Witajcie bardzo gorąco i serdecznie. Rozpoczynamy w
Radiu Paranormalium kolejną debatę ufologiczną. Dzisiaj
będziemy dyskutować o tym, czy obcy są wśród nas. Przy
mikrofonie Marek Sęk „Ivellios”, a po drugiej stronie
Skype'a są z nami: Arkadiusz Kocik z
Warmińsko-Mazurskiej Grupy Ufologicznej. Witaj Arku. Witam,
dobry wieczór wszystkim. Oraz znany słuchaczom Radia
Paranormalium niestrudzony poszukiwacz prawdy Chris
Miekina. Witaj Chrisie. Witam niestrudzenie. Czekamy
jeszcze na Piotra Cielebiasia z portalu Infra i
czasopisma „Nieznany Świat”, a w międzyczasie
podam już kontakty do Radia Paranormalium. Co prawda
dzisiaj część wypowiedzi będzie emitowana z taśmy. Jednego
gościa nagraliśmy wczoraj, ale debata jako taka
będzie realizowana oczywiście na żywo. Można do nas dzwonić
na nasz numer telefonu 32 746
00 08.
Skype:
radio.paranormalium.pl. Można również
wysyłać nam wiadomości na Gadu-Gadu 36
08 80 02,
drogą SMS-ową pod numer 530
620 493.
Jesteśmy również dostępni na Facebooku na koncie
Radia Paranormalium i portalu Infra, a także w grupach
tematycznych Radia Paranormalium i czytelników
„Nieznanego Świata”. Można również wysyłać nam pytania na
e-maila radio@paranormalium.pl.
Panowie, zacznijmy może od takiego pytania.
Istnieje kilka różnych motywów związanych z
obecnością obcych na Ziemi. Jedne odnoszą się do
ich bezpośredniej obecności w naszej populacji, inne
do przebywania w bazach, które mają na powierzchni
Ziemi. Jak oceniacie prawdopodobieństwo takiego
scenariusza? Czy możliwe, że żyją wśród nas
emisariusze, obserwatorzy, a może
szpiedzy obcych ras? Pierwszy może niech się
wypowie w tym temacie Chris Miekina. To pytanie
jest tak sformułowane, że w pewnym sensie sugeruje, że te
wszystkie ewentualne obce rasy, które
przybyły na Ziemię z kosmosu, w jakiś sposób się
ukrywają, chowają, pojawiają się
tylko czasami, zazwyczaj w bardzo kontrowersyjnych
okolicznościach. I rzeczywiście w większości przypadków tak jest.
Ale rozmyślając na ten temat,
znalazłem bardzo interesującą historię,
która mówi o spotkaniu z obcymi
i jednocześnie pewnej sytuacji, która
sugerowałaby współpracę między Ziemianami a obcymi. I to w
sposób bardzo jawny. Mam tutaj na myśli taką
osobę, która znana jest pod imieniem i
nazwiskiem Valiant Thor. I ten Valiant Thor
pojawił się na Ziemi w
1957 roku.
Pojawił się w Aleksandrii w stanie Wirginia. Bardzo
ciekawe miejsce. Jest to miejsce na
przedmieściach Waszyngtonu i
jest tym samym, można powiedzieć, czym była
latarnia morska w Aleksandrii dla miasta Aleksandrii w starożytności.
Do tego stopnia to podobieństwo jest łudzące, że
troszeczkę zbaczam z tematu, ale jeżeli ktoś byłby w
Waszyngtonie, to koniecznie niech odjedzie kilka mil
dalej na południe, w stronę właśnie Aleksandrii w Wirginii, bo znajduje się
tam olbrzymia świątynia masońska, która jest
poświęcona Waszyngtonowi, założycielowi tego kraju,
ojcu właściwie tego kraju,
USA. Ta świątynia w ogóle
przypomina swoim wyglądem latarnię morską w Aleksandrii.
Zbudowano ją na podstawie najpopularniejszych wizerunków tej
latarni morskiej, jakie
przedstawiano przez wieków, jak ona mogła wyglądać. Jak wiadomo,
latarnia morska w Aleksandrii to jeden z siedmiu cudów świata.
Ale już wracam z powrotem do tematu. I właśnie
w tej Aleksandrii pojawia się Valiant Thor, który
mówi, że jest przybyszem z planety Wenus i
przybył po to, żeby spotkać się z ludźmi i
porozmawiać nie tylko o przyszłości Ziemi, ale
także o wspólnych kontaktach pomiędzy Wenusjanami
a ludźmi. Jest to historia zdumiewająca dlatego, że rozgrywa
się nie w ukryciu czy gdzieś w
tajnych historiach i sytuacjach, tylko w ogóle
na pełnym i jasnym widoku.
Interesuje się tym amerykański Departament Obrony
i interesuje się tym oczywiście wojsko. Z Valiantem
Thorem miał się spotkać także prezydent
Eisenhower i jego ówczesny
wiceprezydent Nixon, który później sam został
prezydentem. Valiant Thor miał przebywać w Białym Domu.
Pozostało po nim mnóstwo zdjęć. Valiant Thor wygląda jak
człowiek i niektórzy twierdzą, że po prostu
udawał kosmitę. Ale jest wiele niepokojących,
w tym sensie, że sugerujących być może jego inne
pochodzenie, różnych historii, które są z nim
związane. Między innymi cała ta jego historia jest
opisana w jednym z
rozdziałów tego olbrzymiego projektu Blue Book. Także
samo to jest bardzo
zdumiewające.A historia
Valianta Thora w sensie literackim, bardziej
została napisana przez
Franka Strangesa, który napisał
książkę pod tytułem "Stranger in the Pentagon".
Książka nosi taki tytuł dlatego, że Valiant Thor, kiedy przebywał
na Ziemi, mieszkał właśnie w Pentagonie, gdzie
wydzielono mu fragment tego olbrzymiego
budynku i tam urzędował. Ciekawe było też to,
że oczywiście był pod bardzo pilną i silną strażą.
Tyle że za każdym razem, kiedy chciał wyjść
ze swojej kwatery w Pentagonie, robił to
bez żadnych problemów. Po prostu się dematerializował
i nikt nic nie był w stanie zrobić, żeby go
powstrzymać bądź kontrolować jego poruszanie się w
Pentagonie i poza nim. Samo to już sugeruje,
że historia jest tutaj bardzo interesująca i frapująca.
Trudno powiedzieć,
kim tak naprawdę był Valiant Thor. Czy
rzeczywiście był z Wenus, czy był to człowiek, który posiada jakieś niezwykłe
umiejętności? Frapujące w tym wszystkim najbardziej jest oczywiście
to, że jego umiejętności były
wręcz ponadludzkie i trudne raczej do zrozumienia.
Symbioza ta trwała przez wiele lat.
Spotykał się on publicznie z wieloma
przedstawicielami nie tylko amerykańskiego rządu,
ale także z okolicznymi ludźmi i między innymi
przebywał także w moim obecnym miejscu zamieszkania, w New
Jersey, w moim stanie, gdzie między innymi uczestniczył
w takich wykładach, które rozgrywały się w
miejscowości High Bridge i gdzie
przekazywano najrozmaitsze historie na
temat kosmitów, UFO.
Praktycznie robiono to samo, co my robimy tutaj w debatach.
Valiant Thor miał bywać na tego typu imprezach i
również tam zabierał głos i opowiadał o tym, jak
jest na Wenus. Opowiadał o tym, jak powinna
wyglądać przyszłość świata, w jaki sposób ludzie powinni współpracować ze
sobą, a nie walczyć ze sobą. Był
kimś w rodzaju takiego, można powiedzieć, niemalże kosmicznego
Mesjasza. Był człowiekiem niezwykle łagodnym, miał bardzo pogodne
usposobienie. Jednocześnie zauważono,
że jego
możliwości takie
psychologiczne czy mentalne były bardzo
silne. Był on w stanie wpływać na
nastrój, na sposób myślenia ludzi, z którymi rozmawiał.
Często spotykał się z ludźmi z innych krajów, którzy mówili kompletnie
innymi językami czy dialektami. Valiant Thor nie miał problemów
z porozumiewaniem się. Jak sam twierdził, przybył z
Wenus i zanim przybył z Wenus, nauczył się wszystkich ludzkich
języków i nimi się rzeczywiście fizycznie posługiwał,
na co również zostało wielu świadków, co jest kolejnym
zdumiewającym elementem. Znał także alfabet
migowy. Także nawet w ten sposób się potrafił porozumiewać.
Miał olbrzymią słabość do dzieci. Tu oczywiście wszystkim zapalają się
kontrolne lampki. Wyszukiwał te
dzieci w najrozmaitszych slumsach, w miejscach, gdzie
dzieci przebywać raczej nie powinny. Ale
świat nie jest idealny, więc dzieci
cierpią niekiedy
okropne życie, które
nie jest wynikiem ich
działania, tylko okoliczności, w których przyszły na świat, uciekły z
domu bądź zostały porzucone. Thor
zbierał te dzieci i jak sam mówił,
przewoził je na swój statek
kosmiczny, gdzie one wracały do zdrowia,
wracały do sił. I te dzieci wcale nie
znikały. Valiant Thor oddawał je z powrotem, wracały na
Ziemię i trafiały do rodzin zastępczych,
które były bardzo pieczołowicie wybierane, ponieważ Thor chciał mieć
pewność, że trafią do rodzin, w których zostaną właściwie
wychowane i dorosną w takich warunkach, w jakich te dzieci
powinny dorastać. Tak że historia z nim jest absolutnie
niezwykła, niecodzienna. Niezawodowo zajął się
tym fragmentem ufologii,
jak się okazuje, niezbyt dobrze znanym fragmentem ufologii. Frank Campobasso,
który nakręcił film na temat tej całej
historii. Napisano kilka książek, ale ciągle
historia Valianta Thora jest takim poboczem
ufologii, mimo że jest tak oczywista i w taki sposób
pokazuje sytuację, gdzie ci
ludzie z innych planet, bo Valiant
Thor i także inni Wenusjanie, ponieważ w pewnym
momencie on nie poruszał się sam, przybyli także inni
emisariusze z Wenus.
Pokazali, że
to wspólne funkcjonowanie może być i
działać na zasadzie pewnej symbiozy, że cele są absolutnie
wspólne i nawet ta przewaga
technologiczna i w sensie rozwoju,
ta ewolucyjna, jaką reprezentowali Wenusjanie,
nie stoi na przeszkodzie tego, żeby móc
jakieś wspólne cele realizować.
Historia niestety nie skończyła się tak, jak powinna się
skończyć, czyli kompletnym ujawnieniem i nowym
rozdziałem w historii człowieka. Po prostu któregoś dnia Valiant Thor już nie
wrócił więcej z Wenus. Rozpoczęła się zimna wojna w
tym swoim najbardziej ostrym wymiarze. I właściwie o tym
wszystkim zapomniano, aż do mniej więcej teraz. Kilka książek
funkcjonowało w niezbyt popularnym obiegu. Niektóre
z nich ostatnie swoje wydanie mają z
późnych lat 60. i początku lat 70. Nikt się
tym tematem za bardzo nie zainteresował, więc pomyślałem sobie,
że mając dzisiejszy temat debaty właśnie taki, na
tematPewnego współistnienia, koegzystencji
obcych i ludzi na Ziemi. Jest to idealny kandydat,
który być może pokaże, że inne metody są
możliwe i że
kosmici być może o wiele bardziej jawnie pojawiają się na Ziemi, ale w
jakiś sposób ich wpływ na to, co się na tej Ziemi dzieje,
nie tylko jest przez kogoś zmniejszany, ale w jakiś
sposób usuwany z naszej
historii. Valiant Thor w pewnym momencie
zapytany, ilu kosmitów, ilu ludzi z Wenus, ilu ludzi takich
jak on przebywa na Ziemi, odpowiedział,
że mniej więcej jest to około 77 osób.
Tyle że ta liczba jest zmienna, ponieważ oni nieustannie podróżują między
Ziemią a tą bardzo bliską
Ziemi planetą i że tak jak on, oni
również próbują stworzyć jakieś warunki współpracy
z innymi miejscami na kuli ziemskiej. Nie powiedział, czy
to próbowano z Rosjanami, czy z kimś innym,
ale coś takiego próbowano. Projekt zakończył się,
zniknął i cała ta historia wraz z nim, którą dzisiaj odświeżam.
Dziękuję. Darku? W ogóle
należałoby powymieniać,
gdzie z takimi rzeczami się można
spotkać. Jest między innymi
Adamski, do którego
przylatywali obcy i
miał bardzo bliskie kontakty z nimi. Zostały
przekazywane takie informacje, że
nawet z nich korzystał
Kennedy w momencie, kiedy na
Kubie miał ten kryzys.
Inną sprawą, która
w innym miejscu, już w Europie, był
Billy Meier, który też miał kontakty
i który też w momencie, kiedy się zagłębić
troszeczkę w literaturę, jaka jest dostępna o nim,
pisał, że właśnie Plejarianie też
bywają na Ziemi. Normalnie nie różnią się od innych ludzi
i też żyją w niektórych miejscach.
I jest taka sprawa też z zachodniej Europy,
bardziej zachodniej, to znaczy z Hiszpanii i Francji.
Nazywa się to
Ummici z
planety Ummo, odległej od Ziemi o
ponad 14 lat świetlnych. Przylecieli
na Ziemię. Około roku
1950 pierwsze lądowanie
było. Zwabiła ich nasza
pierwsza transmisja radiowa,
która opuściła
atmosferę ziemską. To było gdzieś w granicach
chyba 1932 czy 1934 roku i
na tyle silna była, że oni to odebrali. Przylecieli tutaj
zobaczyć.
To lądowanie i następne
później rzeczy toczą się praktycznie do lat
90. ubiegłego wieku, a odbywało
się to w ten sposób, że owi Ummici wysyłali
listy do różnych przedstawicieli
czy dziennikarzy, czy
przedstawicieli nauki. Z listami nawet
tymi zapoznał się Hawkins,
ale on nie skomentował tego.
Co jest takiego ważnego w tych
listach? To jest w sumie taki bardzo komplementarny
zapis zarówno tego, czym oni są, co
reprezentują, jaki jest ich cel. I to właśnie, że się nie
będą nigdy ingerować w życie na Ziemi.
Te wszystkie listy, jakie
docierały do różnych ludzi, zebrali
dziennikarze
hiszpańscy i przekazali
to dla dziennikarzy francuskich. I
Gestapo nawet się tym zajął w niektórych
miejscach, dlatego że oprócz tego, że te listy były
wysyłane, to jeszcze w okolicach Madrytu i
innych miast były widoczne
lądowania spodków
z
odciskaniem na ziemi
tych łap, które
stanowią zabezpieczenie, żeby one gdzieś
tam nie zapadały i innych śladów.
Przy czym Gestapo, jak niektóre zdjęcia
dobrze przejrzał, okazało się, że prawdopodobnie były to
modele robione na sznurku, ale to jest ten
sam model, który
robili ludzie
niezależni, nieznający się nawzajem z
różnych
miejsc
Hiszpanii. Ummici tam
wysyłali między innymi ostrzeżenia do Ziemi i to wszystko zebrano w
takiej książce, która jest wydana w Polsce. „Ummici,
Ziemianie czy przybysze z kosmosu?” Jest ona napisana przez
Marię Castello, Filipa
Chambaud i Isabel Blanck.
To są między innymi osoby,
które zaczęły
o tym pisać. Dziennikarze
hiszpańscy spotkali się z czymś takim, że
byli zainteresowani nimi
służby wywiadu. Między innymi mieli
nachodzenia właśnie i Amerykanów,
i służb hiszpańskich.
Także to jest takie
dziwne też.Jeżeli
wziąć to pod względem tego, że takie rzeczy się nie
zdarzają, to zainteresowanie tych służb jest
zawsze potwierdzeniem tego, że coś się
musi dziać w tej kwestii.
Sprawa toczyła się od lat 90. Wtedy
te ostatnie listy napłynęły do dziennikarzy.
Oprócz tego, że jest
komplementarna, to znaczy jakie zasady panują u nich na
ich planecie, jakie
warunki fizyczne,
między innymi jak należy rozumieć ich mowę,
ich znaki, które są przesyłane.
Jest
bardzo dużo tych przesłań do
Ziemian, do nas.
Ciężko powiedzieć, czy to nie jest mrzonka, bo
oprócz listów są jeszcze elementy takie,
że
wśród osób, które widziały to,
zainicjowano
kontakty telepatyczne z nimi i oni
oprócz tego sami jeszcze spisywali
różne rzeczy. Także tego materiału było dosyć dużo z
tego czasu. Pamiętajmy o
tym, że w Hiszpanii, gdy to się zaczęło, była
dyktatura Franco. Być może dlatego
próbowano to zrobić przez Francję,
dlatego że być może, że tam
nie można było dobrze
dotrzeć do ogółu społeczeństwa.
Była dyktatura faszystowska w
tym czasie. Taki
jest dziwny obraz
tego wszystkiego. Kończy się w zasadzie niczym, nie
ma jakiegoś spektakularnego kontaktu.
Osoby, które badają zdjęcia mówią, że to jest na sznurku, ale nie
biorą pod uwagę tego, że to jest ten sam obiekt w różnych
miejscach, w różnym czasie i wygniata
w glebie, robi ślady
zapadając w tę glebę, wciskając ją na 12 centymetrów.
Trzeba wjechać porządnym samochodem, żeby
coś takiego zrobić na normalnej ziemi, na normalnym
trawniku. Także to nie jest
jednoznaczne. Nie należy tego
wkładać między bajki. U nas
natomiast w Polsce
ta sprawa jest prawie w ogóle
nieznana. Tak jak mówię, ukazała się jedna książka i
to jeszcze bardzo dawno temu. Podejrzewam, że
większość osób traktuje to jako po prostu
nostalgię. Dziękuję. Witaj
Piotrze, czy się słyszymy? Witam, witam. Dobrze mnie
słychać? Bardzo dobrze. Nawet jak na telefon. Pięknie.
To uczucie, gdy próbujesz dołączyć do debaty
i na chwilę przed debatą rząd światowy
wyłącza ci prąd i urywa od internetu. Piotrze,
jak sądzisz, czy możliwe jest, że żyją wśród nas
emisariusze, obserwatorzy, a może
szpiedzy z innych ras? Owszem,
jeżeli spojrzymy na to pod takim względem, że na przykład
jakaś cywilizacja chciałaby nas zbadać, jeżeli
założymy, że ona w ogóle istnieje, żeby nas zbadać,
jeżeli jest na super wyawansowanym poziomie i jest w
stanie stworzyć inteligentne roboty.
Z naszego punktu widzenia taka cywilizacja może wszystko, prawda?
Może stworzyć hipotetycznie takie roboty, które
byłyby nie do odróżnienia od Ziemian.
Pod tym względem oni rzeczywiście mogą
między nami żyć. Natomiast w świetle tych historii, które się gdzieś
przeplatają, te sprawy wyglądają bardzo
enigmatycznie. Łatwo jest powiedzieć: „Owszem, oni
tutaj są i żyją między nami”. Natomiast jest to bardzo
duże uproszczenie całego problemu.
Dlatego, że jak wiemy, chociaż z
tych historii abdukcyjnych czy z tych wszystkich opowieści
ludzi, którzy mieli się natknąć na takie istoty,
nie jest to takie łatwe. To zawsze gdzieś się odciąga,
odwleka. Musimy mieć też na uwadze
sam fakt, że ci obcy, o czym
mam nadzieję, jak myślę, powiedzieliście, oni nie muszą
wyglądać w taki
sposób, jak my wyglądamy. Czyli ci ich emisariusze,
nowi mogą być
cyborgami, mogą być
ich sondami badawczymi. Natomiast nie
muszą
być w 100% po prostu żywi
przedstawiciele tych ras. Ponieważ nie wiem, na jakim
punkcie się toczy rozmowa,
jakie wnioski już
osiągnęliście. Także na chwilę
posłucham, co tam macie do powiedzenia i
jak to wszystko wygląda. Chris
zadał pytanie do ciebie,
Piotrze, na czacie tekstowym: co sądzisz o
wczorajszym meteorze, meteorycie? Na pewno to
było ciekawe. Ciekawe i zwróciło znacznie
uwagę ludzi. Ja odebrałem mnóstwo sygnałów.
Z tymi sprawami jest tak, że
jeżeli się coś takiego stanie, to wszyscy o tym mówią. Zadają
sobie pytanie: fajnie, a co byłoby, gdyby pierzchnęło coś większego?
Potem wychodzi jakiś Karol Wójcicki czy
innyUczony czy
trochę uczony, Karl
nie jest astronomem, chociaż się udaje
i mówi: „My”. Oni zawsze używają słowa „my”.
Mówią chyba ludzkość. „My jeszcze się nie umiemy bronić,
ale będziemy się umieli bronić”, i tak dalej.
Natomiast to wszystko ucieka, odwleka się
cały czas. Jest to wszystko w fazie projektów. Mówię o tych
możliwych planach
budowy broni deflekcyjnej, czyli takiej,
która by była w stanie obrócić bieg tych wszystkich
niebezpiecznych ciał kosmicznych. Ona się po prostu udaje.
Chociaż są takie głosy i zaczynam wierzyć w to
coraz bardziej, że jednak Rosjanie wtrącili ten
czelabiński obiekt mimo wszystko,
albo troszkę go rozbili.
Natomiast mamy szczęście na razie, że nic
takiego się nie stało, jak się dawniej miało.
Co jeszcze? Wyczuwam też w tym powszechnym, medialnym
nawet zjawisku, z tymi wszystkimi historiami,
taką trochę smutną nutę, dlatego że
mieliśmy przecież świetny incydent
jerzmanowicki,
dużo ciekawszy od tego pojedynczego busa na niebie, kiedy
naprawdę wydarzyła się rzecz anomalna i ciekawa.
Ale o tym dzisiaj nikt nie pamięta. Natomiast wtedy o tym niewiele mówiono,
bo po prostu było to zbyt trudne.
Także media się troszeczkę
podniecają
meteorytem, i tak dalej. Natomiast prawda
musi ucichnąć, dlatego że gdyby ludzie się chcieli przejmować
każdym obiektem, który lata koło
Ziemi, czy nawet stwarza potencjalne zagrożenie, to
życie byłoby niemożliwe.
Ja to tak widzę. Słuchacie państwo „Debaty Ufologicznej
Online”. Dzisiaj dyskutujemy o tym, czy obcy
mogą żyć wśród nas. Proponuję, abyśmy przeszli
teraz do pytania numer dwa. Brzmi ono następująco:
tematyka ufologiczna jest szeroka i dość szeroko można
interpretować cielesną obecność obcych wśród
ludzi. Dotyczy to również obcych
nauczycieli. Czy waszym zdaniem realny jest
scenariusz, według którego jakaś grupa obcych
przebywająca wśród pierwszych ludzi dała impuls do
rozwoju cywilizacji? Może pierwszy
niech zabierze w tym temacie głos Piotr Cielebiaś. Piotrze?
W stanie właściwie wypoczynku i nie wiem, z której
strony jest mikrofon w tych słuchawkach. Może mnie nie
słychać. W każdym razie
dyskutowaliśmy o tym nie raz. Ja bym zwrócił uwagę może
na coś ciekawszego, bo każdy
uważny słuchacz i każda osoba zainteresowana
tymi sprawami na pewno zna wszystkie historie. Każdy
zna tę historię, na
pewno każdy, kto słucha. Historię
o Enesie na przykład, o siedmiu
mędrcach
sumeryjskich. I tak dalej.
Tego nie muszę powtarzać, bo o bogach Kosmosu, o
bogach nauczycielach mówiliśmy chyba w czasie dwóch czy trzech debat nawet
w tamtym sezonie. Ja bym zwrócił uwagę na ciekawszą rzecz. Czy
nadal teraz mogą istnieć
obcy nauczyciele
czy bogowie? Czy oni nadal mogą nas uczyć?
Czy oni nadal mogą nas w jakiś sposób stresować?
I jaką to ma formę? Pamiętamy,
że czasami poruszaliśmy temat Jacques’a
Bergiera, takiego
dziwnego, trochę zapomnianego autora.
Jacques Bergier był trochę Polakiem,
trochę Żydem. Ogólnie
uznawał się za Francuza. Był szpiegiem, był
filozofem. Był autorem
bardzo ciekawej książki „Poranek
magików”. Współautorem tej książki był Louis
Pauwell. Chyba tak się to wymawia.
I w każdym razie taka jedna z konkluzji, która z tego
wynikała, mówiła, że w zasadzie istnieje pewna
grupa, siła,
prądy, nick, co czy jak to nazwiemy, która
w pewien sposób
przyspiesza
rozwój ludzkości w tym
wymiarze, w tej formie, że po prostu co jakiś czas pojawia
się jakiś wybitny uzdolniony
człowiek, który
odkrywa coś przełomowego. Jest,
powiedzielibyśmy dzisiaj, jest to mało używane słowo, ale polihistorem,
czyli człowiekiem renesansu, który nagle jest bardziej oświetlony
niż wszyscy w jego epokach. Dla mnie takie przykłady,
takie sztandarowe i takie zapomniane, wiem o Tesli, wiem o
tym. Mieliśmy też
Ochorowicza, mieliśmy też innych ludzi, którzy
torowali
drogę wielu rzeczom. I Jacques
Bergier, i Pauwell doszli do takiego wniosku, że ci ludzie,
którzy zawsze w jakiś sposób mieli
takie przełomowe znaczenie dla
ludzi, oni się w jakiś sposób zawsze
kontaktowali z istotami fizycznymi.
Może nie fizycznymi istotami, które nie pochodziły z naszej
rzeczywistości. Mieli zawsze jakieś doświadczenia
niezwykłe. Czasami dostawali podpowiedzi wprost.
Czasami to dziwne przeżycie, to dzisiaj
byśmy to nazwali bliskim spotkaniem, motywowało ich
do dalszej
pracy.I ja bym zwrócił uwagę panów na to,
czy dzisiaj ta druga strona też
nas w jakiś sposób chce pokierować i
wycisować, bo to wydaje mi się ciekawsze niż
dalsze roztrząsanie tego, czy kosmoci ‑ czymś ‑
przekazali nam zła wiedzę na początku tysiącleci,
bo wszystko wskazuje, że tak. Chociaż czasami się
interpretuje pewne fakty,
ale gdyby patrzeć na ten mit o czarnym
Oannesie,
pamiętamy przecież też księgę
Henoha. Pamiętamy Grigori,
obserwatorów pod wodzą Semjase, którzy mieli nauczać kolei
na obszarze Bliskiego Wschodu.
Także krążą te mity
i różnego rodzaju przekazy. Rzeczywiście coś się wtedy stało.
Natomiast pojawia się pytanie, czy
dzisiaj coś takiego wchodzi w grę, a jeżeli wchodzi w grę, to
w jakim stopniu i jak? To mnie strasznie ciekawi.
Jak na to patrzycie? Dlatego że
gdyby założyć, że jakaś inteligencja ma nas pod
kuratelą swoją,
to całkiem możliwe jest, że nas nie
puściła, tylko usunęła się w
cień albo zaczęła to robić
subtelnie
pod wieloma względami.
Może nie robi tego już
tak bezpośrednio, że pojawia się
jakiś Oannes. Wiadomo, dzisiaj by nie był to Oannes
w miejscu swojego pojawienia się, dlatego że
pewnie zostałby od razu złapany przez
szejków, zaprowadzony do meczetu i
uznany za niewiernego i jakiegoś
rozsadnika dziwnych idei. Także oni muszą,
jeżeli chcą oczywiście robić tę sprawę, robić to w jakiś inny
sposób. I to mnie strasznie ciekawi. Nie wiem, jak panowie
to widzą. Krys ma dzisiaj troszeczkę ograniczony czas,
dlatego teraz może poprosimy,
aby on zabrał głos. Krysie.
Piotr zauważył bardzo ciekawą rzecz, że o ile
kiedy cofamy się wstecz, to
zazwyczaj wstecz, nie do przodu.
Kiedy wracamy do początków naszej historii i
zaczynamy szukać, gdzie to się wszystko zaczęło, cała
nasza cywilizacja, cały ten nasz rozwój. Na
początku w taki oczywisty sposób mamy do
czynienia z kosmitami. Mamy do czynienia z nauczycielami,
którzy stworzyli te wielkie religie. Czy też
nawet jeśli te religie upadły, to
mamy to, co my dzisiaj nazywamy mitami czy legendami.
Mamy wszystkie historie o Anunnakach, o których rozmawialiśmy
wielokrotnie. Mamy „Księgę Enocha”, mamy
Nefilim i Watchers, czyli obserwatorów, którzy
przybyli też gdzieś z nieba. Ale to są
wszystko bardzo stare historie. Wydarzyły się gdzieś
bardzo dawno temu, za myślą i przyszłości Ziemi. I właśnie
dlatego tu Piotr Tomczak zauważył, czy jest coś
takiego możliwe dzisiaj? Tak myślałem nad tym
i doszedłem do takiego wniosku, że chyba jest i to jak
najbardziej. I myślę, że wszyscy w jakiś sposób jesteśmy pod tego
wpływem. Niekoniecznie wierząc czy
nie, przyjmujemy to do wiadomości. Mam tutaj na myśli
coś, co się nazywa bardzo szerokim pojęciem
iluminatów. Spójrzmy, z czym mamy do czynienia.
Nagle religie, które
do tej pory dominują nasze życie, takie jak chrześcijaństwo,
islam, buddyzm i wiele innych pomniejszych.
Nagle zdajemy sobie sprawę, że one właściwie bardziej służą
regulacji życia takiego zwykłego,
przeciętnego człowieka.
Jakie on ma powinności, w jaki powinien się sposób
zachowywać i jakich barier nie powinien przekraczać,
czyli stworzenie pewnego określonego tabu. Ale mamy jeszcze coś
innego. Mamy jeszcze jeden bardzo ciekawy i bardzo
bogaty system i bardzo tajemniczy system, który jest systemem
opartym nie tylko na tej warstwie
spirytualnej, ale jednocześnie w jakiś sposób wykraczająca
poza tą warstwą, sięgająca bezpośrednio wprost w
kosmos, przestrzeń kosmiczną, w jakąś siłę inteligencji kosmicznej.
Mam tu oczywiście na myśli masonerię,
która po dziś dzień właściwie
obrosła wieloma legendami. Myślę, że nie
wszystko na ten temat wiemy, jak masoneria
funkcjonuje. Czy być może lepszym słowem jest nazwanie
tego wszystkiego jakimiś tajnymi stowarzyszeniami,
czyli grupami ludzi, którzy mieli jakiś określony cel i chcieli go
zdobyć nie tylko poprzez ich własny spryt, inwencję i
inne rzeczy, ale stworzyli właśnie pewną konstytucję
swojego działania, która pewien efekt na Ziemi
uzyskiwała poprzez ścisłą współpracę
właśnie z tym, co się dzieje ponad Ziemią, co się dzieje we wszechświecie i
być może w połączeniu z jakąś kosmiczną inteligencją.
I spójrzmy na taki najbardziej znany i
charakterystyczny moment, który zazwyczaj wzbudza wiele kontrowersji
wśród wszystkich tych, którzy rozmyślają o tajnych stowarzyszeniach
i mam tu na myśli teraz templariuszy. Co dzieje się
w tej organizacji? W jaki sposób ona działa? Pojawia się
właściwie nagle, pojawia się w jednym określonym
miejscu. Jest to zaledwie kilka osób, które w bardzo krótkim
czasie są w stanie zdominować
politykę europejską, a właściwie w tym czasie światową, bo cały
świat leje się po głowach straszliwie na Bliskim Wschodzie,
podobnie niemalże jak ma to miejsce dziś.
Jednocześnie templariusze błyskawicznie
uzyskują gigantyczną przewagę
finansową nad wszystkim, co istniało, wszelkimi
strukturami, jakie istniały w tamtym świecie. Ale co
ciekawe, uzyskują też w bardzo krótkim okresie
czasu wiedzę. Wiedzę, którą być może
częstoNie
zauważamy, choć stoi ona przed naszymi oczami. Spójrzmy na katedry,
jakie nagle eksplodowały w czasach
średniowiecza. Mamy styl romański, który jest
przaśny, niezbyt efektowny.
I nagle, kiedy templariusze wracają z Ziemi Świętej po raz
pierwszy po tym, jak wydobyli coś,
o czym do dziś spekulujemy, co to może być, gdzieś pod świątynią
Salomona, nieoczekiwanie zaczynają powstawać pierwsze
katedry. Jest to kompletnie nowa, nieznana technologia w średniowieczu.
Opowiadam o tym wszystkim dlatego, że ci wszyscy ludzie, którzy
uczestniczyli w budowie takiej katedry,
budynku czy zamku templariuszy,
będąc murarzami, właściwie stworzyli
wolnomularstwo. Wolnomularstwo, czyli wolni
murarze. To jest polskie słowo, polskie znaczenie masonerii.
Stworzyli pewien rodzaj tajnego stowarzyszenia, które ukryło
w swoich szeregach, w swoich zapiskach i w swojej kulturze, która na
bazie tego powstała. Ukryło, w jaki sposób tą
tajemną wiedzę, która została uzyskana. W jaki sposób została
uzyskana? Nie wiadomo. Czy ma to jakieś połączenie
z tą przestrzenią kosmiczną, ze wszechświatem, z siłami
kosmicznymi, z cywilizacją pozaziemską,
o której wspominałem wcześniej? Kto wie.
Wiemy o tym, że jedną z przyczyn największych grzechów
templariuszy i być może jedną z bezpośrednich przyczyn, dla
których został cały zakon skasowany, był niejaki
Bafomet czy Bahomet. Postać bardzo
dziwaczna, postać nieziemska. Niektórzy mówili, że
jest to jakiś sposób
przedstawienia Lucyfera i że oni są
satanistami, ale mamy do czynienia z czymś, co nie
pochodzi z tego świata. Jest czymś absolutnie innym, co
jednocześnie nie jest tylko pustym, czystym
symbolem, bo daje tym ludziom energię.
Jednocześnie tworzy z nich swego rodzaju
fanatyzm w tym, co robią. I mamy
nagle do czynienia z upadkiem zakonu, ale nie z upadkiem
całej tej idei. Właściwie to mamy do czynienia w tym momencie z
rozkwitem tej idei, bo templariusze jako organizacja
znikają, natomiast tu i ówdzie zaczynają pączkować
kolejne organizacje, których efektem jest to, co dziś my nazywamy
iluminatami.
Cały ten ruch iluminacki czy
tych tajnych stowarzyszeń, o których wspominałem, bo być może ich jest wiele. Słowo
Iluminaci jest słowem bardzo szerokim, mieści sobie
bardzo dużo, ale znów funkcjonuje w pewnym zestawieniu
kosmicznym. Spójrzmy na przykład na miasto Waszyngton, któremu ja
osobiście w tej chwili ostatnio przyglądam się po raz drugi z
baczniejszą uwagą. Zaczyna mnie od nowa
interesować i myślę, że w najbliższym czasie odbędę tam kilka
pielgrzymek, żeby poprzyglądać się niektórym rzeczom,
które tam zbudowano. To miasto, o czym już pewnie kiedyś
wspominałem, jest zbudowane
na podstawie pewnej kosmicznej wiedzy.
Funkcjonuje w zestawieniu z planetami.
Funkcjonuje w zestawieniu ze wszechświatem. W jakiś
sposób wpływa na ludzi, którzy tam mieszkają.
Buduje ich świadomość, zwiększa ich
potencjał myślowy. Może jakiś inny
być może też. Kto wie? Waszyngton, który
doglądał budowy tego miasta, sam wspominał
w swoich zapiskach, że w momencie, kiedy
wstaje gwiazda poranna na
wschodnim niebie nad Waszyngtonem,
przychodzą mu do głowy najlepsze rozwiązania, w jaki sposób
dalej rozwijać ten kraj i w jaki
sposób prowadzić dalej jego politykę. Jakie decyzje
podejmować po to, żeby
móc utrzymać niepodległość tego bardzo młodego, nowego i
bardzo dziwacznego kraju na olbrzymim kontynencie.
Jak wiemy, to już dziś udało mu się to w jakiś sposób
absolutnie. Miasto jest zbudowane tak,
że rozmaite budynki tworzą rodzaj takiej
maszynerii, która współdziała, w jakiś sposób
amplifikuje tą kosmiczną energię i być
może kontaktuje się z jakąś
kosmiczną inteligencją.
Czy dziś mamy do czynienia z
nauczycielami z kosmosu? Tak jak zostało to zadane w pytaniu,
czy pojawia się ktoś z
innej cywilizacji, gdzieś z końca wszechświata,
który przybywa tu na Ziemię i próbuje nas nauczyć? Być może
właśnie w taki sposób,
jaki opisałem. Poprzez te tajne
stowarzyszenia, które znalazły pewien język, znalazły
pewien kod, w jaki sposób mogą porozumiewać się z
tą inteligencją.
O ile niektórzy traktują to być może jako kolejny
rodzaj zabobonu, być może są to bardzo
puste dla nich gesty,
słowa, formuły czy sam ten proces, to w
wielu przypadkach jest niezwykle niepokojące,
że to wszystko działa. Zauważamy to
w momencie, kiedy spoglądamy na rozmaite teorie,
tak zwane teorie konspiracji, które
krzywdząco od razu wrzuca się według mnie do kosza na śmieci,
bo o ile wiele z nich jest naprawdę
tak fantastycznych, że aż po prostu głupie i nieciekawe,
to wiele innych ma bardzo interesujące
pomysły i wiele z nich właśnie wskazuje na to, że wiele
wydarzeń, masa wydarzeń na Ziemi dzieje się w określonym
dniu. Jest to określona data, jest to określone ustawienie kosmiczne.
My sami w jakiś sposób reagujemy na to na
przykład z chęcią czytając horoskopy. Możemy być
ludźmi światłymi i możemy nie wierzyć w zabobony, ale kiedy trafi się
nam nagle horoskopZerkamy, przynajmniej ja zerkam
na niego zobaczyć, czy
taki horoskop
potwierdza mnie jako osobę, jako osobowość, czy
jakieś moje plany, czy jakieś moje zamierzenia.
Cały czas szukamy tego w jakiś sposób, instynktownie, tego potwierdzenia.
Także myślę, że patrząc na to przez
pryzmat teorii konspiracji,
widzimy
funkcjonowanie tego wszystkiego. Ostatnio
rozpoczęła się w tych kręgach
konspiracyjno-teoretycznych czy teoretyczno-konspiracyjnych
dyskusja nad
tak zwaną Szmitą, czyli tym cyklem
siedmioletnim, który
jest obserwowany przez ortodoksyjnych
Żydów, którzy uważają, że co siedem lat
dzieje się coś bardzo złego i niepokojącego.
A najgorszy moment następuje, kiedy dochodzimy do momentu,
kiedy tych cyklów mija siedem, czyli siedem razy siedem, czyli po
49 latach, w tej takiej super Szmicie
następuje jakaś wielka, bardzo poważna katastrofa. I w
teorii chaosu opowiadano, jeszcze w innych audycjach i
w innych historiach w internecie opowiadano, że w tym roku jakoś się nic nie
wydarzyło.
Czyli coś z tą Szmitą nie jest tak.
Być może warto jest zrobić taką osobną nawet dyskusję na ten temat, bo
to jest temat bardzo interesujący, ale pokazuje,
że pewna nauka, która w jakiś
sposób dotyka pewnych praw kosmicznych,
funkcjonuje niemalże od tysiącleci, bo jest ona oparta na
żydowskiej Kabale, a żydowska Kabała to nie są
czary-mary. Jest to bardzo
wyrafinowana matematyczna nauka, która
uzasadnia te relacje, jakie dzieją się w
kosmosie i być może sięga wprost do
tej właśnie inteligencji, czyli do tej kosmicznej
siły, o której my dzisiaj rozmawiamy. Czy ona ma wpływ na nas, czy
nie? Czy kosmici objawiają się w taki sposób,
czy może w inny? Być może
w tej sytuacji objawia się
ten kontakt z tą pozaziemską
inteligencją nie w formie zielonych ludzików,
tylko w formie energii. Jest to być może jedyny
sposób kontaktu, jaki można
nawiązać. Tak bym widział
tę współczesną
historię,
odpowiadając na pytanie, czy
jest możliwość jakiejś interakcji dziś, czy rzeczywiście
są jacyś nauczyciele, którzy przybyli skądś
bądź cokolwiek, co w jakiś sposób wpływa na nas
i w jakiś sposób wpływa na decyzje, które
podejmujemy. Dziękuję. Ja
może wtrącę się na chwilę, bo tu
wspomniałem o Jacques'u Bergier. Tam również jest
podkreślone to, że ten zamiar inteligencji
z tego innego świata może się
realizować właśnie poprzez coś takiego jak tajne stowarzyszenie,
które może
nie w takiej formie, jak
to dzisiaj jest lansowane w internecie. Natomiast tajne
stowarzyszenie, które jest posiadaczem pewnej
wiedzy i które wie, że musi
tą wiedzę ujawniać stopniowo i to
ono może stać za różnego rodzaju
przewrotami myślowymi, zmianami
technologicznymi i tak dalej.
Jest to o tyle ciekawe i o tyle brano to pod uwagę,
że nawet doktor
Hynek, niektórzy mówią Hajnek, ale on był Hynek.
Doktor Hynek też
podał to jako jedną z możliwości, że tak
naprawdę UFO jest
produktem albo wytworem grupy ludzi,
która potajemnie rozwijała sobie
jakąś technologię i
po prostu w ukryciu wypracowała
coś, co jest dużo bardziej zaawansowane. Ale to taka mała dygresja.
Chris chciał coś jeszcze dodać. Krysiu? No właśnie, bo ja się troszeczkę
zapędzałem w tę i z powrotem przez historię, przez tysiąclecia,
od Kabały do templariuszy, do iluminatów
i sam wszedłem w tę teorię konspiracji, której bardzo chciałem uniknąć,
żeby tego tematu w jakiś sposób nie
stworzyć banalnym czy nieciekawym, czy być
może zbyt fantastycznym, żeby w niego wierzyć. Ale tutaj mi się
nagle przypomniało. Rzuciłem okiem na półkę, bo w
przeciwieństwie do Piotra ja światło mam jeszcze
przy sobie. I patrzę sobie, i stoi przed oczami „Dark
Mission. Czarna misja” Richarda Hoglanda,
potężny tom, który jest również wydany po
polsku. Także jest dostępny w Polsce dla tych, którzy chcieliby
to sobie przeczytać. Cała ta książka jest poświęcona
właśnie temu, że NASA,
organizacja, która reprezentuje właściwie szczyt
rozwoju technologicznego Ziemi, która jest samym
szpicem naszej ekspansji w kosmos,
jest tym miejscem, gdzie my wyjdziemy z tego grajdołka i zasiedlimy
inne planety. Czyli mamy do czynienia z ludźmi na najwyższym
absolutnie poziomie. Jest to bezdyskusyjne,
ponieważ tworzą oni technologię, maszyny,
myśl, sposoby, w jaki sposób żyć
w kosmosie. Takie, które po prostu dla nas, zwykłych
śmiertelników, Ziemian praktycznie są czymś tak odległym właśnie
jak chociażby Mars od Ziemi. I cała ta książka
poświęcona jest temu, że mimo że mamy tutaj do czynienia z tak
niezwykle wykształconymi ludźmi, którzy ewentualnie powinni
funkcjonować w myśl tej nauki, którą sobą
reprezentują, oni sami podlegają
najrozmaitszymBardzo takim
spirytualnym wpływom, bo NASA
na przykład wszystkie swoje daty
różnych startów w rozmaite misje kosmiczne nie ustala
w sposób przypadkowy. Wszystkie one mają
astrologiczne uzasadnienie.
Wynikają z pewnych energii kosmicznych, które mają sprzyjać
temu, a nie przeszkadzać.
Do dziś krążą legendy, które wielokrotnie
potwierdzano, że astronauci, którzy stanęli na
Księżycu, jedną z rzeczy, którą zrobili, to odprawili
różne masońskie rytuały. W nazwach i w
patchach na kombinezonach tych astronautów czy
ludzi pracujących w rozmaitych programach kosmicznych, które są
realizowane przez NASA, ukryta jest
symbolika. Symbolika, która jest odczytywalna
poprzez te tysiąclecia aż do zarania naszej cywilizacji,
co pokazuje związek między tym, co było
kiedyś, między tym, w jaki sposób reagowano
na ingerencję kosmiczną i inteligencję
kosmiczną wtedy a dziś. Czyli ten proces tak naprawdę trwa.
Mijają tysiąclecia i ciągle to trwa i
potwierdzają to ludzie, którzy żyją na najwyższym
poziomie naszego cywilizacyjnego rozwoju, bo w
taki sposób bym ich nazwał. Także
coś w tym jest, jest na rzeczy i myślę, że jest
to absolutnie bezdyskusyjny dowód na to,
że nauczyciele istnieją, działają i funkcjonują, bo gdyby
to była jakaś farsa, to by tego po prostu nie robiono. Uznano by to za
śmieszność. Mimo wszystko to się robi, bo tutaj
tak na koniec już tylko żeby nie przedłużać, chciałbym dodać, że
w pewnym momencie, gdzieś pod koniec późnego średniowiecza,
może na początku renesansu, rozdzielono od siebie
astrologię i astronomię. Stworzono dwie dziedziny
nauki z jednej. Kiedyś to, co my dzisiaj nazywamy
astronomią, tak naprawdę to była astrologia. Dlatego,
że ona uczyła nie tylko tego, że coś
tam jest w kosmosie. Tu jest taka gwiazda, tam jest taka
planeta. Ale uczyła też właśnie tego, jak działają te
kosmiczne siły. I w którymś momencie rozdzielono to,
kiedy okazało się, że tak naprawdę
zdobywanie wiedzy, proces zdobywania wiedzy jest nie do
zahamowania. W czasach średniowiecznych,
kiedy ktoś interesował się na przykład tym, co my dzisiaj nazywamy
chemią czy fizyką, to wykrycie kogoś
takiego było dla niego jednoznaczne z wyrokiem śmierci.
Rządzący wówczas tamtym światem, tamtymi czasami
ogromnie bali się takich ludzi, którzy być może
zdobędą taki rodzaj wiedzy, który da im
przewagę nad tymi, którzy nad nimi władają. Dlatego karano to
stosem, śmiercią, szubienicą, co tam
popadło. I dlatego, kiedy okazało się, że ten
rozwój jest niepowstrzymany, w jakiś sposób rozdzielono to.
I gdy uznano, że dobrze
mogą sobie uprawiać astronomię, ale tylko na tym bardzo
niskim i podstawowym poziomie, czyli naukę o
planetach, gwiazdach i tym, co wokół siebie widzimy i
astrologię, która tak
naprawdę pokazuje sens tego
wszystkiego. I żeby dobrze tę astrologię ukryć,
po prostu ustalono, że astrologia to
są jakieś zabobony. To są jakieś nic niewarte funta kłaków
historie dla ludzi, którzy wierzą
w duchy i
mają
jakiś rodzaj fantazji, który w ten sposób sobie
zaspokajają. I dlatego kiedy
zbudowano naukę, stworzono naukę
w XIX wieku, tak można powiedzieć.
Pod koniec XVIII wieku,
poprzez XIX wiek, aż do XX wieku tworzono naukę w takiej formie,
w jakiej my ją mamy dziś. Zrobiono wszystko, ażeby astrologię
usunąć w cień. A jednocześnie kiedy
budowano te wielkie świątynie nauki, budowano te uniwersytety,
miejsca, gdzie ta nauka się tworzy. Wiele z
nich było właśnie tworzone według pewnego określonego
kosmicznego planu. Okazało się, że one same mają
nieprzypadkowe miejsce, gdzie powstały i w nieprzypadkowy sposób zostały
zrobione. Na dodatek rządzą w nim najrozmaitsze, najdziwniejsze
stowarzyszenia, które realizują tego typu
dziwne spirytualne programy, jak na
przykład na Uniwersytecie
Yale na przykład ta słynna grupa Skull and Bones,
która jest niczym innym, tylko kolejną odmianą właśnie tego, co
my nazywamy iluminatami. Takich grup jest więcej i funkcjonują
wszędzie, od Oxfordu poprzez
Harvard i wszystkie inne znane światowe uniwersytety.
Także pewna część tego wszystkiego jest dla
wtajemniczonych, a cała reszta jest dla nas i
na tym poziomie my mamy pozostać. I dlatego to jeszcze raz
w jakiś sposób udowadnia, że ten kontakt z tą
energią kosmosu, z przedstawicielami z kosmosu, a przede wszystkim z
inteligencją kosmosu trwa cały czas. Dziękuję. Już nie
przedłużam. Ja tylko dodam, że
ten rozdział astronomii od astrologii nastąpił
dość późno, bo pod koniec XVII wieku w
zasadzie i większość astronomów była jednocześnie
astrologami. A co ciekawe, z naszego punktu widzenia
Kraków był lokalnym
centrum astrologicznym i swego czasu Polska słynęła
po prostu z astrologów. Do tego stopnia, że
jeden z nich, Kasper Gosky, on
akurat był z Poznania, za
przewidzenie
pomyślnego wyniku bitwy pod Lepanto dostał
od Wenecji dożywotnią rentę i pomnik
w tym mieście.To wszystko zostało potem
skutecznie zakopane pod kościelne dywany. Bo jak
to się uczyć o tym, że w
Polsce kwitnie okultyzm czy
ezoteryka? Może to jest to samo.
Przecież to jest niemożliwe. Polska ma się kojarzyć
przecież z papieżem i tak to ma być, a nie
z jakimś Kastram Gogoskim.
Ten element
cenzury jest strasznie obecny w tych polskich dziejach,
przede wszystkim w kulturze. Ale oddaję głos
Darkowi. Darku? Należy wspomnieć
o początkach tego wszystkiego, bo dla Henoha, który
pierwszy miał
spisany
kontakt z bogami, z Bogiem,
wystarczyło po prostu pójść sobie
nad rzeczkę i przysnąć. W ten
sposób więcej było spisane, że miał jakieś
pytanie. Z tym pytaniem zasypiał i w czasie snu
dostawał odpowiedź. Natomiast już
jakiś czas potem, gdy Żydzi
uciekali z Egiptu, zostali wyposażeni zarówno
w Arkę Przymierza, jak i tego
wielkiego starca, który produkowali
mannę. Co ciekawe, w Arce
Przymierza jest dokładnie opisane,
gdzie ona ma stać, jakie są
sektory dostępu do niej. Osoba ją
obsługująca
miała oprócz skodyfikowanego
ubrania i łańcucha u
nogi również napierśnik,
w którym były przyciski. Ona się kontaktowała właśnie
z bogami. To
już bardziej techniczny obraz.
Niedawno mieliśmy taką informację,
że teleskop
Keplera przy jednej z gwiazd
dostrzegł coś, co może być pochodzenia kosmicznego
i całkiem niedawno jest informacja
internetowa, niekoniecznie prawdziwa, ale niemniej
coś jest i też o tym trzeba powiedzieć, że
prawdopodobnie stamtąd udało się otrzymać jakieś
sygnały radiowe.
Być
może jesteśmy w takim momencie, że coś więcej się dowiemy
czy będziemy wiedzieć coś więcej.
Duży taki
zapych, że coś takiego miało miejsce, znaczy
kontakty z nauczycielami, to jest to,
co uzyskali w Ameryce Południowej
Indianie, hodując rośliny. Jeżeli popatrzymy
na nasz jadłospis, to bardzo
wiele rzeczy mamy właśnie z
Nowego Świata. To są pomidory, ziemniaki,
kukurydza, fasola. Z tego, co
pamiętam. Coś, co
jest podstawą
naszej diety.
Jeżeli
przylecieli na naszą ziemię
jacyś nauczyciele, to widząc głodny lud, pierwsze co by
zrobili, to nauczyli i
wyselekcjonowali rośliny,
gatunki i odmiany roślin, które dają nadzieję na to,
że można się z tego wyżywić.
Indianie dosyć wcześnie musieli wyemigrować
gdzieś, którąkolwiek drogą, czy to będzie przez
Pacyfik, czy to będzie przez północ,
od reszty. To nie jest tak, że to było 16
000 lat temu, dlatego że oni prawdopodobnie w
genach nie mają genu
umożliwiającego trawienie alkoholu.
To jest
wyznacznik tego, że
nie mogli spożywać owoców
przefermentowanych, bo inaczej, tak jak
każdy inny, ten gen z czasem by
nabył. Oni czegoś takiego nie mieli. Tutaj
też jest taka zagwozdka. Ich
dopasowanie do tamtego
świata jest tak duże, że to mogło być tylko
16 000 lat temu. Pan szczep, który
tam przeszedł sobie, się rozprzestrzenił i zaczął
ni z tego, ni z owego budować olbrzymimi
megalitami
budynki czy budowle, których do dziś praktycznie nie
bylibyśmy w stanie wybudować.
Niektóre są ruiny
, wiele z nich.
Trzeba wziąć jeszcze pod uwagę to, że oni nie znali koła.
Tutaj ingerencja tych
zewnętrznych
interesariuszy musiała być znaczna.
Tutaj Chris w Nowej
Atlantydzie poruszał taki kiedyś ciekawy wątek
koralowego zamku, gdzie
ktoś wpadł na pomysł,
jak przemieszczać olbrzymie bloki
kamienne. Nasza
kultura tego w tej chwili nie wie, więc
została ta wiedza utracona. Podobnie jak
utracona została wiedza o sposobie budowania
piramid. Dlatego, że tego
w systemie niewolnicy i bat albo ewentualnie
chętni do ciągnięcia kamienia bez użycia
zwierzątTakże tutaj
musiał być jakiś sposób tym ludziom przedstawiony, a po
wybudowaniu tego po prostu wszystko zawinięte pazłotko i
gdzieś tam zapomniane, czy wiedza
zapomniana. Należałoby jeszcze dodać, że
spalony na stosie
on został spalony dlatego, że po prostu-
Przepraszam bardzo, Arku, że ci przerwę. A czy masz możliwość
pogłośnić troszeczkę sobie mikrofon? Spróbuję
zaraz. Bo troszkę cię przykrywają szumy, jakie idą
z telefonu Piotra. Chyba słaby zasięg jest.
Teraz spróbuję jeszcze raz. Może
będzie mnie lepiej słychać. Lepiej? Tak, teraz jest już lepiej.
Bo umknęło niestety nazwisko tej osoby, o której przed chwilą
wspominałeś. Mógłbyś jeszcze raz je podać? Galileusza
spalono na stosie dlatego, że głosił,
że są planety dookoła
innych słońc i być może na tych planetach jest życie.
Ale to powiedział wtedy, jeszcze nie mając
teleskopu, nie widząc nawet. Można by przypuszczać, że
skoro zobaczył Saturna,
księżyce czy
Jowisza, mógł po prostu do takich wniosków dojść. Natomiast
on nie miał tego przyrządu i ta
wiedza też musiała mu w jakiś sposób zostać
przekazana. I to jest taka legenda, że
też w czasie
snu doznał takiego
objawienia.
Próby kontaktu. Oprócz tego
ten kontakt, który tak jak wspominałem wcześniej o mitach,
jest bardzo prozaiczny, też w czasie snu,
ale też jakieś dziwne listy. U
Billego Meiera były to
jego książki, jego wypowiedzi, jego zapisy
z rozmów z tymi, z
którymi się kontaktował. Być może, być może nie.
Ciężko wypowiedzieć. Niemniej jednak wiele
różnych sposobów i tych wiele różnych
sposobów na kontakty są wszystkie
wykorzystywane. Dziękuję. Przechodzimy do
pytania numer trzy. Pamiętamy, że według
mitów i legend bogowie z kosmosu przebywający wśród
ludzi mieli niekoniecznie ludzką
formę. Obcy, by żyć
wśród nas, musieliby stosować jakieś idealne
maskowanie lub wyglądać jak
my. Tymczasem nasze wyobrażenia o obcych
ewoluują. Jak wyglądały one na przestrzeni wieków
i jakie są szanse z perspektywy astrobiologii,
by obcy wyglądali jak my? Może
tym razem pierwszy niech się wypowie Arek Kocik. Arku?
Może zacznijmy od końca. Dlaczego postać
humanoidalna by była w sumie najlepsza
w takich warunkach, w jakich my żyjemy?
Trzeba móc coś chwycić ręką, coś zrobić,
żeby coś pobudować, mieć
sprawne ręce, które
należałoby umieć się poruszać. Więc
jakieś nogi cztery lub dwie,
lub więcej. I
jakiś centralny ośrodek dyspozycyjny, czyli mózg,
który tym wszystkim zawiaduje. W
miarę możliwości przyroda stara się jak
najbardziej ograniczyć zużycie energii, a więc
prawdopodobnie najlepszym rozwiązaniem są właśnie dwie nogi,
dwie ręce, głowa, dwoje oczu na wszelki wypadek, gdyby coś
się stało z jednym, żeby ten osobnik przeżył
jeszcze. Nic dziwnego, że ta forma
humanoidalna, czyli ludzkopodobna, by po prostu
była. Możemy wziąć
przykład z delfinów, które mimo
tego, że od
ponownego wejścia ssaków do
wody w
porównaniu do rekinów upłynęło kilkaset
milionów lat, wyglądają w sumie bardzo
podobnie. Nie da się tego po prostu przeskoczyć.
Podobne
środowisko wymaga podobnych przystosowań.
Natomiast jest wiele różnych
rysunków, opisów, jak te istoty wyglądały i dlaczego
wyglądały tak, a nie inaczej. W
wyobrażeniach hinduskich to są z reguły osoby,
które mają wiele rąk. W sumie można
by powiedzieć, że mają wiele atrybutów,
które przystoją do danego osobnika, ale wszystkie
różnią się kolorem skóry. To jest z reguły skóra
albo niebieska, albo skóra
zielona.
Jeżeli popatrzymy na rysunki
naskalne, to bardzo często są to
osobniki, które mają jak
gdyby na głowie założone
hełmy, takie, jakie widzieliśmy podczas
programu Apollo. Szklane, coś takiego.
Wiele spośród tych Keczanów wychodziło z wody i
do wody wracało, ale wszyscy mieli właśnie
postacie humanoidalne i niewiele się różniły od ludzi.
Być może, że z wyjątkiem pierzastego węża.
Nie wiem, dlaczego on akurat miał mieć
pióra i dlaczego akurat
tak wyglądał, ale też przekazywał nam
ludziom jakieś istotne informacje.
Na pewno te
osobniki różniły się w znaczący
sposób. Jest taki fragment w Biblii,
gdzieWysłani
przez Boga aniołowie do
Sodomy, żeby znaleźć tych 12
sprawiedliwych, na tyle się różnią od
społeczności miejscowej, że muszą być ukryci.
Wchodzą przez
mury obronne i zostają ukryci, żeby ich nikt nie widział. Jeżeliby się nie
różniły znacząco od ludzi, nie byłoby potrzeby ich
ukrywania. Po prostu chodziliby sobie środkami
ulicy, by ich nikt nie widział. Natomiast musieli
się czymś różnić. Różne opisy są
współczesne, ale z reguły jest tak, że jeżeli
się o tym mówi, mówi się na przykład o facetach w czerni.
Pierwsze informacje z lat 50. były
takie, że są owszem, ubrani na czarno, w czarnych
garniturach, w czarnych limuzynach,
ale są to postury bardzo wątłe,
więc na
ulicy prawdopodobnie też by się różniły
troszeczkę od nas. Dziękuję. Krysiu,
właśnie rozmyślam nad tym, co powiedział Arek o tych
sposobach, w jaki
sposób przedstawiciele cywilizacji kosmicznej
z innej
planety
pokazują się nam ludziom, w jaki sposób usiłują z nami
wejść w interakcję. I to, co mi w tej chwili
przychodzi do głowy, to jest to, co się kryje
pod stwierdzeniem shape-shifting,
czyli doskonale
opanowaną umiejętność zmiany swojego
własnego wyglądu w zależności od sytuacji,
jaka panuje. Po to, żeby w jakiś sposób wzmocnić nie tylko swój
przekaz, ale jednocześnie dotrzeć do odbiorcy,
którym w tym przypadku jest człowiek. Stąd
bogowie w tych wszystkich legendach i mitologiach
potrafią zmieniać swój kształt i swój wygląd.
Spójrzmy na przykład na bogów greckich.
Zeus potrafi wyglądać jak człowiek, ale
potrafi na przykład zamienić się w byka i porwać Europę.
I podobnie wielu innych bogów może funkcjonować właśnie w różnych,
najrozmaitszych formach. I to jest też
charakterystyczne dla niemalże każdej innej kultury,
gdzie bogowie właśnie zmieniają swój kształt, swój wygląd
w zależności od tego, co chcą przekazać albo co chcą
uzyskać od człowieka, od ludzi. I w tej
sytuacji jest to chyba związane w jakiś
sposób z psychologią, z tym,
na czym polega ludzki
emocjonalny kontakt ze światem.
Tu również Arek wspomniał o tym, że masa tych
przekazów, tych szczególnie dokładnych i szczegółowych,
nastąpiła właśnie we śnie,
co jest niczym innym, jak
czymś
w rodzaju pewnej telepatii. Czy
jest to jakaś odmiana telepatii, która
może zadziałać w momencie, kiedy ktoś śpi tylko dlatego,
że w tym stanie taki ktoś
po prostu wyłącza swoją świadomość, która przeszkadza w telepatycznym
odbiorze. I dlatego następuje ta rozmowa.
Te kształty ewoluują, zmieniają się. Na
przykład mamy tutaj w Biblii chociażby
gorejący krzew, który przedstawia
kogoś nieziemskiego. W
tym momencie Jahwe, który
wydaje polecenia i mówi co i w jaki sposób należy zrobić.
Odczytywane są znaki, na przykład
z niebios, różne uderzenia piorunów,
najrozmaitsze wydarzenia
meteorologiczne, które wpływają na ludzi i są jakimś
sygnałem dla nich. Ale
meteorologia, to, co się dzieje z pogodą, jest
zjawiskiem codziennym. Dzieje się zawsze coś każdego dnia.
Ale w jaki sposób na przestrzeni tych wszystkich dziejów ludzkich
niektóre sytuacje są łatwiejsze do
odczytania dla ludzi? Czy w jakiś sposób narzucają
się swoją unikalnością
czy intensywnością przekazu, że
jednoznacznie wskazują, że nie są
czymś naturalnym, że pochodzą od jakiejś siły wyższej?
I tu znowu jeszcze raz właśnie rozmyślając nad tą wypowiedzią Arka,
pomyślałem o tych wężach,
jak Quetzalcoatl na przykład. Ale przecież mamy
też węża w raju, który jest
niesamowicie inteligentnym wężem,
który kusi Adama i Ewę do tego, żeby
złamali boskie zakazy i spróbowali
tego owocu zakazanego.
Nie tylko w chrześcijańskiej, że tak
powiem, mitologii to występuje, ale kiedy przyjrzymy
się innym kulturom, ten element
węża również się powtarza. I to z kolei
nasuwa skojarzenia z
Reptilianami chociażby, którzy przez to, że
wyglądają tak, a nie inaczej, w jakiś sposób nie
docierają do człowieka tak, jakby chcieli i dlatego muszą
zmieniać swoje postaci. Jeśli chodzi o tego węża,
chociażby tu w Stanach, w Ohio jest słynny kopiec węża,
który ma olbrzymie właściwości energetyczne do dziś.
Do dziś odprawiane tam są różne,
że tak to nazwę, misteria, które powodują, że
ta energia jest wykorzystywana, użytkowana i na przykład
jest wykorzystywana do tego, żeby
wzmocnić ziarno. Jeśli w pewnym określonym
momencieCi okoliczni rolnicy przyniosą
na ten Kopiec Węża ziarno i zostanie tam ono
przez chociażby dobę. Wówczas plon w
sposób niemalże magiczny z takiego ziarna jest wielokrotnie większy
niż z tego samego ziarna, które zostało w
stodole farmera. I to funkcjonuje. Gdyby to nie
funkcjonowało, to tego typu obrzędów by nie było, a przyjeżdżają
tam akurat w tym czasie przesilenia wiosennego.
Przyjeżdża masa ludzi z ziarnem po to,
żeby ono mogło nabrać szczególnej mocy. To dzieje
się na Kopcu Węża. Czyli znowu jest gdzieś element węża i tego
węża można dostrzec w wielu rozmaitych
kulturach. Ma on
niejednoznaczną
postać, że z jednej strony nieco
służy dobru człowieka, a z drugiej strony jest jego
najgorszym wrogiem i przeciwnikiem, w zależności od tego,
kto za nim tak naprawdę stoi. Tutaj z kolei
następna rzecz, która mi się z tym kojarzy i sugeruje być
może pewne rozwiązanie, to jest to, o
czym od pewnego czasu próbuję
rozmawiać w Paralaksie, a
mam tu na myśli wojnę kosmiczną. Wojnę kosmiczną, która ciągnie się od
strasznie dawnych, antycznych czasów. O wojnie
kosmicznej, która opisana jest chociażby w Wedach, kiedy
bogowie jeżdżą na vimana-ach, zestrzeliwują się
z nieba, walczą zaciekle ze sobą, co
pokazuje, że istnieją na tym
kosmicznym, pozaziemskim poziomie.
Istnieją nie jedna, a więcej
tych inteligencji, tych cywilizacji czy tych
kosmicznych kultur. Być może błędem jest
traktować je jako jedną całość, że
należy ją w jakiś sposób rozdzielić, że
już tam coś w jakiś sposób
funkcjonuje, walczy, a my
jesteśmy bombardowani odłamkami tego wszystkiego i
przeciągani na jedną, a potem na drugą stronę. To samo
dzieje się chociażby w sumeryjskich mitach,
gdzie bogowie na okrągło walczą ze sobą,
kradnąc od siebie te szmaragdowe tablice,
które są potężną bronią, kradną sobie
rozmaite technologie. Niektóre z tych technologii kradnie człowiek.
Mit Prometeusza, który wykradł ogień czy
sposób wykorzystywania go
do ludzkich celów.
Tego typu historii jest.
Jeśli chodzi o postać,
ona w jakiś sposób ciągle ewoluuje i teraz
nagle mamy do czynienia z
problemem, który wyrósł w ostatnich czasach, kiedy mówi
się coraz więcej o tak zwanej
hybrydyzacji, czyli o połączeniu
kogoś, kto pochodzi z innej części kosmosu z człowiekiem.
Być może sami ci kosmici doszli do wniosku,
że zamiast polegać na niestabilnych ludziach i
po wielu trwających tysiącleci próbach,
aby przekonać go do swoich racji i do tego,
żeby byli ulegli swoim kosmicznym panom,
postanowili tym razem sprawy wziąć w swoje własne ręce
i stać się jednymi z nas poprzez
te wszystkie zmiany. Zauważmy, że towarzyszy temu
niesamowicie intensywny rozwój nauki.
Mamy do czynienia z
epokowymi odkryciami w dziedzinie genetyki. Rozpoznajemy
nagle genetykę jako potężną siłę, a
można powiedzieć nawet i broń, która jest w stanie
zmienić wszystko. Nie tylko życie na Ziemi, ale życie i we
wszechświecie. Jesteśmy w stanie przy użyciu obecnej
technologii chociażby wpłynąć na to,
żeby Mars znowu był kwitnącą planetą, żeby odbudować na
nim czy stworzyć na nowo jakieś formy
życia. Jest to fizycznie możliwe dzięki temu,
że genetycznie już w tej chwili człowiek opanował
wiele umiejętności i wiele sposobów na
tworzenie czegoś zupełnie nowego. To nie
przeszkadza, abyśmy my sami również temu procesowi
podlegali, byli zmieniani genetycznie przez
kogoś. Być może ta zmiana genetyczna istnieje już
od samego początku, bo spójrzmy, że
to, co w przekazach
otrzymują ci wszyscy
przedstawiciele naszej planety, tak jak na przykład Enoch czy
prorocy ze Starego Testamentu, czy
chociażby ci wszyscy,
którzy stworzyli na przykład cywilizację
mezoamerykańską. Wszyscy oni dostali
jakiś przekaz od tego kosmicznego boga i
sam taki przekaz, jego
jakościowa struktura wpływa na człowieka tak,
że zmienia się pod jego
wpływem jego kod genetyczny, czyli w jakiś
sposób ewoluuje i następuje ta
transformacja. Na to
też bym zwrócił uwagę i być może okazało się, że ta
transformacja przebiega zbyt wolno i jest zbyt niestabilna.
Dlatego teraz postanowił wziąć to w swoje ręce,
także nie ma czegoś jednoznacznego, jeśli chodzi o
postać takiego przybysza z kosmosu, jak on wygląda. Być
może tak naprawdę on nie ma żadnej postaci. Być może jego
jedyną prawdziwą postacią jest ta postać demoniczna, bo
coraz częściej zdajemy sobie sprawę, że to wszystko, co
mówimy o ewentualnych przybyszach z kosmosu, o tym,
jak się zachowują, w jaki sposób działają i funkcjonują, możemy
sprowadzić do sfery demonicznej, do
tego, że istnieją oni wyłącznie w wymiarze
duchowym, a przyjmują pewną
formęCzy ludzką, czy jakąś inną,
tylko dlatego, że przez to są lepiej rozumiani
czy silniej wpływają na tego kogoś, kim jest
człowiek. Na przykład ten problem
dość dokładnie bada i rozwija w swoich kolejnych
książkach Eliot Marzulli z Kalifornii, który
w sposób znaleźć wspólny mianownik między
przekazem, jaki
otrzymujemy z Biblii, bo jest on badaczem
Biblii, a tym, co z
kolei obserwujemy, badając ten problem w sensie
naukowym, a także i kulturowym.
Ta demoniczna sfera jest tutaj
niezwykle silna i być może ona właśnie
wyprodukowała
postać kosmity Szaraka, o którym rozmawialiśmy tydzień
temu, ponieważ w tym momencie
jest ona dla nas bardziej
zrozumiała niż prorok z długą
brodą i skrzeczącymi brwiami, jak na przykład Mojżesz
czy ktoś tego typu, kogo prawdopodobnie zamknięto by w
psychiatryku, gdyby się pojawił gdzieś na jakimś skwerze i
zaczął nagle nauczać i opowiadać o tym, że zobaczył
gorejący krzak. Teraz gorejący krzak być może
zamienił się w rozjaśniony światłami
latający spodek, a przedstawicielem tej
samej struktury, tej samej cywilizacji czy myśli, czy
inteligencji jest Szarak, czy
wysoki przystojny Plejadianin i Plejadianka,
czy choćby Reptilianin, czy wiele innych
gatunków tak zwanych przybyszów z kosmosu, o których na przykład mówi
Jacobs. Są ich dziesiątki najrozmaitszych
gatunków i forma. Być może one są jedną i tą samą
formą. Wrócę jeszcze do jednej zeszłorocznej
debaty. Ona była na temat słynnego
rancza w Utah, gdzie pojawiali się skinwalkerzy i tam
mieliśmy do czynienia z czymś takim, gdzie
nastąpiło pewne zwarcie, tak jak u Piotra,
że światło raz jest, raz go nie ma, coś znika, nie wiadomo, co się dzieje.
Dlaczego jak pada deszcz, nie ma światła? Tam z kolei była taka
sytuacja, że być może właśnie przez to, że ludzie, którzy
funkcjonowali na tym terenie, nie byli związani
kulturowo z tym terenem, bo to są wszystko emigranci. Skądś przyjechali,
żyją w zupełnie innym świecie i nagle ta
energetyczna i
wpływająca na ludzi
sfera tych właśnie kosmitów czy tej siły pozaziemskiej, czy inteligencji
pozaziemskiej troszeczkę zwariowała. Zaczęła objawiać
się w najrozmaitszych, najdzikszych formach. Od formy
zwierzęcej, poprzez stwory i monstra,
poprzez Szaraków, poprzez
latające spodki, latające czworoboki.
Wszystko było w jednym garnku, tak jakby nikt już tego nie
kontrolował. To jest tak, jakby ktoś szukał właściwej formy. Może to,
może coś jeszcze innego. Co tutaj trzeba zrobić, żeby nawiązać
komunikację z tymi coraz bardziej
przerażonymi ludźmi? Być może
forma jest zmienna, natomiast
istotna i stała jest ta inteligencja,
która istnieje poza Ziemią i która niekoniecznie ma fizyczną
formę, taką, jak my sobie wyobrażamy. Może ja na chwileczkę. Chciałbym
przeprosić za lapsus, jaki strzeliłem.
Spalona na stosie oczywiście nie
Galileusza, a Giordano Bruno. Z tego samego powodu to
wszystko pomyliłem. A drugą
rzecz to opis owych
unitów, o których mówiłem, od których
zacząłem. Taka
sytuacja zdarzyła się, jest opisana, że
straż graniczna zatrzymała czterech wysokich Szwedów.
Zatrzymali ich i zaczęli, oczywiście na granicy
hiszpańsko-francuskiej, zaczęli ich
kontrolować, łącznie ze
sprawdzeniem numerów seryjnych
paszportów. Dlatego, że goście owi byli
ubrani w golfa, było bardzo gorąco wszędzie,
więc zaczęli ich kontrolować. Straż graniczna
dzwoniła do Madrytu, tam mieli dowiedzieć się
w ambasadzie, czy faktycznie takie rzeczy są i dostali
telefon zwrotny, żeby tych gości
już więcej nie kontrolować i wypuścić.
A wyglądali właśnie oni byli wysokimi blondynami,
ubrani w golfy pod
szyję i pierwsze skojarzenie to było
takie, że nie tylko skojarzenie, ale i
dokumenty mieli podobne do
dokumentów podrobionych szwedzkich.
Także tyle chciałem dodać. Ja też chciałbym
jeszcze parę rzeczy uzupełnić, bo tak mi teraz
przyszło do głowy, że taka sytuacja,
że nagle okazało się,
że wiele tych
starożytnych kultur, które funkcjonowały
wiele tysięcy lat temu, w jakiś sposób
wcale nie skończyły się tysiące lat temu.
Skończyła się ich historia, natomiast ludzie, którzy
byli ich częścią, częścią tej historii
poprzez pokolenia kolejne i następne, funkcjonują
do dziś. Na przykład czytałem ostatnio o
tym, w jaki sposób stworzona została Republika
Wenecka, w jaki sposób osiągnęła ona,
troszeczkę to z pozoru będzie nie na temat, osiągnęła
swoją potęgę. Dlatego, że ostatnio bardzo mnie zainteresował
taki problem: w jaki sposób i dlaczego
templariusze współdziałali z Wenecją? Na czym to
polegało i dlaczego jest to tak ważne w
historii? A jednocześnieKompletnie
omijane. Historycy w ogóle nie chcieli tego
dojrzeć i zobaczyć. Praktycznie się to pomija.
Natomiast dla całej historii templariuszy ich kontakt z
Wenecją jest fundamentalny. Jedno i drugie. Ani
Wenecja nigdy by nie uzyskała potęgi, jaką uzyskała,
ani templariusze nigdy by nie osiągnęli takiej władzy i potęgi,
jaką mieli w tamtym świecie, gdyby nie mieli
swojego oparcia w Wenecji. Nagle,
kiedy zacząłem zagłębiać się w ten temat, okazało się, że ci, którzy
stworzyli Republikę Wenecką, to niesamowicie
prężne państwo, miasto,
jednocześnie stworzyli, oprócz
olbrzymiej siły militarnej, świetnie działający system
bankowy. Myślę, że templariusze
od Wenecjan nauczyli się, jak transportować
pieniądze, jak je przechowywać, przekazywać,
naliczać procent i tak dalej. Oczywiście
Wenecjanie sami na ten pomysł nie wpadli. To nie był ich
oryginalny pomysł. Wszyscy ci weneccy bankierzy,
wiele z tych rodzin pochodziło z
Bizancjum, a trafiły do Bizancjum
z Bliskiego Wschodu.
Okazuje się, że to, co się
wydarzyło wiele tysięcy lat temu, gdzieś w
Sumerze, w Mezopotamii, ta historia tam trwała i rozwijała
się, powoli przepływało w stronę
Europy, czego wynikiem była Republika Wenecka i
jej potęga. Jednocześnie te
nazwiska czy nazwy rodów
funkcjonowały przez tysiąclecia, aż do
czasów Wenecji, o której tu wspominam. Okazuje
się, że istnieje pewien ciąg wypadków, że ci ludzie
są spadkobiercami kogoś, kto funkcjonował wiele tysięcy
lat temu i wtedy,
kiedy te wiele tysięcy lat temu był jeszcze na terenie
Środkowego Wschodu, gdzie dzisiaj jest Irak, Iran,
Syria chociażby. Wówczas
został w jakiś sposób namaszczony przez tych bogów do tego, aby
móc rządzić, aby móc władać i zdobywać świat.
Byli rodzajem pomazańców
bożych i to, co jest charakterystyczne dla nich,
niezwykle silnie pilnowali czystości krwi.
Teraz tu dochodzę wreszcie po tym
zawiłym opisie, gdzie tu widzę związek z
naszym tematem? Ta czystość krwi
wskazująca na boskie pochodzenie.
Ta błękitna krew, która łączy pewien określony ród ze
sobą, który później zaakceptowała tworząca
się Europa, wskazuje na to,
że mamy tutaj do czynienia z kimś, kto ma kontakt
pozaziemski, kto być może ma również
kod DNA, który w jakiś sposób pokazuje
to pozaziemskie
pochodzenie. Dlaczegóż tak bardzo ta
krew jest chroniona, żeby zachowała czystość?
Wiemy o tym, że faraonowie żenili się w obrębie swoich własnych
rodzin. Żydzi bardzo pilnują
tego, żeby nie przyprowadzić nikogo z
zewnątrz. Rodziny królewskie najwyżej krzyżowały się pomiędzy
sobą. Później okazało się, można powiedzieć już w
XX wieku, bo przed I wojną światową okazało
się, że tak naprawdę wszystkie rodziny królewskie są ze sobą w jakiś sposób
spokrewnione i wszystkie były pomazańcami
bożymi. Wskazywały na ten kosmiczny
rodowód gdzieś spoza Ziemi, z
czegoś innego niż to, co wyrosła cała reszta nas,
która ma służyć tym królom. To z
kolei kojarzy mi się znów
z badaniami DNA czy z rozwojem
genetyki, której jesteśmy świadkami
i tym, że coraz częściej się mówi o
tym, żeby stworzyć coś w rodzaju banku
DNA, żeby stworzyć takie
biblioteki z DNA po to, żeby każdy praktycznie człowiek
mieszkający na Ziemi był zapisany w takiej
bibliotece. Zastanawiałem się nad celem tego,
komu byłoby to potrzebne, do czego by się to mogło
przydać. Oczywiście jest wiele praktycznych pomysłów, do czego coś
takiego może się przydać, ale jeden z tych, który pasuje mi do
dzisiejszego tematu naszej rozmowy jest
taki, że dzięki temu można byłoby
z łatwością określić nie tylko ludzi
związanych z błękitną krwią, nie
tylko określone ściśle specyficzne rody,
które władają na tej ziemi od tysiącleci czy mają
olbrzymie wpływy od tysiącleci, ale jednocześnie być
może udałoby się znaleźć jakiś zagubiony
link, zagubiony moment, który by wskazywał
na kosmiczne pochodzenie.
I kontakt z kimś przed tysiącami
lat, kto tchnął tę
myśl czy inteligencję w naszą cywilizację, tworząc nas takimi, jakimi
my jesteśmy. Zauważmy, to powtarzamy praktycznie bardzo
często, że wszędzie u naszego zarania istnieją tak zwane
mity i legendy, które mówią, że życie w
nas tchnęli dopiero bogowie, czyli życie, ja
przynajmniej interpretuję to jako życie w sensie
umiejętności abstrakcyjnego myślenia, bycia
tym, co my dziś nazywamy człowieczeństwem, a nie na poziomie zwierząt
czy roślin, czyli życia instynktownego i
praktycznie można powiedzieć bezrefleksyjnego. To
jest właśnie ten czynnik boski i być może
zwłaszcza patrząc na przykład na nasz kod DNA, gdzie występuje tak
zwany junk DNA, czyli DNA, które teoretycznie jest do
niczego niepotrzebne, a przyglądając się bliżej,
wielu specjalistów w temacie mówi, że
to wszystko wygląda tak, jakby ktoś większą część tego kodu
wyłączył.Czyli to z kolei podpowiada, że
być może gdzieś wśród jakichś ludzi
istnieje kod, który być
może wcale nie wygląda tak jak nasz. Ma więcej tych
momentów czy elementów włączonych i przez to stawia
tych ludzi w przewadze do nas, ponieważ ich możliwości są większe,
umiejętności są większe, ich sposób
rozumowania każdego problemu jest lepszy. Czyli mają nad
nami absolutną i niewątpliwą przewagę. I być może
właśnie następuje taka gradacja. Tak jakby choćby w
tej starożytnej sumeryjskiej historii
o Annunakach i Igigi,
gdzie najpierw Annunaki stworzyli sobie pomocników, którzy byli w stanie
pracować 24 na dobę, siedem dni w tygodniu.
I trwało to masę czasu, zanim ci
zbuntowali się przeciwko nim. Ale wszystko wskazuje na to, że Igigi
przez to, że tak mogli funkcjonować, byli do tego w
jakiś sposób predysponowani. Czyli pochodząc od
swoich bogów, czyli od Annunaków, od swoich twórców, tak to
nazwijmy, czyli istot kosmicznych, przybyłych z kosmosu,
stworzonych na ich obraz i podobieństwo, w jakiś sposób
swoimi możliwościami dorównywali. I dopiero kiedy zbuntowali
się i trzeba było ich wymienić, stworzono nas, ludzi
i założono im takie blokady,
że żyjemy krótko, żyjemy intensywnie, jesteśmy
nieobliczalni i tak naprawdę
wyewoluować z obecnej formy do jakiejś
innej, bardziej doskonałej jest nam bardzo trudno albo jest to
absolutnie niemożliwe. Oprócz być może
tych kilku
rodzin, których kod genetyczny, czyli to, w
jaki sposób konstytuuje ich działanie, jest bardziej otwarty i
przez to mogą tym bogom, którzy być może nadal na
nas patrzą, tak jak ktoś co jakiś czas zadaje sobie
pytanie, czy Annunaki żyją ciągle wśród nas. Nawet Stephen powiedział, że
tak, że ciągle gdzieś są wśród
nas. Czy wszystko funkcjonuje tak, jak
trzeba, żeby ewentualnie zapobiec kolejnemu
buntowi takiemu, jaki zrobili na przykład Igigi,
przeciwstawiając się swoim panom. I tak być może też można
patrzeć na tę formę pokazywania się
czy w jakiś sposób przedstawiania samych
siebie dla nas. Dzięki. Arku.
Tutaj dodałbym do tego, że
Szwajcaria, bank świata w sumie,
powstał właśnie po
zagładzie templariuszy.
Nigdy nie był królestwem, zawsze obywatele
mieli prawo do wszystkiego, do
ziemi, którą zajmują. Także to było, jak na owe czasy,
całkiem nowe państwo,
nowy system w ogóle. I prawdopodobnie właśnie tam
uciekający templariusze mieli schronienie.
Drugie, że właśnie tam ulokowali te
wszystkie swoje skarby, których
nigdy nie odnaleziono. Inna sprawa, że równie dobrze
mogły trafić między innymi do
przyjaciół templariuszy, czyli zakonu
, czyli do nas, do Polski obecnej.
Jeżeli chodzi o powstający bank
danych ludzi, ja raczej jestem
skłonny do takiej teorii, że po prostu
szuka się w tej chwili
pewnego albo pewnych rodów, z którymi kontakt
się utraciło. I właśnie
ci
możni tego świata, do których
należą wszystkie rody
królewskie, stracili kontakt
dawno temu z kimś, kogo w tej chwili bardzo mocno
potrzebują. I to idzie w tę stronę, żeby po prostu namierzyć
ten ród, te rody. Ten ród chyba. I
po prostu spróbować go, nie wiem,
czy włączyć do tego wszystkiego, czy w jakiś sposób
wykorzystać. To tak wszystko splata
się w jakąś historię, taką dużą. Nie
wspominaliśmy jeszcze tutaj o
słynnym
Majestic 12, tej
magicznej dwunastce, która powstała po Roswell
i która była jakimś tam rządem światowym, być może przez jakiś
czas i która próbowała właśnie kontaktów.
Ma mieć kontakt z
przybyszami z obcych planet. Także tutaj
też należałoby ten wątek lekko rozwinąć, chociaż
tam też prawdopodobnie w tej organizacji w tej chwili
działa pan Brzeziński.
Dziękuję. Piotrze. Proponowałbym zrobić małą
reformkę. Do dzisiejszego
programu zaprosiliśmy też Marka Żukowskiego. Ponieważ nie mógł
pojawić się na żywo z wiadomych pierwszolistopadowych
powodów, nagraliśmy z nim
wczoraj
serię
pytań i odpowiedzi. Chodziło nam o to,
że
Marek jako pisarz i
chodząca encyklopedia science fiction mógłby nam
pewne rzeczy wyjaśnić, jak kształtowało się wyobrażenie
kosmitów na przestrzeni wieków.
Zrobił to i mamy zamiar zaprezentować to
nagranie. Prawda, Marku? Wreszcie.
Tak, ja już mam wszystko przygotowane. Czy chciałbyś jeszcze
coś dodać, czy będziemy przechodzić do emitowania? Ja
mam taką małą propozycję, ponieważ dzisiejsza
debata jest nękana różnego rodzaju problemami. Jesteśmy
dopiero na pytaniu trzecim z dziewięciu, plus te, które
zadali namSłuchacze,
temat jest bardzo rozległy i ja bym proponował panowie, żebyśmy go
znowu podzielili, tak jak było z niebezpiecznym UFO i na przykład
dokończyli go może nie za tydzień, bo wtedy będziemy
dokańczać niebezpieczne UFO, ale na przykład za dwa
tygodnie. Dlatego, że my się dzisiaj z tym wszystkim nie
wyrobimy. Z tego powodu, że mamy
jeszcze jakieś pół godziny nagrania
Marka Żelkowskiego, który będzie nam mówił o bardzo ciekawych rzeczach za
chwilę. A mamy jeszcze do zrobienia siedem pytań.
Piotrze, ta pierwsza wypowiedź ma 17
minut z kawałkiem. No właśnie, sama pierwsza
ma 17 z kawałkiem, a jest jeszcze druga. Marek
będzie mówił o bardzo ciekawych rzeczach. Także panowie, nie
wiem jak wy, ale ja bym
postawił dzisiaj pewną
kropkę na tym temacie.
Posłuchał tego, co ma do powiedzenia Marek
Żelkowski i potem odniósł się do tego
ja czy wy. Natomiast resztę
pytań, bo musicie słuchacze
państwo wiedzieć, że nadeszło ich bardzo dużo,
przełożylibyśmy na następną debatę z tego powodu, że wiele
osób, podejmując
na pewno spory trud, co nas bardzo zresztą cieszy,
że taki jest odzew, przysłało nam pytania
i często te pytania są bardzo rozbudowane
i byłoby wielkim nietaktem, gdybyśmy się do nich nie
odnieśli.
Dlatego, że szanujemy naszych słuchaczy, poświęcają nam czas.
Dlatego proponuję, że posłuchamy tego, co ma do powiedzenia
Marek. Natomiast resztę pytań,
które tutaj spływały, dokończymy za tydzień. Nie
za dwa tygodnie, bo za tydzień będziemy dokańczać audycję o
niebezpiecznym UFO. Nie wiem panowie, jak na to się zapatrujecie.
Marku? Ja nie widzę przeciwwskazań.
Dlatego, że mamy tutaj jeszcze do powiedzenia o
mnóstwie spraw, między innymi
o hybrydach, między innymi o sprawie Rachel,
która pewnie większości z państwa jest nieznana, a jest wręcz
niesamowita. Mamy do powiedzenia o tym
kontakcie niefizycznym. Mówiliśmy o
nauczycielach z kosmosu, którzy mogą
przekazywać wiedzę na poziomie
materialnym, natomiast nie mówiliśmy o tych przekazach,
powiedzmy niematerialnych, z drugiej strony
przekazach myślowych. Także to by nam zajęło dzisiaj bardzo dużo czasu,
a z powodu ograniczonej jego ilości nie
możemy sobie na to pozwolić. Chcemy raz na zawsze wyczerpać ten
temat. Co nie jest łatwe,
ale skoro nie słyszę
sprzeciwu, to dobra. Ja bym się chciał jeszcze odnieść do paru rzeczy, które
tam umknęły. Po prostu nie
słyszałem, co mówicie. Nie wiem z jakich przyczyn.
Wkradło się tam parę nieścisłości, między innymi związanych z tym
nieszczęsnym Galileuszem.
Natomiast co bym chciał dodać? Nie
zdążyłem dodać, że astrologia to rzeczywiście bardzo ciekawa dziedzina.
Z początku byłem bardzo sceptyczny co do astrologii, natomiast
potem muszę powiedzieć, że to jest co najmniej
zastanawiające. Ale nie chodzi mi o takie zwykłe
horoskopy, ale o
prawdziwe horoskopy, takie jak tworzy na przykład
doktor Piotrowski. Także to jest naprawdę
fajne. Co do treści pytania trzeciego,
czyli to, jak mogliby wyglądać kosmici.
Jak powiedziałem na samym początku najkrótszej debaty w
moim życiu ufologicznym, bo dzisiaj jest okrągła, 27. chyba
debata, na której byłem chyba 15 minut.
W sumie. Słyszałem tyle.
Jak powiedziałem na początku, kosmici
niekoniecznie muszą tutaj
przebywać jako oni. Chociaż są takie
koncepcje, że oni mogą po prostu tak być do nas
podobni, że mogą tu mieszkać między nami. Nikt ich nie pozna.
Wiąże się to z tą koncepcją, która mówi,
że te istoty są z nami w jakiś sposób
spokrewnione. Być może pochodzimy z jednej rodziny, z jednej
matrycy. Może jesteśmy synami jednego stwórcy. I wcale
nie mówię tu o Bogu, tylko o jeszcze innej rasie.
I z tego powodu wiele osób uważa, że jeżeli
jacyś obcy istnieją, na przykład jacyś Nordycy, to oni mogą w zasadzie
zamieszkać w
jakimś dużym mieście i nikt ich nie rozpozna.
To jest jedna z koncepcji, nie możemy jej wykluczyć. Natomiast jest też druga, która
mówi, że to nie muszą być istoty z krwi i kości.
Jeżeli jakaś inteligencja obca nas podgląda, to
najlepiej, żeby robiły to jakieś inteligentne
sondy w postaci cyborgów.
To jest bardzo
kwitliwa i zastanawiająca koncepcja.
Ja sobie na dzisiejszy odcinek przygotowałem kilka
historii. Napisałem do Alberta Rosalesa,
który zbiera relacje o spotkaniach z humanoidami. Prosiłem go: „Albert,
wyślij mi tutaj parę historii, kiedy ludzie
donosili o takich sytuacjach, że myśleli, że
ich sąsiad na przykład to kosmita. Ale chodzi
mi o takie historie, które są naprawdę dobre”. No i wysłał mi kilka.
Były
bardzo
ciekawe. Przytoczę je może za te dwa tygodnie.
Ale co jeszcze chciałem powiedzieć? Gdyby obcy rzeczywiście chcieli wśród nas
zamieszkać, to przypomina mi się ten nieszczęsny film „Dystrykt
dziewiąty”, który na trailerze wygląda
świetnie, natomiastJest taką trochę
dziwną bajką. Disney nie darzę
sentymentem tego reżysera i boję się, co on tam teraz
wymejstruje, bo wiemy, że kręci „Obcego”.
Boję się, że ten obcy będzie wyglądał jak te robaki w
„Dystrykcie dziewiątym”. W każdym razie, gdyby kosmici
chcieli się wśród nas zadomowić, mieliby
nawet spory problem, bo
niekoniecznie muszą wyglądać jak my. Mogą być
zupełnie inni.
Marek Żółkowski przedstawił to w świetny sposób, dlatego
że, jak ująłem w swojej książce,
nasze wyobrażenia o kosmitach są mocno związane z
tym, jak było to przedstawiane w literaturze science fiction
lub w literaturze. Literatura science fiction powstała
względnie niedawno, gdzieś w
końcu XIX wieku. Zresztą Marek o tym będzie
mówił za chwilę. Istniały też
wcześniejsze próby. Były
podejmowane próby, między innymi przez Keplera,
jakiegoś odniesienia się do kwestii życia w kosmosie. Nieraz
wspominałem o Swedenborgu, chociażby.
Ludzie wyobrażali sobie tych kosmitów bardzo różnie.
Bardzo różnie wyobraża sobie ich astrobiologia.
Kiedy porównamy to, co mówią astrobiolodzy,
astronomowie czy inni uczeni zajmujący
się tą kwestią,
zobaczymy, że te dwie sprawy, czyli
koncepcje z science fiction i koncepcje
astrobiologiczne się niczym nie różnią. To, co
wymyśli jakiś pisarz, jakąś
koncepcję na temat kosmitów, ta koncepcja może
odpowiadać któremuś naukowcowi. Dzisiaj nauka nie mówi jednym
językiem i trzeba zapomnieć o tym, że istnieje coś takiego,
jak niektórzy się powołują jeszcze, i to mnie strasznie śmieszy, na
„według nauki” i podkreślają to
stanowczo: „według nauki coś jest
tak, a tak”. Dzisiaj trzeba o tym zapomnieć.
W wielu sprawach nie
ma konsensusu co do
nawet bardzo błahych rzeczy. To,
co przedstawia czasami jeden pisarz,
jest tożsame z poglądami na życie w kosmosie jakiegoś naukowca.
Dzisiaj zdarza się, że astrobiolodzy,
kosmolodzy, astronomowie zajmują się pisaniem
książek science fiction.
Tych przykładów jest mnóstwo. Marek o tym też będzie mówił.
Dlatego poprosiliśmy Marka o to, żeby
wskazał najbardziej
ciekawe według siebie
próby pokazania, w jaki sposób
ludzie wyobrażali sobie kosmitów na przestrzeni dziejów. Pamiętacie
może państwo, że mówiłem w tamtym tygodniu o
francuskim uczonym, który się nazywa Mehouas. On twierdził,
że bardzo dużo
wyobrażeń z
literatury science fiction
końca XIX wieku zostało wplecionych,
ono się po prostu odbiło w spotkaniach z
UFO. Jakieś latające spodki, różnego rodzaju
dziwne istoty. One nagle się zaczęły pojawiać
60 lat potem jako pasażerowie UFO, jako ufici.
Pojawił się w związku z tym spory problem. To może nie
jest do roztrząsania na teraz.
Jak ludzie sobie wyobrażali kosmitów i jak to rzutowało
na to, jak mówili o spotkaniach z
pasażerami UFO? Nagle się okazało, że
rzeczywiście jakieś podobieństwo jest, bo
w pewnych okresach były bardzo popularne
koncepcje dotyczące na przykład latających talerzy czy
humanoidalnych obcych, którzy wyglądali tylko troszkę inaczej jak ludzie. Natomiast
jest też sporo rozbieżności.
Kiedy będziecie słuchać tego, co mówi Marek, jak to zaraz zaprezentujemy, to
są dwa nagrania. Ja bym proponował, żebyśmy puścili najpierw jedno,
potem poprosimy o komentarz Arka i Chrisa. Ja
niestety będę się musiał zbierać za jakiś czas.
O, Chris ucieka. Chris, uciekasz? Niestety mam taką sytuację
rodzinną w tej chwili, którą muszę
po prostu- Dobrze. Dzięki. Ja bardzo dziękuję
jeszcze raz wszystkim w takim razie i do usłyszenia następnym razem.
Dzięki. Do usłyszenia. Do usłyszenia. To może w tej sytuacji
puśćcie obydwie. Jedną po
drugiej. Po prostu zakończymy na tym debatę
dzisiejszą, na tych wypowiedziach Marka Żółkowskiego. W każdym
razie zwróćcie państwo uwagę na wiele analogii, które się
pojawia, chociażby do szaraków, do
chupacabr, do całego folkloru ufologicznego.
Wiele z tego, co jest
folklorem ufologicznym, co przejawia się w ufologii, w
dziwny sposób jest splecione ze starszym science fiction. Ja
kiedyś mówiłem, na czym to polega, że być może jakaś
kolektywna świadomość kieruje zjawiskiem UFO
i czerpie stamtąd
pewne wzorce. Można to
podważać. Jak zobaczymy,
ludzie wyobrażali sobie kosmitów na bardzo różne sposoby.
Pamiętajmy o tym, że to, co mówi Marek, każda z tych koncepcji
w zasadzie gdzieś może się spełnić. I tu nie mówię wcale o
tym, że Marek będzie nas zanudzał opowiastkami
o jakichś humanoidach. Nie, on
przedstawi... inne
koncepcje, dużo ciekawsze. Takie,
o których może nawet nie słyszeliście. Także zapraszam do wysłuchania. Z
drugiej strony też trochę przepraszam za te wszystkie dzisiejsze problemy.
Niektórzy się mogli zawieść tym, że dzisiejsza audycja tak musiała
zostać ucięta, ale przejdziemy do
tego wszystkiego za dwa tygodnie. Zachęcam też
wszystkich do zadawania pytań,
przesyłania pytań odnośnie audycji, która odbędzie się
za tydzień i będzie to druga część audycji pod tytułem „Niebezpieczne UFO”.
Będziemy tam mówić o czasami śmiertelnych skutkach spotkania z
UFO. Zagości też, mam nadzieję, Marek Żelkowski, który opowie nam o
wizjach inwazji z
kosmosu. Także to też będzie bardzo ciekawe.
Powiemy też o innych rzadkich sprawach, o ciemnej stronie
ufologii, ale to za tydzień. Każdy może przesłać
swoje pytanie i tak dalej. Także Marku,
nie ma chyba nic innego do
zdziałania niż posłuchanie, co ma do powiedzenia Marek
Żelkowski. Pisarz, publicysta, jak
powiedziałem, chodząca encyklopedia science fiction. A
jak powiem w tym nagraniu, kim jest
Marek, możecie państwo sprawdzić w Wikipedii lub na jego
stronie internetowej. Tam dowiecie się więcej o jego twórczości.
Bardzo bogata. Piotrze, jeszcze raz. Puszczamy obydwa nagrania jedno
po drugim, czy najpierw jedno nagranie, potem komentarz i
drugie nagranie? Bo troszkę jednak tego czasu jeszcze zostanie.
Podejrzewam, że puścimy najpierw pierwsze,
potem trzy słowa komentarza i to drugie
jako taki finisz dzisiejszej
audycji i podsumowanie. A więc
teraz na antenie Radia Paranormalium Marek
Żelkowski. W dzisiejszej debacie ufologicznej
zajmujemy się tematem, czy obcy mogą
mieszkać z nami na Ziemi, ale z tym wiąże się też pewna inna
kwestia. Mianowicie to, jak my sobie tych
obcych wyobrażamy. I jest z nami dzisiaj ktoś, kto
zna się na tym w
bardzo dużym stopniu. Jest z nami Marek Żelkowski,
pisarz, publicysta. To, kim Marek jest
i jak wygląda jego dorobek, możecie sobie
państwo sprawdzić w Wikipedii czy też na jego
stronie internetowej. Natomiast Marek jest też
chodzącą encyklopedią science fiction. Dlatego
go zaprosiliśmy dziś i mam nadzieję, że będzie gościł też w
przyszłych debatach, bowiem
wyobrażenia o obcych, o kosmitach w dużej mierze
czerpane są właśnie z science fiction. Tak w ogóle to
witaj Marku. Witam, witam ciebie, witam
uczestników debaty ufologicznej oraz wszystkich
słuchaczy Radia Paranormalium. Witamy ciebie serdecznie.
I takie pytanie prosto z mostu. To, jak sobie
ludzie wyobrażają kosmitów i wyobrażali kosmitów na początku ery
ufologicznej w latach 40. i 50. było
ścisłe związane w zasadzie z science fiction. Mało osób o tym wie.
Natomiast ty naświetlisz nam to dzisiaj w
bardzo drobnych szczegółach. Także
Marku, jak kształtowało się to wyobrażenie
kosmitów, istot z innych planet,
począwszy od tej literatury
science fiction końca XIX wieku po właśnie lata
50., kiedy zaczęły w świadomości ludzi pojawiać się
pierwsze latające spodki i ich pasażerowie?
Myślę, że w ogóle jest problem
z tym, kiedy się naprawdę zaczęła
literatura science fiction. Miłośnicy tej
literatury bardzo lubią przesuwać
początki gdzieś nawet tak prawie do starożytności.
Natomiast tak naprawdę literatura
science fiction rzeczywiście zaczęła się pod koniec
XIX wieku. Na pewno w drugiej połowie. Ale o
ile Juliusz Verne,
którego nazywają ojcem
science fiction, nie zajmował się istotami z innych
planet. On raczej zajmował się techniką,
upowszechnianiem tej techniki, powieścią przygodową tak naprawdę.
Jedyny kawałek dotyczący być może
istot z innej planety znajdujemy w
powieści „Wokół Księżyca”, gdzie kiedy
pocisk bohaterów znajduje się po
ciemnej stronie, przez chwilę, to są dwa,
trzy zdania na ten temat, że widzą jakąś łunę, jakieś
światła, być może miasta. I to jest wszystko.
I właściwie u Verne'a nic więcej nie znajdziemy.
Natomiast zdecydowanym
następcą i człowiekiem, który
istotami z innych planet zajmował się
w dużym stopniu, był Herbert George
Wells. Warto też powiedzieć, dlaczego się nimi zajmował. Otóż koniec
XIX wieku to rewolucja przemysłowa w
Europie, także kolonializm
i pewne socjologiczne
wpływy tego kolonializmu na Europę, a
także bardzo ważna rzecz, o której należy powiedzieć,
czyli teoria ewolucji. Część uczonych ją
przyjęła, część odrzuciła. W każdym razie ona oddziaływała
bardzo mocno na wyobraźnię i między innymi
właśnie na wyobraźnię Herberta George'a Wellsa. Ja zacznę
mówić o istotach z innych planet, w
ogóle innych istotach od książki
nietypowej, to znaczy książki, która nie mówi wprost o istotach z innej
planety, czyli o „Wehikule czasu” z
1895 roku.
Ponieważ podróżnik
przenosi się tam o ponad 800
000 lat w przyszłość,
właściwie mamy obraz cywilizacji, która niby
jest cywilizacją ludzką, ale tak naprawdę cywilizacją ludzką
chyba już dawno przestała być.To jest obraz
tego, jak ewolucja może wpływać na istoty
rozumne, a także na to, jak być
może wyglądają istoty z innych planet. Jak ewolucja wpływa na
to, że te istoty się rozwijają. I
w wehikule czasu mamy dwie rasy ludzkie.
Mamy Elojów, którzy są piękni, przypominają porcelanowe
figurki, mają kędzierzawe
włosy, mają piękne,
harmonijne twarze, mają
wąskie wargi. Są piękni, ale
spędzają czas na zabawach, na pływaniu w
rzece, na spaniu, na igraszkach
romansowych. Właściwie są
rasą pogrążoną w gnuśności.
Są też Morlokowie. Druga rasa, która żyje w
ciemności, o której sam Wells
pisze, że wyglądali nieludzko. Mieli blade twarze, nie mieli
podbródków, byli pozbawieni powiek. Mieli
czerwono-szare oczy. I to tyle, jeśli chodzi o tę
pierwszą powieść, bo znacznie ważniejsza powieść pojawia się trzy lata później, w
1898 roku. Jest to „Wojna
światów” i tam istota z innej planety,
również z tym przełożeniem, o którym mówiłem, czyli przełożeniem
na ewolucję. Te istoty są pokazane
bardzo wprost. Pisarz
opisuje je mniej więcej w ten sposób,
że to są głowy
albo ciała, o wielkości mniej więcej czterech stóp,
które mają mniej więcej cztery stopy średnicy. Każda z
tych twarzy albo
tułowia tych istot ma
z przodu twarz. Ta twarz jest pozbawiona
nozdrzy. Oni
mają
wielkie oczy. Mają coś w rodzaju mięsistego
dziobu zamiast ust.
Ta
głowa-ciało,
bo właśnie to jest kolejne przesłanie Wellsa,
że być może ewolucja prowadzi
nas do tego, że zostaną, praktycznie rzecz biorąc, same
mózgi. Dlatego też w tej
głowie jest odpowiednik ucha w postaci
błony rozpiętej z tyłu
głowy. Dalej wokół tego dzioba
mięsistego, czyli ust Marsjan,
którzy atakują Ziemię, znajdowały się zebrane w dwa pęki
macki przypominające bicze. I tak
wyglądają najeźdźcy w powieści
Herberta George'a Wellsa „Wojna
światów”. Natomiast na tym Wells nie
skończył. Wells trzy lata później, w 1901
roku, napisał powieść
„Pierwsi ludzie na Księżycu”. Tam cywilizacja, którą
spotykają podróżnicy,
to jest cywilizacja owadzia.
Selniti to są owady, które w zależności od
tego, jakie jest zapotrzebowanie społeczności,
rozwijają
się w danym kierunku. Są mniej lub bardziej rozwinięci,
mniej lub bardziej prymitywni, w zależności od tego, do
jakiej kasty,
grupy mają trafić. I te kasty
w zależności od tego, to są żołnierze, to są robotnicy,
tak jak w społecznościach
owadzich. To jest kolejny obraz,
który przedstawia Herbert George Wells. Mniej więcej w tym
samym czasie, tylko po drugiej stronie kanału La
Manche działa inny pisarz,
Gustave Le Rouge i on w 1908
roku wydaje książkę „Więzień na Marsie”, a
rok później kontynuację zatytułowaną
„Niewidzialni”. A tak naprawdę, to może kwestia
tłumaczenia, w oryginale to „Wojny wampirów”.
I tu ten autor pokazuje
nam cztery rasy żyjące na
Marsie. Ale tak naprawdę powiedziałbym, że
znowu wpływ teorii ewolucji jest ogromny.
I tak naprawdę te cztery rasy to cztery szczeble
łańcucha pokarmowego, bo
najbardziej sympatyczna rasa, którą bohater spotyka na początku, to
właściwie, nawet z ilustracji można to stwierdzić, to
krasnoludki. One dokładnie tak wyglądają jak
wyobrażenie ziemskich krasnoludków, a zajmują się
mniej więcej tym, że jedzą, piją i tyją,
żeby zrymować.
Jedno z osiągnięć to takie, że
główny bohater uczy ich obróbki cieplnej
mięsa. Z czego te krasnoludki są niezwykle
zadowolone. I to jest rasa, która jest
niezwykle sympatyczna. Ale oczywiście nie może zabraknąć
ras nieco bardziej złowrogich. I taką
rasą wampiropodobną, obdarzoną skrzydłami
nietoperzy, pazurami są Elurowie. Ale to jest
dopiero drugi stopień łańcucha pokarmowego. Jeszcze
wśród istot, które przedstawia autor,
są wspomniani już niewidzialni. To są właściwie
głowy z szaro-białymi
skrzydłami ważek,
dziesięcioma mackami, po dwie z każdej strony. Te
macki mają po trzy ssawki. Tak naprawdę
te ssawki służą do wysysania
krwi. Szerokie nosy, wąskie usta. To tak mniej więcej wygląda.
A na szczycie łańcucha pokarmowego, bo tak to chyba
trzeba sformułować, jest wielki mózg z Wyspy
Śmierci i on właściwie żywi się,
praktycznie rzecz biorąc, wszystkimi pozostałymi rasami,
głównie zresztą tymi wyższymi. Krasnoludkami
raczej gardzi.I to jest Gustave Le Rouge
i jego dylogia. Natomiast nie należy zapominać o
Jerzym Żuławskim i jego trylogii „Na srebrnym
globie”. To jest „Na srebrnym globie”, „Zwycięzca” i
„Stara Ziemia”. Tu najbardziej
interesująca z naszego punktu
widzenia jest część druga, czyli „Zwycięzca”,
w której
ludzie mieszkający na Księżycu
spotykają się, walczą z rasą szernów.
To jest rasa, która
kojarzy się
najbardziej z wielkimi ptakami. Rasa,
która pokryta jest czarnym włosiem,
niezwykle inteligentna, stanowi godnego przeciwnika
dla ludzi. Ta rasa
porozumiewa się za pomocą telepatii, a taką
ciekawostką, o której pisze Jerzy Żuławski,
jest to, że mają
dwie białe macki, za pomocą których i za pomocą
elektryczności są w stanie zapładniać ludzkie
kobiety. W wyniku tego procesu rodzą
się, dzisiaj powiedzielibyśmy,
mutanci. To są istoty zwane morc. I
to kolejna rasa, którą
znajdziemy na łamach literatury. Dalej
jest „Księżniczka Marsa”. W 1912 roku Edgar
Burroughs publikuje „Księżniczkę Marsa”,
powieść, którą dzisiaj znamy z filmu
„John Carter”. Tam główny bohater
spotyka wiele ras na Marsie. Pierwszą rasą, którą
spotyka, to są Tarkowie. To są zielone olbrzymy o
sześciu kończynach, ale w trakcie
pobytu na Marsie spotyka również Marsjan czerwonych,
żółtych, czarnych, białych. Kolejną postacią, która
mocno zaznaczyła się,
jeśli chodzi o przedstawianie innych ras, jest Philip
Lovecraft. On stworzył właściwie
całą mitologię. W każdym razie istoty, które
opisuje, obce istoty przybyły na Ziemię przed
eonami, w bardzo odległych czasach.
Teraz przebywają w zatopionym mieście gdzieś na dnie
Pacyfiku. I opisując
istotę, którą nazywa Cthulhu, poznajemy ją
jako potwora o niewyraźnych,
antropoidalnych kształtach, głowie
ośmiornicy, pełno jest tam
macek, ogromnych pazurów,
a także wąskie smocze skrzydła na
plecach. I to są
prekursorzy. Później następują lata
20.-30. XX
wieku i tych powieści,
opowiadań, w których pojawia się bardzo
dużo obcych. Tu przodują amerykańskie magazyny groszowe,
zwane też pulpowymi, takie jak na przykład
„Amazing Stories”. Proponuję w ogóle wejść do internetu i zobaczyć, jak
wyglądały okładki z lat 30. i 20. XX
wieku. Tam znajdziemy właściwie cały bestiariusz.
Trochę
postępowali autorzy w myśl zasady, że trzeba dokonać albo
hybrydyzacji, czyli połączyć różne gatunki,
albo dokonać zmiany skali. Dlatego mamy pająki,
gady, ptaki, minerały, owady, drzewa. Właściwie nie ma
praktycznie żadnej istoty ziemskiej, która nie zostałaby
przerobiona na jakąś istotę rozumną, najczęściej
groźną, bo to był taki czas, kiedy te istoty były na ogół wrogie.
I tak to mniej więcej wyglądało. Natomiast nie należy zapominać, że
mniej więcej w tym samym czasie pojawia się też bardzo
ludzka postać z kosmosu, czyli na przykład Superman,
który, może nie wszyscy o tym pamiętają, ale jest istotą
pochodzącą z planety Krypton. I to mniej więcej,
jeśli chodzi o pierwszy okres science fiction, wszystko.
Może dodać należałoby jeszcze
trylogię wydaną przez
dwóch polskich autorów, Krzysztofa Borunia i
Andrzeja Tretkę, czyli „Kosmicznych braci”. Tu
mówię od tyłu, „Zagubioną przyszłość” i
„Proximę”. Tam znajdujemy
również humanoidalne rasy, czyli na przykład
Temian z wielkimi głowami.
Te istoty
przypominają szaraki, które
pojawiają
się przy okazji UFO oraz Ulpian, którzy też są
właściwie antropoidalni, tylko mają
trzy nogi, mają ogromne głowy i porozumiewają
się, mają coś w rodzaju radiozmysłu, czyli
porozumiewają się za pomocą fal
radiowych. Troszeczkę to było związane
z tym, że poza literaturą
powstawały również filmy i w tamtym czasie przemysł
filmowy nie bardzo nadążał, jeśli chodzi o efekty,
za wyobraźnią autorów i wolał istoty
bardziej humanoidalne. Stąd też na przykład dosyć
śmieszna sprawa, że pierwowzór filmu
„Coś”, który pochodzi z
1951 roku, czyli film „Coś z innego
świata”, tam bohaterem jest jak najbardziej humanoidalna
istota. Natomiast w remake'u tego filmu z Kurtem Russellem z
1982 roku ta
istota, która przybywa do nas z kosmosu, jest już zmiennokształtna,
właściwie przybiera kształt
istoty, którą akurat w danym momencie opanowuje.
Jeśli chodzi o pierwszy okres, to
właściwie
wszystko. Marku, jeszcze takie pytanie, które mnie
strasznie nurtuje. W którym momencie pojawiły się
istoty, które można nazwać podobnymi
na przykład do... kosmitów,
ufitów, załogantów UFO, którzy się potem pojawili.
Trudno mi odpowiedzieć, bo w tym natłoku, kiedy
przed audycją oglądałem
te okładki, które polecałem wcześniej z
magazynu Amazing Stories, prawdę
mówiąc znajdowałem tam
również załogantów z UFO.
Ta skłonność do hybrydyzacji, czyli
łączenia różnych istot
sprawiała, że przypuszczam, że przypadkowo, pojawiały się te
istoty znacznie wcześniej niż się pojawiły
później na łamach prasy ufologicznej czy
książek. Myślę, że już w latach 30.
takie pierwowzory na pewno się pojawiały. Dziękujemy.
Do Marka wrócimy jeszcze pod koniec
audycji. Wracamy teraz na
antenę. To, co powiedział Marek, jest pod wieloma względami
dość
przejmujące, dlatego, że
jeżeli rozbierzemy zjawisko UFO na czynniki pierwsze, to zobaczymy,
że jest w nim
parę dziwacznych nieścisłości. Po pierwsze ci obcy
rzeczywiście zawsze wyglądają, jakby byli
humanoidami,
jeżeli zawsze nie są humanoidami. Po drugie
często pojawiają się jakieś wątki zwierzęce w tym wszystkim. Kiedy
przeanalizujemy abdukcje, to ten wątek
przyrodniczo-zwierzęcy jako jakiejś dziwnej siły egzystującej,
jakiegoś panicznego lęku związanego z
obawami czysto pierwotnymi
jest ciągle obecny. Mówię tutaj o wszelkich
porównaniach tych obcych do sów, jeleni,
kotów i tak dalej.
To samo dzieje się z wielką różnorodnością tych
obcych. Jest to wszystko
dość dziwaczne i bardzo
interesujące. Tym bardziej, że przejdziemy za
sekundę do drugiej części wypowiedzi Marka i ona jest już dużo
bardziej ciekawa pod wieloma względami, bo
Marek opowie o tym, jak
wyglądają kosmici, jak mogą wyglądać kosmici
i jak prawdopodobnie to ma miejsce z punktu
widzenia astrobiologii, bowiem
istnieją małe szanse na to, że obcy, których spotkamy,
będą humanoidami. Będą wyglądać jak my.
Tych koncepcji jest naprawdę mnóstwo. Niektóre są szokujące, niektóre
mniej. Natomiast warto zwrócić uwagę na
to, do czego powinniśmy się
przygotować w razie ewentualnego spotkania z
inteligencją z kosmosu. Jest to niezwykle
ciekawe i zachęcam do wysłuchania.
Wracamy do Marka Żelkowskiego.
I teraz kolejne pytanie, dość
ciekawe, mam nadzieję dla naszych słuchaczy. Marku,
zdarza się tak, w zasadzie jest to jeden z wielkich
problemów ufologii, że większość
ufonautów to humanoidzi. I tutaj
pojawia się taka kwestia
podnoszona zarówno przez astrobiologów, jak i
entuzjastów UFO. Jak mogą wyglądać ci
domniemani przybysze z kosmosu i czy rzeczywiście ten wzorzec humanoidalny
się powiela? Ponieważ
najłatwiej szukać analogii właśnie w science fiction,
co zresztą przyznają sami naukowcy. Analogii i
pomysłów. Zwracam się do ciebie z takim pytaniem: skoro
ten wzorzec humanoidalny niekoniecznie obowiązuje w kosmosie,
to jakie inne
modele czy też wzorce obcych
pojawiały się w powieściach science fiction? Oczywiście
modele niehumanoidalne, takie
ekscentryczne i oryginalne.
Możesz nam powiedzieć coś na ten temat? Może
zacznij od takich mało egzotycznych, czyli
na przykład od kotów.
Pojawiało się tego dosyć sporo. Ja wybrałem dwa
przykłady. Koty pojawiają się
na przykład w „Misji międzyplanetarnej” van Vogt.
To jest książka z roku 1950.
W Polsce została wydana w 1972.
Ta istota, o ile dobrze pamiętam, Crowel,
była kotopodobna. Miała cechy
kota, ale również miała macki.
To nie był
mruczek, którego
możemy spotkać. Natomiast bardziej
kotopodobna istota pojawia się w
powieści Fritza Leibera „Wędrowiec”.
To jest powieść z 1964 roku. W Polsce w
1980 roku wyszła.
Mamy przykład
kotów. W
tych wszystkich opowieściach, jeżeli mówimy o
różnych dziwnych istotach, to jest
najmniejsza egzotyka. Natomiast
pojawiają się również istoty owadzie.
Te owadzie istoty, tak jak już mówiłem w poprzednim wejściu, pojawiły się
już u Herberta George'a Wellsa, natomiast
pojawiają się współcześnie na przykład
w powieści z 1959 roku
Heinleina pod tytułem „Kawaleria kosmosu”.
W wersji filmowej
byli to „Żołnierze kosmosu”, o ile dobrze pamiętam. To są
duże robale, które
nazywane są
arachnidami.Czy też właśnie, tak jak powiedziałem,
robalami. I
walka z nimi
to tak naprawdę
walka. Kto widział film wie, że
cała poetyka filmu ogranicza się do celnego
strzelania do tychże robali. Natomiast myślę, że
znacznie ciekawsze od kotów czy robali
są dalsze koncepcje, czyli na przykład mieszkańcy
oceanów. I tutaj mamy
polski przykład. To jest
powieść Zbigniewa Proztaka „Planeta zielonych widm”.
Autor może niespecjalnie ceniony ani specjalnie znany,
natomiast w tej powieści pojawia się planeta, na
której żyją istoty
podwodne, morskie, które przypominają
zielone kijanki. Druga powieść o
istotach z głębi oceanów,
ale też i film, to „Głębia”,
znana czasami w tłumaczeniu „Otchłań”. W każdym razie chodzi
o aby z 1989 roku.
I tutaj tych istot tak za bardzo nie
widzimy. To są istoty z naszej planety, ale jednak obce.
Nie widzimy ich, bardziej widzimy skutki ich działania.
O tych skutkach
działania oraz o tym, że ich nie widzimy, powiem za chwilę,
bo to dosyć ważny wątek. Natomiast
skoro jesteśmy przy oceanach i mieszkańcach oceanów,
to przejdę do samych oceanów. Wszyscy, myślę,
znają powieść Stanisława Lema „Solaris”
z 1961 roku. To jest
klasyka science fiction. Natomiast mało kto wie, że przed
Lemem i to sporo przed Lemem, bo
ponad 10 lat,
na podobną koncepcję wpadł
autor, który nazywał się Murray Leinster,
który
w 1950 roku napisał
opowiadanie „Samotna planeta”. Tam
pojawia się wszechocean zwany Alex.
To opowiadanie notabene pojawiło się w zbiorze
„Rakietowe szlaki”. Polecam,
bo zbiór bardzo zacny, bardzo dobry. Natomiast
ten wszechocean – charakteryzowało
go to, że bardzo kochał ludzi. Kochał z nimi być
i nawet taką grupę ludzi ściągnął sobie na swoją
planetę. To może przeciwieństwo,
jeśli chodzi o powieść Stanisława Lema, gdzie tak naprawdę
ludzkość z oceanem na planecie Solaris nie bardzo
potrafi się dogadać. To zresztą wątek
coraz bardziej popularny. Im dalej wchodzimy w science fiction,
im bardziej wchodzimy w lata 70.,
80. i późniejsze, tym okazuje się, że
autorzy przechodzą na taką
koncepcję, że być może z innymi istotami po
prostu nie będziemy w stanie się dogadać, nie będziemy w stanie nawiązać z
nimi jakiejkolwiek nici porozumienia.
Ale wróćmy jeszcze do tych dziwnych
istot. Poza oceanami pojawiają się również
takie istoty, które ja sobie tu określiłem w
swoich notatkach jako galaretowate
organizmy, jakieś zwały materii organicznej i tak dalej.
I tego rodzaju koncepcje olbrzymiej masy
biologicznej, która zalewa wręcz
naszą planetę, znajdujemy u Wiktora
Żółkiewicza w powieści „Druga jesień”. Na podobny
koncept wcześniej
wpadł George Martin, autor notabene
bardzo popularnej w tej chwili „Gry o tron”, ale pisywał również
twardy science fiction i w jego opowiadaniu „Pieśń dla
Liany” znajdujemy bardzo podobną
istotę, która nazywa się
Griszka. W tych dwóch przypadkach i
Wiktora Żółkiewicza, i George'a Martina tak naprawdę to
jest nawiązanie do sytuacji politycznej i do
komunizmu, ale przy okazji dostajemy pewien
bardzo ciekawy koncept innych istot
obcych. Ale to nie wszystko. Nie tylko
oceany. Poza takimi niehumanoidalnymi
istotami to również chmury. I pierwszą taką
inteligentną chmurą, którą spotykamy w literaturze science fiction,
to jest chmura pojawiająca się na kartach powieści,
a właściwie zbioru opowiadań
połączonych van Vogtga „Misja
międzyplanetarna”. Mówiłem już, to w
1950 roku zbiorek wydany
i on wyobraził sobie
pyłowo-mgławicową istotę, która się nazywa
Anabis, która zamieszkiwała przestrzeń kosmiczną w
galaktyce M 31 w Andromedzie.
I tam na planetach, które były w
układach słonecznych tam występujących,
utrzymywała zwierzęta przypominające
dinozaury, które zabijały się
i dostarczały tej istocie, tej chmurze, tej
mgle właściwie energii życiowej w ten
sposób. To nie jedyna chmura, czy powiedzmy taka ulotna materia,
która pojawia się na kartach science fiction. Również
znany astronom Fred Hoyle w powieści
„Czarna chmura” opisał taki dziwny obiekt kosmiczny, który
odwiedza Ziemię, a właściwie nasz Układ Słoneczny.
To jest kłąb żyjącego gazu właściwie.
Miała dziwną strukturę ta czarna chmura. To
był pył, molekuły organiczne. Z tym że
ta organiczność była inna, niż jesteśmy do tego
przyzwyczajeni, bo to był organizm
krzemorganiczny.Ten
organizm, ta czarna chmura odżywiała
się potokami promieniowania
elektromagnetycznego i dlatego między innymi
podróżowała przez wszechświat. To kolejna koncepcja.
Bardzo podobna pojawia się u
Olafa Stapledona w powieści "Ostatni i
pierwsi ludzie". To dosyć wczesna powieść z
1930 roku i tam się pojawiają
maleńkie obłoczki. Notabene pochodzą z Marsa,
ale te obłoczki komunikują się pomiędzy sobą i potrafią łączyć
się w jedną wielką chmurę,
równie inteligentną, a właściwie bardziej inteligentną niż
składowe. Podobna
koncepcja pojawia się także
w długim opowiadaniu, prawie powieści,
"Niezwyciężony" Stanisława Lema.
Tam również jest chmura. Z tym że to są
mini roboty, które działają w postaci
chmury. Działają na tyle skutecznie, że były w stanie na
planecie, na której działają, wygubić całą
biosferę, która żyje
na powierzchni. Wszystko, co żyło na powierzchni planety i
nie schowało się w morzu, wyginęło,
zostało zlikwidowane przez te istoty.
Mówiłem przy okazji powieści "Czarna chmura" Freda Hoyle'a o
organizmach krzemorganicznych,
dlatego myślę, że warto tutaj powiedzieć
o tego rodzaju organizmach.
Ja po raz pierwszy natrafiłem na tego rodzaju
istoty w powieści "Gwiezdne okręty" z
1949 roku Ivana
Jefremowa. Tam radzieccy uczeni
odkrywają szczątki krzemowego
kosmity sprzed 70 milionów lat. Niestety
nie znam jego wyglądu, natomiast
gdzieś mniej więcej w podobnym czasie
pojawia się powieść "Kosmiczni bracia"
Krzysztofa Boronia i Andrzeja Trecki. Ta trylogia,
bardzo znana przynajmniej dla miłośników science
fiction. I tam w ostatnim tomie
Ziemia zostaje zaatakowana i niemal
doszczętnie zniszczona. Do tego stopnia, że ludzkość kombinuje,
czy by nie przenieść się przypadkowo na Marsa albo na Wenus przez
krzemowe organizmy. To są
właściwie
mikroby, silikoki, które
atakują, ale one nie atakują
bezrozumnie. Są kierowane przez
silichomidów.
One są opisane na kartach powieści
dwojako. Raz
znajdujemy opis, że to jest nieregularny tułów z
odnóżami, natomiast w innym miejscu
znajdujemy opis, że jest to walec
o długości 25 metrów i
który ma pięć metrów średnicy. W każdym razie te
organizmy dosyć skutecznie niszczą naszą
planetę i zdecydowanie przekształcają
ją na takie
warunki, które byłyby dogodne dla życia
krzemowego. Na tym
skończymy istoty krzemorganiczne. Natomiast pojawiają
się też na łamach różnego rodzaju
opowiadań istoty rozumne, które
są organizmem zbiorowym, na przykład
mikrobami, które działają
wspólnie i opanowują
istoty wyższe. Tego rodzaju
koncepcja pojawia się na przykład w opowiadaniu "Impuls"
Erica Franka Russella. To jest opowiadanie, które pojawiło
się w zbiorku "W stronę czwartego wymiaru" z
1958 roku. W Polsce zostało to
wydane. I tam mikroby, tak jak
powiedziałem, opanowują istoty wyższego gatunku.
Akurat na kartach opowiadania starają się opanować
ludzi, starają się w ogóle przejąć kontrolę nad Ziemią.
I tak to mniej więcej wygląda.
Taka ciekawostka, że te istoty pochodzą z
planety Glantok. Tak sobie to przynajmniej autor wymyślił. Ciekawą
koncepcją jest też koncepcja Williama Tenna.
To jest autor, który właściwie był mistrzem opowiadań, ale
popełnił również dwie powieści. Jedna z nich,
która ma nieciekawy tytuł "O ludziach i potworach",
opisał bardzo ciekawą moim zdaniem koncepcję.
Otóż ludzkość w jego
książce żyje w
ścianach budynków
rasy, która opanowała Ziemię. Tak naprawdę
te istoty są tak ogromne,
że ludzie mieszkają w ścianach ich
budynków. Właściwie przez analogię można powiedzieć, że
są takimi mrówkami faraona w
ich domostwach. To też jest
dosyć ciekawe. Te istoty są opisane bardzo
empatycznie na kartach powieści. Niby
je rozpoznajemy, ale różnica
wielkości jest tak duża, że ludzie,
którzy spoglądają na te istoty, właściwie nie do końca
potrafią je opisać. Stąd też ten
opis jest bardzo przybliżony. Niby w
jakichś elementach przypominają istoty
humanoidalne, ale ta skala jest po prostu tak ogromna,
że właściwie umyka
opisowi. Powiem, że im dalej, tak
jak już zaczynałem o tym mówić, wkraczamy
w lata 70., 80.,
tym częściej pojawiają się koncepcje, że z
istotami z innych planet nie jesteśmy w stanie się porozumieć,
że te istoty w ogóle nie są w stanie nas
czasami dostrzec.Taką koncepcję prezentuje na przykład
Konrad Fijałkowski w swoim opowiadaniu
„Wróble galaktyki”. Tam ludzkość
znacznie bardziej rozwinięta
od tej, która jest w tej chwili, ludzkość latająca w kosmos
zostaje porównana do bardzo przeciętnych,
mało
interesujących tytułowych wróbli, na
które rasa naprawdę rozwinięta w ogóle nie zwraca uwagi,
nie ma ochoty się z nimi kontaktować. W naszym
Układzie Słonecznym ta rasa zatrzymuje się tylko po to, żeby
pobrać paliwo do swoich pojazdów i
w ogóle nie interesuje ich ludzkość. I tu
możemy płynnie przejść do
takiej koncepcji, którą zaproponował
Adam Wiśniewski-Snerg w
swojej powieści „Robot”. On w ogóle wychodzi z założenia,
że my nie tylko nie możemy nawiązać kontaktu z
istotami rozumnymi, ale też
w ogóle nie możemy ich zauważyć. Autor
wykoncypował sobie, że całe życie biologiczne
na Ziemi można podzielić na szereg generacji.
On
przyporządkował
tym generacjom nauki, które je opisują. I tak mamy
generację minerałów, mamy
generację botaniczną, mamy generację
zoologiczną, wreszcie mamy generację
psychologiczną. I człowiek na przykład należy do
dwóch generacji. Z jednej strony jest typowym
przedstawicielem generacji zoologicznej, ale też
jest umysłem. Jest przedstawicielem
generacji psychologicznej. Co ważne, w tej koncepcji
Wiśniewskiego-Snerga to to, że
poszczególne generacje nie mogą dostrzec
generacji wyższej. I tak minerały
nie dostrzegają roślin. Nie mówimy tu o
świadomości, tylko raczej o skutkach działania, ale nie
dostrzegają tego działania
roślin. A przecież rośliny budują z
nich swoje tkanki. Podobnie rośliny nie dostrzegają
zwierząt. Zwierzęta wprawdzie dostrzegają człowieka,
ale raczej jego zwierzęcą naturę,
czyli tak naprawdę nie dostrzegają umysłu.
Czasami dostrzegają skutki działania tego umysłu, czyli na przykład
jeżeli w misce pojawia się jedzenie,
dostrzegają to, że się pojawiło. Natomiast nie bardzo wiążą to
z człowiekiem jako takim, czyli nie dostrzegają jego
umysłu. Wiśniewski-Snerg wykoncypował
sobie, że być może istnieją
również istoty, które są w kolejnej generacji
ponad człowiekiem. Istoty, których my nie możemy dostrzec.
Problem polega na tym, że te istoty mogły pojawić się zarówno na Ziemi
w wyniku ewolucji i my nie widzimy tych istot.
Widzimy skutki ich działania. Tymi skutkami działania
może być chociażby UFO, które pojawia się. Nie wiemy, czemu
to służy, ale po prostu dostrzegamy jakiś
efekt działania tychże istot. To równie dobrze mogą
być poltergeisty, ale tak naprawdę nie
potrafimy przyporządkować tych zjawisk
żadnej istocie, żadnemu rozumowi. Po prostu nie jesteśmy w stanie dostrzec
tych istot. Tego rodzaju istoty mogły pojawić się zarówno na
Ziemi, gdzieś w odległej przeszłości, ale mogły również
pojawić się gdzieś w odległym kosmosie. Jeśli przybyły na Ziemię,
to takich istot również nie będziemy w stanie dostrzec. Nie
będziemy w stanie
ich zaobserwować, nie będziemy w stanie się z nimi porozumieć.
Jedyne, co możemy zaobserwować, to skutki niektórych ich
działań. Ale zawsze będą to obserwacje nieostre. To znaczy,
trudno będzie nam je zinterpretować i często będą nam się
myliły ze zjawiskami naturalnymi,
które również obserwujemy.
I to jeśli chodzi o przegląd
różnych niehumanoidalnych ras i
niehumanoidalnych istot, które
występują na łamach science fiction, to
myślę, że w dużym skrócie byłoby
tyle. Dziękujemy Marku. Myślę, że
to, co powiedziałeś, każdy powinien
odsłuchać raz jeszcze i
znaleźć analogie
tkwiące
między fantastyką a ufologią. Dlatego, że to jest
fascynujące i im dalej w to wchodzimy, tym
więcej ich znajdziemy. Tym to wszystko jest
ważniejsze, że owszem, koncepcje
koncepcjami i wyobraźnia wyobraźnią. Natomiast to wszystko,
potencjalnie może, wszystko lub też
poszczególne scenariusze mogą być prawdą w którymś miejscu
w kosmosie. Także nie możemy tego odrzucać. Wszystko
musimy brać pod uwagę. Dziękuję ci Marku za poświęcony
nam czas i zapraszam na kolejne debaty.
Wielkie dzięki. Pozdrawiam wszystkich. My również pozdrawiamy
i do usłyszenia. No i na tym można zakończyć
dzisiejszą debatę ufologiczną. W dzisiejszej debacie udział
wzięli Piotr Cielebiaś z portalu Infra i
czasopisma „Nieznany Świat”, Arkadiusz Kocik z
Warmińsko-Mazurskiej Grupy Ufologicznej, Chris
Makina z serwisu Nowa Atlantyda,
autor audycji „Paralaxa”. A przed chwilą
wysłuchaliśmy jeszcze zarejestrowanej wczoraj dla
potrzeb dzisiejszej debaty wypowiedzi Marka
Żelkowskiego, między innymi poświęconej
nawiązaniom do istot z
innych planet w literaturze. Kończymy dzisiejszą debatę
ufologiczną. Ja jeszcze na koniec przytoczę
małe ogłoszenie. Otóż mamy już tematy dwóch kolejnych
debat. 8 listopada dokończymy temat
„Niebezpieczne UFO”, a
15Dokończymy rozpoczęty dzisiaj
temat: czy obcy są wśród nas? Będzie to właściwie
próba dokończenia tej dzisiejszej
debaty, ponieważ została jeszcze ponad połowa pytań, które
przygotowaliśmy przed debatą, które sobie opracowaliśmy.
I w międzyczasie doszło jeszcze bardzo
dużo pytań od słuchaczy, za co bardzo serdecznie
dziękujemy. Niestety dzisiaj ograniczenia czasowe
oraz różne problemy techniczne uniemożliwiły nam
dokończenie tematu, czego bardzo żałujemy, ale
obiecujemy poprawić się w następnych
debatach ufologicznych. Jak zawsze na antenie Radia
Paranormalium. Mówił do państwa Marek Sęk "Ivanos".
Radio Paranormalium, paranormalny głos w twoim domu.
Dobranoc i do usłyszenia ponownie już za
tydzień.