych celów. I z
tego powodu rozegrała się ta straszliwa bitwa, gdzie po
stronie Amerykanów tak samo zażarcie walczyli
Australijczycy, jeszcze i Holendrzy. Bitwa
trwała bardzo długo, bo zdaje się, że
było to na przestrzeni kilku miesięcy,
kiedy jedna i druga strona z
ogromną zaciekłością atakowała się nawzajem, by kiedy to wszystko się
skończyło, nigdy już do Guadalcanal więcej nie wrócić,
nie próbować niczego zdobywać
czy walczyć w tym samym rejonie. Wojna trwała potem jeszcze długo,
ale to był praktycznie jedyny moment, kiedy Guadalcanal
wzięło udział na taką skalę właśnie w tej wojnie
i właśnie w miejscu, gdzie pojawiają się te wężowe smoki.
Dziękuję. Tak, dziękuję bardzo
za to pytanie. Faktycznie
miejsce, w którym pojawiają się owe światła,
przynajmniej te światła, które ja widziałem, ale
świadkowie twierdzą, że to właśnie w tamtych rejonach wyspy
Guadalcanal głównie widać owe wężowe smoki czy smocze
węże. Owo miejsce faktycznie nie znajduje
się bardzo daleko od owej
cieśniny zwanej Cieśniną Żelaznego
Dna, po angielsku Ironbottom Sound, bo tam właśnie
faktycznie jest bardzo dużo wraków
amerykańskich i japońskich okrętów wojennych. Tak jak
pan wspominał, rzeczywiście tam toczyły się jedne z
najcięższych, najtrwalszych
bitew II wojny światowej i bitew na Pacyfiku.
Czy mogła być to
walka o dominację
nie tylko nad całym regionem, ale właśnie nad owymi
ewentualnymi bazami obcych? Nie wykluczam oczywiście
takiego wyjaśnienia, albowiem
wziąwszy pod uwagę to, co powiedziałem wcześniej na temat
domniemanych baz, w których ponoć
ludzie i jacyś obcy
współpracują, mogło być tak, że o
istnieniu takich baz, takich
podziemnych pomieszczeń
wiedziano już w czasach II wojny światowej.
Niewykluczone, że faktycznie mogło być tak, że
i Japończycy, i Amerykanie wiedzieli
o tym, że można na tym ugrać więcej
niż tylko kontrolę nad całym regionem. Bo nie
zapominajmy, że jednym z głównych powodów w ogóle, dla
których owe walki w tamtym rejonie się toczyły, jest
to, że Wyspy Salomona są położone w takim
newralgicznym miejscu. Z jednej strony mamy cały
Pacyfik, Oceanię, Melanezję,
Mikronezję, Polinezję i oczywiście
Australię, z drugiej strony niedaleko też jest do
Azji Południowo-Wschodniej. Tak więc
opanowanie tych rejonów przez jedną lub drugą
stronę miało również niewątpliwie bardzo istotne znaczenie
strategiczne i militarne. Ale
bardzo możliwe, tak jak pan wspomniał, że
na skalę mniejszą, na skalę mikro, chodziło
o opanowanie Wysp Salomona czy wręcz
wyspy Guadalcanal w celu
nawiązania współpracy, tak to określę,
z owymi obcymi istotami. Natomiast jest
jeszcze jeden ciekawy wątek tej opowieści,
chociaż on nie jest związany ani z tym, o czym dzisiaj
mówimy, ani w ogóle z ufologią. Także tutaj
tylko wtrącę bardzo krótko, że chodzą również
i takie pogłoski, może legendy, a
może prawdziwe opowieści. Znowu nie ma sposobu, żeby to
sprawdzić. Jakoby
żołnierze japońscy po
wylądowaniu na wybrzeżach Guadalcanal
mieli zetknąć się z jakimiś straszliwymi,
wielkimi istotami, które miejscowi nazywają olbrzymami czy
gigantami, które ich po prostu atakowały.
Nie wiem, czy zjadały ich jako kanibale, czy nie,
ale w każdym razie dziesiątkowały
armię japońską i stąd może później już
w zasadzieDo cięższych, większych
walk na tym terenie nie dochodziło. Być może
żołnierze japońscy częściowo wycofali
się wskutek zwycięstw odnoszonych przez armię
amerykańską, ale również częściowo na skutek tego, czego
tam doświadczyli. Być może jest nawet i tak,
chociaż jest to bardzo wydumana teoria i
zdaję sobie z tego sprawę, że owe olbrzymy czy
giganci, ponoć zamieszkujący Wyspy Salomona
i owe istoty, być może obce istoty,
które mają czy miały swoje bazy podziemne, także
w jakimś zakresie ze sobą
współpracują. Są to rzeczy, których
prawdopodobnie już nigdy się w żaden sposób nie dowiemy, bo
więcej w tym jest domniemań, dociekań i legendy
niż prawdy. Myślę, że jeśli kiedykolwiek
miałbym powrócić na Wyspy Salomona albo ktokolwiek inny,
to przede wszystkim po to, żeby spróbować zobaczyć,
co się tam za tą górą, o której
miejscowi mówią, że tam zza tamtej góry owe
smocze węże się wyłaniają, co się tam za tą górą tak naprawdę
dzieje. I to jest główny
motyw napędowy do tego,
żebym tam kiedyś chciał wrócić.
Myślę, że już nie sprawdzimy,
czego tak naprawdę doświadczyli żołnierze japońscy i
amerykańscy. Dziękuję. Chris, jeszcze chciałeś coś dodać?
Tak, dwa słowa komentarza, żeby uzasadnić troszeczkę, dlaczego moje
teorie sugerują, że być może
Japończycy coś wiedzieli na temat
obecności istot pozaziemskich i Amerykanie
również. I stąd ta zażarta walka. Z tego względu też tak
myślę, bo kiedy popatrzymy na przebieg
II wojny światowej na Pacyfiku, to praktycznie skupia się na
tym, że Japończycy fortyfikują się na
jakiejś kompletnie nieważnej wyspie
i to z olbrzymimi siłami. Natomiast
Amerykanie co robią? Szturmują tą wyspę
kosztem straszliwych strat. Zamiast postawić tam dwa
okręty podwodne i w pobliżu lotniskowiec i
odizolować tą wyspę i poczekać miesiąc czy dwa, kiedy im się
zaopatrzenie skończy i mieć to wszystko z
głowy i ciągnąć na Japonię, co wskazywałaby
strategię. Oni
zdecydowali się, że będą jednak te wyspy atakować, tak jak na
przykład Iwo Jima. Oczywiście ktoś powie, tak jest
zresztą to opisane w książkach historycznych. Wyspy miały znaczenie strategiczne,
bo były w ważnych punktach, którymi przepływały
okręty i towary. Ale spójrzmy na taką Iwo Jimę. Ona nawet nie
miała portu, żeby cokolwiek tam
strategicznie mogło Amerykanom zagrozić. Mimo
to oni zdecydowali się kosztem tysięcy
ofiar atakować te wyspy, krwawić się, zdobywać je. I co
jest charakterystyczne, każda z tych wysp, które
zdobywali po drodze do Japonii,
była słynna z tego, że była
nie tylko skalista, ale posiadała w sobie olbrzymią
sieć jaskiń, które później Japończycy powiększali.
Tworzyli sieć korytarzy, przejść podziemnych. I być
może to wskazuje,
a być może właśnie to raczej podpowiadało Amerykanom, że
jednak może Japończycy nawiązali z kimś kontakt, że
rzeczywiście mają dostęp do czegoś, co
obca cywilizacja zbudowała tam. Do jakiejś
być może podziemnej, ciągnącej się nawet pod oceanem
sieci korytarzy, przejść czy obiektów
podziemnych. Prawdziwym powodem
takiej decyzji, żeby takim olbrzymim kosztem zdobywać taką wyspę jak Iwo Jima
było właśnie to, aby móc naocznie to sprawdzić. Sprawdzić,
czy rzeczywiście tam coś znaleźli. Dlatego, że Guadalcanal był
być może pierwszym miejscem, kiedy zdali sobie
sprawę, że taka możliwość istnieje. I później
uparcie wyspa za wyspą zdobywali
kolejne garnizony. I to też dziwaczne, że Japończycy,
zamiast bronić swojego wybrzeża, w pewnym momencie zdecydować się jednak na
jakąś konkretniejszą obronę w jednej linii, zdecydowali się
zgromadzić duże siły na jednej
niewielkiej, w sumie nieistotnej wysepce, na której tak naprawdę
nic nie było. Nie było co bronić oprócz paru skał. Można ją było
otoczyć, zostawić i poczekać tyle, ile trzeba, żeby
ci ludzie nie byli tam w stanie przetrwać. Bo przecież oni muszą jeść, muszą mieć
jakieś zaopatrzenie, muszą mieć lekarza. Muszą mieć wiele
elementów. To były tysiące ludzi, więc taka wyspa
zostawiona sama sobie z pewnością straciłaby swoją
agresję i siłę bojową w ciągu kilku
miesięcy, a czas był po stronie Amerykanów. Mimo to
zdecydowali się na taki krwawy atak. I teraz to układa się w
taką pewną sekwencję. Te puzzle, które pokazują,
że być może tutaj jest gdzieś coś na rzeczy, coś się takiego
dzieje. Ostatnim tym elementem jest Okinawa, gdzie do dziś
Amerykanie mają swoją silną bazę.
Okinawa z kolei jest w bardzo niewielkiej odległości od
tych słynnych podwodnych ruin Yonaguni,
które również są kontrowersyjne. Są jakby zbudowane
przez gigantów, są ogromnych wielkich
rozmiarów i
nawet okiem laika można powiedzieć, że musiała je stworzyć jakaś
inteligencja, bo widzimy tam synchronizację
działań, organizację tych działań i że
natura, która działa ślepo,
raczej nie stworzyłaby czegoś podobnego. Tak
olbrzymiego, interesującego obiektu jak Yonaguni
wskazującego, że ktoś był tutaj
wcześniej i ktoś to stworzył i zbudował, używając
czegoś, czego my nie mamy do dyspozycji dziś. A
skoro był kiedyś, to nie znaczy, że już go dziś teraz nie ma. Być może
gdzieś jest i istnieje. I stąd
właśnie ta moja bardzo
fantazyjna hipoteza o tym, że być może
wojna na Pacyfiku tak naprawdę miała
przebieg taki, a nie inny właśnieMiędzy innymi
ze względu na ten kontakt, który
Amerykanie chcieli przejąć absolutnie dla siebie.
Sprawdzić, co znaleźli Japończycy i w jaki sposób to
wygląda. Coś im podpowiedziało, że może coś w tym być i zdecydowali
się na tak ogromny wysiłek
militarny, aby to za wszelką cenę zdobyć. To kilka słów komentarza.
Dziękuję. Teraz drobna przerwa
reklamowa. Właśnie ukazał się
kolejny numer „Nieznanego Świata”. Piotrze,
co w nim możemy ciekawego znaleźć? Tak,
ukazał się kolejny, marcowy tym razem numer „Nieznanego Świata”, a
w nim jak zwykle mnóstwo ciekawostek.
Jest też artykuł ufologiczny. Jest kolejna część mojego
cyklu o implantach i o
tajemnicach obcych. Tym razem ze zwróceniem uwagi na tajne plany
i na budowę implantów.
Jest też mnóstwo innych ciekawych artykułów, między innymi
o zakazanej historii, o ciekawostkach historycznych, o
radiestezji również i o bardzo ciekawym
wynalazku
pewnego Europejczyka. Ale to wszystko można
zobaczyć na stronie „Nieznanego Świata”:
www.nieznanyświat.pl.
Koniec reklamy. Marku,
przejdźmy może do kolejnego pytania. Przeskoczmy w inny
rejon świata, bo najpierw byliśmy w
Tulsi, potem byliśmy na
Wyspach Salomona, a teraz idziemy jeszcze dalej na
zachód z Wysp Salomona i
trafiamy do Indii, skąd pochodzą bardzo dziwne
doniesienia. Idziemy na zachód i trafiamy na
wschód, proszę państwa. Bazę UFO lokalizuje się także na
pograniczu indyjsko-chińskim. Parę lat temu pojawiły
się w internecie rewelacje, że przełęcz Kongka La jest
zamknięta i omijana przez turystów. Potem
dowiedzieliśmy się, że indyjskie wojsko widuje tam dziwne
obiekty. Co sądzicie o tej sprawie? Może
pierwszy niech się wypowie w tym temacie pan Wojciech Bobilewicz.
Panie Wojtku? Tak, to jeszcze jedna z tych
ciekawych, niezbadanych spraw. Rzeczywiście tak, czytałem
o tym, że w tym
rejonie pojawiają się dziwne,
niezbadane obiekty. I szczerze powiedziawszy,
będąc w Indiach za drugim razem,
próbowaliśmy się dostać w
tamte rejony, ponieważ
chciałem jakoś tam dojechać. Tylko problem
polega na tym, tak chyba zresztą jest i do tej pory,
ale na pewno wtedy tak było, że
rejon ów jest
regionem kontrolowanym przez Chiny.
Oficjalnie jest to terytorium Indii,
ale kontrolowane przez Chiny. Między Chinami a Indiami
o te tereny toczy się, czy toczyła się
nawet wojna. To jest przedmiot nieustannego
konfliktu. Nawiasem mówiąc, troszkę
mnie to śmieszy, wziąwszy pod uwagę powierzchnię zarówno
Chin, jak i Indii, że o tak mały skrawek terenu
toczą się takie konflikty i kłótnie,
ale być może wynika to właśnie z tego,
że na tym obszarze dochodzi do obserwacji
dziwnych świateł, dziwnych zjawisk.
Ponoć tam znajduje się
też święta góra,
do której pielgrzymują, pielgrzymi zresztą
po obu stronach granicy, mnisi i nie
tylko. Ta góra, o ile dobrze pamiętam, nazywa
się Kailash i
właśnie pod tą górą znajduje się ponoć
baza obcych. Albo może nie
obcych. W każdym razie baza, z której wylatują owe
dziwne, widywane przez mnichów,
pielgrzymów oraz wojskowych światła.
Przez długi czas ten teren był rzeczywiście zamknięty. Tak
jak wspominałem, próbowałem się tam dostać.
Skorzystałem nawet z uprzejmości mojej znajomej z
Indii, która jest dziennikarką i ma rozległe
kontakty. Udało nam się
wyjednać, że tak powiem, spotkanie czy jak kto
woli audiencję u generalnego
nadinspektora policji na cały ten stan
graniczący z ową przełęczą, czyli stan Jammu i
Kaszmir. Ale nawet on
nie był w stanie nam pomóc, gdyż wprost
nam powiedział: „Słuchajcie, tu i tu, w te i w te
rejony, tymi i tymi drogami możecie jak najbardziej się
przemieszczać. Tu nie ma problemu, ale jeżeli spróbujecie
zboczyć z tego szlaku, jeśli spróbujecie
iść tędy albo tędy, albo tędy, to
albo zginiecie, bo te rejony są zaminowane,
albo nawet jeśli nie zginiecie, to zostaniecie aresztowani
i odstawieni tutaj albo do Delhi,
ponieważ są to właśnie regiony zapalne, rejony
konfliktu z Chinami”. To było w roku
bodaj 2006 i wtedy
faktycznie ciężko było się tam dostać. Natomiast jakiś
czas później, dosłownie chyba, nie wiem, dwa, może trzy lata
temu, ale chyba raczej dwa, udało mi się
znaleźć w jakiejś księgarni podróżniczej
książkę o rowerzystach, którzy gdzieś
tam podróżowali po różnych stronach świata. I jedna z tych
osób, chyba była nawet rowerzystka,
zamieściła w owej książce relację ze swojej podróży rowerem
właśnie dokładnie w te rejony, dokładnie w
okolice przełęczy Kongka La,
gdzie ponoć dochodzi do owych obserwacji.
Nawiasem mówiąc, w tak zwanym międzyczasie również Chiny i
Indie otwarły granicę, bo wcześniej, żeby dostać
się z Chin do Indii lub z Indii do Chin,
należało wykonać pewną, że tak powiem, gimnastykę
podróżniczą, czyli przemieszczać się albo po prostu przez inne
regiony, albo tak jak ja to zrobiłem przez Pakistan. W tej
chwili jest już łatwo się dostać
przez granicę. W związku z
tymJest to
swego rodzaju wyzwanie może dla
kogoś ze słuchaczy,
bo wydaje się, że dostanie się w tamte regiony w tej chwili nie jest już
takie trudne. Być może
komuś uda się zaobserwować takie światło, pojechać tam,
rozbić obóz, bo to nie jest przecież
kwestia dnia czy tygodnia, tylko znacznie dłuższego
czasu i spróbować poobserwować
dzienne i nocne niebo. Generalnie ja też
słyszałem i to zarówno będąc w Indiach, jak i
będąc w Chinach o tym, że
faktycznie tam do
obserwacji różnych dziwnych zdarzeń i świateł
dochodzi. Dziękuję. Dziękujemy.
W ostatnim czasie
zrodziła się druga podobna legenda, bo
Kongka La istnieje w ufologicznej
świecie gdzieś od 2004 roku. Mówi się o
tych obserwacjach. Pojawiały się bardzo różne historie o tym, że
pielgrzymi obserwowali jakieś dziwne obiekty
trójkątne i tak dalej. To była jedna sprawa. To było w Jammu
i Kaszmirze. Natomiast chyba dwa lata
temu czy trzy pojawiły się identyczne relacje, tylko że już
ze strony
indyjskiej armii. Żołnierze twierdzili, że
to było na
terytorium stanu Arunachal
Pradesh. To było dość daleko od tego miejsca,
najprościej mówiąc, to jest taki skrajnie
wschodni stan Indii graniczący z Chinami i tam
też w Himalajach miały być obserwowane jakieś
kule światła. Pamiętam, że nawet dotarło to do jakiegoś
uniwersytetu. Jakiś
astronom twierdził, że to był Saturn, którego obserwowali. Natomiast oni byli
pewni, że ten obiekt był widziany w powietrzu. Nie na
niebie, tylko w powietrzu i był widziany kilkadziesiąt razy. Tak że tam też coś się
działo. Ale powracając jeszcze
do tematu baz w wysokich górach, to
mnie zawsze zastanawiało, czy w Himalajach
aktywność NOLI jest duża. Bo ja na przykład pamiętam tylko
jedną historię, taką fajną od Nikołaja
Rericha, słynnego malarza, pisarza i
podróżnika rosyjskiego, który
opisywał, że widział taki obiekt, widział płynącą kulę majestatycznie w
Himalajach. To bardzo ciekawe, chyba zawarte w jego
książce „Aut i Himalaje”. Ale cóż
Arku, jak podchodzisz do tej kwestii
domniemanej bazy
w Himalajach czy na
granicy chińsko-indyjskiej, w Jammu
i Kaszmirze? Przez
tamtą przełęcz, przez tą
dolinę w ogóle przechodziła ta wojna w
1962 roku. Z tego, co pamiętam, jak
to zwykle bywa w wysokich górach, z całą pewnością
odkryto tam jakieś
drogie kamienie, pokłady
drogich kamieni, być może, że i złoto i inne. Ale co
było dosyć ciekawe, to miejsce
nie jest, albo przynajmniej nie było według tego, co
można było się doczytać w internecie, nie było
bardzo mocno pilnowane przez pograniczników. Podejrzewam, że
to się wiąże z tym, że po prostu było łatwo widzieć, a Chińczycy do
wszystkich uciekających tamtędy do
Indii decydentów po prostu
strzelali. Dlatego łatwiej było zrobić takie
miejsce, gdzie wiadomo było, że tamtędy będą
uciekać i mieć nad tym dosyć dobrą kontrolę. Po prostu
zginął w akcji. Ale trzeba wziąć
pod uwagę jeszcze inne przyczyny pojawienia się tam
świateł, a mianowicie to, że tam w Himalajach, a
zwłaszcza w tym miejscu ścierają się, nie tylko w tym,
ale ścierają się płyty
kontynentalne i stąd naprężenia
mogą powodować
iskrzenia i wydobywanie się
izoelektrycznych wyładowań.
Nie
ma w jakiś sposób bezpośredniego powiązania do obserwacji
opisywanych jako latające trójkąty.
Większość świateł, które pojawiają się i
które widać gdzieś tam z oddali, mogą mieć
tego typu przyczynę. Natomiast jeżeli chodzi
o Tybet, Himalaje, to
oczywiście są tam jakieś
podziemne
królestwa, które dopiero
gdy się tam jest na miejscu, wytyczy
sobie drogę i jest to jakieś przejście, ale
to jest bardziej przejście samego
siebie i starcie się z samym sobą niż
odkrycie jakichś faktycznie
nowych królestw czy nowych siedzib.
Ale zawsze w
Himalajach i na Tybecie były
legendy o ukrytych
królestwach. Jest to bardzo związane
z tym, że po prostu ludzie przychodząc
z doliny do doliny, nagle odkrywali
jakieś dobrze prosperujące osiedla i stąd
to się wzięło. Trzeba zwrócić
jeszcze na to uwagę, żeW
Tybecie. Tybet miał zagwarantowaną
wolność przez cesarzy Chin na tysiąc
lat. Nie potrzebowali żadnego wojska.
Tego
typu umowy między królestwami
rzadko się spotyka, a
tu miało miejsce. Być może
przyczyną tego było to, że
ktoś nad tym sprawował na tyle skuteczną pieczę,
że nie pozwalał na walki.
Musimy też wspomnieć o
dyskach i plemieniu Drapa,
które być może
nie tyle rozwijało bazę, a było po prostu
wioską. Między innymi
wioska tych, którzy tam
wylądowali w sposób całkiem niechcący, bo podobno
doszło wówczas do
kraksy aparatu latającego
kosmicznego i oni nie mogli się wydostać i
założyli tam swoją wioskę.
Takich opowieści
podejrzewam, że jest bardzo dużo, że tak jak u nas w
Polsce każda bardziej śmierdząca
górka czy
jakieś wioskowe bagienko ma
swoją historię, tak pewnie i w Chinach, i w
Tybecie każda góra,
każde bardziej niedostępne miejsce będzie miało swoją
straszną historię. Dziękuję.
Dziękujemy. Kiedy mówiono o
magicznych nazwach Kailasz i tak dalej,
przypomniała się od razu Agharta czy
Szambala, jak nazywają ją niektórzy.
Bardzo kontrowersyjna koncepcja. Sama
Szambala mogłaby zostać nazwana bazą obcych
w jakimś sensie. Przypomnijmy, że jest to mityczne
królestwo ludów Azji,
ludów zamieszkujących region Himalajów. W ich
mitach pojawiają się wątki
o ukrytym królestwie bardzo
zaawansowanego ludu, którym rządzi król świata.
Co ciekawe, ta legenda jest też powszechna wśród innych ludów Azji. Możemy się o tym
przekonać, czytając literaturę podróżniczą, szczególnie tą starszą.
Przychodzi mi do głowy historia
Ossendowskiego, który pisał, że kiedy tylko
dał się słyszeć jakiś pomruk podziemny
pochodzący z trzeszczących płyt tektonicznych albo
przepływającej wody, to bodajże Mongołowie padali na
kolana i twierdzili, że to król świata tak właśnie
mruczy i wzywa ich do oddania sobie pokłonu.
Chris, jak to jest z tymi bazami na
przełęczy Konkala i w Himalajach? Czy twoim zdaniem
to wszystko łącznie z Aghartą jakoś się wiąże?
Wiąże się to w tym sensie, że Himalaje jako gigantyczny
masyw górski są idealnym miejscem do
stworzenia tego typu bazy. Są niedostępne. Jest to
olbrzymia masa
tych gór, w związku z czym pozwala to na stworzenie
wielu miast, dziesiątek, może nawet setek podziemnych miast w taki
sposób, że nikt za bardzo o nich nie będzie miał pojęcia. Jeśli
chodzi o Konkala, to w jakiś sposób także
to
odpowiada mojej teorii o tym, że
niektórzy odnajdują być może
takie miejsca, gdzie można spotkać czy znaleźć
wejście do takiej podziemnej bazy i nawiązać
kontakt. I dlatego walczą o tę dominację.
Ten kawałek ziemi, ten kawałek skały
wydaje się być dziwnym miejscem, żeby
mieć to jako przedmiot tak upartej walki pomiędzy Chinami
a Indiami. Jak wiadomo z historii
doszło tam do kilku konfliktów zbrojnych. Oczywiście nie były to
konflikty na wielką skalę, ale trupy padały z obu stron.
Brano jeńców do niewoli i utrzymywany jest tam status
quo, gdzie praktycznie granica między tymi obu krajami nie jest
wytyczona i trwa to praktycznie do
dziś. Nie wiem, jak jest z bezpieczeństwem, żeby móc tam
dojechać. Zwłaszcza że Kaszmir w tej chwili jest
praktycznie w ogóle terenem ciężko
dostępnym i te północne
himalajskie regiony coraz trudniej dostępnym
terenem dla podróżnika, turysty, zwiedzającego,
ufologa, kogokolwiek. Nie tylko z tego powodu, że
kraje się boczą na siebie i może dojść do jakiegoś konfliktu i można
wpaść między tryby tego konfliktu, ale
eksplodował tam też problem,
powiedziałbym, ideologiczny. Z jednej strony mamy wojujący
Islam, który nie przebiera w
środkach. Można stracić głowę w sensie dosłownym
na widok tych różnych miejsc. Z drugiej strony w
Himalajach szaleje komunistyczna partyzantka
marksistowska, która również nie przebiera w środkach i
królestwo Nepalu ma z nią olbrzymie problemy. Tak że wydaje się,
że nie jest to aż tak bezpieczny i łatwo dostępny teren,
jakby niektóre rzeczy na to wskazywały.
Wiąże się to z pewnym określonym
ryzykiem, ażeby móc to stwierdzić.
Natomiast sam Tybet leżący u podnóża Himalajów to jest
jedna wielka, gigantyczna skała. Jest to równina, w
miarę równa
część ziemi, która jest wyniesiona bardzo wysoko w
górę.I również może
być podziurawione jak ser szwajcarski. Sam fakt,
że jest to miejsce
święte dla wielu ludów tego regionu, wskazuje,
że jakieś kontakty z pozaziemskimi
istotami, jakkolwiek by je nie tłumaczyć, czy były to w
sensie spirytualnym, poprzez ducha, czy w jakiś inny
jeszcze sposób, podejście do
świętości, ilość klasztorów, ilość ludzi, którzy
podporządkowana jest temu spirytualnemu życiu w
Tybecie, świadczy o tym, że nie jest to miejsce typowe czy
normalne, że należy traktować je inaczej, ponieważ jest wciąż
bardzo mało zbadane i bardzo
trudno dostępne, więc wiemy o nim mało. Możemy jedynie
domniemywać i spekulować. Także
wszystko jest tam możliwe. Nad Tybetem również latały vimany.
Tybetańczycy przynajmniej mówili na nie podniebne konie,
które poruszały się w powietrzu. I to było
wiele tysięcy lat temu. Oni również je widzieli, tak samo jak
Hindusi, opisując to w swoim „Mahabharacie”.
Widzieli tego typu obiekty, także to już świadczy, że coś tam się
działo. Ktoś tam był i być może jest ciągle do tej
pory. Sami też widzimy po
ostatnich różnych działaniach chińskich, że oni sami
również mają jakieś dziwne pomysły technologiczne
i dziwne, dlatego że
niewytłumaczalne, i dziwne doświadczenia,
które bardzo trudno jest sobie wytłumaczyć. Co jakiś czas
obserwujemy różne podejrzane zdjęcia satelitarne, z których
trudno wyciągnąć jakieś sensowne wnioski, co oni
tam robią, co próbują i co się tam dzieje.
Wiemy jedynie to, że budują również
olbrzymie bazy podziemne i
że Tybet, na którym przez tyle czasu tak naprawdę Chinom nie
zależało, nagle okazał się być dla nich bardzo
ważny. To też świadczy o tym, że
zauważyli w nim coś, co do tej pory było skrzętnie
omijane bądź nie brane pod uwagę. Tym razem
być może poza bogactwami mineralnymi znaleźli coś
jeszcze. Dziękuję. Teraz możemy przejść do
kolejnego pytania. Pozostajemy cały czas
w zasadzie na kontynencie azjatyckim,
ale mamy dobrą wiadomość, bo
wskoczył nam nowy rekord
słuchalności na Radiu Paranormalium, prawda? Możliwe, że jeszcze
dzisiaj skoczy jeszcze wyżej. W chwili obecnej nasze
liczniki na YouTube i na Radiu Paranormalium
pokazują łącznie, że słucha nas co najmniej
258 osób. Mówię co najmniej, bo
wiadomo nam, że niektórzy słuchają
Radia Paranormalium z całymi rodzinami,
ze znajomymi. Tak więc na pewno jest was dużo
więcej. Bardzo dziękujemy za to, że z nami jesteście
i przechodzimy do kolejnego pytania z naszej ściśle
tajnej listy pytań. Tutaj pozwolę sobie nadmienić,
że dużo na czacie jest pytań o Antarktydę.
Akurat na liście pytań przygotowanej przed
debatą mamy wątek antarktydzki. Tak
więc poczekajcie spokojnie chwilę i przechodzimy
do kolejnego pytania. Bazy obcych to temat rozległy,
wiążący się także z domniemanymi pozostałościami po takich placówkach
z przeszłości. Pisał o nich między innymi Sitchin,
lokalizując bazy Annunaki na Synaju, tą, którą
miała zniszczyć wielka wojna. Inni
sugerują, że taką placówką mogła być góra
Bańgog, w której wnętrzu znajduje się system rur.
Co o tym sądzicie? Może pierwszy niech się wypowie
dla odmiany Arek Kocik. Arku?
Tak jak już mówiłem na samym początku,
we
wszystkich kulturach tereny bardziej
niedostępne wiązały się z
przebywaniem bogów w tych miejscach. W
Grecji był to Olimp, na
innych kontynentach
były to inne miejsca, Marakuazi
czy jakiekolwiek inne.
I zawsze w tych miejscach, nad tymi
miejscami według
opisów dawnych
kronikarzy
opisujących te zdarzenia,
jest opis
taki, że w tej chwili
byśmy podciągnęli to pod bardziej UFO
niż rydwany bogów.
Jeżeli weźmiemy pod uwagę
na przykład, że cała
„Mahabharata” i „Ramayana” są
opisami nie starć
bogów ze sobą, tylko tak jak
ludzi z krwi i kości, powiedzmy nie ludzi,
ale osobników z krwi i
kości. No więc mamy tutaj nie tylko bazy, nie
tylko
bardzo
ludzkie odczucia tych bogów w
walce ze sobą, ale też takie
szczegóły opisów w miarę techniczne.
I tutaj ciężko przejść nad tym do porządku
dziennego jako legendy. Takie
rzeczy są praktycznie na całym świecie. Tutaj
akurat zamyśliłem się nad tą Antarktydą,
ale do niej jeszcze wrócimy.
Natomiast Sitchin zrobił bardzo
wiele dla zobrazowania i dla
odczytania w inny sposób
pisma klinowego, niż miało to miejsce przed nim.
Mianowicie nauczył się tego
i tak jak słowa mają wiele
znaczeń, on szukał właśnie tych znaczeń,
tych słów, znaczeń innych
niż powszechnie przyjęte przez archeologów.
Doszedł tutaj do bardzo interesujących wniosków i
troszeczkę wyprostował historię według mnie.
Dlatego, że archeologowie
i historycy mówią tylko o
legendach, między innymi powstania Ziemi
czy Układu Słonecznego w kategoriach
mitu. On to bardzo
urealnił. Po prostu wystarczy to
troszeczkę inaczej przeczytać.
Natomiast ślady po tych wojnach,
które podejrzewam, obejmowały całą
Ziemię. To, co
opisują w Mahabharacie,
że Rama-Jana gonił
statki obcych
ponad oceanami
i strącił całe miasto
demonów,
które latało. Uciekając przed nim, zanurzało się w
ocean, ponownie pojawiało się.
Zestrielił tak, że ono spadło
na powierzchnię oceanu,
a następnie
dymiąc się, zatonęło w inny sposób
niż normalnie.
Można się
doszukiwać też między innymi, gdyby z boku na to
popatrzeć, opisu zatonięcia Atlantydy. Też w sumie w ciągu
jednej nocy zatonęło i śladu po niej
nie ma. Te
ślady wielkiej wojny
można też dopatrzeć
się we współczesnych
doniesieniach o śmieciach kosmicznych.
Na początku zdobywania kosmosu
przez ludzi
spotykano rzeczy w kosmosie
latające, które ciężko było zidentyfikować. Do tej pory zresztą
tak się dzieje. Tutaj też jest jakiś
problem. Sama góra
Baigong i wnętrze
wypełnione tymi rurami, które
są zanurzone w skałach, inaczej się tego nie da
powiedzieć, tylko po prostu umocowane w skałach.
W sumie nie dokopano się tam
podstaw technicznych, dlaczego
one tam są. Po prostu wystają rury i to wszystko.
To jest jedna z większych zagadek. Podejrzewam,
że Chińczycy są
tym bardzo mocno zainteresowani, ale na tym się
cała rzecz kończy. Z tego, co wiem, nie
zdołano w jakiś sposób
umotywować istnienia tamtych rur,
powodu, dla którego one tam są
i z czym są powiązane, z jakim urządzeniem.
To jest jeszcze jedna zagadka do
kolekcji, która sugeruje
istnienie baz czy
miejsc, gdzie bytności obcych na Ziemi.
Dziękuję. Mamy kolejny rekord słuchalności. W
tej chwili słucha nas co najmniej 266
osób. To znaczy jest podpiętych
do słuchania naszego radia oraz na naszym kanale na
YouTube łącznie 266 unikalnych IP.
Pozdrawiamy wszystkich słuchaczy, w szczególności
tych z was, którzy słuchają nas grupowo. Między innymi
pana Eugeniusza z Krakowa, który nam tutaj napisał, że słucha
nas razem z trzema kolegami z pracy. Bardzo serdecznie
dziękujemy za to, że z nami jesteście. Zachęcamy do słuchania
Radia Paranormalium nie tylko w niedzielę wieczór, nie tylko w
soboty i nie tylko w piątki. To dni, w których
nadajemy nowości, ale również w
pozostałe dni, a także do czytania naszych
artykułów i słuchania audycji z archiwum.
I do uczestnictwa w życiu na czacie.
A teraz prosimy o wypowiedź
Piotra Ćwielebiasia. Piotrze? Tak.
Powracając do tematu tych baz starożytnych
astronautów, które mogły istnieć gdzieś na Ziemi, to
rzeczywiście temat nierozerwalnie wiąże się z atomową wojną
bogów. Ja jestem trochę sceptyczny
odnośnie tej atomowej wojny bogów, dlatego że ona
podparta jest w zasadzie tylko tymi hinduskimi
mitami i zeszklonymi
fortami plus tym pustynnym szkłem.
Chodzi mi o to, że była to jakaś wojna
ogólnoświatowa. Myślę, że jakieś starcie mogło
być, dlatego że Sitchin twierdzi, że oni się po
prostu pobili między sobą, Anunnaki.
Echo tego samego mitu odnajdujemy w innych źródłach,
chociażby w słynnej „Księdze
Henocha”.Która mówi, że rzeczywiście
czuwający się zbuntowali, a potem przybyli
inni czuwający, którzy byli wierni Bogu i wkopali im.
Poszedł potem potop na ziemię, ziemia się oczyściła i tak dalej.
Także ten wątek, że bogowie się bili
rzeczywiście jest bardzo popularny, ale wydaje mi się, że jeżeli już
miało to miejsce, to na pewnym niewielkim obszarze. Ale
powracając do potencjalnych baz starożytnych
astronautów. Rzeczywiście temat bardzo ciekawy i kontrowersyjny,
bo z jednej strony mamy
tą bazę na Synaju, to
lądowisko na Synaju, o którym mówił
Sitchin, które miało być
portem kosmicznym dla Annunaki, które zostało tam podczas
jednej z wojen wysadzone. Mamy górę Baigong.
Góra Baigong, czyli rzeczywiście ta słynna struktura z Chin, która ma we
wnętrzu skał przebiegające rury.
Niektórzy twierdzą, że jest to naturalna formacja geologiczna.
Może być różnie moim zdaniem, dlatego że
większość informacji na temat góry Baigong to w
zasadzie kilka zdjęć w internecie
i parę bardzo
lapidarnych zdań. Także sprawa wygląda na taką, którą
należy się zająć chyba troszeczkę bardziej,
przynajmniej opisać ją szczegółowo,
a dostęp tam jest troszeczkę utrudniony.
Mamy też inne miejsca, o których mówiłeś, Jarku.
Mamy jeszcze Dolinę Śmierci na Syberii, która według
pewnej koncepcji rosyjskiego badacza Walerego Uwarowa
też była czymś w rodzaju takiej pierwotnej bazy, a w
zasadzie instalacji, która miała na celu strącanie
asteroid czy innych niebezpiecznych
obiektów, które zagrażały Ziemi. Jakaś dobroczynna
cywilizacja miała nam to pozostawić na orbicie, a to
sobie po prostu działało. Uwarow w swoim słynnym artykule,
który był wielokrotnie reprodukowany w internecie, także polskim,
pisze, że emanacje
jakichś pocisków tajemniczych z Doliny
Śmierci rozbiły prawdopodobnie obiekt
tunguski. Oczywiście to jest jego wersja,
ale pojawia się też wiele innych historii, rzekomo
z folkloru jakuckiego czy
ewenkijskiego, gdzie jest mowa o tym, że rzeczywiście raz na jakiś czas
obserwowane były tam tajemnicze wybuchy. Ale to
jest dość
kontrowersyjna sprawa, dlatego
że te kotły w Dolinie Śmierci
mogą być, a mogą nie być. Troszeczkę nam się ta
sprawa w ostatnich latach zapętliła. To znaczy fajna była ta
wyprawa Ivana Mackerelle, który rzekomo coś znalazł i w
międzyczasie popadł w dziwną chorobę. Natomiast jakoś
troszkę brakuje innych potwierdzeń moim zdaniem.
Poszukiwanie
tych kotłów wymagałoby olbrzymiej ilości pieniędzy.
Dlatego trudno sobie wyobrazić, żeby
ktoś wybrał się tam i nagle przeczesał cały ten
obszar, zakładając przecież, że rzeka Wilu,
nad którą te kotły leżą, jest szerokości
chyba
dwukrotnej szerokości Polski,
jeżeli dobrze pamiętam. W każdym razie jest
dużo
dłuższa od Wisły. I to są
takie problemy. Czy te bazy były, czy nie? Ja się zastanawiam
nad tym cały czas i myślę, że to jest kwestia, tak jak pan Wojciech
mówił, której szybko nie rozwiążemy. To znaczy, jeżeli ci bogowie
przybyli, to rzeczywiście powinni zbudować tutaj
jakieś miejsce pobytu.
Ale z drugiej strony czy potrzebne im były kosmodromy?
Czy nie mogli tego załatwić w inny
sposób? Także
rzeczywiście jest to trudna kwestia. Co o
niej powiesz, Chrisie? Szczególnie o tej
górze Baigong.
Góra Baigong jest bardzo interesującym
obiektem geologicznym, dlatego że gdy się na nią
spojrzy, to natychmiast kojarzy
się z piramidą, co od razu sugeruje pewne
konotacje. Oczywiście na tej podstawie za dużo nie
można stwierdzić, ale można stwierdzić coś na podstawie
zawartości tej góry. A ta góra
ma w sobie trzy solidne jaskinie. Dwie niestety już się zawaliły. Trzecia
jest ciągle dostępna. I tam właśnie znaleziono tą ciekawą rzecz.
Są to tysiące rurek, które są rurkami żelaznymi.
Żelaznymi rurkami, czyli coś dziwnego jak na strukturę
geologiczną. Naukowcy zaczęli się nad tym głowić i
bardzo trudno im było wymyśleć, w jaki sposób
i według jakiego procesu geologicznego
mogą powstać tego typu rurki. Wymyślano
najrozmaitsze pomysły, nawet takie, że były to korzenie, gdzie
zaszedł na ich powierzchni taki proces, który
stworzył żelazo, a następnie ta masa
organiczna w jakiś sposób wypróchniała od wewnątrz,
w związku z czym została rurka. Myślę, że jest to trudniejsze do
uwierzenia niż opowieść o podwodnych czy podziemnych
bazach kosmitów, bo nic podobnego na
świecie, co by powstało na podobnej zasadzie, do tej
pory nie znaleziono. Więc skąd się wzięły te rurki?
Zwłaszcza że te rurki, których są
setki, jak nie tysiące, są różnej grubości. Niektóre z nich
mają nawet 40 centymetrów grubości, także dość solidna grubość tych
rurek. Te rurki w bardzo dziwaczny i pokręcony
sposób prowadzą do
niedalekiego od góry Baigong jeziora Toson. Jezioro to jest
słonowodne. I giną w tym jeziorze. I co
ciekawe, te rurki nigdy nie zostały niczym
zatkane. Kiedy odnaleziono je teraz niedawno i zaczęto je
pobierać do zbadania, do sprawdzenia, co się w nich znajduje,
okazało się, żeNie wpadła tam nigdy
żadna mysz, nie wpadł tam żaden pył, który by to zatkał, liście,
woda słona nie zatkała tych rurek. Te
rurki ciągle przewodzą to,
co ewentualnie miałyby przewodzić, co jest kolejnym niezwykłym
absolutnie dziwactwem. Druga rzecz jest taka, że obok jeziora
Toson znajduje się inne, niemalże identyczne. Tyle że ono ma dla
odmiany wodę słodką. Także dziwactwo
za dziwactwem, którego nie sposób dokładnie
wyjaśnić, a ponieważ znajduje się to w Chinach, które są trudno dostępne z wielu
względów, więc niewiele osób tam jeździ,
żeby to zobaczyć, sfotografować. A nauka jakoś, oprócz
Chińczyków samych, którzy próbują stworzyć teorię na ten temat,
też nie bardzo pali się z wyjaśnieniem, skąd się to wszystko wzięło.
Ciekawe jest to, że ludzie, którzy tam mieszkają od
tysiącleci, mają swoje legendy na ten temat i według ich legend
kiedyś, w zamierzchłej przeszłości miał tam
zacumować wielki statek kosmiczny
i potraktował to miejsce
jako stację benzynową. Miał
zatankować i uzupełnić paliwo. W jaki sposób to zostało zrobione?
Tego nie wiemy, ale ciekawostką jest to, że
niektóre z tych rurek, nie wszystkie, wykazują na przykład
bardzo silną radioaktywność. Natomiast rozłożenie ich w
laboratorium na części pierwsze, czyli sprawdzenie, z czego one są tak
naprawdę, oczywiście
pokazuje najrozmaitsze składniki z
tablicy Mendelejewa, ale co najmniej 8% tych
składników jest nam kompletnie nieznanych. Nie wiemy, co to jest,
z czego to się wzięło, jaka to jest substancja,
czy to jest metal, czy to jest coś jeszcze może innego.
Także już to samo narzuca, że pojawiła się jakaś
substancja, która nie jest ziemska, bo gdyby była ziemska,
coś byśmy na ten temat wiedzieli. I to właśnie sugeruje,
że zostało to
zbudowane przez kogoś, kto nie ma nic z nami wspólnego.
Oszacowano, używając dość
kontrowersyjnej metody termoluminescencyjnej,
że te rurki mają co najmniej 150 000 lat.
Ludzi w tym czasie, 150 000 lat temu nie było w tym miejscu,
pojawili się około 30 000
lat temu, więc nie mogą ludzie pamiętać, co tam się działo.
Także struktura jest dziwaczna. Struktura oczywiście rozpalana
bardzo wyobraźnię i
można rzeczywiście spróbować przypisać ją do
tego słynnego najazdu Annunaków, który opisał tak barwnie Sitchin
i zmienił tym samym myślenie na temat tego, co
wydarzyło się dawniej na Ziemi. Teraz my szukamy tych wszystkich
baz kosmitów pod ziemią, pod wodą, w
różnych miejscach, ale myślę, że większość z nich być
może leży na naszych oczach. I mam tu na
myśli najrozmaitsze miejsca, które
niosą na sobie to, co często nazywamy słowem „megality”.
Jest to coś, co zostało zbudowane nie wiadomo przez kogo, w
jaki sposób, jaką technologią.
Jedyne wiadomo to, że zrobione to zostało bardzo dawno
temu i zostało to zrobione w
sposób wyrafinowany. I mamy tego bardzo dużo
przykładów. Oczywiście wyobraźnia
często idzie na skróty i pokazuje nam takie obrazki jak na przykład
latające spodki cumujące na szczytach
piramid czy
platformy Azteków, gdzie też lądują sobie
latające spodki, tego typu rzeczy. Nie wiadomo, jak to tak naprawdę w
rzeczywistości wyglądało. Ale
jedno możemy powiedzieć na pewno, że technologia, jaką użyto do
stworzenia tego typu obiektów, była
absolutnie nieziemska, przynajmniej na tamte czasy. Przynajmniej na
czasy, kiedy człowiek chyba jeszcze siedział w jaskini albo na palmie,
obgryzając sobie ogon. W jaki sposób
ułożono kamienie w
Sacsayhuamán w Peru,
że są do siebie tak idealnie dopasowane? W jaki
sposób stworzono budowle, które są zorientowane astronomicznie
i jednocześnie położone są w miejscach, które mają silne
właściwości elektromagnetyczne, jakby
po to, aby móc użyć i pobrać tą energię, na której
są zbudowane. Na dodatek, kiedy mówimy o tej wojnie
kosmicznej, o której rozmawialiśmy tydzień temu i dziś jeszcze i
szukając jej śladów, chociażby takie
budowle w Peru na to wskazują. Jest tam takie miejsce, które się nazywa
Sillustani, niedaleko jeziora Titicaca i jest
ono charakterystyczne i dziwne z tego powodu, że znajdują się
tam okrągłe wieże. Wieże
zbudowane są w sposób lejkowaty, nie jak dziś być
może byśmy budowali, że najszersza część tej wieży jest na
samym dole i później ona zwęża się, im wyżej ją
budowano, tylko odwrotnie. Najwęższa część jest na dole i
rozszerzała się ku górze. Problem jest taki, że
czubki tych wież zostały
zniszczone, zburzone. I teraz,
kiedy zastanawiano się, w jaki sposób do tego mogło dojść, już poza tym,
że nie znaleziono pomysłu, w jaki sposób
dopasowano tak idealnie kamienie, z których zostały zbudowane, w jaki
sposób stworzono przepiękną strukturę,
która była idealnie okrągła i w jaki sposób
zbudowano wewnątrz komorę,
którą traktowano
początkowo jako miejsce pochówku, a później okazało się, że był to
taki transporter w inną część być może
świadomości świata czy w kompletnie inny wymiar.
Okazało się, że coś przeleciało nad tymi wieżami.
Czy przeleciało, czy uderzyło bronią, która była czymś w rodzaju
broni dźwiękowej, jak byśmy to dziś nazwali. Tak my dzisiaj próbujemy to sobie
tłumaczyć, że wywołała ona takie drgania powietrza, że
po prostu rozsadziły te wieże u
góry, u szczytów. I teraz przykładając to do innych
tego typu obiektów, widzimy,
żeWiele miejsc,
myślę, że mniej uczęszczanych w Peru, wygląda tak, jakby
coś tam wybuchło, eksplodowało i porozrzucało
te budowle, te struktury tak jak klocki dookoła, w
nieładzie. Coś tam się wydarzyło. I to świadczy o
tej wojnie, być może właśnie o wojnie Annunaków, o
której pisał
Sitchin. Mówiąc o nim samym i o konkretnych
Annunakach, warto tu jeszcze dodać
to, co odkryli afrykańscy górnicy szukający węgla i
diamentów w południowej Afryce.
Wkopując się czasami wiele kilometrów w głąb
ziemi, ni stąd, ni zowąd natrafiali na korytarze. Na
duże, solidne korytarze, które
miały zeszklone ściany, tak jakby do ich stworzenia
używano czegoś o
ogromnej temperaturze, jak na przykład lasera o niezwykłej
sile, który dosłownie stopił tę skałę
i przerył sobie drogę
przez tą twardą
gęstość i przez ten opór, jaki mu stawiała.
Te korytarze później były wykorzystywane do normalnych prac
górniczych. Były tak duże i obszerne, że pozwalały na
to, żeby móc budować w nich
chodniki i eksploatować to, czego ci górnicy
szukali. Także jest to coś niezwykłego, co pokazuje, że coś
istniało dużo wcześniej, kierowało
tutaj na naszej Ziemi. I o ile jest wielu, którzy
uważają, że Sitchin to sobie wszystko nazmyślał, że stworzył nową historię i
legendę, to tak naprawdę, jeśli przyjrzymy się
początkom naszej ziemskiej kultury, tej,
którą my znamy, która zaczęła się jakieś
5000 lat przed naszą erą, to wszystkie te
historie zmierzają w stronę Annunaków, w stronę
wojny bogów, w stronę obcej wizytacji, w stronę
stworzenia baz na Ziemi przez
te istoty. I przy okazji
stworzenia nas takich, jakimi jesteśmy dzisiaj.
Także czy to będzie Gilgamesz, który był Annunakiem, czy to
będą greccy bogowie,
bo ich wojna z tytanami,
Zeusa z tytanami i wojna z Chronosem
w jakiś sposób jest odbiciem wojny Annunaków pomiędzy
sobą, jaką prowadzili tu właśnie na Ziemi.
Szukając innych śladów
takiej wojny na Ziemi,
tych kosmicznych cywilizacji,
jest taka miejscowość u wybrzeży Indii, nazywa się
Dwarka. Dwarka tak naprawdę już nie istnieje.
Istnieje miejscowość Dwarka na wybrzeżu
Zatoki Arabskiej, czyli na zachodnim
wybrzeżu Indii. Istnieje taka
miejscowość, ale jej historyczna część istnieje głęboko pod
wodą. Zapadła się kompletnie i legenda
głosi, że odbyła się tam jakaś walka bogów,
niemalże podobna do tej, jaka jest opisana
w indyjskich Wedach.
Kilka razy
nurkowano w te rejony i okazało się,
że dno morskie pokryte jest czymś, co
przypomina głębokie leje po
wielkich eksplozjach, tak jakby były to eksplozje atomowe.
Zebrano też sporo różnych artefaktów
rozrzuconych po dnie. Znaleziono całe struktury
architektoniczne również na dnie. Natomiast problem polega na tym,
że rząd indyjski nie jest za bardzo zainteresowany
dołożeniem do swojej bardzo bogatej historii tego epizodu
i bardzo utrudnia te prace. Także większość badaczy,
którzy chcą i próbują coś odnaleźć w tym
rejonie, administracyjnie jest zniechęcana do tego, żeby móc
to przeprowadzić. Zniechęcono nawet Grahama Hancocka,
który jest człowiekiem, który wychował się w Indiach i
doskonale zna ten teren. Wie, jak z tymi ludźmi rozmawiać, jak ich przekonać.
Jemu też z dużymi problemami udało się uzyskać zgodę
na tego typu badania. Także takich miejsc mamy
sporo i w moim pojęciu,
jako wieloletni fan Sitchina nigdy nie straciłem do niego
sympatii. Myślę, że zrobił
coś niezwykle brawurowego. Być może nie było to dzieło
doskonałe, ale było to pierwsze dzieło, które
pokazało Annunaków i ich
wpływ na to, co się wydarzyło na naszej planecie w
bardzo szerokim aspekcie. Pokazał
to jako swego rodzaju legendę,
ale pokazał wiele dróg, które
mogą prowadzić do tego, że wiele naszych pytań znajdzie swoje
wyjaśnienie. I na koniec,
już o tym kiedyś wspominałem. Sam fakt tego,
że przyciśnięto Sitchina, pytając go,
czy Annunaki są wciąż na Ziemi. Unikał długo tego pytania,
aż w końcu przyznał, że tak, że ciągle są na
Ziemi. Także być może ten proces cały czas trwa, tylko
że nie jest przez nas dostrzegany jako coś
niezwykłego, niebywałego. Natomiast
rozgrywa się to gdzieś w kuluarach,
głęboko pod ziemią, głęboko pod morzem
i wysoko na szczytach władzy. Tego
typu kontakty. Stąd mamy tyle najrozmaitszych pogłosek,
tyle wskazówek, że coś ciągle się dzieje, że
ktoś ciągle czegoś szuka, ryje i z kimś się spotyka, ma jakieś
technologie i być może nie wszystko jest ziemskiej natury, ale
kosmicznej także. Dziękuję. Dziękujemy. Tutaj mamy od
Ivelliosa informację, że padł kolejny rekord.
278 osób nas słucha lub słuchało.
Pozdrawiamy wszystkich. 278 unikalnych IP.
Powtarzam. Tak. Tutaj niektórzy nas informują
na czacie, że słuchają w większych grupach.
Bardzo nas to cieszy. Wszystkich serdecznie pozdrawiamy.
Panie Wojtku, co dodałby pan do tej
historii oW
bazach starożytnych kosmitów.
Cóż, właściwie moi przedmówcy
wszystko powiedzieli, co można było powiedzieć na ten temat.
Ja mogę tylko dodać, że też
jestem przekonany, że nawet jeśli
wszystko,
co powiedział Sitchin niekoniecznie było prawdą w 100%,
to jednak jego
książki, jego dzieła, jego cała praca naukowa stanowiła
swoisty przełom i na pewno jakaś
część przynajmniej z tego, co Sitchin pisze,
może być prawdą, a w najgorszym razie
rzuca nowe światło na temat
powstania zarówno cywilizacji i człowieka, jak i
wszystkich starożytnych
kultur i na pewno zmusza do
przemyślenia tego, w jaki sposób
wszystkie one powstały. Co do
góry Baigong mogę tylko dodać tyle, że oczywiście
w swoich dociekaniach próbowałem
też dostać się i w tamten rejon.
I znowu nie wiadomo, czy bardziej
temu, że się tam w końcu nie dostałem,
przyczyniły się kwestie
przyziemne, a konkretnie militarne. Ponieważ
należy pamiętać, że góra Baigong położona jest
w swego rodzaju odosbnieniu, nie jest położona
blisko dużych centrów miejskich,
tylko raczej na terenie
dość odległym. W związku z tym tam
łatwo ukryć również chociażby bazy
wojskowe czy też na przykład
wyrzutnie rakiet lub podobne instalacje
militarne. W związku z tym to mogło być przyczyną,
dla której tam się nie dostałem. A drugą
przyczyną mogło być i to, że władze chińskie
wiedzą na temat góry Baigong więcej
niż chcą nam powiedzieć. W każdym razie
próbowałem się tam dostać i nawet otrzymałem
zezwolenie od miejscowego
KGB,
Biura Bezpieczeństwa Publicznego.
Natomiast powiedziano mi, że pojechać tam będę mógł
dopiero wtedy, kiedy uzyskam zezwolenie jednego
z biur podróży, które w
Chinach zajmuje się organizacją
transportu i tak dalej. Oczywiście cała sprawa rozbiła
się o to. Nie uzyskałem pozwolenia.
Mało tego, nie chciano mi wytłumaczyć,
dlaczego takiego pozwolenia nie dostanę.
Oficjalnie powiedziano mi, że
teren ten jest niebezpieczny dla podróżowania przez
pojedynczego podróżnika, że możliwe
byłoby to wyłącznie w przypadku zorganizowania
jakiejś większej grupy i zorganizowania wycieczki w tamte rejony.
Trochę trudno mi w to uwierzyć. Natomiast
mój znajomy, który także
interesuje się tymi zagadnieniami, powiedział mi, że
raz jeden jedyny jego z kolei znajomemu,
pewnemu Niemcowi udało się dostać w tamte rejony,
ale to tylko dlatego, że wszystkie siły policyjne czy
milicyjne zostały skierowane wówczas do
Pekinu czy do Szanghaju, ponieważ wtedy w Chinach
odbywały się jakieś ważne uroczystości.
Ale dotarcie do tej góry rzeczywiście jest
rzeczą dość trudną, żeby nie powiedzieć
karkołomną. W związku z czym
dokładne sprawdzenie tych doniesień i
sprawdzenie tego, jak te rury
w rzeczywistości wyglądają, nastręcza
wielu problemów, wielu trudności. Ja bym
chciał powiedzieć jeszcze o jednej rzeczy, o której
może mało
kto wie. Wielu słuchaczy naszych może o czymś
takim wie. Otóż udało mi się
w swoim czasie nawiązać kontakt ze znanym dość
badaczem różnych spraw dziwnych
właśnie przede wszystkim na terenie Chin, niemieckim
badaczem Hartwigiem Hausdorfem, który
opowiedział mi, że na terenie Chin znajduje się
wiele bardzo ciekawych i
zastanawiających konstrukcji. Zastanawiających z punktu
widzenia tego zarówno, do czego one mogły służyć, jak i
w jaki sposób zostały zbudowane i kto je skonstruował.
Między innymi opowiedział mi o
takim miejscu, które nazywa się Harahoto
w
miejscowości położonej
około 400 kilometrów na północny wschód od
większego miasta
nazywającego się Jiuquan. I
tam ponoć znajduje się z kolei
głęboki szyb, na
dnie którego znaleźć można bardzo
ciekawe przedmioty przypominające kształtem
sierp. Przedmioty te są wykonane z
jakiegoś krystalicznego materiału.
Cechą charakterystyczną tych przedmiotów jest to, że
jeżeli patrzy się przez nie
pod światło, to wewnątrz
można zaobserwować różnego
rodzaju sceny, różnego rodzaju
przedstawienia.... postaci zwierząt,
budynków i różnych innych rzeczy. Nie wiadomo dokładnie, czym
są te przedmioty, do czego miały służyć, czy
stanowią element większej układanki, czy są może
pradawnym, nieznanym nam zapisem
dziejów. W każdym razie jest
to kolejny rejon, do którego bardzo trudno
dotrzeć. Tutaj już
nie mam żadnych złudzeń, ponieważ
sam Hartwig Hausdorf potwierdził, że miejsce to
znajduje się niedaleko bazy
nuklearnej czy bazy, w której testuje się pociski nuklearne.
W związku z tym dotrzeć
w tamto miejsce jest niezwykle trudno, ale wskazuje to
na to, że w zamierzchłych czasach mogły
istnieć cywilizacje
posiadające znacznie większą wiedzę od naszej,
przynajmniej w niektórych aspektach. A skąd te cywilizacje
czerpały swoją wiedzę? Skąd były w stanie wznosić takie
budowle, jak chociażby wspomniane budowle w
Ameryce Południowej czy znane
wszystkim bez wątpienia piramidy w
Egipcie, czy wiele innych konstrukcji
rozsiewanych po całym świecie. Zresztą to nie tylko o konstrukcje chodzi,
również o pozostawione artefakty, o przedmioty,
których zastosowania możemy się tylko domyślać albo
wręcz nie znamy go. Chodzi o przedmioty,
których skład chemiczny jest
dziwny i czasami faktycznie
nie do końca poznany. Znajdują się tam
pierwiastki czy minerały, które
na Ziemi nie istnieją. I tak dalej. To wszystko
wskazuje na to, że w zamierzchłych czasach
musiało dojść do kontaktu
z cywilizacjami
prawdopodobnie pochodzącymi z innej planety,
znacznie bardziej rozwiniętej
technologicznie, która nam tę wiedzę w
jakiś sposób przekazała. Stąd być może w wielu
regionach notuje się gwałtowny
wzrost cywilizacyjny,
gwałtowny skok cywilizacyjny od
kultury, można by powiedzieć, rolnej,
od społeczeństw żyjących na
poziomie koczowników i rolników.
Nagle pojawiają się, wyrastają jak grzyby po deszczu
wielkie miasta, wielkie ośrodki,
w których wznosi się budowle
wykonane w technologii, której nie
jesteśmy do tej pory w stanie rozgryźć, zbadać,
sprawdzić, w jaki sposób one zostały wzniesione.
To samo w sobie daje wiele do myślenia. Dlatego wydaje mi się,
że przynajmniej niektóre z tez stawianych przez
Sitczina i innych podobnych badaczy mogą mieć
odzwierciedlenie w rzeczywistości.
Dziękuję. Dziękuję.
Wspomniał pan o Khor Ghort, czyli o tej szybie, o tej
tajemniczej dziurze w ziemi, która rzeczywiście jest imponująca.
Otóż Hausdorf rzeczywiście był tam w czasach,
kiedy możliwe było
zobaczenie pewnych rzeczy, a innych nie. Napisał słynną
książkę „Satelity bogów”. Ta książka wyszła w Polsce.
Nie jest gruba, ale jest fajna, bo jest tam
dużo zdjęć. Badał między innymi sprawę słynnej Piramidy
Białej i wiele innych. O Khor Ghort zrobiło
się dzięki niemu dość głośno.
Stąd też potem zaczęto lansować taką hipotezę, że Khor Ghort to
jest rozpadlina,
zapadlisko wielkie, największe na świecie. Także
czasami wobec tych znalezisk kontrowersyjnych,
powiedziałbym, z dziedziny zakazanej archeologii czy też
antropologii, stosuje się ciekawą taktykę, bo
zwykle zauważcie panowie, że do nich jest bardzo trudno dotrzeć z
jakichś powodów. Czasami się nie da ich zakopać
w podziemiu, zakopać w podziemiu ich
pamięci. Wtedy się już je
akceptuje, ale tak naprawdę wiele z nich leży
nieruszanych. Mnie strasznie na przykład zaciekawiła ta
sprawa znalezienia na dnie Morza
Śródziemnego koło Sycylii tego tajemniczego wydrążonego
monumentu. No i co? Sprawa przeszła całkowicie bez echa. Nikt się tym nie
zainteresował. Ja tylko napisałem o tym chyba
w jakimś mainstreamie. Ale porzućmy ten temat,
bo to jest co innego. Panowie, bo tutaj nas
pytają użytkownicy na czacie o jedną rzecz. Za chwilę
przejdziemy do tematu równie bardzo kontrowersyjnego i długiego,
ale zanim to zrobimy, poszukajmy
takich stanowisk, poszukajmy takich baz
w Polsce. To brzmi dziwnie. Natomiast Arek na
początku wspomniał o tej fajnej analogii do śpiących
rycerzy. I czy u nas też
są takie miejsca, które mogłyby pasować do
tematu naszej dyskusji? Arku, jak sądzisz?
Mnie przychodzą do głowy dwa miejsca, jeżeli o tym mówimy.
Babia Góra i te tajemnicze tunele, które się czasami
pojawiły, pojawiają w
relacjach, chociaż ja bardzo krytycznie to traktuję.
Oraz słynna
komnata, czy też Księżycowa
Jaskinia, jak niektórzy ją nazywają, która ma się znajdować
gdzieś w Tatrach Niżnych albo w
Polsce, albo na Słowacji,
albo już gdzieś po stronie polskiej
prawdopodobnie, bo te lokalizacje są podawane bardzo różnie. Arku, jak
oceniasz te hipotezy o podobnych
strukturach w Polsce?
Powinien być, dlatego że
Góry Świętokrzyskie są dosyć starymi górami, więc
tam na tyle dużo było czasu, że cokolwiek można
było zrobić, ale bardziej bym się
sugerował tutaj doniesieniami o
zaginięciach.
One
giną w
pomroce naszych dziejów, dlatego że liczne
wojny, przesiedlenia ludności w jedną, w drugą stronę
skutecznie niszczą wszystkie
podania z ust do ust. I
tutaj jest problem
ciągłości doniesień. Bardzo mało
etnografów jeździło i spisywało tego
typu rzeczy.
Przede wszystkim należałoby wspomnieć
o Dolinie Czerwonych Wierchów. Mało kto wie, ale tam
co jakiś czas
ginęli ludzie. Byli
zaginieni.
Kilka osób
w krótkim czasie zaginęło i się nikt nie pojawił. Nikt nie potrafił
ich odnaleźć.
Całą
legendę o Księżycowej Jaskini z kolei
puszczał w obieg w Polsce pan Leśniakiewicz.
Nie jestem pewny,
czy
to nie jest wymyślona historia i
puszczona, czy to przez Słowaków, a tutaj
puszczona dalej. Chociaż jako były
pogranicznik powinien
takie
informacje łapać, ale też bardziej krytycznie podchodzić.
Ta
legenda troszeczkę przypomina
historię Bigloppie. Jedna osoba
dalej puszcza ją w obieg i zatacza coraz
szersze kręgi i w końcu
staje się niemalże kanonem
ufologii. Wydaje mi się, że
niekoniecznie powinno tak być.
Na Warmii i Mazurach
też są legendy o całych plemionach,
które podczas
najazdów chrześcijan po prostu
znikały w lasach i
nie pozostał po nich żaden ślad.
Znikali we mgle. Mieliśmy
też jako WMGW
doniesienie od
osoby, która spotkała się parę razy z
czymś takim u siebie w domu, że
schodziła do piwnicy. W piwnicy jest maksymalnie
16 schodków, a
schodziła bardzo
długo i
nie dotarła do końca jakiegoś płaskiego miejsca.
Przestraszona zaczęła
wracać z powrotem pod górę. Zobaczyła, że jest w sumie
nie w piwnicy, a w lochu.
Uciekła na górę. Gdy zamknęła drzwi i
ponownie otworzyła, już tego nie było. Było normalne wejście do piwnicy,
normalne naście
schodków i już była u
siebie. Takie pierwsze wrażenie.
Mieliśmy też takie doniesienie:
jest droga dojazdowa do
Barczewa i można tam z jednej wsi
dojechać na dwa sposoby. Przejazdem
drogą, która wiedzie przez przejazd
z podnoszonymi zaporami
kolejowymi i druga, gdzie
taki przejazd jest otwarty.
Wybrała świadomie
drogę, która umożliwiała szybszy
przejazd, tą bez zapór
drogowych, a znalazła się ni
z tego, ni z owego. Zatrzymała się przed
zaporami. Takie rzeczy też
się u nas zdarzają i podejrzewam, że
takie rzeczy zdarzają się w
większości rejonów Polski. Być może
na Pomorzu i w okolicach Dolnego
Śląska też takie rzeczy były, tylko że
po ostatniej wojennej przeprowadzce
legendy dotyczące tych miejsc po prostu
giną. Natomiast jest
bardzo fajna sprawa. Na
Facebooku, na stronie Archeologii Średniowiecza
czasami są prezentowane zdjęcia z liradarów. To są zdjęcia
powierzchni ziemi bez
roślinności. Naprawdę
warto przeglądać tego typu rzeczy, warto przeglądać rzeczy
nawet z Google Maps, bo
roślinność też pokazuje to, co się znajduje bezpośrednio
pod nią, bo to ma wpływ na
rozwój roślin. A więc w okresie wiosennym, w
okresie wczesnej wiosny widać
bardzo dużą różnicę w przyroście roślin, zwłaszcza
traw.Można się dopatrzeć naprawdę bardzo
ciekawych struktur.
Dzięki li
radarowi odnajdywane są kurhany i jakieś
jeszcze inne rzeczy, które są zakopane pod ziemią i z których
po paru tysiącach
lat został tylko lekki wzgórek,
ale na tym właśnie
widać. Ostatnio przeglądałem
zdjęcia z Google Maps z
Pumapunku i
naprawdę widać, że pod ziemią
są jakieś jeszcze struktury, do których nikt nawet
nie próbował podejrzewam się dokopać, ale właśnie z góry, przy
takich kontrastowych zdjęciach są bardzo
dobrze widoczne i zachęcałbym wszystkich słuchaczy do
przejrzenia tego. Między innymi
przejrzenia najbliższej swojej okolicy pod tym względem.
Oprócz takich rzeczy trywialnych, prostych jak
stare zapomniane okopy z I wojny światowej,
można naprawdę znaleźć górki,
pagórki, które kiedyś były właśnie takim
pochówkiem albo
znacznikiem i warto takie rzeczy
sprawdzać.
Tak jak mówiłem,
dopiero takie rzeczy są odkrywane tak jak te
piramidy w Polsce czy zabudowane. Jakie to
będzie miało przełożenie na UFO i
kontakty? Czas pokaże. Dziękuję.
Dziękujemy. Księżycowa
jaskinia, o którą niektórzy mogą zapytać,
to tajemniczy twór leżący albo na pograniczu
Polski i Słowacji, albo na Słowacji, albo
gdzieś w Polsce. Dlatego, że nikt nie wie gdzie naprawdę.
Wiąże się to z opowieścią pewnego słowackiego
lekarza, który w czasie walk
w II wojnie światowej skrył się z kolegami
w dziwnym tunelu, który został mu pokazany
przez lokalnego bacę Sławka. Po
prostu idąc do końca tego korytarza, po jakimś czasie, kiedy
tam siedzieli, ten lekarz
dotarł do bardzo dziwnej struktury, która wyglądała, jakby była wycięta
w skalę. Była nienaturalna,
miała bardzo gładkie ściany. Wyglądała, jakby ją ktoś po prostu wyciął
ogromną piłą. Nazwana została Księżycową jaskinią.
Niestety do tej pory nie udało się jej znaleźć,
mimo szeroko zakrojonych poszukiwań.
Polecam książkę Roberta Leśniakiewicza i
doktora Jesseńskiego pod tytułem „Księżycowa
jaskinia”. Bardzo możliwe, że pan Robert ją
udostępnia na swoim blogu, także zobaczcie sobie blog
„UFO i ludzie wszechoceanu”. Tam
możliwe, że ona jest. Ale powróćmy
znowu do dalekiego świata i przejdźmy
do tematu, który jest równie kontrowersyjny,
co chociażby
basen na Wyspach Salomona, a mianowicie Antarktyda. Panowie,
tutaj od samego początku otrzymujemy takie pytania: co z tymi bazami UFO
na Antarktydzie? Co z tą słynną operacją
HighJump i innymi
doniesieniami, które sugerują, że na Antarktydzie ktoś
mieszka? Historia jest bardzo długa
i ciekawa i
myślę, że zajmie nam dużo czasu,
a mamy jeszcze kilka innych pytań, także
proszę się uzbroić w cierpliwość. Dzisiaj debata nam się może troszeczkę
przedłużyć z tego powodu. Ale wróćmy na tą
Antarktydę. Chris, jak to było z tą
operacją HighJump i co tam wtedy znaleziono?
Operacja HighJump. Ta historia jest w sumie
powszechnie znana i obrosła legendą.
Legendarny badacz Antarktydy, admiral Byrd,
poprowadził amerykańską flotę, dość
dobrze wyposażoną, uzbrojoną już po II wojnie
światowej w stronę Antarktydy.
Popłynęli w niewiadomym tak naprawdę celu. Nie wiadomo,
po co ta flota została tam skierowana. Wróciła po kilku
miesiącach straszliwie porozbijana, z wieloma ofiarami, ze
zniszczonymi okrętami. Niektóre z nich zatonęły, nie wróciły.
Wszyscy uczestnicy
tej ekspedycji musieli
podpisać takie cerografy o klauzuli tajności, że nie będą
opowiadać, co im się przydarzyło. Sam admiral Byrd
został odizolowany, praktycznie zmarł w samotności.
Usiłował napisać pamiętniki i opowiedzieć, co się
tam stało, o co poszło i sądzono, że w
ten sposób ta historia po prostu zaniknie, ale ona
odwrotnie rozkwitła z wielką energią,
kiedy niektórzy uczestnicy tej wyprawy zaczęli opowiadać o tym,
że stoczono regularne bitwy, gdzie tym
centralnym punktem było to, że atakowały tą
flotę admirała Byrda latające
spodki, które wylatywały wprost z wody z
ogromną łatwością. Z ogromną swobodą poruszały się w
powietrzu, emitowały
jakiś rodzaj promieni, który
uderzał w okręty i podpalał je, po prostu je
niszczył. Kilka nielicznych amerykańskich samolotów, które
zdołały wystartować, nawet
nie potrafiły nawiązać równorzędnej walki z takim
przeciwnikiem. Również spadały jak
muchy. Także była to jednym słowem masakra.
Później wysłano następną ekspedycję, o wiele lepiej uzbrojoną i
wyposażonąNa Antarktydę.
Ta wróciła, mówiąc, że tak
naprawdę niczego nie znaleziono. Nie ma żadnych śladów po bitwie, po latających
spodkach, po ewentualnych bazach
i nie wiadomo, o co tam wszystkim chodziło, ale z
całą pewnością można stwierdzić, że nie ma ani baz, ani wroga,
ani latających spodków. To jest właściwie koniec tej
historii, która do dziś praktycznie nie jest komentowana
ani przez wojskowych, ani przez naukowców. Przez naukowców
sporadycznie. Głównie w sensie oczywiście
negatywnym, że zainstalowanie baz
na Antarktydzie jest rzeczą niezmiernie trudną i
kosztowną. Poza tym chodzi o linie komunikacyjne. Taka baza
musi mieć ciągłe i nieustanne zaopatrzenie. Musi mieć przede wszystkim
energię, żeby funkcjonować, więc musieliby tam stworzyć
olbrzymie zbiorniki z ropą naftową, żeby te
generatory mogły pracować i dawać odpowiednią ilość
prądu, by w ogóle cokolwiek mogło tam
funkcjonować. Praktycznie obrosło to,
tak jak cały czas to powtarzam, legendą i spycha się to
do
legendy, której trudno jest uwierzyć.
Oprócz tego, że jest kilka niepokojących faktów.
Te niepokojące fakty to jest dokumentacja niemiecka,
gdzie najwyższe władze niemieckie, zwłaszcza morskie,
mówią o tym, że Niemcy w jakiś sposób osiągnęli
nie tylko Antarktydę, ale znaleźli sposób, ażeby móc
tam stacjonować. Między innymi robi to
admirał Dönitz, który
raportuje o tym Hitlerowi.
Wiemy też o tym, że tuż przed II wojną światową
Niemcy wysłali dość dobrze wyposażoną
ekspedycję polarną na Antarktydę,
która część tego olbrzymiego, nieznanego,
wciąż tajemniczego kontynentu oznaczyła jako
Neuschwabenland, czyli Nową Szwabię,
która miała być od tego momentu terytorium
niemieckim. Nie wiadomo, co ich tam tak naprawdę
zauroczyło. Znów powtarza się, że jest to trochę lodu,
trochę kamieni i nic ponad. Tego lodu jest na kilka
kilometrów, więc bardzo trudno jest się przez niego przebić.
Kiedy sięgniemy do różnych
innych opowieści z Antarktydy, między innymi opowieści admirała
Byrda, który bywał już tam wcześniej, był pierwszym człowiekiem, który
przeleciał nad biegunem południowym.
Antarktyda to nie jest skuty wielki
blok lodu, to nie jest jeden kawał
lodu, który jest nie do przebycia i nie do pokonania.
Podobnie jak pustynia nie jest tylko piaskiem i pojawiają się na niej
oazy. Podobnie jest i na Antarktydzie,
gdzie tu i ówdzie można znaleźć miejsca, gdzie klimat jest całkiem
niezły, jest do wytrzymania, że być może jest nawet jakaś
roślinność. Do dzisiaj nie stwierdzono w
sposób oficjalny oczywiście, ale admiral Byrd o tym mówi, że
widział roślinność, przelatując
nad jakąś częścią Antarktydy. Widział nawet
zwierzęta. Uważa się, że była to jakaś jego
halucynacja, która nie ma żadnego
połączenia z prawdą. Ciekawe jest jednak to, że
mimo iż we współczesnych czasach, kiedy mamy
Google Earth, mamy satelity, mamy olbrzymią
wiedzę na temat tego, co dzieje się na Ziemi w różnych miejscach,
mamy mnóstwo kamer, wiadomości, informacji ludzi, którzy mają
środki, żeby móc osiągnąć najdalsze części
świata. Antarktyda ciągle pozostaje kontynentem tak
naprawdę niedostępnym. Można dotrzeć do jej skraju,
natomiast jest bardzo trudna do spenetrowania, dlatego
wiemy o niej tak bardzo mało. Na dodatek
na Antarktydzie zainstalowano wiele baz wojskowych,
co już samo w sobie jest ciekawostką. Dlaczego właśnie tam,
skoro miejsce jest nie tylko bezludne,
ale i nie nadaje się do życia? Dlaczego tam
zainstalowano niekiedy olbrzymie
bazy antarktyczne, tak jak
Amerykanie, którzy zbudowali tam całe miasteczko,
które z kolei jest praktycznie niedostępne dla ludzi z zewnątrz,
bo nie można ot tak sobie po prostu do niego wjechać. Trzeba mieć
specjalne pozwolenie. Pracuje tam co
najmniej 20 000 ludzi, więc cała armia ludzi. Coś oni tam
robią, nad czymś pracują, tylko że my nie wiemy nad czym.
Co się tam dzieje? Oczywiście najczęstszym wytłumaczeniem
tego jest, że na Antarktydzie prawdopodobnie znajduje się wiele
bardzo unikalnych surowców i każdy chce posiąść
kawałek Antarktydy, bo mimo że w tej chwili technologie nie pozwalają,
żeby ją eksplorować, to być może w tym tempie rozwoju
za chwilę pojawią się takie, które to umożliwią. Dlatego dobrze
już sobie zabezpieczyć część tego
wielkiego zimnego lądu.
Niekoniecznie do końca tak musi być. Oczywiście
jednym z głównych tematów, gdy mówimy o bazie
nazistów na Antarktydzie, jest
ewentualny ich kontakt z UFO i pozyskanie ich technologii
po to, by móc taką bazę stworzyć.
To będzie
może troszeczkę okrężna droga, ale kiedy przyjrzymy się tej
sytuacji, kiedy powstaje nazizm, kiedy
Hitler dochodzi do władzy, kiedy ni stąd, ni
zowąd z małej, słabej Republiki
Weimarskiej powstają strasznie silne ekonomicznie
Niemcy, które co chwila prezentują
światu jakiś nowy wynalazek, nową technologię,
nową energię, nową siłę, gdzie gromadzą
cały Olimp naukowców o
niesamowitej wiedzy. Na dodatek ci naukowcy są niezwykle
skuteczni, potrafią stworzyć konstrukcje,
o czym też kiedyś rozmawialiśmy, które wyprzedzały swoją
epokę o wiele, wiele dziesiąt lat.I
teraz można sobie zadać pytanie: jak to się stało, że
w jednym momencie olśniło ich nagle wszystkich, tych niemieckich
naukowców i nagle potrafili,
nie robiąc tego wcześniej, w tym samym czasie
stworzyć tyle niezwykłych technologii? Jedna z tych
legend nazizmu mówi o tym, że
w którymś momencie powstawania tego tworu
pojawił się kontakt
z istotami pozaziemskimi, z cywilizacją
pozaziemską. Podobno w Czerniowcach
spadł latający dysk. Dziś Czerniowce są polskie.
Wówczas były niemieckie, gdzie Niemcy mieli pozbierać te
szczątki, zawieźć je gdzieś do jednej ze swoich baz w
Górach Sowich, rozebrać na części, a jednocześnie przesłuchiwać
tych biednych ufonów, którzy byli na
pokładzie tego spodka i zdobyć od nich jakieś
informacje, które pozwoliły być może na dalsze kontakty, a być
może tylko na zrozumienie pewnych technologii. I to ruszyło tą
całą niemiecką machinę. Jak wiemy, w Górach Sowich
były bazy. Do dziś są bazy niemieckie, cały ten
słynny tajemniczy Riese i prace, które
prowadzono wokół Die Glocke, były prowadzone właśnie w
tym rejonie. Góry Sowie są
podziurkowane tunelami jak szwajcarski ser
i do dziś właściwie nie wiadomo, w jaki sposób Niemcy
budowali tego typu tunele. Budowali ich ogromną ilość
i budowali je z ogromną łatwością. Jak to się stało, że
byli w stanie skuć tak potężną skałę i stworzyć tego typu
strukturę wewnątrz skały? To już wskazuje, że
skądś pojawiła się technologia, którą można powiedzieć
do dziś utrzymują w tajemnicy, bo jeśli ktokolwiek ją zna, nie
jest ona znana całemu światu,
by mogła być stosowana przez jakiś dowolny
kraj. Wiadomo, że na przykład w Stanach prowadzi się
wiele tego typu prac, że buduje się ciągle, nieustannie
podziemne bazy, że produkuje się ilość korytarzy
średnio w ilości około 10 kilometrów dziennie.
Taka maszyna potrafi się przebić. To wiadomo z pogłosek
tych wszystkich ludzi, którzy współpracują przy budowie tego typu
tuneli. Więc istnieje jakaś technologia, którą być
może zapoczątkowali Niemcy. I teraz skąd oni ją wzięli?
Tak jak mówiłem, droga będzie okrężna troszeczkę, ale mam nadzieję,
że będzie zmierzać do szczęśliwego końca.
I u podstaw tej
całej filozofii nazistowskiej, jednym z tych
momentów, które odpalają tą filozofię nazistowską i patrzenie na
świat w inny niż reszta świata sposób, jest--
ja tu mam właśnie sygnały, że pan Wojciech zdaje się
będzie chciał nas opuścić za kilka minut. Ja może wrócę do
tematu. No dobrze, krzysiu, tak zrobimy. I
wrócę jeszcze raz do tematu. Prosimy, panie Wojtku. Mam takie
pytanie, bo tutaj pojawia się pewna nieścisłość, czy
chodziło o Czerniowce, ale o jakąś miejscowość na
Dolnym Śląsku, czy o te Czerniowce, które obecnie
leżą w granicach ukraińskich? Śląsku. Tak,
będziemy zaraz do tego wracać. Wiemy, że pan Wojtek musi
iść za chwilę. Także panie
Wojtku, kilka słów o Antarktydzie i kilka słów
podsumowania na temat baz UFO.
Tak, właściwie bardzo wiele już zostało tutaj
powiedziane. Ja tylko chciałem też
przypomnieć, że faktycznie według pogłosek
doszło do jakiegoś konfliktu
pomiędzy siłami admirała Byrda
a nieznanymi
pojazdami latającymi o kształcie właśnie
talerzy czy spodków. Natomiast
są też takie informacje, pogłoski, legendy,
że na owych talerzach
widniały emblematy niemieckie. Czy to
swastyki, czy krzyże niemieckie, co
mogłoby świadczyć o tym, że była to
regularna walka nie tyle pomiędzy
wojskami amerykańskimi a jakimiś siłami,
nazwijmy to obcymi, a
pomiędzy Amerykanami a Niemcami, którzy już wcześniej
być może posiedli i
opanowali wiedzę dotyczącą
budowy tego typu maszyn. Przecież
zachowały się nawet jakieś szkice, rysunki dotyczące
technicznej budowy, technicznego składu takich
maszyn napędzanych jakąś
siłą, którą zwano Vril. Więc
niewykluczone, że faktycznie Niemcy
opanowali taką technologię czy przejęli ją
od obcych, czy też po prostu
udało im się taką maszynę skonstruować
i wymyślić do niej napęd. Oczywiście trudno
dociekać, sądząc z tego, jak nowatorskie były
to rozwiązania. Niewykluczone, że w
którymś momencie gdzieś kiedyś doszło do
kontaktu sił niemieckich
z obcymi cywilizacjami.
Stąd w ogóle taki prymat
Niemców w dziedzinie technologii przede
wszystkim militarnej w pewnym momencie,
szczególnie pod koniec wojny,
więc można też
domniemywać, że było to zderzenie
czy konflikt pomiędzy dwiema jak najbardziej ziemskimi
cywilizacjami. Co się tyczy samej bazy na
Antarktydzie, to
wiadomo mi, że faktycznie, tak jak już o tym była
mowa w swoim czasie
przed wojną jeszcze Niemcy
ogrodzili pewien obszar
Antarktydy, nazywając go właśnie Nową Szwabią.
Według niektórychZ pogłosek, czy legend, czy
mitów teren ten miał
służyć ukryciu
niemieckich, czy też germańskich skarbów, takich
jak choćby włócznia Longinusa i
różne inne, można powiedzieć,
święte dla Niemców przedmioty.
Czy to jest prawda?
Prawdopodobnie nigdy się tego nie dowiemy. Tym bardziej że z tego,
co wiem obecnie te tereny, które
były oznakowane jako Nowa Szwabia i które Niemcy
zawłaszczyli, obecnie
należą do jakiegoś instytutu
badawczego badającego zachowania
ptaków, bodajże norweskiego instytutu
i tam właściwie poza naukowcami z
Norwegii nikt też wstępu nie ma, więc nie
bardzo można to nawet sprawdzić. A poza tym ten teren jest
mimo wszystko dość spory, więc nawet gdyby się udało
tam dostać, próba odnalezienia jakichkolwiek
podziemnych tuneli, jaskiń, baz i tak
dalej prawdopodobnie spełzłaby na niczym.
Biorąc pod
uwagę i to, że na
takim obszarze, na takim terenie, gdzie panują wieczne
mrozy, wieczna zmarzlina, prawdopodobnie
duża część z tych komór, jaskiń
i innych tego typu pomieszczeń mogła całkowicie
już dawno zarosnąć
lodem albo zmienić swój kształt i strukturę
przez tych kilkadziesiąt lat. W
końcu jeszcze kilkanaście lat i
minie sto lat od momentu, kiedy Niemcy
zawłaszczyli ten teren i nazwali go Nową Szwabią, więc
kto wie, co się przez tak długi okres czasu może zdarzyć.
Abstrahując od samej Antarktydy,
nie ulega dla mnie żadnej wątpliwości, że
ponieważ na świecie wciąż jeszcze istnieje bardzo
dużo trudno dostępnych
miejsc, w które ludzie zapuszczają się
sporadycznie i prawdopodobnie przypadkowo,
może jeszcze być na naszej planecie bardzo wiele
takich ukrytych baz, ukrytych miejsc,
w których niewykluczone, że albo kiedyś w
przeszłości, albo obecnie
przebywały obce istoty, lub też
znajdowały się jakieś przedmioty, artefakty czy
pojazdy zbudowane przy użyciu technologii
pochodzącej od obcych istot. Natomiast
w
większości przypadków znalezienie
takich baz jest niestety kwestią
czystego przypadku. Nie sądzę, żeby
byliśmy w stanie wszystkie te miejsca odkryć.
Dlatego myślę, że jeżeli gdzieś w
jakiejś dokumentacji, czy choćby na podstawie
relacji nocnych świadków
jesteśmy w stanie zlokalizować takie
miejsce albo przynajmniej domniemywać, że gdzieś w
danej okolicy takie miejsce może się znajdować, to
warto poświęcić trochę czasu, uwagi, energii,
ale niestety również pieniędzy na to,
żeby w takie miejsce się udać i
takie miejsca badać. To
chyba wszystko, co chciałem dzisiaj powiedzieć. Dziękuję bardzo za
możliwość wzięcia udziału w tej debacie, jak zwykle niezwykle
interesującej. Pozdrawiam wszystkich słuchaczy.
Pozdrawiam panów. Mam nadzieję, że dalsza część debaty będzie
równie interesująca. Niestety muszę uciekać.
Dziękujemy panie Wojciechu. Da się pan jeszcze zaprosić kiedyś?
Absolutnie, oczywiście. Nie ma żadnego problemu. Jeśli tylko
będę miał czas, to jak najbardziej. Za dwa tygodnie będzie debata
o UFO w Biblii, także
może zainteresuje to pana. Będziemy w kontakcie.
Dziękujemy jeszcze raz. Dziękuję. Pozdrawiam. Do widzenia. Pozdrowienia.
Wracamy na Antarktydę.
Chris, miałeś tam
jakąś koncepcję niedokończoną, prawda?
Tak, ja ją ledwo rozpocząłem. Dobra.
Ale będę się streszczał. Przemyślałem sprawę. Nie, nie, nie. Nie
chodzi o to. Chris, jeden ze słuchaczy na YouTubie nam napisał, że
możemy nawet się rozkręcić na 10 godzin, więc tego czasu
mamy naprawdę bardzo dużo. Tak więc feel free
to talk as much as you want. Tym głównym
moim punktem tego, co starałem się przedstawić, było to,
że sam moment, kiedy nieoczekiwanie
Niemcy startują do tych swoich olbrzymich technologii, jednocześnie potrząsają
szabelką, atakują cały świat. Te wszystkie rzeczy,
myśmy się do nich przyzwyczaili, bo żyjemy
historią. Żyjemy od lat, praktycznie niemalże codziennie pojawia się jakaś
informacja, która w jakiś sposób dotyczy tego, co się
wydarzyło w połowie XX wieku, tej straszliwej wojny, która miała
miejsce i tak dalej. Ale myślę, gdyby
patrzeć na to z pewnej perspektywy, to
nie możemy nie zwrócić uwagi na to,
że Niemcy robią to w sposób błyskawiczny, że to przyspieszenie
następuje w sposób błyskawiczny, że dzieje się coś, co jest
katalizatorem olbrzymiego postępu technologii u
Niemców, że nie ma nicJest sporo
zdolnych ludzi, ale nie ma ciągle
infrastruktury i nagle to wszystko wydarza się w bardzo
krótkim czasie i rozwija się to w szalony
sposób, wręcz geometryczny, za którym trudno jest nadążyć. To, w
jaki sposób Niemcy osiągają te swoje technologie,
wokół których do dziś krąży cała masa absolutnie
niezwykłych legend, historii, opowieści,
różnych projektów, teorii i tak dalej. Jedną z
nich snuję w tej chwili ja. Patrząc
na to, gdzie się to wszystko zaczęło, mamy
nagle takie organizacje jak Vril, Ahnenerbe i mamy to
dziwaczne i zawsze wyśmiewane zainteresowanie Niemców
starożytną historią. Ja kilka razy zwracałem na to uwagę, że
Niemcy rozsyłali swoich
świetnych fachowców, historyków po różnych
miejscach na świecie. I ci
wysłannicy zdobywali najrozmaitsze
informacje ze starożytności. Sprawdzali i
czytali pismo klinowe
Sumerów, badając historię Annunaków
i to, co wydarzyło się w tamtych czasach. Wysyłali ludzi do Tybetu.
Ten słynny film z Bradem Pittem „7 lat w Tybecie”
dotyczył
nazisty, który pojechał szukać starożytnych
artefaktów. My dziś patrzymy na to z przymrużeniem oka, że to była
fantazja Hitlera, który był
człowiekiem wierzącym w
przeznaczenie, wierzącym w siły nadprzyrodzone i tak
dalej. Troszeczkę nie podchodzimy do
tego serio. Myślę, że tu być może kryje
się odpowiedź na zagadkę gwałtownego wzrostu
Niemiec. Bo jeżeli popatrzymy, co oznacza Vril,
gdzie się zaczyna energia Vril, ona
przychodzi gdzieś z podziemi. Ona przychodzi,
mówiąc językiem dzisiejszej naszej debaty, wręcz z
bazy. Może nie kosmitów, może
kogoś innego, która znajduje się gdzieś daleko w głąb
ziemi. Mówię o tym dlatego,
że nie jest to
jedyna historia i legenda.
Praktycznie każda kopalnia ma legendy o
dziwnych stworzeniach, które pojawiają się w jej okolicy. Każdy, kto kopie i
szuka czegoś pod ziemią, napotyka na jakieś istoty.
Jedno z ostatnich dziwacznych odkryć astronomicznych,
jakie zrobiono w przestrzeni kosmicznej, to
znaleziono planetę, która
swoją charakterystyką przypomina Słońce, nad którą zamyka
się inna planeta. W związku z czym coś
bardzo dziwacznego. W tej chwili jeszcze ażurowa planeta, ale
ona być może za miliard lat
zatrzaśnie się nad tą planetą wewnątrz i
zamknie ją w środku. Może trochę daleko idące
porównanie, ale nie jest to mój
pomysł wyłącznie, bo
taki pomysł ma znakomity badacz
spraw niewyjaśnionych, paranormalnych i znakomity
ufolog Whitley Strieber, który
doszedł któregoś dnia do wniosku, że być może
nasza Ziemia nie jest jednorodną planetą, bo my tak naprawdę potrafimy się
wkopać na te parę kilometrów w głąb ziemi i
po tych paru, czasami nawet w pewnych warunkach parunastu kilometrach
nie wiemy tak naprawdę, co dalej się dzieje i tylko przypuszczamy, co jest w
środku, co tam może być. Być
może my jesteśmy taką strukturą planety, która
zamknęła się nad inną planetą, zamykając
jednocześnie w jej wnętrzu całą cywilizację.
Zdaję sobie sprawę, że to brzmi tak fantastycznie, że aż wręcz
absurdalnie. Ale wróćmy na chwilkę
do nazizmu i do Hitlera, który dochodzi do władzy i
tych różnych filozofii, jakie tam wokół powstają. Co się tam dzieje?
Nieoczekiwanie wielką popularność
zyskuje legenda o Agarcie. Jest tam wielu bardzo poważnych
ludzi, którzy wierzą, że Ziemia jest w środku pusta, że znajduje
się w niej zupełnie inny, żyjący samodzielnie i autonomicznie
świat, że znajduje się tam jakaś populacja i że można
dotrzeć do środka tej naszej planety na
przykład poprzez różne portale. Jednym z nich
miałby być któryś z biegunów, a być może nawet i oba bieguny.
Panowały teorie, że być może można przelecieć samolotem z
jednego końca Ziemi na drugi, wlatując jednym
biegunem, a wylatując następnym.
Te teorie nie powstają na kamieniu. Musiały być z czymś związane.
W dzisiejszym temacie ja to kojarzę, że być
może nastąpiło jakieś spotkanie z
tą obcą cywilizacją. Niekoniecznie
kosmiczną, być może zupełnie wewnętrzną, bo tak
jak mówię, tego typu przykładów na świecie o
spotykaniu istot, które niekoniecznie mają
pochodzenie kosmiczne, jest bardzo wiele. My je
zazwyczaj spychamy do legend i do
paranormalnego folkloru, ale są
to postaci, które występują bardzo często,
praktycznie we wszystkich rejonach świata i coś w tym
być może jest na rzeczy. I z tego właśnie powodu
Niemcy doznały przyspieszenia technologicznego,
posiadły jakieś pomysły, jakieś technologie, które
potrafiły zrealizować. I tu dochodzę okrężną
drogą do tej nieszczęsnej bazy na Antarktydzie. Czy ona
mogła być? Czy ona nie mogła być? Oczywiście główny problem już
zasygnalizowałem wcześniej, że energia jest tutaj podstawą, że
bez tej energii taka baza nie mogłaby funkcjonować
w znaczeniu strategicznym. Praktycznie w żadnym
znaczeniu nie mogłaby ona funkcjonować. Więc co mogło dostarczać
takiej energii? Dlatego tu mamy
historię, która nigdy nie znalazła swojego
wyjaśnienia i do dziś jest owiana rąbkiem tajemnicy.
Energia tej maszyny Die Glocke, czyli
dzwonu. Było to cośCo
produkowało niezmierzone ilości energii.
Potrafiło korzystać z wolnej energii, która nas otacza,
ale mogło też być śmiercionośną bronią.
Mogło pełnić wiele funkcji. Jak wspominaliśmy wielokrotnie
w rozmowach na temat Die Glocke, jedną z
najbardziej charakterystycznych cech było to, że była ona w stanie
przełamać
płaszcz czasoprzestrzenny, którym
jesteśmy ukryci, a właściwie w którym jesteśmy zamknięci.
Co to powoduje? Jakie to konsekwencje daje w
naszym temacie? Przede wszystkim pozwala
to na stworzenie dowolnej ilości energii, aby taka
baza mogła rzeczywiście funkcjonować i pozwala także na wrycie się w
głąb Antarktydy na głębokość, o której dziś moglibyśmy tylko
i wyłącznie marzyć, że być może istnieje rzeczywiście
możliwość stworzenia tego typu bazy. To jest jedna
rzecz. Kiedy świadkowie
batalii w
Antarktydzie, gdzie admirał Byrd stoczył te
tajemnicze bitwy ze statkami,
z latającymi talerzami
opowiadają o tej historii, wśród nich jest
jedna, która mówi o tym, że zanim do tej walki
doszło, pojawili się wysłannicy
tych, którzy na Antarktydzie zamieszkiwali.
Ci wysłannicy to byli wysocy ludzie o białej
skórze, jasnych włosach, błękitnych oczach i byli
ubrani w skóry. Dziwacznie ubrani, ubrani w
skóry. Oczywiście trudno jest
złożyć w jedną całość fakt, że ludzie
odziani w skóry są w stanie latać latającymi spodkami.
Ale jeśli powrócić do niezwykłych właściwości
dzwonu Die Glocke, że jest ona w stanie przełamać
barierę czasoprzestrzenną, to znaczy, że być
może, nie mam pojęcia, to jest wyłącznie
czysta spekulacja na użytek dzisiejszej debaty, jest ona w
stanie również, przełamując tę barierę, przenosić
ludzi z miejsca na miejsce. Ale
nie może ich przenieść na przykład
w ślicznym hełmie z piorunkami elektryków
na bokach, czy z bronią, czy w butach
podkutych żelazem. Może ich przenieść
tylko w tym, co jest absolutnie naturalne
i biologiczne. I stąd to
skórzane ubranie. Oczywiście jest to czysta spekulacja, tak jak
powiedziałem, ale to sugeruje,
że wiele eksperymentów, jakie dokonano
wokół
projektu Die Glocke, dzwon,
wiele wskazuje, że nie
jest on zmyślony, że funkcjonował
i istniał naprawdę. I fakt, że
wszystko to z czasem przeniosło się na teren Stanów
Zjednoczonych, gdzie mamy do czynienia z
masą podobnych tego typu projektów i
z masową wręcz budową podziemnych baz na olbrzymią
skalę, korzystając z
energii, maszyn i technologii, o których
dzisiaj za wiele nie wiemy, można znaleźć wspólną linię
obu tych zdarzeń i dojść do
wniosku, że być może naprawdę coś wydarzyło się
na Antarktydzie. Być może rzeczywiście ktoś zbudował
tam bazę. Być może rzeczywiście latające spodki nie są do końca
wyssane z palca i być może
po pierwszym starciu jedni i drudzy wyciągnęli wnioski,
że zamiast się bić, może się lepiej
sprzymierzyć i kontynuować bardzo
stary projekt, który być może zaczął
się parę tysięcy lat temu i doszedł
do punktu, w którym Hitler być może
uwierzył, że on sam w pojedynkę jest go w stanie zrealizować,
ale okazało się, że przerosło to jego możliwości. I
w obecnej sytuacji, kiedy do tego dołączyli się
inni, ma on szansę realizacji. Ma on szansę na
stworzenie elitarnej, odrywającej się
cywilizacji. I jest on w tej chwili kreowany przy
użyciu właśnie tych technologii, które dzięki temu
odkryto i znaleziono, bądź
zdobyto informacje od kogoś lub czegoś, co
ciągle być może funkcjonuje na Ziemi w jednym z tych tajemniczych
miejsc, które gdzieś są tak głęboko
pod ziemią, że nie potrafimy spenetrować takiej grubości
ani radarem,
który ma niby penetrować ziemię, ani żadnym innym
urządzeniem, ani tym bardziej tam dotrzeć.
Whitley Strieber mówi o tym, że
wewnątrz Ziemi, niekoniecznie w tych miejscach,
niekoniecznie muszą być jakieś wielkie
bazy, wielkie miasta czy miejsca,
które zamieszkują obcy ludzie, kosmici czy
ktokolwiek tymi osobami nie
jest, że być może istnieją
miejsca w olbrzymich górach jak Himalaje,
czy w wielkich masywach podwodnych skał jak w
oceanach, czy w miejscu takim jak Antarktyda, czy wreszcie w
miejscu takim jak Góry Sowie w Polsce,
które są portalami.
Ze względu na specyficzne warunki i olbrzymią masę
skalną, która je otacza, są portalami,
przez które jak przez czarodziejskie drzwi do
Narnii można przejść do zupełnie innej rzeczywistości
zamieszkanej przez kogoś innego. I być może w
taki właśnie sposób powinniśmy rozumieć, na czym
polega Agharta, że to nie jest koniecznie fizyczna wydmuszka,
nasza Ziemia z Ziemią wewnętrzną w środku, tylko po
prostu coś, co funkcjonuje w innym wymiarze. A na
Ziemi mamy szereg miejsc, które są portalami do tego
wymiaru, naturalnymi portalami, przez które można przejść na
drugą stronę.I w taki sposób patrzę na
możliwość istnienia takiej bazy na
Antarktydzie. Potwierdza to dla mnie sam
fakt, że ta baza McMurdo, amerykańska, jest tworzona na
olbrzymią skalę, ma nawet zbudowaną na swoich
obrzeżach i peryferiach piramidę. Dokonuje się tam
najdziwaczniejszych doświadczeń, o których nie mamy żadnego pojęcia
i dotrzeć jest do niej nie sposób. Dziękuję bardzo.
Dziękujemy ci, Chrisie, za tę bardzo rozbudowaną
wypowiedź i prosimy o zabranie głosu
Arka Kocika. Arku? Moja wypowiedź będzie
troszeczkę jak szorowanie styropianem o
szybę w
porównaniu do
wypowiedzi Chrisa. Mianowicie
uważam, że żadnej bazy
niemieckiej na Antarktydzie nie było.
Owszem, oni mieli tam swoją wyprawę, nawet dwie bodajże,
gdzie wbili
flagę ze swastyką i
nazwali to Nową Szwabią.
Zrobili z tego medialny
pogłos na
potrzeby propagandy
goebbelsowskiej, ale
nic tam więcej nie robili. Z jednej strony, tak jak Chris
mówił, energia potrzebna jest do tego, żeby
cokolwiek tam zrobić. Amerykanie
troszeczkę się obawiali, że być może tam
była jakaś podmorska baza U-Bootów,
ale trzeba wziąć pod uwagę, że ten lądolód
się przesuwa i to jest
bodajże nawet metr w
ciągu roku. Wyobraźmy
sobie, gdyby nasze mieszkanie przesuwało się o
metr w ciągu roku w jakąkolwiek stronę. Nic by się nie
utrzymało. Już to się nie przesuwa równomiernie.
Żadna struktura
ogrzewcza, zabezpieczająca cokolwiek
nie wytrzymałaby tego nacisku.
To jest
niemożliwe do
przeprowadzenia.
Był w
'47
bodajże, admirał Byrd najechał z
marynarką Stanów Zjednoczonych na Antarktydę, szukał tam
czegokolwiek, ale
w sumie wrócili i pokonał ich, jak
sądzę, nie wróg jakikolwiek, tylko
przyroda. Nie
sądzę, żeby byli nawet bardzo dobrze do tego
przygotowani, bo paliwo
lotnicze czy do jakichkolwiek
urządzeń umożliwiających poruszanie
się po Antarktydzie,
mimo wszystko nie z taką ilością
ludzi. Admirał Byrd, owszem,
miał za sobą bardzo duże doświadczenie
polarnicze, ale
nie mieli jego ludzie. To nie
były statki przystosowane
do działania w
takich warunkach na tak długi okres czasu, jak zamierzali.
Dlatego sprawdzili, że nic się
takiego nie dzieje i po prostu wrócili. Do tego później,
po jakimś czasie dorobiono
historię. Według mnie. Jeżeli chodzi o
słynny Die Glocke, mamy tutaj w
sumie jedno źródło, pana Igora
Witkowskiego.
Możemy polegać tylko na jego zdaniu, że coś takiego miało miejsce.
Natomiast ja nie wiem, co było pierwsze, czy
Kecksburg, czy Die
Glocke w mediach. Podejrzewam, że
pierwszy był Kecksburg. Natomiast
sama idea tego,
że Niemcy coś
próbowali robić,
to oczywiście na pewno tak.
To były prace Schaubergera głównie.
Być może, że udało im się zrobić napęd, który miał
zasilać latające spodki w sposób
niekonwencjonalny. Z tym że,
jak sądzę, jestem o tym przekonany,
tak jak Chris mówił
mniej więcej, działanie
tych napędów uniemożliwiało
instalowanie żelaza i stali w nich.
To praktycznie zdyskwalifikowało te
urządzenia jako broń, jako
nośnik broni. Dlatego za wszelką
cenę starano się wymyślić inny rodzaj napędu do tego,
bo później próbowano zastosować
silniki odrzutowe, które napędzały turbiny i
jakieś jeszcze inne cuda-niewidy,
ale podstawowe
Haunebu
powstały na początku lat
40. i
nie mogły się
rozwinąć w broń z tego względu.
Widocznie elektromagnetyzm czy
może pole, jakie one
wokół siebie tworzą, uniemożliwiają
zastosowanie ferromagnetyków i dlatego
nie mogły być
nośnikiem broni taką, jaką dysponowała wtedy
Trzecia
Rzesza.Dużo
tutaj na nie. Niemniej nie sądzę,
żeby
ufonauci budowali jakiekolwiek bazy na Antarktydzie.
Jest to bardzo niegościnny kontynent,
ale są
mapy, które
są przerysowaniem map wcześniejszych, a według mnie
to są przerysowania zdjęć satelitarnych i te mapy
pochodzą z
1502 roku, a
niektóre nawet jeszcze wcześniejsze. Mają one
zaznaczone między innymi Antarktydę bez
pokrywy lodowej, ale też i bez
zaznaczonych miast czy czegokolwiek innego, co na
niej mogłoby wówczas funkcjonować.
Więc nie sądzę, żeby
w późniejszym okresie powstała tam jakakolwiek
baza tylko dlatego, żeby powstać.
Dlaczego uważam, że mapy były
odrysowane zdjęciami satelitarnymi?
Otóż żeby opracować w
ten sposób mapę, jak została ona na przykład
pokazana w mapach, jak zostały te mapy
Piri Reisa przygotowane, to trzeba by
było zatrudnić ogromny sztab ludzi. To jest
nie tylko
przepłynięcie się wzdłuż brzegów i
obrysowanie, ale też i
odmierzanie tego wszystkiego. To jest
naprawdę bardzo duże przedsięwzięcie. Były
potrzebne wyprawy w głąb lądu
antarktycznego, w głąb rzek, które wtedy tam płynęły,
zdobywanie szczytów i odrysowanie tego wszystkiego.
Najprościej zrobić to w sposób taki po
prostu: zdjęcie obrysujemy i
to mamy. I to podejrzewam,
było wielokrotnie odrysowywane, bo jednak
ostatni okres, gdzie na
Antarktydzie nie było śniegu, to jest około 10 000 lat
temu. Wszystko się sprowadza do
mniej więcej tego samego okresu
hipotetycznego
powstania Sfinksa,
tych właśnie zdjęć Antarktydy,
powstania
Bramy Słońca w Ameryce Południowej i
całych tamtych kultur
dookoła jeziora Titicaca.
To wszystko mniej więcej obraca się w tym
okresie czasu. W tej chwili,
gdyby jakakolwiek baza
była, jest bardzo
łatwo nam w tej chwili sprawdzić, tak jak mówiłem, korzystając z Google
Maps. To jest naprawdę bardzo
dobre narzędzie. Jeżeli
się czegoś szuka, ma się dużo cierpliwości i dobry
ekran w komputerze.
Polecam. Dziękuję. Dziękujemy.
Kwestia tego, co
się dzieje na Antarktydzie, jest rzeczywiście bardzo kontrowersyjna.
Ja osobiście dryfuję w stronę
tego, co powiedział Eryk, ale pamiętam też, że to,
co mówił Chris, podkreślając to dość
mocno, jest hipotezą, a w zasadzie
połączeniem pewnych punktów, które są rozproszone na
mapie i tego naprawdę
potrzeba. Ale
panowie, Antarktyda Antarktydą.
Daleko, zimno, sklepów
nie ma i tak dalej. Niefajnie.
Dlatego przenieśmy się w inny rejon świata,
bardziej tropikalny, bardziej ciepły.
O tym jeszcze nie mówiliśmy. Trójkąt Bermudzki. Dla
wielu lokacja
potencjalnej bazy UFO. Świadczyć o tym mają
między innymi te wszystkie dziwne incydenty, do których tam dochodzi. Chyba
nie muszę mówić jakie, bo historię o Trójkącie
Bermudzkim każdy zna. Rozpoczęło się to dość
dawno temu, stąd
urosła zła sława tego miejsca. Natomiast w roku
1945 mieliśmy słynne zaginięcie eskadry
amerykańskich samolotów. Zaginął też
samolot, który poleciał w ich poszukiwaniu. Potem były też różne
inne dziwne incydenty. Stąd moje
pytanie, panowie: czy Trójkąt Bermudzki
rzeczywiście może być takim miejscem,
w którym dochodzi do jakiejś paranormalnej
aktywności? I czy w zasadzie te
wszystkie dziwne incydenty, do których doszło, nie są takim
straszakiem pokazującym ludziom,
albo będącym takim znakiem
zakazu wstępu dla ludzi, że w pewne miejsca nie
powinniśmy się po prostu zapuszczać?
Pamiętajmy też, że jednym z końców tego
trójkąta jest Portoryko, czyli wyspa,
która swego czasu była
jedną z ufologicznych stolic świata. Działo się tam naprawdę bardzo
dużo. Jest tam też słynny rezerwat El Yunque,
mieszczący
też wojskową placówkę amerykańską, który
według kilku teorii spiskowych
był miejscem narodzin legendarnej chupacabry.
Także dzieją się tam naprawdę dziwne rzeczy. A że Chris
Udał się w tamte rejony. Może niekoniecznie do Trójkąta Bermudzkiego, ale
był całkiem niedaleko jego granic,
także będzie miał na pewno o tym sporo do powiedzenia.
Myślę, że tak naprawdę chyba rozczaruję wszystkich, bo ja nie jestem aż
tak bardzo tym Trójkątem Bermudzkim
podekscytowany. Dlatego, że mam
takie wrażenie, że do jednego worka
wrzuca się kilka być może kompletnie
osobnych zjawisk i ogranicza się ten
worek właśnie kształtem trójkąta od Bermudów aż
po Puerto Rico.
Dlatego, że zjawiska, jakie tam się pojawiają
bardzo często nie
mają żadnego logicznego
sensu. To, że na przykład ginęły
tam żaglowce, to, że ginęły
statki towarowe.
Ciągle mam te statki pasażerskie. Czyżbym się
wybierał w podróż, a podświadomie mnie ktoś bombarduje
informacją, żeby popłynąć takim statkiem?
Zginęła oczywiście eskadra. Cała eskadra
amerykańska zniknęła w tym rejonie i nigdy nie
wróciła. Nikt nie wie, co się z nią stało. Wydarzyło się
masę najrozmaitszych zjawisk. Jak wspomniałeś,
Portoryko jest miejscem, gdzie dzieje się mnóstwo rzeczy
paranormalnych, ale szukając jakiegoś
zaczepienia w tym naszym temacie, to
mamy już w tych samych nazwach.
Popatrzmy na Portoryko i popatrzmy na
olbrzymi rów oceaniczny, który tam
przebiega, który pozwala na ukrycie wszystkiego, czego się
chce. Myślę, że fakt, że
Amerykanie inkorporowali Portoryko do swojego
państwa tylko z tego względu,
że Rosjanie weszli na Kubę, którą
Castro jako rewolucjonista wyrwał z
łap brzydkich kapitalistów i zrobił
komunistycznym rajem, nie polegał na tym,
żeby mieć oko na tą wyspę gdzieś tam
od południowej strony Morza
Karaibskiego, ale polegał na tym, że istnienie
takiego olbrzymiego tworu
geologicznego jak rów daje olbrzymie
możliwości stworzenia czegoś, co jest tam doskonale ukryte.
Zainstalowania czegoś, co będzie trudne do zbadania
przez stronę przeciwną, a być może nawet i trafienia przez stronę
przeciwną. Także patrząc na
to, co się w tamtym rejonie dzieje,
widzę, że te zjawiska są w jakiś sposób rozbieżne.
To, co być może wskazywałoby na fakt, że
ma to jakiś związek z kosmitami.
Cały czas używamy tego słowa. Kosmitami, którzy gdzieś
zagospodarowali sobie kawałek ziemi po to, żeby założyć swoją bazę.
Sugeruje to chociażby to, że w
Arecibo znajduje się jeden z największych teleskopów, jaki istnieje
na Ziemi.
Jego położenie wskazuje na to, że
ktoś chciał mieć pewność, że wszystko, co tam będzie
wlatywać bądź wylatywać, będzie obserwowane nie tylko w powietrzu, ale i
także w wodzie. Dlatego, że można dokonać odbicia od
jonosfery i podobnie jak robi to HAARP,
dokonać penetracji w różnych regionach i
gęstościach substancji, którą się
bada. W tym momencie mamy na myśli wodę.
Dlatego myślę, że w tym trójkącie
najbardziej frapujące jest właśnie
Portoryko i ten rów, który tam występuje, który
sugeruje, że coś dziwnego się tam dzieje. Zwłaszcza,
że całe to wybrzeże, tak Portoryko, jak i
Florydy, zwłaszcza tej południowej z Key West, gdzie
ostatnio też byłem, niestety nic nie widziałem ciekawego z
ufologicznego punktu widzenia.
Bardzo często obserwuje się zjawiska anomalne i
niewyjaśnione. Obserwuje się masę tych
pomarańczowych świateł, które wylatują z wody, pokazują się nad
horyzontem, krążą jakiś czas, wystarczająco długi, by
je nie tylko obserwować, ale także sfotografować i
sfilmować. Tych
świateł i przypadków obserwacji czegoś
dziwnego jest bardzo dużo. Co
sugeruje, że istnieje technologia bądź
istoty, które posiadają technologię, o której my nie mamy pojęcia,
które gdzieś w okolicy mają
miejsce, które jest ich bazą. I taką właśnie
bazę można stworzyć w tym portorykańskim rowie,
niezmiernie głębokiej strukturze geologicznej, w której można ukryć
bardzo wiele rzeczy. Także ja
na Trójkąt Bermudzki patrzę
z wielu różnych
punktów widzenia i myślę, że może czas jest na to, żeby
go w jakiś sposób rozłożyć na
kilka elementów, ponieważ wszystkie naraz raczej
tworzą legendę, którą trudno zrozumieć, niż
próbują odgadnąć jego tajemnicę. Tu
widzę pewne związki i tak patrzę na ten
problem. Dziękuję. I tak chyba
możemy przejść powolutku do ostatniego pytania z
naszej ściśle tajnej listy pytań. Jako bazy UFO
można rozumieć także instalacje wojskowe i
to dwojako. Po pierwsze, według teorii spiskowej
miejsca takie jak Strefa 51 przechowują
latające talerze. Po drugie, właśnie wokół baz
wojskowych widuje się najczęściej latające trójkąty,
co sugeruje, że są to pojazdy wojskowe. Jak
ustosunkowujecie się do tych koncepcji? Może
tym razem pierwszy niech się wypowie dla odmiany
Arek Kocik. Arku? No cóż,
Strefa 51 jest
dosyćZnana z tego,
że jest nieznana.
Trzeba
przede wszystkim wniknąć do genezy powstania tej
strefy. Stąd będziemy
mieli to, że służy ona do testowania
nowych koncepcji rozwoju
samolotów. Przez długi czas
z całą pewnością, gdy
nocą latały tam F117,
pierwsze niewidzialne
samoloty, na
pewno musiały wzbudzać
sensację w światku ufologicznym, dlatego że
coś latało.
Były światła, a
nie było potwierdzenia radarowych,
bo na pewno ufolodzy amerykańscy mają swoich
znajomych, którzy
pracują na radarach cywilnych i
tego nie widzieli, a światła były.
Na pewno między innymi też w ten sposób testowano
możliwości wykrycia tych samolotów. Później się pojawił
najpierw B1, który miał ograniczoną
wykrywalność, a później
B2. Jeżeli ktoś zobaczył coś takiego
przelatującego nocą, to naprawdę
musiało robić to ogromne wrażenie.
Zwłaszcza że jeżeli leciał dosyć wysoko, to najpierw
przeleciał, a dźwięk pojawia
się jakiś czas później, mimo
że jest to samolot poddźwiękowy.
Czy jest możliwe, że
ta baza jest rozbudowana w ten sposób, że
są tam gromadzone jakieś
szczątki UFO i badane? Szczerze powiedziawszy,
myślę, że nie. Nie w tej bazie w każdym bądź
razie. Jeżeli popatrzymy na
te kraksy, które miały mieć miejsce w Stanach
Zjednoczonych i państwach
satelickich, to tam w
sumie niedużo tego, co mogli uzyskać.
Jedynie co mogli uzyskać, to trochę z
miejscowości Corona i to wszystko.
W słynnym Roswell wszystko zmieściło się
na jeepa, ewentualnie ciężarówkę. Nie było tam żadnych
małych zielonych ludzików czy szarych, bo o niczym
takim Marcel nie mówił,
więc czegoś takiego nie było.
Strefę
51, a w zasadzie jej strefę
S4 głównie rozgłosił
Bob Lazar, z tego, co pamiętam.
Nagłośnił to wszystko. Później za
jakiś czas uznano
czy pokazano, że ta baza faktycznie
jest i to było za prezydentury Clintona.
Nie z tego powodu, że coś tam wykryto, tylko po
prostu ludzie, którzy
palili jakieś
plastiki,
rozchorowali się, a że
pracowali w strefie,
której nie ma, nie mogli być ubezpieczeni
i nie należało im się żadne
odszkodowanie. Więc
rodziny tych pokrzywdzonych
pracowników zaczęły dochodzić swoich racji. W ten
sposób oficjalnie przyznano, że taka
strefa faktycznie ma miejsce. Ale
to tylko tyle. Spalono plastiki,
prawdopodobnie te, które służą jako okrycia do
konstrukcji samolotów niewidzialnych
i temu podobne jeszcze.
Także tu akurat nie sądzę, żeby to była ta
baza. Sądzę również, że
jeżeli jakakolwiek baza,
podziemna czy
jakakolwiek inna
miałaby odbudowywać czy
badać szczątki jakichkolwiek UFO,
bo na pewno takie znajdowano,
to musiałaby być
mobilna. To znaczy musiałaby
mieć możliwość przeniesienia
się w inne rejony w bardzo krótkim
czasie. Dlatego że
zawsze trzeba się liczyć z tym, że każdy jest
zobacz i prosi o to, co zostawił,
zgubił. Baza
stała raczej nie gwarantuje.
Zresztą w tej chwili te wszystkie bazy, które mają
jakikolwiek pas startowy, są bardzo łatwe
do namierzenia i to raczej
nie o tego typu bazę chodzi. Gdybym
ja budował bazę taką, która miałaby
badać, byłaby to
baza, która byłaby bezpośrednio blisko morza,
w ciepłej strefie z
możliwością wylatywania tych
statków bezpośrednio
z oceanu w górę. W ten sposób
było to tak utajnione,
żeNiemożliwe by było to namierzenie.
Trzeba też wspomnieć o jednej rzeczy, mówiąc
o
amerykańskich możliwościach. Swego
czasu umieszczono mikrofony
głębinowe wzdłuż całego Atlantyku,
wzdłuż całego Pacyfiku. One miały chronić Stany
Zjednoczone przed
okrętami podwodnymi rosyjskimi. Miały je
słyszeć.
Co one uzyskały i co Stany
Zjednoczone uzyskały przy pomocy tych mikrofonów, tego nie wiemy do tej pory.
Natomiast jakieś anomalia na pewno wyrzucili i
być
może o nich się kiedyś dowiemy. Ma to
duże
powiązanie z tym, co się dzieje
albo już się przestało dziać
w Trójkącie Bermudzkim, bo w tej chwili nie mamy
praktycznie żadnych doniesień o tym, żeby cokolwiek tam się działo.
Ostatnie doniesienia są mniej więcej z lat
70. że coś tam ginęło.
Być może ktoś mnie poprawi, bardzo chciałbym się dowiedzieć. Może coś
tam nowego się stało. Dziękuję bardzo. Ja w tej
chwili nie słyszałem żadnych nowych doniesień, żeby coś
takiego się wydarzyło. Myślę, że nic,
co by zwracało uwagę w tej chwili na Trójkąt Bermudzki, nic się nie
wydarzyło takiego spektakularnego, aby móc
dalej w jakiś sposób tą legendę
eksploatować. Z przykrością stwierdzam, że
przynajmniej ja nie słyszałem, ale niekoniecznie muszę być najlepszym
źródłem informacji. Piotrze? Tak.
Rozmawialiśmy jeszcze o tajnych bazach wojskowych
lub tych mniej tajnych
jako o miejscach, które w pewnym sensie
metaforycznie mogą być nazwane bazami UFO z tego
powodu, że
pracuje się w nich nad
technologiami tak zaawansowanymi, że wielu osobom mogą one
przypominać właśnie obiekty NOL.
Tutaj oczywiście na myśl przychodzi od razu Strefa 51, ale
ja bym był sceptyczny wobec tej legendy, dlatego, że to jest
w dużej mierze legenda. Jak mówiłem już chyba nie raz,
stworzono ją tylko po to, żeby oczy całego
środowiska kierowały się właśnie tam. Natomiast
już kilkadziesiąt kilometrów dalej leży
poligon Tonopah, o którym mało się mówiło
i to tam może być prawdziwa Strefa 51, a innych
baz, takich jak Wright-Patterson na przykład
i dziesiątki innych baz sił powietrznych
mogą być miejscem, gdzie
odbywają się prawdziwe i ciekawe testy futurystycznych
maszyn. Co
ciekawe, takie bazy są też w innych miejscach.
Słyszeliśmy doniesienia o słynnej bazie
Kapustyn Jar w Rosji, za którą również ciągnął
się taki ufologiczny ogon, chociaż to były bardzo mało
wiarygodne doniesienia. Słyszeliśmy o bazach budowanych przez
Chińczyków, zarówno tych podwodnych,
jak i tych naziemnych. Także tych relacji jest naprawdę
sporo. Teraz pytanie, czy rzeczywiście
obserwacje
obiektów UFO mogą być
powiązane z tymi bazami? Tutaj przykład latających trójkątów
pokazuje, że coś może być na rzeczy. Tym bardziej,
że nawet w Polsce większość tych obserwacji, które
zanotowaliśmy, była w jakimś stopniu związana
albo miała miejsce w okolicach baz wojskowych,
najczęściej baz lotniczych. Ostatnie
doniesienie z Poznania, gdzie
widziany był latający trójkąt, a właściwie obiekt
w formie trójkąta składający się prawdopodobnie z
kilku świateł, potwierdza
tą regułę. Mamy tam przecież całkiem niedaleko słynne
Krzesiny. W zasadzie której relacji o latającym
trójkącie w Polsce byśmy nie ruszali, zawsze się okaże, że gdzieś w
pobliżu była baza wojskowa. Lubliniec chociażby.
Chociażby kolejna obserwacja z Poznania. Chociażby,
już teraz nie pamiętam, gdzie to było. Gdzieś na
Lubelszczyźnie. Można sobie to sprawdzić.
Jest to bardzo ciekawe. Tym bardziej, że grupa NIC,
która również badała latające trójkąty, doszła do tego samego wniosku,
że one się pojawiają zwykle w lokalizacjach w okolicach baz
wojskowych. Stąd też pytanie, czy jest to coś,
co stamtąd wylatuje?
Niewykluczone, ale też niepotwierdzone, dlatego, że
latające trójkąty zawsze wyglądają inaczej. Wygląda to tak, jakby po
prostu ktoś budował prototyp jakiegoś
modelu i za każdym razem budował prototyp.
Także jest to co najmniej
dziwne. Czy rzeczywiście
wszystkie obiekty UFO są emanacją
jakichś testów wojskowych?
Oczywiście, że nie. Dlatego, że UFO to jest bardzo pojemny
temat i istnieją ogromne różnice.
Łatwo zauważyć różnice w charakterze obserwacji, jeżeli się dość długo
siedzi w temacie. Moim zdaniem istnieje kilka
różnych zjawisk, które kryją się
za fenomenem. Niektóre mają pochodzenie
naturalne, oczywiście inne mają pochodzenie
paranormalne. Może jest jakiś mały procent takich, które mają pochodzenie
pozaziemskie. Taka jest moja opinia. Natomiast
wszystko to jest wkładane do jednego worka
i wśród tych relacji znajdziemy też takie, które
są wywołane testami jakichś tam
pojazdów lub broni. Tutaj wydaje mi się,
żeNieuzasadnione jest twierdzenie, że
wszystko jest wytworem armii.
I to by było na tyle. Panowie,
dziękuję za dzisiejsze spotkanie. Było kontrowersyjnie,
trochę inaczej niż zwykle. Zwykle mówimy
o faktach. Dzisiaj mieliśmy taki temat, gdzie tych faktów było,
szczerze mówiąc najmniej.
W
innych tematach mamy się o co oprzeć, a tutaj musieliśmy w dużej mierze
łączyć te punkciki na mapie, żeby
dotrzeć do celu, do jakiegoś
określonego wniosku. I myślę, że
meta, do
której dotarliśmy, jest taka sama jak punkt wyjścia. Istnienie baz
obcych jest niewykluczone i być może
nawet jest z
pewnego punktu widzenia dość racjonalne, dlatego,
że ilość obserwowanych obiektów UFO, tych prawdziwych UFO,
niemogących być przypisanymi do ziemskiej kategorii, jest
zbyt duża, by oni przebywali tutaj w
misjach kosmicznych. Oczywiście możliwości
jest wiele. Jedna tłumaczy, że UFO jest
zjawiskiem paranormalnym, jest zjawiskiem ziemskim.
Natomiast inna koncepcja mówi, że wśród tych prawdziwych UFO mogą
być też takie, które mają pochodzenie pozaziemskie,
które przylatują do nas z kosmosu.
Ale łatwiej niż przylecieć z kosmosu jest
założyć tutaj bazę i w ten sposób obserwować
Ziemię. W ten sposób prowadzić nadzór.
To, jak to się odbywa, jest wielką tajemnicą. Mam nadzieję,
że zaciekawiło was to, co mówił pan Wojtek.
Blog pana Wojtka oraz jego teksty można z
łatwością odnaleźć w internecie wpisując jego
imię i nazwisko: Wojciech Bobilewicz.
Można też odnaleźć ciekawe materiały na temat Wysp Salomona.
Tym, którzy się zainteresowali kwestią księżycowej jaskini, czyli jakichś
pozostałości budowli, prawdopodobnie
pozostałej po starożytnych astronautach
czy kimś w tym rodzaju, polecam odwiedzić bloga pana
Leśniakiewicza, poszukać książki o księżycowej
jaskini. Pozostaje mi chyba tylko się pożegnać
z wami wszystkimi i zaprosić za tydzień, kiedy
będziemy rozmawiali o Mothmanie,
człowieku-ćmie, a właściwie ufologicznych
aspektach tego dziwacznego
fenomenu, jakim było pojawienie się Mothmana w Point Pleasant,
bo pojawienie się Mothmana było tylko wisienką na torcie, a tak
naprawdę działo się tam wiele rzeczy o podłożu czysto
ufologicznym. Także zapraszam za
tydzień. Dziękuję Arku.
Dziękuję, również.
Jeszcze raz zachęcam do sprawdzania tych miejsc, o których
mówimy. Popatrzenia na nie przez
Google Maps, jak to wygląda mniej więcej rzeczywiście,
jakie są tam możliwości.
Dziękuję. Do usłyszenia. Dziękujemy
Chrisie również. Dziękuję również.
Ja tylko jeszcze tak na koniec chcę dodać, że ludzie,
którzy mieszkają w okolicach Parku
Narodowego Adirondack w północnym Nowym Jorku,
kiedy są ciche dni,
bezwietrzne i usiądą sobie na patio, popijając
piwko, słyszą nagle
dudnienie czegoś pod ziemią. Coś wierci pod ziemią,
coś strasznie ciężko pracuje. Także zjawisko jest realne.
Coś się dzieje. Ktoś coś buduje tam pod
ziemią i nie wiadomo, kto mu w tym pomaga. Wiadomo, że
używana jest technologia, która musi być w jakiś sposób
niezwykła i niekoniecznie jest ona bezpieczna.
Wielu ludzi skarży się na bóle głowy, niektórym krwawią
nosy, krwawią uszy i dzieją się różne
bardzo dziwne sytuacje. Dziękuję jeszcze raz bardzo.
Dobranoc. No właśnie, nie powiedzieliśmy o tym, ale
przecież całkiem niedawno mieliśmy kolejny wybuch
tego rodzaju aktywności. Nie pamiętam już teraz gdzie, ale pisałem o tym na
grupie Nieznanego Świata. Oczywiście takich miejsc,
gdzie pod ziemią ma być słychać dudnienie jest
sporo. Pamiętam taką słynną sprawę, która się nazywała
Murex Dunes i to właśnie było
coś bardzo podobnego. Świadkowie twierdzili, że nie jest
to woda, nie jest to jakiś
zgrzyt. Brzmi to po prostu tak, jakby
ktoś pracował pod ziemią
ciężką maszynerią. To rzeczywiście jest fascynująca sprawa. Również zachęcam
do jej zgłębienia. No cóż, Marku, oddaję ci
głos. Mnie tylko pozostaje
podziękować raz jeszcze wszystkim uczestnikom debaty za
przyjęcie zaproszenia, za kolejną bardzo
wciągającą dyskusję. Również dziękujemy
bardzo serdecznie wszystkim słuchaczom Radia Paranormalium i
tym stałym i tym nowym, którzy dopiero dzisiaj odkryli nasze
radio. Dziękujemy za to, że tak
tłumnie dzisiaj zgromadziliście się przy komputerach, przy
smartfonach, przy odbiornikach i różnych innych
urządzonkach, na których nas słuchaliście. W szczytowym
momencie debaty ufologicznej online słuchało
280 unikalnych użytkowników. W sensie
było podłączonych do odtwarzacza
280 unikalnych IP. Wiemy, że
niektórzy z was słuchają nas z rodzinami, z
kolegami z pracy, ze znajomymi. Tak więc na
pewno jest was dużo więcej niż to
pokazywały liczniki. Bardzo serdecznie jeszcze raz
dziękujemy. Zachęcamy do pozostania z Radiem
Paranormalium, do częstszego zaglądania na
naszą stronę, do słuchania
audycji.I do czytania
artykułów. A w dzisiejszej debacie ufologicznej online
udział wzięli: nieobecny już na Skypie
pan Wojciech Bobilewicz, podróżnik, badacz, tłumacz,
publicysta. Arkadiusz Kocik z Warmińsko-Mazurskiej Grupy
Ufologicznej. Niezmordowany, obecny jeszcze na
Skypie poszukiwacz prawdy Chris Miekina, autor
audycji „Paralaxa”. Dzięki jeszcze raz, Chrisie. Dziękuję również i
jeszcze raz dobranoc. Dziękuję. Oraz współprowadzący
nasze debaty ufologiczne, współpracownik „Niestanego
Świata” i współzałożyciel portalu
info.org.pl Piotr Cielebiaś. Dzięki jeszcze raz,
Piotrze. Również dziękuję, pozdrawiam i do usłyszenia za tydzień.
Debatę ufologiczną od strony technicznej obsługiwał
Marek Sęk „Ivellios”. Radio Paranormalium, paranormalny
głos w twoim domu. Dobranoc i do usłyszenia
ponownie już za tydzień.