Po tym klimatycznym muzycznym wstępie rozpoczynamy w Radiu Paranormalium kolejną z
naszych audycji na żywo.
Debat ufologicznych chwilowo nie ma, ale my nie spoczywamy na laurach. My cały czas
badamy, cały czas zbieramy
informacje, cały czas nadajemy. Przy mikrofonie Marek Sęk „Ivellios”. Dzisiaj po
drugiej stronie Skype'a są z nami: Piotr Cielębiaś z portalu
Infra. Witaj, Piotrze.
Witam.
Oraz znany wszystkim słuchaczom i lubiany Chris Niekina.
Dobry wieczór.
Dzisiaj będziemy dyskutować o różnego rodzaju małpoludach, czyli bigfootach, yetich,
jeranach i różnych
innych zwierzętach człekokształtnych, które podobno ludzie widują na całym świecie.
Najpierw jednak
podam kontakty do Radia Paranormalium, ponieważ audycja realizowana jest w całości
na żywo. Możecie do nas dzwonić na nasz numer telefonu
32 746 00 08. Skype:
radio.paranormalium.pl. Można do nas również pisać na naszym radiowym Gadu-Gadu pod
numerem 36 08 80
02. Jesteśmy również na czacie Radia Paranormalium na www.paranormalium.pl.
Jesteśmy też na Facebooku, na kontach Radia Paranormalium i portalu Infra, a także
na grupach tematycznych Radia Paranormalium i
czytelników Nieznanego Świata. Panowie, zacznijmy może od takiego pytania: czy
osobiście wierzycie w istnienie istot opisywanych
jako małpoludy albo reliktowe hominidy? Czy może relacje o nich są elementem
folkloru albo też echem
pradawnych wierzeń? Piotrze?
Mógłbym powiedzieć w skrócie, że wierzę, a dwie sprawy, o których powiedziałeś, są
prawdą, bo relacje
o nich na pewno w jakiś sposób występują w dawnych wierzeniach. Mamy to już
chociażby w „Gilgameszu”, gdzie występuje
włochaty Enkidu. Mamy w tradycji hinduistycznej, gdzie występuje Hanuman, który w
zasadzie też
jest opisywany jako małpolud. Niektórzy twierdzą, że taki strach ogólny przed tymi
istotami, nie wiem, jak je nazywać, bo małpolud to trochę krzywdzące, a reliktowy
hominid może nie dla każdego przejrzyste.
Także ja będę może to nazywał śnieżnymi ludźmi. Tak na rosyjską modłę. Ci śnieżni
ludzie czasami wzbudzają straszny przestrach w człowieku przy bliskim spotkaniu.
Wiele osób twierdzi, że posiadają
oni jakieś zdolności nadprzyrodzone, nawet wzbudzania takiego strachu w człowieku.
Wiele osób uważa, że w ogóle ich
widok wynika z naszej genetycznej pamięci związanej z tym, że kiedyś nasi
odlegli przodkowie mieli do czynienia z tymi istotami częściej, po prostu się ich
bali. Również fakt, że w
wielu kulturach, między innymi tej rosyjskiej, środkowoazjatyckiej, te istoty są
poczytywane za strażników przyrody, strażników lasu na przykład. I z tego powodu
wiele osób uznaje,
że one same w sobie też wzbudzają strach i wzbudzają strach w tych, którzy nie
stosują się do tych przyrodniczych zasad. Jeżeli chodzi o to, czy wierzę w
reliktowe hominidy, w śnieżnych ludzi, tak. Ja się tym interesuję. W
zasadzie to był jeden z pierwszych tematów, którymi się zainteresowałem jeszcze jako
dziecko. Potem
może ten mój entuzjazm trochę osłabł. Natomiast od kilku lat tych dowodów przybywa.
To znaczy
mamy bardzo fajne materiały zebrane przez twórców filmów dokumentalnych
różnego rodzaju, gdzie oni rzeczywiście przeprowadzają wywiady z badaczami z różnych
części świata.
Mamy relacje ludzi. Tych relacji jest naprawdę mnóstwo. Taki komunal, jak w
przypadku każdego
zjawiska paranormalnego. Relacji jest mnóstwo, ale tak naprawdę nikt niczego nie
widział. Tutaj jest inaczej. Tutaj rzeczywiście te istoty
były widziane w leśnej głuszy, gdzieś daleko. I występuje tu też taki pewien
paradoks, bo
wiele osób uważa, że to po prostu był las. Natomiast te istoty nie występują, one
nie mieszkają w lesie. One mieszkają w rejonach,
w których ta powierzchnia lasu jest bliska na przykład jednemu województwu w skali
Polski. Także
to też nie jest łatwe, żeby je znaleźć. O tym będziemy jeszcze mówić. Co mnie
przekonało tak ostatecznie
do istnienia śnieżnych ludzi? Przede wszystkim badania radzieckich prymatologów,
radzieckich biologów, którzy tych istot
szukali, którzy szukali ich nawet w taki namacalny sposób, starając się po prostu
wykopywać je tam, gdzie miały być ich domniemane groby.
Przekonują mnie też w znacznym stopniu badania Grovera Krantza, amerykańskiego
uczonego, który się zajmował śledzeniem tej
istoty. Zmarł kilka lat temu. Przekonują mnie doniesienia
amerykańskiej organizacji BFRO. Przekonuje mnie też
przede wszystkim to, co się dzieje w Indonezji, gdzie szukanie jest orang pendek.
Mam
tu gdzieś na końcu języka ten
argument o śladach fizycznych. Nigdy nie ma ciała oficjalnie, natomiast zawsze są
jakieś odciski
stóp na przykład czy legowiska tych istot. Ale w przypadku orang pendek mamy
jeszcze futro, od jakiegoś czasu badane, zbierane i wydaje mi się, że orang pendek z
tego powodu, że żyje na wyspie,
będzie pierwszym reliktowym hominidem, którego uda się schwytać lub znaleźć. Ale to
tyle na razie.
Chris, co sądzisz o tym?
Ja też wierzę w istnienie takiego kryptoida jak Big Foot, Yeti, Śnieżny Człowiek, ma
rzeczywiście
mnóstwo nazw. Wierzę dlatego, że jego istnienie w folklorze przez
tysiące lat wcale nie zaprzecza temu, że on nie istniał naprawdę. Folklor nie rósł
przecież na kamieniu,
nie został wymyślony przez ludzi, bo nudzili się, nie mieli co robić, tylko
opisywali różne zdarzenia, zjawiska, które towarzyszyły
ich życiu. Nagle okazuje się, że Big Foot, ten dziwny stwór, ten małpolud, jak
sam powiedziałeś, brzydkie słowo, niezbyt ładnie określające to stworzenie, ciągle
pojawia się w ich życiu, funkcjonuje na
krawędzi tego życia i tworzy taką granicę nieznanego, gdzie do pewnego
momentu człowiek może dojść. Od tego momentu, gdzie zaczyna grasować Big Foot,
człowiek już wstępu nie ma i
przekroczenie tej granicy może się dla niego źle skończyć. Ja oczywiście znam
najlepiej Big Foota z amerykańskich
opowieści, dlatego że od kilkudziesięciu lat, właściwie niemalże od kiedy istnieją
Stany Zjednoczone, ale
od kilkudziesięciu lat co najmniej, Big Foot stał się częścią tego kontynentu. Te
obserwacje, do jakich dochodzi, pojawiają się w miarę często. Niektóre oczywiście są
żartami,
niektóre są bardzo prymitywnymi żartami, ale wiele z nich wygląda na to, że są w
jakiś sposób prawdziwe, że wydarzyły
się. Ci ludzie, którzy o nich opowiadają, nie mają żadnego specjalnego interesu,
żeby uczynić samych siebie
sławnymi. Są głównie zaintrygowani tym całym zjawiskiem, fenomenem Big Foota. I
poszukują go,
próbują znaleźć jego ślady, prowadzą jakieś badania, dyskusje po to, żeby zrozumieć,
na czym ten fenomen polega, bo jest
on bardzo trudny do uchwycenia, ponieważ wciąż nie wiemy właściwie, z jakim
stworzeniem mamy do czynienia, jaka natura jest tego stworzenia. Czy jest to
tylko fizyczna natura, czy rzeczywiście jest tak, jak powiedziałeś w przypadku orang
pendek, że jest to
rodzaj zwierzęcia, może gatunek jakiegoś nieznanego nam prymitywnego człowieka,
który zostanie schwytany, złapany, pokazany wszystkim, sfotografowany we wszystkich
i na wszystkich możliwych sposobach. Być
może tak do końca nie jest. Może zjawisko to funkcjonuje na tej zasadzie, że
uchwycić się go nie da. Nie da się złapać
Big Foota, zamknąć go w klatce i pokazać go publiczności. Dlatego jest to temat
ciekawy. Jest to temat kontrowersyjny. Jest
to też, jak niektórzy mówią, idealny temat na sezon ogórkowy, który mamy akurat w
pełni. Dlatego myślę, że dyskusja może być na ten
temat ciekawa i doprowadzić do interesujących wniosków. Niekoniecznie, że mamy tu do
czynienia właśnie
ze 100% żywym stworzeniem, które zamieszkuje nasze lasy, ale z pewnym zjawiskiem,
które jak się okazuje
jest uniwersalne. Bo kiedy spojrzymy na rozmaite podania folklorystyczne, jak to
było zawarte w
pytaniu z różnych części świata, okazuje się, że cywilizacje, które nie miały ze
sobą żadnego kontaktu, opowiadają o tym samym. W bardzo
podobny sposób opisują to zjawisko. I Big Foot wszędzie mniej więcej wygląda
podobnie. Różni się troszeczkę czasami rozmiarami, ale ciągle
mamy do czynienia z kimś, kto przypomina swoją postacią człowieka. Ma na sobie futro
i potrafi być bardzo groźny.
Jest na tyle tajemniczy, że bardzo często był objęty tematem tabu. Dziękuję.
Ja tu jeszcze pozwolę sobie nadmienić o takiej ciekawej hipotezie mówiącej, że
niektóre z tych istot, z hominidów między
innymi, mogą być tak naprawdę nie zwierzętami, ale istotami zmiennokształtnymi. Ale
to już jest hipoteza bardziej o
charakterze paranormalnym. Jeżeli ktoś chce więcej poczytać na ten temat, to
zapraszam do
artykułu pod tytułem „Czerwonooki człowiek-ćma czy czarnooki kosmita?”, który
porusza między innymi temat
hominidów na łamach strony Radia Paranormalium www.paranormalium.pl. Przechodzimy
do kolejnego z pytań. Istnieje wiele koncepcji na temat natury małpoludów jak Yeti,
Big Foot
czy Śnieżny Człowiek.Jak do nich podchodzicie? Czy są to po prostu nieznane dotąd
naczelne, jacyś bliżej nieokreśleni
kuzyni homo sapiens, na przykład neandertalczycy? A może zdziczali ludzie? Może tym
razem pierwszy niech się wypowie Kris Mikina. Krisie?
Myślę, że tu chyba nie można patrzeć na to zjawisko, jako że mamy tu do czynienia
ze zwierzęciem bądź jakimś nietypowym czy nieokreślonym kuzynem homo
sapiens. Myślę, że w obu tych przypadkach znajdziemy argumenty, które zaprzeczą
temu, jakoby
było to zwierzę bądź jakiś kuzyn człowieka, że jest ono dość szersze i bardzo
specyficzne. I myślę,
że tu szczególne zastosowanie ma to, co powiedziałeś przed chwilą o tym, że być może
mamy tutaj do
czynienia z istotą, która występuje na krawędzi naszego świata, ponieważ obserwujemy
ten świat nasz dookoła w
takich trzech wymiarach, dodając do tego czas jako czwarty wymiar. Wszystko dla nas
dookoła jest zbudowane na zasadzie tej logiki i
każde zjawisko, które wykracza poza tą logikę, nazywamy zjawiskiem paranormalnym.
Być może właśnie Bigfoot, ten śnieżny człowiek,
będzie zjawiskiem, które występuje w jednym wymiarze więcej bądź w określonych
specyficznych warunkach, kiedy następuje jakieś zatarcie się tych
wymiarów ze sobą, następuje jakieś miejsce czy moment w tej powłoce
czasoprzestrzennej, przez
który taka osoba potrafi do nas się dostać i przybiera tego typu postać. Bo przecież
obserwując na przykład zjawiska paranormalne, dochodzimy do wniosku, że chyba coś
tam istnieje, że istnieją jakieś demony, że istnieje
jakiś jeszcze inny świat, do którego nie mamy za bardzo dostępu. Natomiast dlaczego
zakładać, że granica jest nie do pokonania bądź nie ma
takiego punktu, gdzie ta granica nie jest na tyle ostra, że te światy w jakiś sposób
mogą się przenikać?
Taką dyskusję mieliśmy w przypadku debat, kiedy rozmawialiśmy o skinwalkerze, gdzie
pojawiały się postacie demoniczne,
jakby zupełnie z innego wymiaru, ale wśród nich pojawiał się nagle Bigfoot, który
kompletnie był logicznie niewytłumaczalny, ale mimo
wszystko się pojawiał. Jakby to miejsce sprzyjało tego typu wydarzeniom. Więc ta
cała postać
Bigfoota czy śnieżnego człowieka niekoniecznie musi być postacią w 100% biologiczną.
Być może
jest to szalenie nienaukowy wniosek, do jakiego teraz dochodzę i oczywiście przez
każdego naukowca, który trzeźwo spogląda
na rzeczywistość, w której funkcjonujemy, taki wniosek będzie wyśmiany, ale być może
rzeczywiście w taki sposób
czasami trzeba spojrzeć na to wszystko, co nas otacza i próbować w jakiś sposób
zrozumieć pod tym względem. Na przykład nie mamy
problemu, żeby uwierzyć, że istnieje prąd elektryczny, że on działa, że możemy coś
do niego podłączyć, a tak naprawdę wciąż nie mamy
definicji prądu elektrycznego. Wciąż nie możemy powiedzieć, co to jest. Nawet nie
jesteśmy w stanie powiedzieć, w którą stronę on tak naprawdę płynie, ten prąd
elektryczny. Mimo wszystko nie mamy problemów z jego używaniem i jest częścią
naszego codziennego świata i życia. Nikt tak naprawdę się
nad tym specjalnie nie zastanawia. Bigfoot być może jest właśnie takim zjawiskiem
kompletnie z pogranicza, które
występuje na granicy dwóch zupełnie różnych od siebie światów i nie jesteśmy w
stanie go wytłumaczyć ani w sposób
materialistyczny, ani w sposób paranormalny, bo za każdym razem mamy takie
przejście,
że zjawisko występuje w obu obszarach i w obu jest tylko definiowalne do pewnego
momentu. Nie jesteśmy w stanie
uchwycić go w jednym punkcie, włożyć pod mikroskop, powiedzieć dokładnie, co to
jest. Właśnie z tego powodu, że w tym
momencie musimy przekroczyć pewną granicę myślenia, pewien paradygmat, w którym
jesteśmy uwięzieni i spróbować spojrzeć na to
jako coś, co jest postacią, istotą z pogranicza obu tych światów.
Dziękuję.
Piotrze?
Ja mam trochę inne zdanie. To znaczy zgadzam się z tym wszystkim, co powiedziałeś,
ale ja na przykład po takiej
analizie, jak powiedziałem wcześniej, czytałem o tym mnóstwo artykułów, znam mnóstwo
przypadków ciekawych lub takich przelotnych. Jestem zdania, że to jednak jest
stworzenie z krwi i kości w większości przypadków. W przypadku Bigfoota, w przypadku
tych, które
się pojawiają regularnie na pewnych obszarach, mamy do czynienia po prostu ze
stworzeniem. Nie będę tutaj ryzykował
jakiejś próby kategoryzacji reliktowych hominidów. Kiedyś, w dawnych czasach, kiedy
istniał
podział na prymatologię, czyli na małpoludologię radziecką i amerykańską, to
radzieckich badaczy
wyróżniało to, że oni wierzyli w zasadzie, że to jest człowiek. To były lata 80.,
90., 70. Oni tak
naprawdę badają to od lat 50. I tam w okresie, kiedy jeszcze nie wiedziano za
wiele o neandertalczyku, o jego zwyczajach, pojawił się taki wniosek, że śnieżny
człowiek może być w
zasadzie przodkiem. Wtedy jeszcze w zasadzie uważano neandertalczyka za przodka
człowieka, że może
być tak naprawdę spokrewniony z człowiekiem, że może pochodzić z linii homo i że to
w zasadniczo jest człowiek. Do tego strzelanie do niego jest
nieNie do końca etyczne. Tak uważało swego czasu
wiele osób, że to jest człowiek. Potem natomiast zaczęto zauważać pewne dziwaczne
cechy,
które charakteryzują spotkania z tymi stworzeniami. Jeszcze dokończę tę myśl. Czy
małpoludy, czy śnieżny człowiek, czy Bigfoot może być gatunkiem człowieka? On ma
wszystkie cechy anatomiczne, które rzeczywiście posiadamy
my. Natomiast pojawiają się też bardzo dziwne relacje, że na przykład ma jeden palec
więcej, jeden palec mniej, ma
kciuk inaczej ustawiony, że ma troszkę inaczej zbudowane
kończyny i tak dalej. Trudno powiedzieć, którym relacjom wierzyć, bo nagle kiedy
je zsumujemy, to się okaże, że tych Bigfootów i hominidów to nie jest jeden
gatunek. To jest cała grupa istot. Niektóre są do siebie podobne, inne nie. Jedne są
bardziej ludzkie, drugie
mniej ludzkie. To może być kolejny problem, że mamy do czynienia z szeroką
grupą stworzeń. Czy to może być neandertalczyk? Oczywiście, że nie. Dlatego, że z
tego, co
wiemy, neandertalczycy wymarli. Wiemy, czym się charakteryzowali dzięki dzisiejszym
badaniom genetycznym.
Wiemy też, jak wyglądali. Stało się możliwe odtworzenie ich wyglądu.
Na pewno nie dadzą się porównać ze śnieżnymi ludźmi. Przede wszystkim byli to
ludzie. A jeżeli chodzi o Bigfoota, o śnieżnych ludzi, to
są istoty, które są porośnięte w zasadzie na całym ciele różnej długości włosiem. To
nam już mówi, że ich
natura jest bardziej zbliżona do małp człekokształtnych. Druga sprawa o ich
pochodzeniu wiąże się też z najnowszą teorią w antropologii, że tak naprawdę
ludzkość nie jest jednym gatunkiem. Jest gatunkiem, który wyewoluował z różnych
gatunków. Dzisiaj wiemy, że po odkryciu kilku nowych gałęzi człowieka, kilku nowych
skamielin,
które rzucają nowe światło na nasze pochodzenie, wiemy, że na przykład człowiek
denisowiański czy przodkowie
Tybetańczyków to były odrębne gałęzie naszej rodziny, które powołały do życia obecną
ludzkość. My naprawdę nie jesteśmy
przodkami jednej grupy hominidów, tylko w zasadzie kilku różnych. Mamy w sobie jako
Europejczycy
jakieś geny neandertalczyków, kto wie jeszcze kogo. Wiadomo, że inne grupy etniczne
mają
geny innych hominidów. O tym się nie mówi, bo to jest temat niebezpieczny,
politycznie
niepoprawny. Natomiast czy mogą to być naczelne? Wydaje mi się, że sądząc po
wyglądzie
są to naczelne. Ale czy mogą to być po prostu jakieś małpy, które zamieszkują ten
teren? Ja bym tutaj
nie wyrokował, nie stawiałbym jednoznacznej opinii. Natomiast co możemy stwierdzić
po
analizie zachowania tych istot albo nawet występowania tych istot? Wiemy z wielu
przypadków, że są
to stworzenia żyjące na pewnym
poziomie, który na pewno nie charakteryzuje ludzi, nawet nie charakteryzuje
prymitywnych ludzi.
One nie budują schronów, nie budują szałasów, one nie używają prawdopodobnie
narzędzi.
One żywią się tym, co znajdą. One nie używają jakiegoś odzienia.
Były takie przypadki, może jeszcze o nich powiem, że te istoty, kiedy je chwytano,
na przykład próbowano coś z nich wydusić albo nauczyć je mówić. Nigdy się to nie
udało. Wiele wskazuje na to, że są to stworzenia,
które należą jakoś do królestwa zwierząt. Ale jest jeden problem, jedno „ale”, o
którym powiedział Krysis. One
po prostu w mistrzowski sposób opanowały przeżycie i
zdolność adaptacji do środowiska, w którym żyją. Dysponują zdolnościami, które z
naszej perspektywy są uznawane za nadprzyrodzone albo paranormalne. A te istoty
tak naprawdę posiadają pewne zdolności naturalne dla nich czy naturalne w świecie
zwierząt,
które po prostu pozwalają im przeżyć. Na przykład wiele osób twierdzi, że taki
Bigfoot czy taki śnieżny człowiek
paraliżuje wzrokiem. Albo inaczej, on po prostu hipnotyzuje ofiarę poniekąd.
Potrafi się wtopić w tło, potrafi zniknąć, jest szybki, stosuje jakiś dziwaczny
kamuflaż.
Potrafi narzucić człowiekowi coś w rodzaju panicznego strachu. I są to zdolności,
które my poczytujemy za paranormalne
czy parapsychiczne, a tak naprawdę one mogą być całkiem normalnym zestawem
zdolności,
które te istoty posiadają i które przez wieki były im niezbędne w przeżyciu i
sprawiają w zasadzie, że one są do dziś
nieuchwytne. Oczywiście pojawia się pytanie, czy takie stworzenia, takie małpoludy
mogą żyć wszędzie i tak
dalej.Kluczem do zrozumienia zagadki tych istot i ich przeżycia w naszym świecie są
po pierwsze zdolności, o których mówiłem, czyli mistrzowskie opanowanie środowiska.
One są w stanie zrobić to, co robią na przykład duże
koty, stać się chwilowo niewidzialnymi. One dobrze znają zakres działania naszych
zmysłów
i dobrze wiedzą, jak się ukryć, zakamuflować. Prawdopodobnie mają to wyćwiczone. Być
może w niektórych miejscach
nadal spotykają ludzi. Wiedzą, jak się z nimi obchodzić. Natomiast druga sprawa,
która jest bardzo ważna według mnie w zrozumieniu hominidów,
śnieżnych ludzi i bigfootów. Kluczowa. Wiele osób sobie myśli: „A jeżeli one
istnieją, to dlaczego nie zostanie
zorganizowana grupa badawcza, która pójdzie i je po prostu złapie?”. Problem nie
jest taki łatwy. Po pierwsze te
istoty, jak odkryli radzieccy primatolodzy, badacze śnieżnych ludzi, w tym
między innymi Igor Burcew, Borys Porszniew,
Walentin Sapunoow. Oni w zasadzie stworzyli taką mapę, z której wynika, że te istoty
migrują. To znaczy one
mają ustalony szlak i prawdopodobnie tak jak inne zwierzęta
pokonują pewne dystanse. Nauczyły się omijać człowieka. Sapunoow twierdzi, że te
istoty nawet na pewnym etapie rozwoju naszego spotykały homo sapiens, żyły z homo
sapiens. Natomiast potem okazało się, że nie ma dla
nas miejsca. Nie ma miejsca dla małpoludów, nie ma miejsca dla homo sapiens w jednym
środowisku, w jednej przestrzeni życiowej. Dlatego te
istoty zostały zepchnięte do dziczy. Stąd też pojawił się pierwotny strach przed
nimi. Stąd mogły się pojawić te legendy, że one są po
prostu strażnikami lasu. One zostały zepchnięte w środowiska, gdzie nie spotykały
się z człowiekiem, gdzie nie musiały z nim konkurować. W
jakieś ostępy leśne, w puszcze, w góry. Tam rzadko widziały człowieka.
Oczywiście są to rejony, do których nie mamy dostępu, które są trudne w opanowaniu,
które są trudne w monitorowaniu.
Nie mówimy o lesie, nie mówimy nawet o lasach wielkości Puszczy Białowieskiej, ale
mówimy tak naprawdę o terenach leśnych, które są
wielkości, tak jak powiedziałem wcześniej, województwa albo nawet kilku województw.
Szukanie tego stworzenia jest naprawdę trudne.
Wbrew temu, co nagadają w telewizji jacyś tam fotelowi sceptycy czy jacyś
specjaliści, mądrale z
Centrum Nauki Kopernik. To oczywiście taka przenośnia, bo oni się bigfootem nie
zajmują,
ale to jest ten typ mądrali. To jest, wydaje mi się, klucz do zrozumienia zagadki
tych
istot. Czyli przede wszystkim środowisko, w którym żyją. Po drugie ich zwyczaje,
które też są bardzo ciekawe, o których może
powiemy. I po trzecie to mistrzowskie opanowanie środowiska. A jeżeli ja
bym miał je gdzieś zaklasyfikować, to powiedziałbym, że to są jednak zwierzęta.
Przypomnę słuchaczom Radia Paranormalium, że audycję o bigfootach i innych
hominidach realizujemy w całości na
żywo. Jeżeli macie państwo jakieś pytania czy też komentarze do audycji, to można do
nas dzwonić na nasz numer telefonu
32 746 00 08.
Skype radio.paranormalium.pl. Można również do
nas pisać na naszym radiowym Gadu-Gadu pod numerem 36 08 80 02.
Czekamy na pytania i komentarze również na czacie Radia Paranormalium, na
www.paranormalium.pl, a także na
Facebooku, na kontach Radia Paranormalium i portalu Infra, jak również na grupach
tematycznych Radia Paranormalium i
czytelników „Nieznanego Świata”. Kolejne pytanie z naszej ściśle tajnej listy pytań,
które przyszły przed
audycją, brzmi następująco: „Jakie dowody świadczą o istnieniu tych istot? Dlaczego
do tej pory nie natrafiono
na żadne ślady w postaci zwłok lub kości tych istot i dlaczego pozostają one tak
nieuchwytne?” Piotrze?
Tutaj pojawia się pewne niezrozumienie. To znaczy owszem, istniały próby
schwytania tego typu stworzeń, podejmowane nieraz, czasami wielkim nakładem sił,
które nic nie przyniosły.
Może jeszcze będziemy o nich mówić, ale były też przypadki, kiedy po prostu
zastrzelono te istoty, tylko z jakichś powodów po
prostu nie dostały się w ręce badaczy. Znane były takie przypadki. Wiele takich
przypadków z II wojny
światowej, kiedy czerwonoarmiści albo łapali je żywcem, albo je zastrzelili. Z
wiadomych powodów one nie mogły dotrzeć do badaczy. Jeżeli chodzi o kości tych
stworzeń, problem polega na tym, że jak powiedziałem,
one migrują i zamieszkują obszary, do których trudno dotrzeć. Kiedyś było takie
porównanie, dlaczego
tak trudno na przykład natrafić na kości dzikich zwierząt czasami. Na przykład
dlaczego tak trudno natrafić na kości goryli
i innych dzikich stworzeń? Z tego powodu, że one są ukryte w miejscach czasami, do
których człowiek
nie ma dostępu na co dzień. Ale w przypadku bigfoota możemy też mieć takiTaki
problem, że te stworzenia mogą
na przykład wędrować do miejsc, w których składają swoje kości, tak jak to mają w
zwyczaju niektóre
duże ssaki, prawda? Tworzą miejsca, w których te ich kości są gromadzone. Nie
da się wykluczyć, że te szkielety Śnieżnej Ludzi znajdowano, prawda?
Tylko albo były nierozpoznane, albo do dzisiaj gdzieś tam zalegają w magazynach.
Jest też wiele
dowodów w postaci na przykład znanych wszystkim odcisków, odlewów stóp. Jest ich
naprawdę
wiele. Nie będę o tym mówił, bo to chyba każdy widział. One były niejednokrotnie
analizowane przez anatomów.
Są też oczywiście dowody w postaci kępek włosów. Jest ich sporo, jest ich dużo.
Jedyny problem, który się pojawia
przy tej okazji, to fakt, że jest ich zwykle za mało, żeby coś o nich powiedzieć. W
przypadku Yeti
mamy do czynienia z tak zwaną czapką Yeti, która była niejednokrotnie badana. Tych
czapek jest tak naprawdę kilka. Ta
najsłynniejsza, badana, znaleziona przez Hillary'ego, okazała się tak naprawdę być
zszyta z
koziej skóry, ale niewykluczone, że któraś z nich rzeczywiście należała do tej
legendarnej istoty,
jaką jest Yeti. Jeżeli chodzi o nieuchwytność tych istot, to już jak
powiedziałem wcześniej, istnieje pewien zespół cech i okoliczności, które sprawiają,
że małpoludy, czy też
śnieżni ludzie, czy jak je nazwiemy, są po prostu zawsze o krok przed człowiekiem. Z
tego powodu, że są to istoty dość
inteligentne. One nie są inteligentne tak jak ludzie, nie są inteligentne tak jak
zwierzęta
leśne, które znamy na co dzień. Nie są inteligentne jak drapieżniki leśne
ani duże zwierzęta, natomiast dysponują rozumem na tyle rozwiniętym, że pozwala on
im unikać ludzi, ale jednocześnie nie daje im takich możliwości, by mogły na
przykład rozwinąć
jakąś nawet prymitywną kulturę. Ale tutaj nie będę zabierał głosu, bo już się
nagadałem. Chris,
mam nadzieję, opowie o najnowszych wynikach badań, które jakiś rok temu wstrząsnęły
środowiskiem kryptozoologów. A chodzi mi o wyniki badań pani doktor Ketchum.
Tak, rzeczywiście Melba Ketchum przeprowadziła szereg takich badań. Melba Ketchum
jest naukowcem,
który współpracuje z laboratoriami policyjnymi i przeprowadza dla nich badania
forensyczne. Dlatego jest osobą
wykwalifikowaną, o odpowiedniej wiedzy i odpowiednich narzędziach, aby móc wykonywać
tego typu prace, czyli na przykład dokonać
sekwencji kodu DNA, pobrać tego typu próbki z odpowiedniego preparatu,
sprawdzić jego czystość i móc wykonać to wszystko w warunkach, które zapewnią pewien
naukowy standard i jednocześnie nie pozostawią i
efekty, i wyniki tego typu badań nie pozostawią wątpliwości, z czym i kim mamy do
czynienia. Pani
Ketchum właściwie nie interesowała się hominidami ani Big Footem. Traktowała to, jak
większość ludzi, jako interesujący,
ciekawostkowy folklor. Aż któregoś razu do jej laboratorium przyniesiono próbkę
włosów, które
pobrała. Akurat tak się to wydarzyło, że pobrali to policjanci i pobrali to w
odpowiednich warunkach, bo zadzwonili po ekipę forensyczną, ponieważ tu
była taka sytuacja, że na granicy rezerwatu indiańskiego Indian Hoopa pojawiło się
jakieś
zwierzę. Zaczęło szukać czegoś w śmietniku. Indianka, która mieszkała w tym domu,
wyjrzała przez okno, ponieważ tam, w tym miejscu,
gdzie ona trzymała sobie ten śmietnik, była zamontowana lampa, która reagowała na
ruch. Lampa się zapaliła. Zobaczyła wielkiego stwora.
Myślała początkowo, że to niedźwiedź. Nie zastanawiając się długo, zadzwoniła do
swojego szwagra, który był policjantem. Akurat miał nocny dyżur w tym rejonie.
Był na patrolu. Przyjechał ze swoim kolegą samochodami. Włączyli swoje reflektory i
oświetlili to miejsce. Okazało się,
że patrzą wcale nie na niedźwiedzia, a na potężnego, olbrzymiego małpoluda,
potężnego Big Foota. Ten wcale się ich
nie przestraszył. To raczej policjanci się przestraszyli tego stwora i po prostu
odszedł sobie w las. Tak jak oni sami opowiadali,
był tak wielki i ciężki, że nawet kiedy zniknął w lesie, jeszcze ciągle czuli, jak
drży ziemia od jego stóp, kiedy oddala się w
stronę lasu, niespiesznie, nie uciekając, nie będąc w żadnej panice. Przyjrzeli się
bliżej temu miejscu i tam właśnie znaleźli kępki
włosów zostawione tu i ówdzie. Ta ekipa forenzyczna wezwana do tego miejsca pobrała
je w sposób, który
zapobiegł zanieczyszczeniu próbek. Bo w przypadku badań genetycznych najczęstszym
problemem jest to, że
próbka jest zanieczyszczona. I tak się dzieje na przykład w przypadku, gdy badany
jest jakiś nieznany gatunek człowieka, jak na
przykład ludzie, którzy posiadali wydłużone czaszki czy czaszka Star Child, którą
Lloyd Pye próbował badać. Zazwyczaj wśród takich niepasujących do naukowej układanki
elementów
głównym argumentem, żeby odrzucić tego typu badanie jest to, że próbka była
zanieczyszczona, że dostał się tam jakiś inny
materiał, który absolutnie unieważnia wszelkie badania przeprowadzone na tym
materiale, na takiej próbce. W tym
przypadku tak nie było. Pobrane włosy okazało się, że mają mieszki, więc była wielka
szansa, że zachował się w tych mieszkach włosowych
materiał genetyczny. Zostały wysłane do laboratorium pani Ketchum. Ona te próbki
przebadała
iPonieważ szybko się zorientowała, że nie jest to typowa próbka włosów i że
niekoniecznie należy do rodzaju ludzkiego. Zanim ogłosiła światu, że ma do czynienia
z próbką
jakiegoś hominida nieznanego nauce, część swoich próbek, które miała do dyspozycji,
wysłała do innych
laboratoriów, płacąc tym laboratorium za usługę. Były to laboratoria uniwersyteckie,
znane.
Przeprowadziły oczywiście swoje badania. Też były zaskoczone, z jakim zwierzęciem
mają do czynienia, jakie zwierzę zostało
odkryte. Kiedy w tych laboratoriach, w uniwersytetach dowiedziano się, że próbka
dotyczy
bigfoota bądź jakiegoś innego hominida, laboratoria natychmiast kazały wykreślić
swoje imię z tego typu
badań i nie chciały absolutnie współpracować w ogłoszeniu tego typu wyników. Doszło
do tego, że w momencie, kiedy ta
sytuacja zaczęła w jakiś sposób emocjonalnie narastać i kiedy stało się jasne w
świecie naukowym, że być może jesteśmy
o krok od ogłoszenia czegoś niezwykle epokowego, jak potwierdzenia istnienia
bigfoota, okazało się,
że tego typu badań, jakie przeprowadziła pani Ketchum, nie chce opublikować żadne
czasopismo naukowe. Proces naukowy
w świecie, w którym dzisiaj żyjemy, polega na tym, że publikuje się artykuł i ten
artykuł jest krytykowany przez innych naukowców o podobnych
zainteresowaniach. Ta krytyka może być pozytywna, może być negatywna. W jej trakcie
badania są z sobą porównywane, są
w jakiś sposób definiowane i na końcu można wyciągnąć wnioski na temat badanego
zjawiska. W przypadku ogłoszenia wyników
badań genetycznych nad włosami bigfoota żadne z czasopism nie chciało się zgodzić.
Pani Ketchum
próbowała zasięgnąć rady i opinii Igora Burcewa, który jest znakomitym rosyjskim
specjalistą od
hominidów. Burcew zaproponował, żeby wydrukował to
jakiś magazyn naukowy w Rosji, ale nie zdecydowano się tego zrobić, ponieważ
rosyjskie badania czy rosyjski
magazyn być może tym bardziej nie byłby brany pod uwagę przez zachodnich naukowców.
Skończyło się to tak, że pani
Ketchum stworzyła własne czasopismo naukowe i opublikowała w nim swój artykuł.
Okazało się, że żaden z
naukowców nie odpowiedział na niego, nikt go nie krytykował, nikt go nie popierał.
Wszyscy nabrali trochę wody w usta i właściwie temat
został kompletnie odrzucony, zignorowany. To wpisuje się w ostatnią tradycję
krytykanctwa naukowego,
kiedy w najrozmaitszych dziedzinach, czy to od megalitów, czy poprzez UFO, czy przez
jakieś inne kontrowersyjne
zjawiska, dochodzimy do punktu, że rzeczywiście nagle okazuje się, że jest coś,
czego możemy się uchwycić,
jakiś argument, który może poprzeć kontrowersyjną tezę na tego typu temat. Okazuje
się, że nauka
nabiera wody w usta i po prostu ignoruje, zamyka oczy i udaje, że tego tematu nie
ma. Tak też stało się w przypadku
pani Ketchum, która jest kobietą bardzo wojowniczą, próbowała zwrócić na siebie
uwagę tu i ówdzie.
W zasadzie się to nie udało. Historia ta znana jest tylko dla ludzi, którzy
interesują się tematem, są entuzjastami tego tematu.
Tak naprawdę nikt więcej go nie opisuje, nikt się więcej tym nie interesuje. Tego
typu badania są usługą dość drogą,
więc siłą rzeczy nie można ich przeprowadzać za dużo i robić za często, bo po prostu
nie wystarczyłoby na to pieniędzy,
więc trzeba znaleźć różne metody finansowania tego typu historii. Pani Ketchum nie
spoczęła na
laurach. Pracuje dalej, przyjmuje kolejne próbki włosów znalezionych w różnych
miejscach, głównie Stanów
Zjednoczonych. Ostatnio zajęła się również poszukiwaniem materiału genetycznego w
kościach,
które uważa się, że należały do gigantów. Ma już na tym polu pewne osiągnięcia i
szykuje się do
następnego ciekawego ogłoszenia, następnej ciekawej informacji, która jeszcze
bardziej podgryzie ten naukowy beton,
który nie zgadza się z tego typu podejściem. Drugim problemem w
znalezieniu odpowiedzi, z jakim zjawiskiem mamy do czynienia, mówiąc o bigfootcie,
są sami badacze tego problemu. Są oni
niezwykle zazdrośni o swoje osiągnięcia, podcinają sobie nogi, robią sobie różne
głupie świństewka po to tylko,
żeby w jakiś sposób zagłuszyć konkurencję i samemu być tym, kto zostanie ogłoszony
jako
odkrywca bigfoota. W tej chwili w sytuacji, jaką mamy, widać wyraźnie, że na czele
są
dwie instytucje naukowe, z których jedną reprezentuje pani
Ketchum, która jest forenzikiem i ma doskonale wyposażone laboratorium mogące
przeprowadzać tego typu
badania. Drugim jest pan Sykes, który jest z Oksfordu i który prowadzi swoje własne
badania, między innymi współpracując z
Rosjanami. Między innymi to, co w tej chwili próbuje odnaleźć, to jest kod DNA,
który
należałby do słynnej Zany, która żyła pod koniec XIX wieku gdzieś w Abchazji, w
rosyjskiej Syberii. Wyglądała jak olbrzymi bigfoot. Miała potworną siłę. Bardzo
trudno się było z nią dogadać.
Została schwytana jako trofeum myśliwskie.W międzyczasie spłodziła kilkoro dzieci i
niektóre z nich
przeżyły do czasów w miarę współczesnych. Dlatego ekipa Sykesa doprowadziła do tego,
żeby odkopać ich
kości i z nich pobrać DNA, aby sprawdzić, czy należą w 100% do człowieka,
czy też mamy do czynienia z bigfootem. Na razie nie ma konkretnych wniosków. Wiele
wskazuje, że
Zana bigfootem nie była, mimo że wyglądała jak bigfoot. Mogła natomiast być w jakiś
sposób spokrewniona ze znanymi nam
hominidami, typu Denisowa, której rasa człowieka zamieszkiwała Syberię.
Z drugiej strony możemy też przypuszczać, że sam Sykes, reprezentując szanowną, w
cudzysłowie, instytucję naukową jak Oxford,
będzie próbował swoim autorytetem nie tyle storpedować tego typu badania, co
naprowadzić je na
kierunek, który będzie dla nauki bezpieczny bądź stworzy warunki, że w jakimś
procesie, trudno mi sobie wyobrazić ten proces,
będzie można to z czasem zaakceptować, że istnieje coś jeszcze niż tylko człowiek,
że coś ciągle
funkcjonuje w naszych lasach, w miejscach trudnych, jak powiedział wcześniej Piotr.
Nie do końca zgadzam się, że mamy do
czynienia ze zwierzęciem i to niezwykle inteligentnym, dlatego że świat
podlega pewnym prawom, ale też jest zespołem przypadków. Przez przypadek znajdujemy
wiele rzeczy,
przypadki zdarzają się ludziom, zdarzają się zwierzętom i tego typu przypadki jakoś
nie przydarzyły się bigfootom. Żaden z nich nie wpadł pod
wielką ciężarówkę. Żaden z nich nie został nakryty na gorącym uczynku podczas snu
przez akurat przechodzący
patrol wojskowy, który trenował w tym miejscu i mógł go zaskoczyć i pojmać. Żaden
myśliwy, choćby
najlepszy, nie dopadł go i nie złapał. Dlatego ta regularność i prawidłowość, która
pozwala
Bigfootowi za każdym razem wymknąć się z wszelkiej pułapki, wskazuje, że mamy do
czynienia z czymś więcej niż tylko zwierzę, z czymś więcej niż tylko
hominid. Być może sam fakt, że taka istota jest w stanie tak
doskonale się zamaskować, zakamuflować i przewidzieć, co się wydarzy za chwilę,
jakie są intencje tych, którzy
usiłują go osaczyć, wskazuje, że mamy do czynienia z czymś więcej, że być może
istota ta nie należy do
żadnego ze światów ani zwierzęcego, ani ludzkiego. Być może należy ona do jakiegoś
innego świata.
Ponieważ żyje na Ziemi i funkcjonuje w naszym ludzkim obrębie,
musi spełniać pewne cechy, żeby móc zaadaptować się do życia na Ziemi. Być może jej
pochodzenie jest
absolutnie nieziemskie. Być może przybyła bądź przybywa regularnie z innej planety i
ta postać jest
tylko czymś w rodzaju, zabrzmi to może zabawnie, skafandra kosmicznego, który
pozwala jej funkcjonować na danym
terenie. W Stanach, gdzie zjawisko to jest obserwowane regularnie, próbowano
zorganizować kilka
poważnych wypraw myśliwskich, których celem było wytropienie bigfoota i schwytanie.
Nie zrobienie mu krzywdy, tylko
schwytanie bigfoota. W kraju tym żyje paru znakomitych tropicieli, ludzi, którzy
fantastycznie znają lasy, mają do
dyspozycji masę najrozmaitszych środków. Na przykład mają kamery termiczne, aparaty
fotograficzne,
które działają na ruch albo także na ciepło. Porozstawiali je w różnych punktach
lasu, na drzewach,
na kamieniach, w miejscach, gdzie przypuszczalnie bigfoot mógłby się pojawić. W
końcu podczas jednej z takich
wypraw, gdzie dość spora grupa tropicieli dostała informację, że bigfoot jest w
pobliżu, zakreślono obszar kilku mil kwadratowych, gdzie mógł się znajdować. Teren
ten ściśle otoczono. Wiadomo było,
że nic się nie wyślizgnie z tego terenu, że kwestia złapania bigfoota jest tylko
kwestią czasu. Wiedziano, że on tam jest i
wiedziano, że nie ma szans uciec, że przynajmniej ktoś go zobaczy, dostrzeże,
zastrzeli, zrobi przynajmniej
zdjęcie. Kiedy ruszyła ta szczelna nagonka, okazało się, że nic tam nie ma.
Bigfoot zapadł się pod ziemię, odparował, zniknął kompletnie, mimo że nie miał szans
ucieczki z tego akurat miejsca.
To pokazuje jego nadnaturalne możliwości, umiejętności, które bardzo trudno porównać
z jakimikolwiek innym
zwierzem, zwłaszcza tego rozmiaru. Jeśli miałoby to być zwierzę bądź jakiś homolud,
małpolud, to
jest on olbrzymich rozmiarów i ukryć coś takiego jest niezwykle trudno. Zwłaszcza
dziś, kiedy mamy do dyspozycji drony z kamerami
termicznymi, takie zwierzę powinno zostać w jakiś sposób zauważone i schwytane. Tak
się nie dzieje. Ono ciągle wymyka się,
mimo olbrzymiego zainteresowania i mimo tego, że stosowane są coraz lepsze i coraz
bardziej
zaawansowane technologicznie metody. Wynik jest ciągle ten sam. Bigfoota jak nie
było, tak nie ma. Istnieje tylko w
opowieściach świadków i w legendach. To wszystko. Dziękuję.
Mówiłeś o żołnierzach, którzy się na niego natknęli. Jednym z najciekawszych
przypadków rosyjskich jest sprawa żołnierza o nazwisku Karapetjan.To się działo
tam, gdzie Zanę znaleziono, czyli na Kaukazie w czasie II wojny światowej.
Karapetian
całkiem przypadkiem wypłynął, dlatego że przyszedł na spotkanie z którymś z
prymatologów. Już nie pamiętam z kim, czy z Sapunowem, czy z Burcewem.
Chyba tak. Został na koniec i mówi, że ma do opowiedzenia pewną historię. Opowiada,
że
kiedy służył, nie pamiętam jako kto, prawdopodobnie był lekarzem.
Patrol schwytał gościa, który był ubrany w futro. Myśleli, że nie jest ubrany w
futro. Myśleli, że to szpieg, dywersant, cokolwiek. Przywieźli go do Karapetiana.
Ten próbuje mu ściągnąć to futro.
Nie da się. Jak opisywał, to stworzenie było mniej więcej wielkości człowieka.
Było porośnięte rudym czy brązowawym włosiem
długości trzech centymetrów. Co ciekawe, oni go nie wypuścili. Trzymali go w
więzieniu, w
celi. Próbowali się z nim porozumieć. Okazało się, że ten ktoś, mówili na
niego ktoś, dlatego że w tym przypadku istota była chyba dość młoda i posiadała
niezarośniętą
twarz. Karapetian twierdzi, że twarz była ludzka, tylko miała bardzo głęboko
osadzone oczy. Co ciekawe, miała coś w rodzaju wąsów,
takich dziewiczych wąsów. Takiego meszku jak u gimnazjalisty.
Co ciekawe, nie chciała jeść i najbardziej wyróżniało ją to, że strasznie się
pociła. Nie wiadomo, co się z nim stało.
Prawdopodobnie go wypuścili. Chyba. Tego już nie pamiętam. Natomiast była jeszcze
wcześniejsza opowieść
żołnierza, który się nazywał Topilski i stacjonował w okresie wojny domowej
w Rosji, gdzieś na Pamirze, bardzo daleko. Sytuacja była podobna. Nagle zastrzelono
stworzenie, tak opowiadał, które również uważano za
szpiega czy cokolwiek, kogokolwiek. W każdym razie okazało się, że w tym przypadku
była to istota
stara, leciwa, wręcz siwa, należąca do nieznanego gatunku,
przypominająca z grubsza małpę. Takich historii było mnóstwo. Pamiętam takie
opowieści w książce Sapunowa
„Między człowiekiem a zwierzęciem”. To jest najlepsza książka o małpoludach, jaka
została wydana na świecie.
Dostępna w języku polskim. Wydał ją katowicki Kos. Wydawnictwo Kos. Jeżeli ktoś
chce zakupić tę książkę, to pewnie ją znajdzie nawet w księgarni Nieznanego Świata.
Niech poszuka, tam może jeszcze będzie. Sapunow
opisuje tam przypadki, kiedy te
istoty zapędzały się na obszary, gdzie ich nie powinno być. Na przykład przechodziły
koło koszar wojskowych niejednokrotnie.
Zdarzały się takie przypadki, że żołnierz, czerwonoarmista siedząc w kantynie czy
gdzieś, zobaczył, jak przed
oknem przechodzi taka istota. Ogromna. Ona była ogromna. Pamiętam, że wzrost
oceniono na około trzy metry.
I patrzy się na niego. On wpadł w taki szok, że musiał szukać opieki medycznej.
Było to rzeczywiście strasznie szokujące dla niego. Takich przypadków było mnóstwo.
Był Wit
Chachłow, zoolog rosyjski jeszcze za czasów caratu, który mieszkał w
strasznie odległym miejscu w Kazachstanie i zorganizował wyprawę. Rzekomo schwytał
nawet
Śnieżnego Człowieka. Tylko to było w czasie rewolucji. Nie zdołał go przewieźć do
Petersburga.
Mnóstwo jest takich historii. Maja Bykowa, jedna z czołowych badaczek Śnieżnego
Człowieka. Miała takie
szczęście, że natknęła się na niego zwyczajnie, kiedy przepływała rzeką gdzieś na
Syberii. On po prostu
wyszedł. Widziała go z bardzo bliska. I tak dalej. Igor Burcew, wspominany już
tutaj. Jeżeli
chodzi o Zanę, o której mówił Chris, to tak naprawdę nie Sykes szukał grobu Zany,
tylko już w latach
60. radzieccy badacze dowiedziawszy się, że na Kaukazie może być
potencjalny grób hominida, szukali tej istoty. Rzeczywiście nie znaleźli grobu.
Być może było to otoczone przez miejscowych swoistym tabu. Natomiast znaleźli groby
jej
dzieci. Potomkowie Zany żyją do dziś. Noszą nazwisko Sabekia, z tego, co pamiętam.
Jedna z nich mieszka bodaj w Tbilisi. Rzeczywiście przez lata
nie da się zaprzeczyć, że coś z tymi ludźmi było nie za bardzo, dlatego że nie
pasują do typowych
Abchazów. Nie pasują do tamtejszych grup etnicznych. Wyglądają po prostu inaczej.
Mają potężne szczęki,
są ogromni. Są przede wszystkim ciemniejsi. Powstała taka hipoteza gdzieś w latach
70. i
80., żeby już takOdsunąć temat małpoluda, to wysunięto taki wniosek, że ta
Zana mogła być po prostu Murzynką z Afryki, że niektórzy abchazjscy
szlachcice mieli taką fanaberię i sprowadzali sobie jako służące Afrykanki.
Jednoznacznie zachowały się o Zanie takie wspomnienia i takie relacje, bo w
latach 60. i 70. dało się jeszcze spotkać ludzi, którzy troszeczkę ją pamiętali. Te
osoby były już bardzo stare,
natomiast troszeczkę ją pamiętali i rzeczywiście nie dało się jej w żaden sposób
sklasyfikować.
Rzeczywiście po przeprowadzonych badaniach okazało się, że
Zana rzeczywiście przekazała pewne geny, które mogą
należeć do istoty z grupy homo, natomiast
niebędącej człowiekiem. Rzeczywiście jest to bardzo kontrowersyjne,
ale pozostaje jeszcze temat nieuchwytności bigfoota.
Ja osobiście pozostaję przy wniosku, że jest on zwierzęciem bardzo nietypowym z
naszego
punktu widzenia, dość inteligentnym, ale rzeczywiście zgodzę się z Chris, że
istnieją takie przypadki, kiedy jednoznacznie miały miejsce zdarzenia o
charakterze powiedziałbym nadprzyrodzonym. Tylko nie wiem, czy przypisać to
paranormalnej
naturze bigfoota, czy temu, że on dzięki pewnemu swojemu oddziaływaniu, nazwijmy to
zwierzęcemu magnetyzmowi, rzeczywiście
potrafi oddziaływać na człowieka. To też jest bardzo ciekawe, ale o tym jeszcze
będziemy mówić. Marku, prosiłbym
o kolejne pytanko.
Kolejne pytanie z naszej listy brzmi następująco: w których innych rejonach świata
występują te stworzenia? Czy można
powiedzieć, że małpolud lub bigfoot to gatunek powszechny? Może tym razem pierwszy
niech się wypowie Chris
Mikina. Chrisie?
Możemy powiedzieć, że występuje niemalże wszędzie, że wydaje się, że świat jest
zaludniony najrozmaitszymi tajemniczymi
stworzeniami, małpoludami, śnieżnymi ludźmi, bigfootami, yeti. Oczywiście
najpopularniejsze są te z Nepalu,
bo właściwie od tego wszystko się zaczęło, kiedy po raz pierwszy brytyjska
ekspedycja wojskowa robiła rekonesans dookoła
Mount Everestu. Po raz pierwszy została opisana postać bigfoota, czy jak w
tamtejszym języku
nazywano to yeti, czyli śnieżnego człowieka. Wówczas trafiło to do powszechnej
wiadomości, zapłodniło ludzką wyobraźnię, temat stał się sławny i popularny. Ja sam
pamiętam, że pierwszy raz spotkałem
się z yetim w książce oczywiście o Tomku „Tomek na tropach yeti”, gdzie
dokładnie wszystkie te legendy, historie i podania zostały opisane. Oczywiście Tomek
omalże nie złapał tego yeti i
mielibyśmy polskiego bohatera w tej całej dyscyplinie i wreszcie byśmy mieli taki
okaz małpoluda, który można byłoby wszystkim
pokazać i udowodnić, że jest to prawda. Oczywiście następne przypadki narzucają się
same. Na drugim
po yeti pod względem popularności będzie amerykański bigfoot, czy jak mówią
Indianie Sasquatch. To jest kolejna nazwa stworzenia, które zamieszkuje kontynent
północnoamerykański od
Kanady praktycznie aż po Amerykę Południową, bo podobno widziano tego typu
stworzenia nawet w Argentynie. Nie wiadomo do końca, czy
jest to tylko przerosł legendy, czy rzeczywiście tam się coś takiego wydarzyło, ale
oba kontynenty
amerykańskie są pełne tego typu historii i na przykład ilustrują ją wspaniale
rysunki naskalne Indian Anasazi, którzy mieli gdzieś 500 lat temu prowadzić całą
wojnę z bigfootami, którą niestety przegrali, ale dzięki temu zachowały się do
naszych czasów obozowiska
Anasazi, które są wykute na bardzo stromych półkach skalnych. Wyglądają troszeczkę
jak jaskółcze
gniazda. Jest to w miejscu, gdzie łączą się cztery stany. Jest to nazwane terenem
czy
rejonem czterech kątów, gdzie łączą się środkowe stany typu Nowy Meksyk, Arizona,
Kolorado i Nevada. Właśnie tam
mieli prowadzić z nimi straszliwe batalie. Dlatego ścieżki są wąskie, pozwalają na
przejście tylko jednego człowieka. Wejścia są
również wąskie, bardzo niskie, tak jakby miały one zabezpieczyć przed wejściem
jakiegoś wielkiego stworzenia.
Na ścianach jaskiń czy górskich ścianach są rysunki włochatych i potężnych
stworów, które walczą z Indianami. Według tych legend Anasazi bigfoot
miał je wygrać. Oczywiście inne miejsca, szczególnie ostatnio znane, to oczywiście
Indonezja
z Orang Pendek. Wybrało się tam kilka wypraw w poszukiwaniu tego kryptoida. Niezbyt
dobrze im poszło,
bo dżungla ciągle jest tam potężna, bardzo trudna do przebycia. Warunki są bardzo
trudne, tropikalne. W jednym z
miejsc znajduje się jezioro, które powstało w
niecce wulkanicznej i przez to ta niecka dookoła tworzy miejsce
kompletnie odcięte od reszty świata, co pomagaCzy wspomaga raczej
powstawanie pewnych gatunków endemicznych, które są charakterystyczne dla niego i
tylko dla niego, bo odcina praktycznie kontakty z resztą świata
dookoła. Tam rzekomo miałby się pojawić ten orang pendek. Mimo kilku wypraw i
mimo wielu podań, wielu świadków, które spotkało się z tym kryptoidem, do tej pory
go nie znaleziono. Piotr mówi, że są szanse
jego złapania. Ja myślę, że szanse są dokładnie takie same, jak w przypadku
amerykańskiego Bigfoota, że ten sprytny kryptoid znowu
wymknie się uwadze czy wszelkim pułapkom. Czy przeleci przez człowieka właśnie z
tego
powodu, że ciągle mam wrażenie, że występuje on na granicy dwóch światów i być może
w jakiś sposób funkcjonuje jeszcze w jednym wymiarze,
do którego my na co dzień nie mamy dostępu. Innym takim miejscem, gdzie mówi się o
podobnym stworzeniu,
są Chiny. W lasach Shennongjia żyje słynny Yeren, który
również przypomina swoim wyglądem Bigfoota. Lasy te są niezwykle tajemnicze, wiąże
się z nim cała masa legend. Mają tam żyć oprócz
niego białe węże, białe małpy, nawet błękitne tygrysy.
Teren jest bardzo ciekawy, ciągle w jakiś sposób niezbadany. Jest też bardzo trudno
dostępny i to jest chyba charakterystyczne dla wszystkich
tego typu miejsc. Ja myślę, że one też w jakiś sposób same dla siebie budują tę
legendę przez swoją niedostępność.
Nie są spenetrowane, nikt nie wie, co tam się dzieje tak naprawdę wewnątrz takiego
lasu czy łańcucha górskiego. Dlatego
praktycznie wyobraźnia często dużo podpowiada, bądź wyobraźnia pomieszana z
legendami ludów, które
tam ocierały się o tego typu miejsca. Taka tego typu wyobraźnia powoduje, tak mi się
wydaje przynajmniej, że wielu świadków
wyobraża sobie, że widzi jakiegoś właśnie stwora, jakiegoś małpoluda. Być może nie
ma to z tym nic wspólnego i dochodzi tutaj do
pewnego zamieszania, bo tak naprawdę nie wiemy, z jak wielkim zjawiskiem mamy do
czynienia, czy z dużym, czy z lokalnym, czy
jest ono rzeczywiście naprawdę unikalne, czy jest to tylko wynikiem takiego
ludzkiego przewrażliwienia, prawdziwej chęci zobaczenia czegoś.
Prawdopodobnie każdy z nas w którymś momencie swojego życia zdał sobie sprawę, że
jeżeli coś naprawdę chciałby zobaczyć i dojrzeć,
to w końcu tę sytuację sobie w magiczny sposób stworzy. Nawet jeżeli to nie
istnieje,
zobaczy to oczyma wyobraźni i uwierzy w to, że tak rzeczywiście było. Tak jest w
przypadku wielu poszukiwaczy UFO,
którzy mają więcej szczęścia dziwnym trafem niż inni. A ci, których UFO nie
interesuje, jakoś nigdy nie natrafiają.
Nigdy nie zaskoczy ich, nie przeleci nad głową, nie wstrząśnie z nimi. Myślę, że
podobnie jest może trochę też z Bigfootem.
Bigfoot jest bardzo mocno osadzony w folklorze Indian Ameryki Północnej. Praktycznie
nie ma
plemienia na tym kontynencie, które nie miałoby opowieści na ten temat. Wszystkie te
opowieści nie są takimi podaniami, które
opowiadają o legendach. Są zapisem życia tych ludów, ponieważ one nigdy nie
posługiwały się językiem pisanym, nie zapisywały swojej
historii w taki sposób jak my. Więc powstała ta tradycja oralna przekazywana z
pokolenia na pokolenie. Zaskakujące jest to,
że wszędzie, gdzieś na marginesie tego typu plemion indiańskich występował Bigfoot.
Może nie tyle był on strażnikiem lasu, co był właściwie współmieszkańcem danego
terenu, w którym ci
Indianie sobie żyli i występowali. Co jakiś czas następowały tarcia pomiędzy
Bigfootem a takim plemieniem
indiańskim. W najlepszym przypadku był to wręcz handel wymienny, kiedy na przykład
kosze z jedzeniem wynoszono na skraj wioski. Bigfoot je zabierał i zostawiał w
zamian coś. To były czasami zabite
zwierzęta, to były czasami jakieś owoce leśne. W każdym razie była to taka wymiana i
traktowano
Bigfoota nie jako być może świętość, ale kogoś z innego kompletnie wymiaru, tak jak
ja bym chciał to traktować. Komu
należy się respekt, szacunek i współistnienie, nawet jeżeli nie rozumie się zasady,
na jakiej to działało. W przypadku innych
plemion indiańskich były to poważne wojny. Wspomniałem wcześniej o Anasazi. Podobne
wojny toczyli
z Bigfootami Szoszoni i parę innych plemion, gdy okazało się, że nagle Bigfoot z
takiego troszeczkę nieśmiałego stwora, który czasami pojawiał się na skraju lasu,
nagle zapałał chęcią
polowania na ludzi i zasmakował w ludzkim mięsie. Indianie w jakiś sposób musieli
zareagować. Stąd te wojny.
Inna historia jest związana z tym, że w wielu indiańskich podaniach czy opowieściach
tej
oralnej tradycji są historie o seksualnym wykorzystywaniu Indian przez Bigfootów. Że
samica Bigfoota
miała się zakraść do indiańskiej wioski i porwać sobie jakiegoś dorodnego Indianina,
po czym wykorzystywać go
tyle, ile się go dało wykorzystać, a na koniec go po prostu zjeść. Zazwyczaj wówczas
grupa Indian wyruszała w las
szukać takiego nieszczęśnika i czasami udawało się go znaleźć. Stąd wiemy dokładnie,
co się wydarzyło, co miało miejsce, co tam się działo,
kiedy taka bigfootica nienasycona dopadła tego biedaka. Robiła z nim, co chciała.
Traktowała go jako zabawkę.
Prawdopodobnie nie podobała mu się za bardzo.Czego można się domyślać. Z jakichś
powodów zazwyczaj takiemu Indianinowi
zalepiała oczy żywicą, więc kompletnie nie wiedział, gdzie jest. Nie wiedział, co
się dzieje dookoła niego, a ona sobie
robiła z nim, co chciała. Tych historii jest masa i są one wszędzie. Czasami mają po
kilka tysięcy lat, czasami są bardzo
świeże, czasami w ogóle nie wiemy, skąd przyszły. Ale zjawisko jest ciągle aktualne,
bo ciągle gdzieś
funkcjonuje, pokazuje się i po prostu jest. Ma ciągle nowych świadków. Mamy ciągle
nowe
historie i przynajmniej część z nich na pewno nie jest wymyślona i mamy do czynienia
z realnym zjawiskiem. Dziękuję.
Piotrze?
Trudno tu będzie dodać cokolwiek dlatego, że wiele zostało powiedziane. Ja może
skupię się na dwóch
sprawach, które bym podkreślił. Bigfoot jest zarówno, jak powiedział Kris, czymś
mocno
osadzonym w kulturze niektórych ludów, a z drugiej strony czymś realnym, bardzo
realnym.
Pojawia się taki problem, że niektóre nauki: etnologia,
etnografia odczytują to w taki sposób, że Bigfoot to pewnie echo przeszłości, duch
lasu i tak
dalej. To wszystko teraz rzutuje. To jest typowe tłumaczenie dla
naukowców. Wielokrotnie to słyszałem. Żaden z tych akademickich mądrali mówiących o
tym,
że Bigfoot jest echem przeszłości, nie potrafi wytłumaczyć, dlaczego echo
przeszłości
zostawia po sobie takie ogromne ślady. Albo dlaczego echo przeszłości bywa widywane
w Himalajach na takiej wysokości. I tak dalej. Z tych wszystkich stworzeń,
o których mówimy, rzeczywiście wiele to stworzenia legendarne. Stworzenia, których
tak naprawdę
nikt nie widział. Bo gdybyśmy spojrzeli na listę tych legendarnych małpoludów z
całego świata, to zobaczymy, że trudno znaleźć naród, grupę
etniczną, która takich podań nie ma, która ich nie zna. Hominidy, małpoludy
występują w zasadzie od północnej Afryki po Japonię. I od
Europy Północnej po Argentynę, jak powiedział Kris. W Patagonii mieliśmy przecież
doniesienia o jakichś kudłatych stworach. Problem w tym, że
istnieją miejsca, gdzie Bigfoot, te legendy są jedynie echem przeszłości, a są
miejsca, w których to stworzenie realnie żyje. To
znaczy Pamir, to znaczy północna część europejskiej części Rosji,
niektóre stany USA, niektóre rejony Chin i tak dalej. Bo to jest stworzenie
wędrowne. Też
nie możemy powiedzieć, gdzie ono żyje dokładnie. Stamtąd te relacje pochodzą
częściej.
I dlatego wydaje się, że to stworzenie jest z krwi i kości. Dodałbym jeszcze tylko
tyle, może jako ciekawostkę, że w naszej tutaj w Europie mieliśmy do czynienia
z relacjami o leśnych ludziach. Tak ich nazywano na przykład jeszcze w
średniowiecznych kronikach,
także późniejszych, już w epoce nowożytnej. Na terenie Europy Zachodniej, nawet na
terenie Wielkiej Brytanii,
a także krajów Beneluksu, Belgii i Francji, pojawiały się bardzo często relacje,
także w Niemczech, o
schwytaniu leśnego człowieka. Tak go nazywano. On kategoriami wpasowuje się w
Bigfoota czy Śnieżnego Człowieka. Stąd też wniosek, że te istoty mogły w
dawnych czasach zamieszkiwać również pewne regiony Europy, skąd zostały po prostu
wypędzone,
wytrzebione. Jeżeli chodzi o Polskę, to tutaj mamy pewien problem, dlatego że w
naszym folklorze polskim otwarcie
nie występuje Bigfoot. Bigfoot, Śnieżny Człowiek czy jak to nazwiemy, bo oczywiście
nie Bigfoot.
Natomiast może być on ukryty w kilku legendach, mitach,
podaniach, dlatego, że wiele istot z mitologii słowiańskiej, może dwie, trzy istoty
z mitologii słowiańskiej są poniekąd do niego podobne. Mowa tu między innymi o
boginkach.
Mowa o mamunach bardzo często przedstawianych jako owłosieni ludzie zamieszkujący
lasy. Mowa tu też o
wszelkich demonach leśnych typu Borowie, Leszy. One miały bardzo różne imiona
charakteryzujące się
takimi samymi cechami jak śnieżni ludzie, jak małpoludy. No i oczywiście zostaje nam
jeszcze bóg Wołos lub
Weles, który był prawdopodobnie opisywany jako stworzenie mocno porośnięte włosiem.
Mogą tu się kryć jakieś aluzje do tego, że nasi praprzodkowie też mieli kontakt z
tymi istotami.
Bo na przykład wschodni Słowianie stykający się prawdopodobnie ze zjawiskiem
Śnieżnego
Człowieka mieli już kategorie legend o istotach leśnych, leszych, też je tak
nazywali, bardziej
rozbudowane, prawda? Na przykład Walentyn Sapunov twierdzi, że już w
„Pieśni o Wyprawie Igora” mamy opis zawarty spotkania ze Śnieżnym Człowiekiem, który
wchodzi na drzewo i
ryczy. Tam jest nazywany diwem albo dziwem. Ale tak naprawdę są to tylko moje
interpretacje. Za tym może się kryć coś zupełnie innego. Natomiast ja odnalazłem
pewne wątki, które świadczą, że i w naszej
kulturze te istoty mogły przeżyć. Także to, że w polskiej kulturze jest tak
dużo diabłów, które w pewnym momencie zostały przekształcone ze
słowiańskich bóstw czy ze słowiańskich demonów, świadczy o tym, że nasza stara
tradycja była tak naprawdę dużo bardziej bogata,
tylko została w pewnym momencie przez Kościół brutalnie wytępiona i wszelkie
stworzenia, wszelkie istoty demoniczne, magiczne zostały nazwane diabłami. Marku?
Ja pozwolę sobie przypomnieć słuchaczom Radia Paranormalium, że dzisiejszą audycję o
bigfootach i innych hominidach realizujemy w całości na żywo.
Można do nas dzwonić na nasz numer telefonu 32 746 00 08.
Skype: radio.paranormalium.pl. Można również do nas pisać na naszym radiowym
gadu-gadu pod numerem
36 08 80 02. Czekamy także na pytania i komentarze na
czacie Radia Paranormalium, na www.paranormalium.pl, jak również na Facebooku, na
kontach Radia
Paranormalium i portalu Infra, a także na grupach tematycznych Radia Paranormalium i
Nieznanego Świata. Przy okazji ukaże się niedługo nowy numer tego czasopisma. Hitem
tego numeru jest obszerna i opatrzona hasłem „Temat roku” publikacja „Kontakt”,
będąca rezultatem
powtórnej po latach wizyty Nieznanego Świata we włoskim miasteczku Grosetto pod
Mediolanem, gdzie od
półwiecza w prowadzonym przez Marca Lubatchiego Centrum Badań Psychotronicznych
odbywają się seanse łączności z rozmówcami innej
frekwencji istnienia. Piotrze, co jeszcze można ciekawego znaleźć w tym numerze?
Jak zwykle dotknięcie nieznanego z kilkoma historiami nadesłanymi przez czytelników.
Oczywiście co
nieco o UFO, co nieco o reinkarnacji w rodzinie, tym razem w Europie, a także typowe
tematy, przede wszystkim typowe rubryki, w tym
dość aktualny temat poświęcony zagrożeniu, jakim jest borelioza. „Nieznany Świat”
do nabycia w kioskach. Zachęcam, numer lipcowy. Zachęcam też wszystkich do
uczestnictwa w grupie Czytelnicy Nieznanego
Świata na Facebooku. Codzienna dawka świeżych informacji i dyskusji o zjawiskach
anomalnych, niezwykłych
i pokrewnych.
Przypominamy: grupa na Facebooku Czytelnicy Nieznanego Świata. A wracając do tematu
głównego
naszej dzisiejszej audycji, kolejne pytanie brzmi następująco: czy w Polsce albo
krajach sąsiednich, za wyjątkiem Rosji, gdzie
wiadomo, że te istoty żyją, były jakieś doniesienia o spotkaniach ze śnieżnymi
ludźmi? Piotrze?
Pominąwszy to, co powiedziałem wcześniej o możliwych słowiańskich związkach
wierzeń słowiańskich z reliktowymi hominidami, mamy dość skąpy
zbiór historii związanych z pobytem Śnieżnego Człowieka na terytorium Polski.
Jeżeli zaś chodzi o byłe ziemie polskie, czyli pewne obszary Białorusi i Ukrainy,
które tworzyły kiedyś część I
i II Rzeczpospolitej, to jak się dowiedziałem od Igora Burcewa, zdarzało się, że
bigfoot się zapuszczał na
obszary graniczące dziś... Nie bigfoot, powiedziałem to z przyzwyczajenia, że te
małpoludy widywane były gdzieś
na obszarze sąsiadującym na przykład z Podlasiem. Także na byłe ziemie polskie na
pewno te istoty zaglądały. Jeżeli zaś chodzi o-
A czy jest jakaś możliwość, żeby w okolice Gdańska taka istota się zapuściła?
Czytałeś pewnie na portalu kryptozoologia.pl artykuł o polskim bigfoocie. Autor tej
relacji
dosyć nieporadnie napisał nazwę tej miejscowości. Jedna teoria mówi, że to jest
miejscowość Orynka na
Białorusi. Ja takiej nie znalazłem niestety. Inna mówi, że chodzi o Orunię,
dzielnicę Gdańska obecną.
Wiem, o co chodzi. Natomiast ta historia jest dość wątpliwa. Myślę, że mamy lepsze,
pochodzące z całkiem niedawnego czasu. Istnieje kilka historii, między innymi z
okolic Poznania z 2000 roku, gdzie taka istota była widziana z bardzo bliskiej
odległości.
Posiadam taką relację od pewnego żołnierza, teraz sobie nie mogę przypomnieć
skąd.Który po prostu stanął oko w oko z jakimś śmierdzącym
stworem podczas warty. Mamy relacje o dziwnych, ogłaszanych istotach,
zebrane między innymi przez Arka Miazgę. Jeżeli ktoś chce poczytać o nich, to one są
do znalezienia w artykule "Polskie potwory",
który jest opublikowany na Strefie Tajemnic. Marek może zaraz go wygrzebie i wrzuci
na Facebooka radiowego.
Natomiast te istoty, jeżeli się zapędzały gdzieś tutaj, to chyba bardzo rzadko i
zupełnym przypadkiem,
dlatego że nie ma takiej ciągłości zachowanej między
jednymi a drugimi obserwacjami. Brakuje po prostu. Mamy ich kilka. Natomiast jeżeli
chodzi o jakieś dawne czasy czy
PRL, o niczym takim nie słyszałem. Także trudno mi je teraz nawet jednoznacznie
ocenić. Jeżeli zaś chodzi o krajościenne, to na pewno w ostatnich czasach
słyszałem o takiej istocie na Łotwie, że była widziana.
Słyszałem oczywiście o Rosji, to wiadomo. Słyszałem o kilku incydentach, ale to jest
chyba mało
wiarygodne na Ukrainie, ale podejrzewam, że to jest mało wiarygodne w przypadku
Ukrainy. I to w zasadzie wszystko.
Natomiast jeżeli chodzi o Europę Zachodnią, to pamiętajmy, że tamte obserwacje
bigfootów, leśnych ludzi, jak ich nazywano w kronikach, to są bardzo dawne czasy. Po
prostu możliwe, że w tej części świata, tej części Europy te istoty zostały
wytrzebione lub po prostu
wyparte w rejony, do których ludzie mają trudniejszy dostęp. Chris,
co ty sądzisz o tej mojej koncepcji? Bo jako że masz daleko tutaj do nas, to
pewnie trudno ci się ustosunkować do tego, czy takie relacje od nas pochodzą, tak?
Natomiast jak byś się
ustosunkował do tej koncepcji mojej, że po prostu te istoty pojawiają się tam, gdzie
nie ma
ludzi. To znaczy, że ludzie wypierają te reliktowe hominidy poza pewne obszary. Z
drugiej
strony jak to interpretować, kiedy taki bigfoot grzebie w śmietniku? Czy to znaczy,
że cywilizacja wdzierająca się wszędzie także
zepsuła bigfooty, jak zepsuła niektóre stworzenia dzikie, zmuszone do współistnienia
z człowiekiem?
Jak sądzisz?
Myślę, że ma to sens to, co powiedziałeś, bo nawet ta sytuacja, kiedy bigfoot
grzebał w śmietniku, to miało miejsce
w osiedlu, które znajdowało się wewnątrz indiańskiego rezerwatu. A są to miejsca,
które tylko w jakiś sposób zahaczają o cywilizację.
Bo to słowo, które my byśmy użyli, żeby to nazwać, to jest to po prostu jakiś slums.
Ponieważ Indianie
przez większość swojej historii byli koczownikami, żyli sobie w namiotach,
przemieszczali się. Współczesna
cywilizacja kazała im się osiedlić w jednym miejscu i oni mają bardzo duży kłopot z
tym osiedleniem się w jednym miejscu. Dlatego żyją w sumie w
takich baraczkach, barakowozach czy kontenerach, czy w lichych chałupkach. I
ponieważ są
to miejsca w rezerwacie, które funkcjonują poza obiegiem praktycznie cywilizacji, bo
rezerwat w Stanach ma status taki troszeczkę
eksterytorialny. Prawo działa tam trochę inaczej, więc nie przyjeżdżają tam ludzie z
zewnątrz. Żyją tam w zasadzie Indianie, którzy są najczęściej
jeszcze uważani za takich troszeczkę loserów, którzy nie potrafią sobie w normalnym
życiu dać rady, więc żyją praktycznie bardzo
blisko natury. I ten kontakt z tymi istotami
zamieszkującymi, tymi tak legendarnymi czy tak niezwykłymi jak bigfoot, jest dla
nich lepszy. Tu można
dodać jeszcze taki jeden element, że ludzie, u których ten stopień cywilizacji, nie
mówię tego z dumą o naszej
cywilizacji, ale mówię, że przez naszą cywilizację nasz stopień racjonalności
patrzenia konkretnego na świat w tych właśnie trzech
wymiarach, w których funkcjonujemy, jest tak silny, że praktycznie zabezpiecza nas
przed widzeniem czegoś innego więcej.
Praktycznie chcę przez to powiedzieć, że zatracamy jakiś kontakt z naturą. Ten nasz
instynkt, ten zew lasu czy zew natury, czy zew
kosmosu przestaje na nas oddziaływać. Przestajemy go słyszeć. Nie czujemy
praktycznie nic. Natomiast Indianie jako
ludzie nie tyle bardziej prymitywni co ludzie, którzy są wciąż silnie połączeni z
naturą, ten kontakt mają z tą naturą
lepszy i w związku z czym ilość przypadków, kiedy spotykają na swojej drodze
bigfoota, jest
znacznie większa niż każdego innego człowieka. Tak jakby ta woda kolońska była przez
tego bigfoota już wyłapywana w
powietrzu, którą używałem po goleniu, wyłapywana w powietrzu już sto mil, zanim on
wejdzie do lasu. Czy dokładnie tego typu zapachy
kompletnie nie pozwalają takiemu bigfootowi zbliżyć się do na przykład dużych
osiedli ludzkich, miast, miasteczek. Dlatego na terenie Europy może
ich nie być, bo nasza Europa cywilizuje się dość dynamicznie i cywilizuje się od
dawna, co nie znaczy, że tego typu
zjawisko nie istnieje. Czytałem po raz kolejny ostatnio książkę Olgi Tokarczuk
„Prawiek i inne
czasy”. Jest to fantastyczna proza. Wszystkim bardzo serdecznie i mocno polecam. I
tam jest właśnie opowiedziana taka historia
o istocie, która żyła w lesie i nie nazywana ona jest ani bigfootem, ani yeti, ani
niczym w takim rodzaju. Jest nazywana złym
człowiekiem.Był to człowiek cały zarośnięty, porośnięty włosiem. Był dziki, zły,
niedostępny dla tych ludzi. Ludzie go
akceptowali, ale oczywiście na granicy tego lasu. Tworzyło to pewną granicę między
ludźmi, którzy mieszkają w mieście
czy w osadzie, a tym głębokim lasem, do którego zbliżać się nie wolno, a jeżeli już,
to trzeba mieć się na baczności, bo to jest
teren, którym ten zły człowiek króluje. On napotyka na swojej drodze inną bohaterkę
książki,
która jest życiowym outsiderem. Nie mogła już mieszkać więcej z ludźmi ze względu na
sposób, w
jaki pojmowała swoje własne życie. Była nie do przyjęcia dla ludzi z osady, więc
wyprowadziła się do lasu i któregoś dnia
napotkała tego złego człowieka. Nie przestraszyła się go, on się jej też nie
przestraszył. Razem zbudowali sobie
taką symbiozę, bo nawet się polubili. Polubili się nawet aż za bardzo. Zawsze
intrygowało ją, gdzie ten
człowiek mieszka, gdzie się chowa, gdzie się ukrywa, w którym miejscu go szukać i
postanowiła go wytropić. Za każdym
razem, kiedy usiłowała pójść jego śladem, on po prostu znikał, rozpuścił się w
powietrzu. Nagle, jak za dotknięciem
czarodziejskiej różdżki, jakby doskonale wiedział, że go śledzi i gdzieś za nim
jest. Ponieważ była znakomitą zielarką, wpadła na pomysł,
że stworzy sobie taką miksturę ziół, w której będzie się kąpać. Kąpała się przez
kilka dni i
kiedy pojawił się ten zły człowiek w jej okolicy, ona po prostu poszła za nim. Przez
tę miksturę
zły człowiek, czyli ten polski bigfoot, nie wyczuł jej obecności. Bardzo długo
podążała za nim
przez las, aż wreszcie jakimś sposobem on ją odnalazł. Rzucał do niej z drzewa
szyszkami i pogroził jej,
dając do zrozumienia, żeby już więcej tego nie robiła, po czym momentalnie zniknął.
Od tego czasu
ta bohaterka, która nazywała się Kłoska, doszła do wniosku, że już więcej nie chce
zaspokajać swojej ciekawości, gdzie ów
człowiek, dziki człowiek czy zły człowiek żyje. Być może jest to inaczej
nazywane. My nazywamy to dzisiaj małpoludami, bo mamy świadomość istnienia małp.
Wszyscy wiedzą, jak małpy wyglądają. Wszyscy wiedzą, jak wygląda
Darwin i teoria Darwina, więc stało się jasne, popularne i absolutnie naturalne
porównywanie kogoś do małpy.
Ale ludzie w Europie, a zwłaszcza na jej wschodnich kresach, o takich małpach nie
mieli
pojęcia, więc jak mogli porównywać tego typu stwory do małpoludów? Nie mogli.
Nazywali ich właśnie tak, jak wspomniałeś
wcześniej, Piotrze, leśnymi ludźmi czy złymi ludźmi. Być może to był przejaw takiego
kryptoida leśnego, który w jakiś sposób był w stanie również żyć w pewnej symbiozie
z osadami,
które gdzieś tam na obrzeżach lasu funkcjonowały. Tak samo jak funkcjonowali
Indianie w osadach i w
okolicy również żyły te bigfooty. Od czasu do czasu następowało jakieś zderzenie obu
tych kompletnie różnych od siebie nie powiem cywilizacji, ale celów życia,
sposobów życia, patrzenia na świat, funkcjonowania, budowania swojej przyszłości czy
oddalenia się od tego, co reprezentuje bigfoot, już tak gminnie używam tego słowa, a
reprezentuje cywilizacja ludzka.
W taki sposób pojmuję to, co się mogło wydarzyć w Europie czy na kresach Europy, że
zjawisko to mogło równie dobrze znakomicie funkcjonować, tylko jego odbiór jest
zupełnie inny niż po
odkryciu śnieżnego człowieka w Nepalu czy bigfoota w
Ameryce i spopularyzowaniu obu tych postaci, sugerując, że w
jakiś sposób mogą być spokrewnione z małpami i przez to
już narzucają naszej wyobraźni pewne porównania. Wówczas wyglądało to zupełnie
inaczej i mogło przez to zupełnie inaczej funkcjonować. A sami
wiemy, że europejski folklor pokazuje całą armię najrozmaitszych dziwacznych
stworzeń, które
zamieszkiwały lasy, bagna, góry, które jedne były przyjazne dla ludzi, inne nie. Być
może
właśnie to jest to, czego my szukamy, czyli tego brakującego w Europie bigfoota,
który tak naprawdę
istniał i funkcjonował tam przez cały czas.
Kolejne pytanie z naszej listy: co z tak zwanym aspektem paranormalnym w badaniu
natury tych stworzeń?
Wielu autorów, w tym na przykład John Kil, uważało, że małpoludy, czy jak je
nazwiemy, nie są w pełni biologicznymi stworzeniami.
Inni mówią o domniemanych zdolnościach parapsychicznych, które mają te stworzenia
posiadać. Czy znajduje to poparcie w relacjach
ludzi? Krysiu, jak sądzisz?
Znajduje i Kil jest tutaj świetnym przykładem próby zrozumienia tego fenomenu
bigfoota jako istoty, który żyje na krawędzi dwóch światów: naszego świata i świata
kompletnie paranormalnego czy
zaczepiającego inny wymiar. Kil swego czasu przeprowadził bardzo systematyczne
badania na
temat Mothmana w Point Pleasant, gdzie ten Mothman występował. Chciał zrozumieć to
zjawisko, ponieważ miało ono sporo świadków,
obiegło świat i stało się bardzo głośne. Zainteresowało go i starał się w jakiś
sposób pojąć i w sposób
logiczny wytłumaczyć, co tam się wydarzyło.Właściwie co to jest za postać? Bo postać
była dziwaczna: miała skrzydła,
latała, miała czerwone oczy. Zostawiała po sobie ślady, podobnie jak Big Foot
zostawia po sobie ślady
czasami, ale Mothman zostawiał ślady, które były śladami wielkiego psa. I nagle Keel
doszedł do wniosku, że musi to być częścią jakiegoś momentu, który zahacza o
paranormalność, a jednocześnie zahacza o pewną sytuację, która sprzyja istnieniu
tego typu zjawiskom.
Że nie są to tylko historie paranormalne, ale dotyczą także i kosmitów, UFO,
najrozmaitszych historii, które w tym czasie się wydarzały, bo w czasie, kiedy
pojawił się Mothman,
rejon, w którym on się pojawił, był bardzo bogaty we wszelkie obserwacje i
wydarzenia najrozmaitszych statków kosmicznych,
dziwacznych postaci. Trwało to przez jakiś czas i nagle zniknęło. Dlatego Keel
doszedł do wniosku, że tego typu
momenty powstają w pewnych określonych warunkach czasoprzestrzennych, działają,
funkcjonują, a następnie po prostu zanikają z jakichś
powodów, których nie rozumiemy. Jest to właśnie ta sytuacja z pogranicza. Dlatego
niektóre miejsca są bardzo aktywne pod tym
względem, ale ta aktywność trwa tylko jakiś czas, do pewnego momentu, aż coś je
wyczerpie. Nie wiemy, co to jest.
Może to być na przykład pewne ustawienie kosmiczne, które buduje tego typu szczelinę
czasoprzestrzenną, tworząc być może rodzaj portalu. I taki Big Foot być może jest
jedynym sposobem, aby istoty z innej części wszechświata, galaktyki — w tej chwili
to już jest kompletnie
fantastyczna teoria — być może Big Foot jest jedynym sposobem, aby dotrzeć do naszej
rzeczywistości.
I właśnie dlatego pojawia się w takich miejscach, które albo są bardzo silne pod
względem
energii elektromagnetycznej, albo właśnie pojawia się to w miejscu, gdzie
nasila się bardzo intensywnie działalność UFO i pojawiają się różne postaci,
które czasami bierze się za postaci kosmitów, a czasami za postaci demoniczne. Ale
działa to jakiś czas i potem
w jakiś sposób zanika. To z kolei sugeruje mi to, co wydarzyło się kiedyś z Göbekli
Tepe, które jest ustawione astronomicznie wobec określonych galaktyk kosmicznych.
Göbekli Tepe działało do pewnego momentu, a później ci, którzy je stworzyli, po
prostu je zasypali. Jakby to przestało być potrzebne, jakby ten
wysiłek, który włożono w zbudowanie tak wspaniałego kompleksu, już był im zbędny.
Zasypali go prawdopodobnie dlatego, że
system przestał działać i postanowiono go przechować do następnego momentu, kiedy to
ustawienie galaktyczne będzie takie, a nie inne. I
to właśnie obrazuje pewne połączenie pomiędzy naszym światem a światem, który jest
gdzieś bardzo daleko stąd,
być może gdzieś w kosmosie. I właśnie tworzy ten portal, otwiera drzwi do innego
wymiaru, do innego świata, do innej przestrzeni.
Pozwala nam jako ludziom, którzy żyją w trzech wymiarach czy w czterech wymiarach,
dotrzeć do tych innych i
użyć tego miejsca właśnie do tego typu rzeczy. A takie drzwi będą działały w obie
strony. Także być może właśnie ten Big
Foot jest przejawem tego typu działalności. Niektórzy mówią, na przykład major Ed
Dames
mówi, że za każdym razem, kiedy mówi się o Big Footie, to mówi się też o tym, że nad
jego głową
krąży coś w rodzaju świetlika. I ten świetlik byłby czymś takim, co informuje tego
Big Foota, co się dzieje
dookoła, skanuje teren, wpływa na możliwość nie tyle porozumiewania
się telepatycznego, co obezwładnienia człowieka, z którym na przykład spotka się na
drodze poprzez rodzaj jakiegoś takiego hipnotycznego
transu, bądź też wręcz zwierzęcego strachu, jaki spada na człowieka w spotkaniu z tą
istotą. Być może jest to taka czynność samoobrony.
Takim najbardziej krzykliwym przykładem tego, że Big Foot może być przybyszem z
innej planety, jest
Chewbacca z „Gwiezdnych wojen”. Jest to małpolud, ale niezwykle inteligentny. Lata
statkami kosmicznymi,
strzela z najrozmaitszej broni, potrafi naprawić wiele urządzeń, ale należy do
kompletnie innego świata.
Piotrze?
No właśnie. I tutaj otwiera się pole do pewnych rozważań, które wychodzą z jednej
strony bardzo
daleko w przestrzeń dywagacji i abstrakcji, a z drugiej strony są bardzo konkretne.
Dlatego, że
John Keel, dziennikarz, badacz zjawisk paranormalnych, pisarz urodzony w roku 1930,
zmarł całkiem
niedawno. W zasadzie zrobił coś, co nie udało się zrobić innym.
Podsumował wszystko to i starał się odpowiedzieć, jak to się dzieje, że ludzie widzą
dziwne istoty. W zasadzie widzą je cały czas
i czasami w bardzo podobnych formach. I to, w jaki sposób na nas wszystkich
oddziałuje. On stworzył taką teorię. Ona może nie była momentami spójna, bo różniła
się w zależności
od publikacji i okresu, natomiast mówiła ona o tym, że na Ziemi oprócz naszej
inteligencjiIstnieje też inteligencja druga i ta inteligencja druga jest z naszej
perspektywy
nieuchwytna, niepojęta. Natomiast ona ma taką możliwość, że wchodzi z nami w
interakcję i na przykład potrafi się objawić człowiekowi zgodnie z tym,
jakie są jego postrzegania albo zgodnie z duchem epoki. Z tego powodu na przykład w
jednej erze ludzie
widzieli bogów i ich ogniste rydwany, w drugiej erze widzieli dziwnych
pasażerów statków powietrznych i sterowców. Potem widzieli kosmitów, kiedy przyszła
era
lądowania na Księżycu i podboju kosmosu. A inni, którzy są niedopasowani do
panujących standardów,
widzą na przykład demony, istoty z folkloru i tak dalej. To wszystko wpisuje się w
ogromny
konglomerat dziwnych zjawisk, poprzez który ta druga strona stara się nam coś
powiedzieć. Keel nie był w
stanie do końca wyjaśnić, dlaczego tak się dzieje. Natomiast
przeanalizował w dwóch książkach wszelkie dziwne spotkania ze stworzeniami, które
wchodzą w skład
zainteresowania kryptozoologii i doszedł do takiego wniosku, że wiele z nich tak
naprawdę ma naturę nie tyle czysto cielesną, co
paranormalną. Jak już powiedział Chris, te stworzenia, począwszy od widmowych psów,
demonicznych
psów, wilkołaków, różnego rodzaju stworzeń, plus oczywiście
śnieżnych ludzi, bigfootów. One wyglądają zupełnie materialnie. Natomiast
problem z ich naturą jest taki, że one posiadają pewne cechy nie do końca będące
biologicznymi. Innymi słowy, one tutaj trafiają na chwilę z innego wymiaru. Tak to
Keel mówił. Z innego wymiaru
egzystencji na jakiś czas wypadają tutaj, potem robią tutaj troszkę
nieładnych rzeczy. Niektóre atakują innych, inne coś zjadają. Dobrze znamy to z
przykładu na
przykład chupacabry. Po czym one znikają. Otwiera się pewien portal i one sobie
odchodzą.
Keel właśnie w ten sposób starał się tłumaczyć te zjawiska. Podsumuję jeszcze raz.
Część z nich
miał za emanację tego systemu, który mieszka z nami na planecie i on przybiera różne
postaci.
Natomiast druga część była pochodzenia nie do końca ziemskiego,
pochodziła z innej linii rzeczywistości. One tutaj przybywały i w jakiś sposób
oddalały
się. Co ciekawe, w wielu przypadkach Keel zauważył, że one miały chęć na krew,
niepohamowaną chęć na krew, jak choćby chupacabra
czy jak choćby wszystkie podobne stworzenia, które przez dziesięciolecia były
notowane nie tylko w Ameryce Południowej, ale też w Europie. Jaki z tego
wyciągnąć wniosek? Ano taki, że trzeba przeczytać wszystkie książki Keela, żeby
zobaczyć, jakie to jest pasjonujące, dlatego że
nie da się tego wyjaśnić w kilku słowach. O ile ma to sens w przypadku ufologii
możemy to tłumaczyć, o tyle w
przypadku dziwnych stworzeń już nie do końca. Keel był zdania, w
zasadzie takiego, że te potwory istnieją. Potwory istnieją i mogą tutaj przybywać.
Natomiast oni nie są Ziemianami,
oni nie są Ziemianami w takiej formie jak my. Oni są troszkę inaczej zbudowani. Oni
nie są biologiczni w
takiej formie. Ponieważ wśród wielu dziwnych relacji, z którymi się zetknął,
pojawiały się też
wzmianki o małpoludach, doszedł do wniosku, że wśród tych stworzeń również mogą kryć
się tego typu
istoty. Nie wiem, jak to można określić, tego typu przybysze z innej rzeczywistości.
Natomiast trzeba też pamiętać o tym, że materiały zebrane przez
kryptozoologów stanowią poważny kontrargument do hipotezy Keela, która momentami się
klei.
Dlatego że wiele wskazuje na to, jak powiedziałem, że te istoty są jednak
biologiczne. Takie
jest moje zdanie. Jeżeli chodzi o te wszystkie dziwne zdolności, które ma posiadać
śnieżny człowiek czy
bigfoot, to już o tym powiedziałem na początku, że być może są to pewne elementy,
które pozwalają mu przetrwać w naturze. Być może
my na pewnym etapie rozwoju jako homo sapiens również coś takiego posiadaliśmy, może
nie w takim stopniu.
Mogliśmy posiadać na przykład rozwiniętą empatię, rozwinięte przeczucia, które do
dziś jakoś w nas siedzą.
Telepatia. Natomiast z czasem to ulegało zanikowi. Tak samo w przypadku śnieżnego
człowieka ta broń w
postaci możliwości hipnotyzowania czy wzbudzania panicznego strachu w człowieku
mogła
być gwarantem jego przeżycia. Jego największy wróg, człowiek, po prostu się
go bał. Przestał go dostrzegać. Dlatego to może być jego mechanizm obronny, zupełnie
ewolucyjny. Ja tak to widzę.
Przypomnę słuchaczom Radia Paranormalium, że naszą dzisiejszą audycję poświęconą...
hominidom, bigfootowi, yeti,
yerenowi i innym tego typu istotom realizujemy w całości na żywo. Można do nas
dzwonić na nasz numer telefonu
32 746 00 08,
Skype: radio.paranormalium.pl. Można również pisać do nas na Gadu-Gadu,
na nasz numer Gadu-Gadu: 36 08 80 02.
Jesteśmy także na czacie Radia Paranormalium, na www.paranormalium.pl, a
także na Facebooku, na kontach Radia Paranormalium i portalu Info, jak również na
grupach tematycznych
Radia Paranormalium i czytelników Nieznanego Świata. Drodzy państwo, kolejne pytanie
z naszej listy brzmi
następująco: co z ustaleniami uczonych oraz wynikami ekspedycji, które były
wielokrotnie organizowane zarówno w
Rosji, Chinach, jak i na przykład ostatnio w Indonezji? Krisie.
Jest w zasadzie pewne, że żadna z tych ekspedycji nie przyniosła oczekiwanych
efektów.
Oprócz podań, legend i paru zeznań świadków, które miały widzieć tego typu
kryptoida, nie
uzyskano nic. Mimo że zastawiano przemyślne pułapki i używano dużo sprzętu
elektronicznego, okazało się, że
za każdym razem, czy była to Indonezja, czy były to Stany, czy były to Chiny,
Bigfoot wymykał się,
w ogóle się nie pojawiał, kompletnie ignorował, jakby znał doskonale intencje grupy,
która go poszukiwała. Najczęstsze
przypadki takiego spotkania konkretnego oko w oko z Bigfoots są z ludźmi, którzy się
kompletnie go
nie spodziewają, którzy nie stanowią dla niego zagrożenia, którzy nie mają intencji
schwytania go czy
zabicia go, czy po prostu odnalezienia go. Nawet taka ciekawa prawidłowość się
tworzy, że za każdym razem, gdy
ktoś spotyka się z Bigfoots, jest świadkiem, widzi go i potem próbuje zainteresować
się tym tematem i prowadzi jakieś własne poszukiwania na jego temat, nagle ten
kontakt się kompletnie urywa. Im bardziej się
chce, tym mniej jest okazji, żeby go spotkać albo w ogóle taka możliwość kompletnie
znika. I to jest takie charakterystyczne
dla większości tak zwanych badaczy tego problemu, bo zajmuje się nim masa ludzi,
zwłaszcza tutaj, na kontynencie północnoamerykańskim.
Są całe kluby zrzeszające fascynatów tym tematem. Wielu z tych ludzi ma przynajmniej
jedno
spotkanie z Bigfoots, ale trudno jest spotkać kogoś, kto spotyka
się z Bigfoots regularnie. Na przykład ktoś, kto spędził całe swoje życie w lasach,
na przykład Oregonu. To jest dziewicza puszcza,
idealne miejsce dla Bigfoota, bo jest bardzo rzadko zamieszkałe, niecywilizowane,
puszcza nie była nigdy
wycięta. Ciągle żyją tam Indianie, ciągle są miejsca, gdzie nie dociera internet,
już nie mówiąc o samochodzie.
Dlatego tam jest największa szansa, aby ten kryptoid przetrwał. I mimo to, ludzie,
którzy na przykład doskonale
znają las i mieli już doświadczenie ze spotkaniem się z Bigfoots, mają bardzo
poważny problem, żeby spotkać go raz jeszcze
bądź stworzyć cały szereg tego typu spotkań, po prostu
poznając ten temat, w jakiś sposób nie tyle oswajają Bigfoota,
ale wiedzą, gdzie go szukać, wiedzą, jak do niego dotrzeć, wiedzą, co zrobić, żeby
móc nawiązać z nim kontakt. I to
się nie udaje. Są różne z tym związane historie. Niektóre są wręcz zabawne, bo jeden
z badaczy tego typu tematu, człowiek, który nie ma ambicji, by stać się sławny i
popularny, nie chce być
gwiazdą telewizji, nie chce ogłosić światu Bigfoota. Nie chodzi nawet z aparatem
fotograficznym. Po prostu chce się przekonać, że Bigfoot istnieje i kilka razy
wydawało mu się, że go widzi. Ale za każdym razem te historie są bardzo niejasne. Na
przykład, że coś rzuca w
niego szyszkami albo na przykład żołędziami albo jagodami. Któregoś dnia
zostawił na drzewie jabłko. Zrobił to za przykładem Indian, którzy mieli handel
wymienny z
Bigfoots. Zostawił na drzewie jabłko. Bigfooty przepadają za owocami. Udał się dalej
do lasu.
Wrócił po dwóch godzinach. Jabłka nie było. Oczywiście mogło to jabłko zabrać każde
zwierzę, które żywi się tego typu owocami.
Nie przywiązał do tego zbyt dużo uwagi, ale po kilkunastu krokach spotkał na swojej
drodze
królika, który miał ukręcony łeb. Królik był położony na środku drogi. Był jeszcze
lekko ciepły, tak jakby ktoś
specjalnie dla niego zostawił mu w ramach handlu wymiennego tego królika. Był
ukręcony z olbrzymią siłą, co było
widać, że nie mógł tego zrobić na przykład cougar, który żyje w tym rejonie. Nie
mógł tego zrobić niedźwiedź, który zostawiłby
ślady po sobie i rozszarpałby tego typu zwierzątko. Zresztą prawdopodobnie nie
udałoby mu się nawet złapać tego królika. Musiał
zrobić to ktoś, kto był na tyle szybki, aby pochwycić to szybkie zwierzątko i
jednocześnie mieć na tyle siły, żeby
ukręcić mu główkę, temu biednemu królikowi.On nie zabrał ze sobą tego królika, udał
się dalej do
lasu i później jeszcze raz przechodził tą samą ścieżką i królika już nie było. Tu
też oczywiście mogło to porwać każde inne zwierzę, bo w
przyrodzie nic się nie marnuje. Tu przy okazji jeszcze taka odpowiedź na to,
dlaczego bardzo trudno jest spotkać,
właściwie nie bardzo trudno, w ogóle nie można znaleźć kości Bigfoota, żadnych
szczątków po nim, mimo że teoretycznie gdyby był zwierzęciem
tych olbrzymich rozmiarów, to w końcu ktoś natrafiłby na jego kości. Myśliwi, którzy
spędzają masę czasu w lesie,
mówią o tym, że zabite zwierzę w lesie, jego ciało, jest w stanie przetrwać
maksymalnie
48 godzin. Dlatego że w przyrodzie nic nie ginie i każdy na takim zabitym ciele
zwierzęcia znajduje dla siebie
coś smacznego. Zjadane jest mięso, wynoszone są kości, które dostarczają wapnia
innym zwierzętom
i wszystko praktycznie znika w oczach, nie zostaje po tym śladu. Dlatego bardzo
trudno jest, właściwie nie można znaleźć kości niedźwiedzia czy nawet łosia.
Nie dlatego, że one idą do jakiegoś określonego miejsca, by umrzeć, a dlatego, że są
natychmiast niemalże zjadane
przez resztę żyjących mieszkańców lasu. Podobnie może być z Bigfootem. Jeśli gdzieś
byłby martwy Bigfoot, jego ciało
momentalnie szybko by zniknęło. Jeszcze jedna historia. To jest historia od Indian,
że martwy Bigfoot
nie zostaje w lesie jak inne zwierzęta, ale jest przykrywany darnią, igliwiem przez
inne Bigfooty. Mamy tutaj do
czynienia z prymitywnym pochówkiem. To wskazuje też na rodzaj pewnego abstrakcyjnego
myślenia tego stworzenia, które potrafi dostrzec, że należy pochować członka
własnego plemienia, że tak
to określę. Te wyprawy, tak jak powiedziałem wcześniej, niewiele dają. Co jakiś czas
są organizowane i co jakiś czas też próbuje się
zebrać najrozmaitsze ślady po Bigfootie. Najczęściej futro. Są to
czasami jakieś inne rzeczy. Na przykład na jednym z samochodów znaleziono ślinę.
Obrzydliwą
ślinę, która wskazywała na to, że ten myśliwy, który zostawił ten samochód akurat w
tym miejscu lasu,
prawdopodobnie samochód znalazł Bigfoot i chciał zajrzeć do środka.
Przykleił swój wielki, obrzydliwy pysk do szyby, obślinił ją straszliwie i sobie
poszedł.
Zebrano też tą ślinę. Zbiera się różne materiały, które miałyby przybliżyć
przynajmniej jakąś wiedzę na temat Bigfoota
i czasami efekty tych badań są zaskakujące.
Na przykład znalezione przez Indian włosy okazało się, że zbudowane są
z jakiegoś tworzywa sztucznego, że jest to włókno szklane i bardzo trudno to
wytłumaczyć, bo Indianie nie robiliby tego typu żartów, zwłaszcza wśród ludzi,
którzy żyją z nimi w
bardzo dobrej koneksji i o coś takiego w lesie jest bardzo
trudno. Jednak znaleziono. Oczywiście odrzucono tą próbkę, bo była nieorganiczna,
ale z drugiej strony kto wie, może sugeruje
coś jeszcze innego, że to owłosienie takiego Bigfoota w zależności od sytuacji czy
energii, czy charakterystyki tego miejsca może mieć również inną zupełnie strukturę,
może w jakiś sposób mutować swoją strukturę. To tak jak Melba Ketchum w tej sierści
Bigfoota
znalazła pewien czynnik, który nie ma żadnego odzwierciedlenia w naukowej bazie
danych
kodu DNA. Nie ma nawet nic podobnego do tego kodu, jaki ona odkryła. Dlatego to
zjawisko jest tak
sensacyjne, jej odkrycie jest tak sensacyjne i na to nikt nie zwraca uwagi. Także
być może w jakiś sposób
następuje zmiana, że nigdy nie będzie to to samo, nie będzie to to samo zjawisko
organiczne. Może ewentualnie przybrać charakter również nieorganiczny, skoro jego
funkcjonowanie w rzeczywistości jest tak bardzo kontrowersyjne, że jeżeli
przyjmiemy, że może funkcjonować na granicy pewnych
wymiarów czy na granicy naszej rzeczywistości, to kto wie, być może jego postać może
być na pół organiczna, a na
pół nie. Tego nie wiemy. Oczywiście jest to bardzo radykalne to, co teraz
powiedziałem, ale to właśnie jeszcze raz wskazuje na to,
że zdajemy sobie sprawę z istnienia zjawiska Bigfoota, ale kompletnie nie wiemy, jak
do tego podejść, jak w ogóle rozpocząć
jakiekolwiek badania czy zdobyć jakąkolwiek wiedzę na jego temat, że wymyka się
ciągle naszym narzędziom, naszej
uwadze, naszemu sposobowi patrzenia na świat.
Jak już tak przejęzyczyłeś o tych biskupach, to mi się skojarzyło z innym słówkiem,
primates,
które oznacza ssaki naczelne, ale również prymasów.
Boże, śmiałem się z tego i rozłączyło mnie. To była kara boska.
Tak.
Ale to naprawdę było dobre.
Ja myślę, że biskupa jest trudniej spotkać w lesie niż Bigfoota.
Ja myślę, że tak, dlatego że one w ogóle w środowisku realnym nie funkcjonują.
Na pewno na granicy.
Ti biskupi i prymasi są tak samo oderwani od rzeczywistości jak bigfooty.
Pozdrawiamy z Spraywell.
Pozdrawiamy Radę Episkopatu i biskupa Pieronka, mego ulubionego. Mam nadzieję, że
nas słucha.
To pomachajmy.
Powracając do tematu, do tych ekspedycji, rzeczywiście
jest pewien malutki problem, dlatego że włożono sporo wysiłku ze strony
chociażby Chińczyków i Rosjan, którzy w 1958 roku zorganizowali taką wyprawę na
Pamir. Co ciekawe, brało w niej udział wielu uczonych. Jednym z ojców tej ekspedycji
był
słynny noblista Igor Tam. Niestety bigfoota nie udało się znaleźć. To nie był jedyny
cel tej wyprawy.
To była wyprawa przyrodnicza. Bigfoota, śnieżnego człowieka nie udało się znaleźć.
Niestety. Tak samo nie udało się znaleźć
jerena. Tak samo nie udało się znaleźć podczas innych, często prywatnych wypraw tego
stworzenia. Nie wiem, z czego to wynika. Prawdopodobnie z tego,
że ono sobie zdaje sprawę, że jest śledzone, że ktoś wtargnął na jego teren. Być
może jest na tyle inteligentne, że wie, czym
grozi kontakt z człowiekiem. I tutaj występuje pewien problem, bo rzeczywiście
mamy odciski stóp, mamy te odlewy, mamy coraz więcej nagrań, także głosowych.
Te nagrania pojawiające się w internecie moim zdaniem robią więcej dobrego niż
złego, dlatego że często
wprowadzają duży zamęt. Wiele z nich, nawet większość nie jest nic warta. Część to
na pewno jakieś
mistyfikacje. Mamy film Pattersona, który mimo wszystko po latach nie został,
brzydko
mówiąc, zdebunkowany, chociaż próbowano w brzydki sposób, prawda Chris?
Tak.
Wynajęto nawet gościa, który się nazywał bodajże Bob Hieronimus, który był dość
przerośnięty i
twierdził, że to on się przebrał w ten kostium. To było dość żenujące, nie oszukujmy
się. Natomiast istnieje wiele analiz
tego filmu, które wykazują, że są takie elementy, których człowiek nie mógłby
powtórzyć. Musiałby bardzo długo ćwiczyć, prawda? To raczej przeczyło temu, co mówił
Hieronimus.
Do tego dochodzi jeszcze kwestia anatomii ludzkiej. Gdyby założyć odpowiednie futro
na kogoś, kto miałby udawać bigfoota,
to anatomicznie by się to nie zgadzało z budową człowieka. Do tego zbadano ten film
klatka po klatce w tej chwili i między ludźmi, którzy oceniali, byli nie
tylko lekarze anatomowie, ale byli to też ludzie, którzy pracują przy filmach,
którzy szyją czy budują
przebrania dla różnych postaci, czy tworzą tego typu różne postacie. Nawet oni
doszli do
wniosku, że w tamtych czasach zastosowanie jakiegokolwiek triku czy jakiegoś
oszukującego elementu byłoby właściwie
i bezcelowe i niemożliwe wówczas do zrobienia. To jeszcze bardziej potwierdza
autentyczność tego filmu.
To jest szokujące.
Poza tym, gdyby rzeczywiście Patterson i Gimlin mieli takie możliwości, żeby
stworzyć coś tak realistycznego, to zastanówmy się, czy
oni by się ograniczyli do tych pięciu marnych sekund? Stworzyliby coś, na czym po
prostu zarobiliby. To
fest, prawda? A nie kilka marnych, dyskusyjnych sekund. Także rzeczywiście mamy
sporo ciekawych
dowodów. Natomiast czytałem przed chwilą jeden z komentarzy. Ktoś nam zarzucił, że
kluczem do dzisiejszej audycji są słowa „być może”, „rzekomo”,
„prawdopodobnie”, ale musicie zrozumieć, że my chcemy być uczciwi, bo moglibyśmy
przyjść i powiedzieć: „Bigfoot istnieje.
Wszyscy go widzieli, wszyscy wiedzą, co to jest”. Niestety to nie jest takie proste,
prawda Chris?
Tak, oczywiście. I myślę, że nie ma nikogo dzisiaj wśród żyjących na świecie, kto
powiedziałby słowo „na pewno” albo „wiem”.
Każdy z ekspertów w temacie bigfoota wymawiałby te same słowa co my. Być może,
jest taka możliwość, istnieje teoria i tak dalej. Wszystko w trybie
przypuszczającym, ponieważ ślady, które mamy,
są bardzo skąpe, a tych materialnych mamy tyle co nic. Oprócz kilku odcisków,
których też do końca nie rozumiemy.
Dlaczego nagle powstają odciski, a po chwili nie ma po bigfootie ani śladu? Zostawia
on odciski, później udaje się do
lasu. Jest wielki i potężny i nagle okazuje się, że nie łamie żadnych gałęzi, że nie
łamie drzew, nie przedziera się, nie
zostawia po sobie tuneli w lesie, tylko po prostu jak baletnica przemyka, nie
zostawiając żadnych śladów nawet na miękkim
mchu. Natomiast w niektórych miejscach zostawia potężne odciski, a później ich nie
zostawia. I też tego nikt nie rozumie, dlaczego czasami to
robi. Czasami tak się dzieje, a czasami nie.
No właśnie. Tym bardziej że mamy też sporą rozbieżność może nie tyle w opisach, co w
klasyfikacji, bo wydaje się, że różne istoty z różnych części świata, które
klasyfikowalibyśmy jako te małpoludy, reliktowe hominidy,
tak naprawdę wyglądają trochę inaczej. Inaczej opisywani są niektórzy śnieżni
ludzie, bo ich jest też sporo. Inaczej są opisywane aumasy,
które są mniejsze.Inaczej jest opisywany orang Pendek, który jest w ogóle malutki i
jest
chyba trochę mniejszy od człowieka, a inaczej opisywany jest Bigfoot czy Sasquatch,
który jest wielki. A jeszcze mamy do czynienia
przecież z skunksią małpą.
Tak, na Florydzie.
Tak, która w dodatku śmierdzi. Albo mapinguari, który też śmierdzi. Także
rzeczywiście jest to
bardzo ciekawe i użycie tutaj tego trybu przypuszczającego jest jak najbardziej,
wydaje mi
się fair w stosunku do słuchaczy, dlatego że gdybyśmy chcieli tutaj
przyjść i stworzyć jakąś audycję z punktu widzenia
słuchalności czy zaspokojenia nawet tej ciekawości, to byśmy przedstawili kilka
faktów, ale nie bylibyśmy fair wobec was.
A tak przedstawiamy rzecz taką, jaką jest i może się to komuś nie podobać, ale tak
to
wygląda. Marku, co tam mamy jeszcze na naszej supertajnej liście? Bo zbliża się
godzina,
kiedy będziemy kończyć, a zostały nam chyba jeszcze jakieś ciekawe pytania.
Zostało kilka pytań. Dwa pytania, które opracowaliśmy przed audycją i kilka innych,
które nadesłali
użytkownicy naszego fanpage'a na Facebooku. Jedno z tych pytań brzmi
następująco: „Czy Bigfoota można nazwać istotą myślącą? Czy bliżej mu do człowieka,
czy do zwierzęcia?” Piotrze,
jak sądzisz?
Powiedziałem już gdzieś tam na początku, że kiedyś istniał taki spór między
badaczami sowieckimi a
amerykańskimi, czym ten Bigfoot jest, bo oni uważali swego czasu, że on jest
bardziej człowiekiem, a to
podejście amerykańskie mówiło, że jest zwierzęciem. Trochę się to przewartościowało
w międzyczasie. Nie wiem, czy ten problem w
ogóle dzisiaj jest podejmowany.
Jest podejmowany. Ja zobaczyłem.
Z mojego punktu widzenia Bigfoot, przynajmniej ten
biologiczny, który zostawia ślady, który jest mistrzem przetrwania, jest
zwierzęciem myślącym. Tak bym to nazwał. Nie jest człowiekiem. Na pewno nie jest
człowiekiem. Chociaż ostatnio pojawiły się takie na przykład,
bo też mamy do czynienia z takim wysypem nietypowych dowodów, bo wszyscy znają
odciski, wszyscy znają
jakieś fotki, natomiast mało co się mówi o tych nagraniach głosowych. Mało się mówi
o legowiskach Bigfoota, które są bardzo
ciekawe. Albo Śnieżnego Człowieka, bo kilka lat temu znaleziono takie legowisko w
słynnej jaskini Azaskiej
koło Kemerowa, która ma być siedliskiem tego typu istot. Dzisiaj to tak trudno mi
ocenić, czy to był zabieg marketingowy, czy nie. Tak
fifty-fifty bym powiedział. Wtedy zrobił się wokół tej jaskini spory szum. Tam
rzeczywiście te istoty
spotykano od dawna. Natomiast czy rzeczywiście znaleziono ich siedzibę, to trudno mi
powiedzieć. W każdym bądź razie w Rosji jest taka
tendencja do poszukiwania śladów leśnej działalności Leśnego Człowieka. To znaczy
oni
twierdzą, tamtejsi badacze, że ta istota czasami sobie robi taki szałas, taki bardzo
prymitywny szałas stworzony czasami z jednego
złamanego drzewka. Nie wiadomo, co to ma na celu, czy to jest szałas, czy to jest
jakiś znak pozostawiony w lesie. W każdym razie
wygląda to w miarę ciekawie, dlatego że te drzewa, jak oni próbują udowadniać, nie
są złamane. One są złamane przy użyciu sporej siły, której nikt raczej by tam
nie zaaplikował, dlatego że nikt się na te tereny nie zapuszcza. Jest też dużo
ciekawych odkryć w postaci
na przykład legowisk Bigfoota. Nie w jaskiniach, ale legowisk w lesie. Pamiętam, jak
Grover Krantz znalazł
takie legowisko. Znalazł tam nawet odciski przedramienia
tego stworzenia. To wyglądało na to, że on śpi w taki dość dziwny sposób, złożony na
ziemi, prawda? To też było ciekawe.
Natomiast gdybym miał powiedzieć, czy Bigfoot czy Leśny Człowiek jest, czy myśli, to
będę
stał na tym stanowisku, że to jest jednak zwierzę, które cechuje się kilkoma
bardzo oryginalnymi zachowaniami, ale mimo wszystko pozostaje cały czas w
sferze tej swojej zwierzęcości, dzikości. Jednak jest
stworzeniem, z którym nie wejdziemy w kontakt, gdyż należy ono do królestwa
natury. Zaznaczę tylko, że nie da się ukryć, że wśród tych wielu opowieści, które
krążyły o śnieżnych ludziach, o
dzikich ludziach, o bigfootach, na kilkadziesiąt procent, moim zdaniem, ukryte są
też historie, które
były powodowane czymś innym niż jakimiś nieznanymi nauce stworzeniami. Bo nie da się
ukryć, że istnieli też zdzicżeli ludzie. Ludzie, którzy uciekli do
lasu z tych czy innych powodów, którzy wybrali życie dzikusów, którzy po prostu byli
upośledzeni i zostali wygnani do lasu,
którzy wybrali takie życie. I nie da się ukryć, że takich ludzi też spotykano.
Dlatego musimy pamiętać, że czasami
możemy mieć do czynienia z czymś innym niż małpolud, z czymś zupełnie ludzkim, ale
to odmienna
kategoria.
Tych zjawisk. Także jak widzicie, nie jest to takie proste w ocenie, jak by się
mogło wydawać. Chris?
Jeśli chodzi o ten element ludzki, ze względu na to, że te badania pani Ketchum w
jakiś sposób zrobiły wrażenie, może nie tyle
na świecie naukowym, ale na wszystkich fascynatach problemu bigfoota i odkryła w
nim, w tym kodzie
tajemniczym, który ma mnóstwo nieludzkich cech, ale odkryła również taki pierwiastek
ludzki, więc ona sama uważa bigfoota
za rodzaj człowieka i że na przykład zabicie go jest po
prostu morderstwem. Należy stworzyć warunki, aby móc zapewnić czy zachować dla
bigfoota
jego naturalne środowisko. Także ona podchodzi w taki sposób bardzo klasyczny. Uważa
to jednak za coś pośredniego między człowiekiem
a zwierzęciem i że to coś jest częścią życia na Ziemi i trzeba dać temu szansę. Jest
to bardzo szlachetne i piękne, ale
oczywiście do tego dochodzą ludzie, którzy za wszelką cenę chcą stworzyć rodzaj
takiego show,
gdzie można byłoby pokazać bigfoota w klatce czy wypchany
sianem i zbierać na to pieniądze. Także w taki sposób to wygląda troszeczkę
zróżnicowane, bo ta świadomość rośnie. Co do inteligencji samego bigfoota, to na
przykład, kiedy
wyprawa, która w Indonezji jego szukała i być może coraz bardziej zbliżała się do
odkrycia tego orang
pendeka, nagle ni stąd, ni zowąd znalazła rozszarpane tapiry na swojej drodze.
Wszystko wskazywało na to, że grasuje tam jakiś
tygrys. Za każdym razem, kiedy jest grupa ludzi, która usiłuje spotkać
bigfoota, natrafia na swojej drodze na taką właśnie historię. Tutaj był tygrys,
gdzie indziej będzie kugar, gdzie indziej będzie nagle zła pogoda,
która zacznie piorunami trafiać w drzewa w lesie, rozmywać drogi,
odcinać drogę powrotu. Także za każdym razem dzieją się takie zjawiska, które są
trudno wytłumaczalne, że nagle one
pojawiają się w takim momencie, kiedy człowiek był już bardzo blisko dotarcia do
tego bigfoota, jakby włącza kolejną linię obrony,
żeby nie dotrzeć do niego, żeby znów schować się za coś, czy udawać, że grasuje tam
coś innego, czy też
doprowadzić do jakichś zmian. Oczywiście może to jest przesada, że można wywołać
deszcz, ale Indianie
podobno znają doskonale taką metodę i nawet bez pomocy biskupa potrafią sobie
wytańczyć przy ognisku to i owo. I
ten deszcz w końcu pada. Także jest to podobno sztuczka znana od bardzo dawna i
stosowana bardzo skutecznie
do zmian pogodowych. Bigfoot być może też coś takiego potrafi. Coraz bardziej
fantastyczne historie są związane z tym
bigfootem, ale to też być może celem głównym tych historii. Między innymi powstał
cały
serial tak zwany dokumentalny na temat poszukiwania bigfoota, który wzbudził dość
sporą
popularność. Ale tego typu programy, podobnie jak ten dokumentalny serial o
starożytnych
astronautach, robią więcej złego niż dobrego, dlatego że utrwalają pewne stereotypy,
budują kompletnie
fałszywe ścieżki próby zrozumienia takiego fenomenu i właściwie donikąd nie
prowadzą, tylko pokazują coś, to
zjawisko, w tym przypadku dziś rozmawiamy o bigfoocie w kompletnie fałszywym
świetle. Właściwie bardziej ośmieszają,
niż potwierdzają istnienie takiego fenomenu. Pokazują ludzi, którzy poszukują
rozwiązania takiego zjawiska jako właściwie troszeczkę śmiesznych szaleńców, którzy
sami nie wiedzą, czego
szukają i właściwie na pewno do niczego nie dojdą, bo jest to wszystko po prostu
nielogiczne i oni mają troszeczkę nie po
kolei w głowie, ale ponieważ każdy inny widz sobie uświadomi, że on jest znacznie
lepszy od nich, więc wszyscy będą mieli dobrą zabawę ich kosztem,
szukając czegoś takiego jak bigfoot.
Dzwonił się do nas słuchacz Dawid. Witaj Dawidzie.
Halo, witam wszystkich. dobrze?
Tak troszeczkę słabo.
Teraz może lepiej?
Tak, teraz już jest dobrze.
Witam serdecznie wszystkich. Na początku chcę was pozdrowić, właśnie ciebie i wielu
sprowadzającego, jak i naszego szanownego gościa. Dziękuję za fajną audycję i mam
takie pytanie odnośnie naszego rodzinnego podwórka. Czy słyszał pan o przypadkach
spotkania właśnie takich osób jakby
człekokształtnych, takich stworzeń na naszym podwórku właśnie w Polsce? Pozdrawiam
wszystkich i przełączam się na off.
Dawidzie, była już o tym mowa dzisiaj w audycji. Nie wiem, czy dopiero teraz
włączyłeś Radio Paranormalium,
ale było już dosyć dużo powiedziane o polskich hominidach, dlatego proponuję, abyś
odsłuchał sobie tę
audycję z archiwum. Będzie dostępna jeszcze dzisiaj do pobrania. Tak więc nic nie
straciłeś, wszystkiego się dowiesz.
Było już o tym dzisiaj.
Ewentualnie polecam ten artykuł o polskich potworach. Udostępniłeś to, Marku?
Tak, udostępniłem. Artykuł już jest na naszym profilu na Facebooku.
Artykuł o polskich potworach. Tam jest co nieco powiedziane na temat potencjalnych
hominidów w Polsce. Także tyle.
Chris, ostatnie pytanko i kończymy chyba. Ostatnie pytanie z naszej listy, które
jest moim zdaniem jednym z
najciekawszych. Marku, może zadaj je, bo postaramy się z Chrisem jakoś do
tego ustosunkować, bo ono mówi o tym, dlaczego dzieje się z tymi badaniami tak, a
nie inaczej.
Pozostaje to cały czas w sferze
przymrużenia oka. Ludzie, którzy zajmują
się bigfootem, traktowani są troszeczkę jako tacy nieszkodliwi wariaci, a tak
naprawdę nie da się wykluczyć, że to stworzenie nie istnieje, bo
podczas gdy na przykład potwory morskie lub żyjące w jeziorach są dyskusyjną kwestią
z punktu widzenia
biologii czy zoologii, tak z tego samego punktu widzenia w środowisku kompletnie
niekontrolowanym, na obszarach, na których nie ma ludzkich siedlisk na przestrzeni
setek
kilometrów, to stworzenie może się rozwijać. Dlaczego nie? Dlatego, że nikt tam
nigdy nie dotarł do większości z nich.
I tak naprawdę pojawia się spory problem też z tym, jak nauka podchodzi do pola
swoich
badań, czyli do Ziemi. Bo może się okazać, że istnienie dużych
stworzeń, dużych ssaków, które nie zostały zauważone, jest całkiem możliwe. A
najlepszym dowodem niech będzie to, że kilka
lat temu okazało się, że populacja goryli górskich, które były na wyginięciu,
podwoiła się dlatego, że po prostu znaleziono ich nową siedzibę i wielką populację,
która zamieszkiwała
jakiś szczyt w Rwandzie. A jeżeli się okaże, że jest takich więcej? A jeżeli się
okaże, że takie istoty jak
bigfoot, jak śnieżny człowiek, jak jeren jednak mogą się rozwijać, jednak migrują,
to będzie zupełnie inna sprawa. Marku,
ostatnie pytanie.
To pytanie nasunęło mi się też za sprawą bigfoota w Malezji, w parku
malezyjskim Johor, gdzie władze dosyć, nie wiem, czy w dalszym ciągu blokują
badania, ale wiem, że
kilka lat temu tak było. A więc ostatnie pytanie z naszej ściśle tajnej listy brzmi
następująco: dlaczego temat reliktowych
hominidów pozostaje w ukryciu? Czego boją się władze? Chrisie, jak sądzisz?
Oczywiście boją się zmiany paradygmatu. Pokazanie, że coś jest jeszcze
niewyjaśnione, coś jest jeszcze nieznane, otwiera
bardzo niebezpieczną furtkę. Pokazuje, że ten aparat, który nami rządzi, nie
kontroluje wszystkich
elementów tego świata, w którym żyjemy. Natomiast nam w szkołach od dziecka wbija
się do głowy, że wszystko jest pod kontrolą,
że nauka kontroluje to, co było w przeszłości, to, co będzie w przyszłości. Że nasi
zarządcy wiedzą, jak postępować z
Ziemią i ze światem po to, żeby było nam lepiej i żebyśmy byli szczęśliwsi. Oni to
wszystko wiedzą lepiej niż my. I teraz pojawienie się
takich tematów, które poruszane są w Radiu Paranormalium, w jakiś sposób burzy ten
budynek, odkuwa od nich tynk,
wybija szyby w tym kunsztownie budowanym gmachu kontroli. Nagle w momencie, kiedy
uświadomimy
sobie na przykład, że istnieje bigfoot i nauka o nim nic nie wie, nie jest w stanie
go opisać, nie ma w ogóle pojęcia, z czym ma
do czynienia. Nie jest w stanie kontrolować tego zjawiska. To można sobie zadać
drugie pytanie, o wiele szersze, o wiele
groźniejsze: to czego jeszcze ta nauka nie kontroluje? I tu otwieramy puszkę
Pandory. Tu wydarzyć się może już wszystko i
może to mieć przebieg kompletnie niekontrolowany, może wymknąć się spod kontroli. I
ten kunsztownie budowany gmach
akademii i wszystko, co jest z nim związane dookoła, po prostu runie i my wymkniemy
się też spod kontroli z tak pięknie zastawionej
od tysiącleci pułapki na nas jako ludzkość. Dlatego wszystko, co jest niewyjaśnione,
lepiej jest wyśmiewać.
Lepiej jest przedstawiać jako anegdotę i zacierać ślady po tym, niż ogłaszać, że o
czymś się tak dokładnie nie wie. To
przypomina sytuację, w której odkrywana była Ameryka. Wielcy tego świata wiedzieli o
Ameryce, wiedzieli, że
istnieje. Natomiast nie mogli zgodzić się na ogłoszenie takiego odkrycia, bo nie
mogli tego zjawiska kontrolować. Teraz
wyobraźmy sobie, że ktoś na przykład z Gdańska wsiada na dwa czy trzy statki, płynie
do
Ameryki, bo wie, że ten kontynent tam istnieje i otwiera swój własny kraj. Mówi: „To
jest mój kraj”. I co na to papież i król Hiszpanii czy
jeszcze inni władcy tamtejszej Europy? Nie wiadomo, jak z tym postąpić, bo przecież
kontynent był niekontrolowany, nikt go nie zajmował. Ci ludzie go sobie z
Gdańska zajęli i założyli swoje własne państwo. Dlatego to by było po prostu
niebezpiecznym ewenementem. Nie wolno było do tego dopuścić.
Dlatego wiedząc o istnieniu kontynentu amerykańskiego, oficjalnie uznawano, że go
nie ma i tępiono wszelkie informacje i jednocześnie z drugiej
strony rozpuszczając plotki o dziwacznych stworach, o wielkich niebezpieczeństwach,
które czyhają na śmiałków, którzy udadzą się
na drugą stronę oceanu, gdzie być może on skończy się olbrzymim wodospadem i
wszystko to runie gdzieś tam w jakąś olbrzymią przepaść. I to samo jest z bigfootem.
Jeżeli takie stworzenie istnieje, czy nauka by uznała, że nic na jego temat nie wie,
ale jest
przekonana, że coś takiego jest, wzbudziłoby to wiele pytań, wiele podejrzeń, a w
niektórych miejscach, momentach także i
panikę. Dlatego że jest to związane również z tym, czym obecnie zajmuje się David
Paulides w Stanach, który
nagle odkrył, że w parkach na amerykańskich parkach narodowych ginie dość spora
grupa ludzi
Turystów ginie w bardzo tajemniczych okolicznościach. Nikt nie wie, kto za tym stoi.
Parki narodowe ukrywają
te dane. W ewidencjach tego nie ma. Żeby zdobyć takie dane, parki narodowe wymyślają
najrozmaitsze przeszkody, najczęściej
finansowe. Wystawiają cenę, która jest nie do zaakceptowania przez kogoś, kto chce
zbadać tego typu sytuacje. Część
policji, która wie coś na ten temat, jest bardzo źle ustosunkowana do ludzi, którzy
usiłują do takich kartotek się
grzebać. Natomiast to wszystko, co udało się Paulowiidesowi do tej pory odkryć,
wskazuje na bardzo dziwaczną historię, która ma tam
miejsce, że ludzie giną. Nie jest to przypadek, bynajmniej, że rozszarpało go dzikie
zwierzę, czy ktoś wpadł w przepaść.
Wydaje się, że taka osoba, której czasami szczątki są znajdowane, a czasami tylko
ubrania, została zaatakowana
przez coś jakby nie z tego świata i być może tym czymś jest właśnie bigfoot.
Potwierdzenie czegoś takiego
otworzyłoby puszkę Pandory, otworzyłoby sytuację, której nie sposób by już było
kontrolować. Bardzo
trudno przewidzieć, jaki efekt by to przyniosło dla ludzi, zwłaszcza że większość
ludzi
siadając przed telewizorem wierzy, że w telewizji dadzą wszelkie wyjaśnienia
wszelkich faktów, jakie miały miejsce na świecie. Bo tak jest to
wszystko konstruowane. Dochodzi już coraz częściej do tego, że ludzie palą się we
własnych domach, nie gaszą ich, bo przecież
to nie jest ich praca. To strażak ma przyjść i ugasić im pożar. Więc siadają sobie
na krzesełkach i czekają, aż strażacy przyjadą i ich ugaszą.
Instynkt samozachowawczy czy krytyczne myślenie na temat świata jest coraz
skuteczniej
gaszone. Na jego miejscu pojawia się kompletna kontrola i takie zjawiska, o których
pełno jest informacji w Radiu Paranormalium, są
częścią tego wszystkiego. Dlatego nie są dopuszczane do oficjalnego systemu obiegu
informacji. Dzięki.
Piotrze?
Trudno się z tym nie zgodzić. Przyczyn jest kilka. Pierwsza jest taka, że przyjęło
się, jest taka naukowa tradycja, że
po prostu się o tym nie mówi. A nauka, środowiska akademickie są oparte o
zasady autorytarne, patrystyczne. Uczeń przejmuje myślenie mistrza. I jeżeli mamy
takich
mistrzów, jak mamy od kilku dekad, do 200 lat, którzy blokują wszystko, co
wychyla się poza ich światopogląd, także ich uczniowie, uczniowie tych uczniów też
będą myśleć podobnie. Także to jest jeden
problem. Drugi problem jest taki, że mocno uderza to w antropologię. Gdyby nagle
przyjęto, że istnieje bigfoot, to trzeba
by przewartościować może nie tyle teorię ewolucji, co drzewo pochodzenia człowieka.
Tu jest taki plus, że to i tak w ciągu
najbliższych kilkunastu lat się zmieni. To, co wiemy o korzeniach człowieka w
świetle najnowszych
odkryć, chociażby związanych z neandertalczykami czy z człowiekiem z jaskini
Denisowa, przewartościuje naszą wiedzę o naszych korzeniach. Także
prędzej czy później na tym polu antropologicznym być może otworzy się droga do
zaakceptowania jakichś reliktowych
hominidów. Trzecia sprawa jest taka, że rzeczywiście pewna kwestia bezpieczeństwa,
bo nagle okazuje się, że istnieje zwierzę,
którego nie da się kontrolować, które jest inteligentne, silne i potencjalnie
niebezpieczne. Dlatego, że my dzisiaj mówiliśmy o wszystkim, ale nie
powiedzieliśmy tak naprawdę o tych niebezpiecznych spotkaniach ze śnieżnymi ludźmi
czy bigfootami, których było dobrych
kilka i są one zatrważające. Wydaje się, że gdyby okazało się, że bigfoot
istnieje, to trzeba by było coś z nim zrobić. A kiedy okazuje się, że on sobie tak
raz jest, raz go nie ma, zawsze można to zgonić na
legendę, prawda? Także przyczyn nieakceptowania tego stworzenia jest kilka.
Natomiast to się może w
ciągu dnia zmienić. Może wreszcie komuś to się uda. Ja jestem zdania, że
przy odpowiednim łucie szczęścia, bo nie mówię tutaj o środkach pieniężnych, którymi
musi dysponować taka ekspedycja,
ktoś w końcu się kiedyś natknie na takie stworzenie. Problem w tym, że może się
również natknąć na
siłę czy na służby, które mu to stworzenie po prostu zabiorą, tak jak to bywało.
Zabiorą
z jakichś powodów, dlatego, że komuś się to nie będzie podobać i tyle. Także sprawa
jest otwarta i mam nadzieję, że dzisiaj troszeczkę zaskoczyliśmy was kwestiami
związanymi z reliktowymi hominidami. Ja się muszę, panowie, ewakuować. Dzięki ci,
Chris, za spotkanie i dzięki za audycję. Do
usłyszenia w kolejnej.
Ja również dziękuję.
Do usłyszenia w kolejnej wakacyjnej odsłonie naszych paranormalnych debat. Czekamy
na
propozycje tematów. Chris sobie zaproponował.
Ja myślę, że moglibyśmy rozszerzyć tematykę, ewentualnie gdyby było takie
zainteresowanie, nie tylko koncentrować się
na kwestiach paranormalnych i UFO, ale także może troszeczkę więcej porozmawiać o
megalitach. Zwłaszcza
że właśnie Hancock wydaje swoją najnowszą książkę „Magicians of the Gods”, która
będzie na pewno miała olbrzymi wpływ na
to, co mówi się o tak zwanej zaginionej cywilizacji. To byłaby jedna propozycja.
Myślę, że moglibyśmy
porozmawiać o ciekawych odkryciach astronomicznych, jakie ostatnio mają miejsce,
boRaz, że
mamy Ceres, na której dzieją się dziwne rzeczy, znajdują dziwne światła. Coraz
więcej wiemy o tym, w jaki
sposób zbudowana jest ta planetoida. Czy jest to planetoida, czy może coś innego?
Mamy sondę, która siedzi na komecie. Mamy
wreszcie New Horizon, który zbliża się w lipcu, za parę tygodni, za dwa tygodnie, za
trzy
tygodnie New Horizon będzie w pobliżu Plutona i będziemy mieli pierwsze zdjęcia
Plutona. Coś absolutnie niezwykłego, bo jest to ostatnia z klasycznych
planet naszego Układu Słonecznego, która w bardzo podejrzany sposób została
zdegradowana
do roli drugorzędnej planety. Jest to bardzo interesujące zjawisko. Dlaczego tak się
stało? Być może coś się za tym kryje.
Myślę, że to byłyby ciekawe tematy. I parę innych. Mnie osobiście, myślę, że wielu
innych też, interesują bardzo takie tematy, zagadki
historyczne, których widzę spore konsekwencje i w przeszłości, i dla przyszłości.
Mam tu na myśli
templariuszy, których serię mozolnie ciągnę na swojej stronie i ona tak sobie idzie,
ale różne fakty
nowe, które odkrywane są w tym przypadku i inne spojrzenie na ten problem pokazuje
zupełnie inną
skalę, też w jakiś sposób kłócącą się z typowym podejściem do tego tematu. Myślę, że
tematy można by
mnożyć, po prostu poszerzyć ich troszeczkę zakres. Oczywiście UFO pozostawić i tych
wszystkich kosmitów pozostawić jako centralny punkt, perłę w koronie Radia
Paranormalium. Zwłaszcza, że jeszcze są wakacje.
Tak. To, co najlepsze w Radiu Paranormalium zostawimy oczywiście na jesień. Jesienią
wracają
debaty ufologiczne. Mamy masę pomysłów na tematy. Lista z ostatniego
ogłoszenia debatowego wiele się nie zmieniła. Wciąż jeszcze wiele tematów czeka na
omówienie. Ale wróćmy jeszcze na chwilę do
kryptozoologii, bo tutaj, Krysie, jest takie jedno pytanie od słuchacza, który
napisał do nas na Facebooku pytanie jakby
dla ciebie pisane: „Czy wyjaśniło się, co konkretnie zastrzelił Rick Dyer? Podobno
była to wielka stopa”.
Zastrzelił to tylko chyba tych, którzy uwierzyli w to,
co on mówił. Nawet Rick Dyer, Big Liar, to się nawet rymowało ze
sobą. On już był autorem raz takiego oszustwa, kiedy mówił, że ustrzelił Bigfoota i
trzymał go gdzieś
tam w lodzie. Potem okazało się, że jest to nieprawda. Później kazał takiego
Bigfoota wypchać.
Okazało się, że to całe zwierzę, które pokazywał po tym swoim takim cyrku
objazdowym,
to wypchane zwierzę było szczątkami różnych małpoludów.
To nie był czasem ten słynny Bigfoot w lodówce?
Tak, to był Bigfoot w lodówce. To był Rick Dyer. A później on jeszcze raz zrobił
podobny numer,
bodajże w zeszłym roku i pokazywał go z takim objazdowym pipshow. Zarobił kupę
pieniędzy. 60 000
dolarów go podliczyli, że zarobił. Okazało się, że ktoś tam się wkradł, żeby pobrać
próbki. I te próbki okazały, że to
jest jakaś derma, trochę skaju, kawałek jakiejś małpy. Na dodatek to strasznie
zaczęło cuchnąć, bo się to zaczęło
rozkładać, bo było źle przetrzymywane, ale nie miało to nic wspólnego z Bigfootem.
Wreszcie zmuszono go do tego, żeby się przyznał, że to nieprawda.
Przyznał się i teraz ostatnio złożył jeszcze jedno oświadczenie, że już od tego
momentu będzie mówił tylko prawdę. Powiedział, że miał zawsze skłonności
do żartów, ale teraz spoważniał bardzo i znowu się udaje na poszukiwanie Bigfoota i
od tego momentu już będzie mówił tylko prawdę.
Oczywiście jest to Rick Dyer, Big Liar, więc nikt mu za bardzo w to nie wierzy. Po
prostu facet z tego żyje i
nawet sobie zarobił małą fortunkę na tego typu żartach. Pokazuje to też, że ludzie
są ciekawi tematu i
chcą to bardzo zobaczyć. Jeżeli jest okazja, to będą chętni, żeby płacić pieniądze
za to. Oczywiście jest to
takie działanie bardzo negatywne. Nie tylko dlatego, że okłamuje ludzi, ale przede
wszystkim dlatego, że gorsze jest to,
że może znaleźć naśladowców, że mogą następni pójść chętni do lasu i będą chcieli
coś takiego ustrzelić. Co jakiś czas mamy takie
informacje, że ktoś ustrzelił Bigfoota, a okazało się, że jest to człowiek przebrany
w jakieś futro i udawał
Biskupa Bigfoota.
Prymasa.
Prymasa. Udawał prymasa. Biega sobie po lesie w tym kudłatym stroju. W niektórych
stanach
ludzie wożą ze sobą strzelby tak jak inni na przykład zapalniczki do
papierosów. I nie zastanawiając się taki rączy myśliwy tego prymasa ustrzelił w tym
futrze. No i
nieszczęście gotowe. Także takie historie dzieją się nagminnie. To też zaciemnia
trochę obraz. Ale nic się na to nie poradzi. Ludzka natura jest
niestety taka. Każdy widzi ją na swoim własnym określonym poziomie. Niektórzy
podchodzą do tego trochę poważniej, inni kompletnie
niepoważnie. I mamy to, co mamy. Rick Dyer myślę, że jest właśnie tą odwrotną stroną
medalu, że uczynił więcej złego niż dobrego do zbadania tego problemu Bigfoota.
Także na pewno jeszcze się odezwie.
Kiedyś może usłyszymy takiego newsa: „Prymas w lesie zaczepia małe dzieci”.
Kudłaty prymas.
Tak.I tym humorystycznym akcentem możemy zakończyć naszą dzisiejszą audycję
o bigfootie. Chrisie, czy chciałbyś jeszcze coś dodać na koniec?
Właściwie nic. Cieszę się, że po przerwie wróciliśmy do naszych rozmów radiowych, bo
już trochę przerdzewiałem. Zresztą mój
głos, znowu coś się z nim dziwnego dzieje. Może już nie nadaje się ten głos tylko do
baletu albo do poszukiwań bigfoota.
Temat mi się bardzo spodobał właśnie z tego względu, że żyjąc na tym kontynencie,
mam tych informacji może nie tyle więcej, bo każdy ma w dzisiejszych czasach tyle
samo informacji od razu, ale ta ich bliskość wskazuje, że problem ten fascynuje
bardzo wielu
ludzi i że ta grupa nie tylko się nie zmniejsza, nie tylko się zwiększa, ale jeszcze
rośnie jakościowo. Ta świadomość, że mamy do czynienia z czymś nieznanym, z istotą,
która jest nieznana i należy się w jakiś sposób otworzyć, żeby ją zrozumieć i nie
próbować ograniczyć się na przykład
stwierdzeniem, że jest to zwierzę, bądź jest to istota z pogranicza światów, bądź
jest to człowiek. To otwarcie pozwala na to,
że istnieje szansa, że któregoś dnia będziemy w stanie pojąć to zjawisko i będziemy
w stanie zrozumieć naprawdę, na czym
ono polega. Takich ludzi jest coraz więcej. To wróży dobrze akurat temu
zjawisku i tej dziedzinie zainteresowania ludzkiego. I być może rzeczywiście dzięki
tak oddanym osobom jak Melba Ketchum
będziemy w stanie odpowiedzieć sobie na pytanie, czy bigfoot naprawdę istnieje i kim
tak naprawdę jest. To wszystko. Dziękuję.
I na tym możemy zakończyć naszą audycję na żywo o bigfootie, jelenie, yeti, yowie,
jodi i
wszystkich innych hominidach. Tak, biskupach i prymasach. Naszymi dzisiejszymi
gośćmi,
ekspertami byli Piotr Cielebiaś z portalu infra.org.pl oraz Chris Makina, znany
wszystkim
słuchaczom i lubiany przede wszystkim z audycji „Paralaxa”, ale również z serwisu
Nowa Atlantyda.
Dzięki jeszcze raz, Chrisie.
Ja również dziękuję za zaproszenie i mam nadzieję, że spotkamy się niebawem w
większym gronie i znowu porozmawiamy na jakiś ciekawy temat.
A słuchacze czekają na „Paralaksę”.
Jest to problem, bo jak się okazuje, tworzenie monologów to jest takie troszeczkę
ględzenie.
Ja sam się już przy tym zacząłem nudzić, kiedy sobie zacząłem próbnie ględzić nową
„Paralaksę”. Więc pomyślałem, że nie ma lepszej formy
niż właśnie rozmowa, dyskusja, wymiana zdań. Chyba to jest najlepsza forma przekazu,
zwłaszcza w radiu, kiedy jeden głos
potrafi po prostu zanudzić, zmęczyć albo i uśpić. Jak uśpi, to jeszcze pół biedy, bo
to przynajmniej komuś się przyda, byleby nie prowadził samochodu w tym czasie.
Ale na dłuższym etapie jest to takie przynudzanie. Natomiast w przypadku dyskusji
jest pewna dynamika
zachowana. Są różnice zdań, temperamentów, podejść do sytuacji i to dodaje trochę
emocji takiemu spotkaniu i ono zawsze znacznie bardziej atrakcyjne niż recytacja
jednej osoby
na jakiś tam temat.
Mimo wszystko mamy nadzieję, że jednak „Paralaksę”, prędzej czy później jakieś nowe
odcinki
usłyszymy. A na razie dzięki ci jeszcze raz za to, że przyjąłeś zaproszenie dzisiaj
do naszej audycji.
Dziękuję również. Dobranoc.
Dziękujemy bardzo. To był Chris Makina. Mówił do państwa Marek Sęk „Ivellios”. To
była audycja o
hominidach. O terminie nadania kolejnej audycji na żywo poinformujemy państwa
oczywiście na naszej stronie
www.paranormalium.pl, a także na naszym profilu na Facebooku. A na razie Radio
Paranormalium mówi wszystkim
słuchaczom dobranoc i do usłyszenia ponownie już niedługo.