Rozmowy poza ciałem. OOBE, LD i inne zjawiska parapsychiczne omawia Zbyszek
Mrugała. Witam państwa w kolejnej audycji Infra. Dzisiejszym gościem jest
Rugva. Witam Wielokrotnie
opowiadałaś mi o swoich OOBE, które ci spontanicznie robią i
o twoich przygodach, które przeżyłaś poza
ciałem. Mogłabyś coś słuchaczom o nich opowiedzieć? To, co
zauważyłam podczas tych podróży. Bardzo ważna sprawa,
żeby doświadczenia były jak najbardziej realne i jak
najbardziej wartościowe dla nas. Ważna jest
praca z energią, żeby pracować ze swoją świadomością,
doładowywać się energetycznie. Niektórzy ludzie, którzy
doświadczają zjawiska OOBE, lekceważą bardzo pracę
z tak zwanymi czakrami, z ciałem energetycznym i ze
świadomością z bycia świadomym na co dzień. Ale to są
naprawdę bardzo istotne rzeczy, które niesamowicie przyczyniają
się do, do OOBE. Pośród słuchaczy mało kto w ogóle wie, czy
są czakry. Nie jesteśmy w stanie udowodnić ich istnienia.
No właśnie. Nikt w ogóle nie bierze poważnie
energii, której nikt nie widzi. Tu nikogo nie trafimy
i nie przekonasz słuchaczy do tego, żeby oni robili. Mhm.
Tylko chciałabym właśnie wspomnieć o tym, że właśnie nikt o
tym nie mówi. A to jest tak istotne, żeby w ogóle
doświadczać tego zjawiska OOBE. Ludzie, którzy tego nie
doświadczają, pracując ze swoją energią i świadomością, to
mogliby zacząć doświadczać OOBE spontanicznie zupełnie.
Co należy zrobić, żeby zwiększyć swoje świadomość
snu, żeby sam mógł doświadczyć tej drugiej paranormalnej
strony? Bardzo prosty sposób, który polega na
tym, żeby stać się autonomiczną istotą
myślącą po swojemu i zaczynającą się zastanawiać, o co w
tym jego życiu tak naprawdę chodzi. Gdy ja się zaczęłam
zastanawiać, kim jestem, o co mi chodzi, po co ja tutaj
jestem, uświadomiłam sobie, że nie jestem tylko i wyłącznie
ciałem fizycznym, że musi istnieć coś więcej.
Że muszę istnieć ja jako coś większego, niż mogę
to dostrzec. I ta świadomość, no niesamowicie
wpływa na, na doświadczanie OOBE. Nie myślenie
szablonami, tylko zastanawianie się samemu nad każdą
sprawą. Czy na przykład to, co podają w wiadomościach jest
prawdziwe, czy nie? Czy ja mogę brać to za pewnik, czy
nie? Wszystko bardzo ważne. Bardzo ważne jest właśnie bycie
sobą, ale w takim sensie tego słowa znaczeniu, żeby
zrozumieć, kim się jest naprawdę. To nie znaczy, że jaką ja
mam osobowość, tylko kim ja jestem w swojej istocie. Czy
ja jestem tym ciałem fizycznym, czy czym tak naprawdę jestem?
I to pytanie pozostawiam słuchaczom. Trzymanie się w stanie
ciągłej autorefleksji, samoobserwacji i postrzeganiu- Tak, tak.
-wewnętrznych zjawisk, które w nas ciągle zachodzą. Tak,
dokładnie o to mi chodzi. Więc koncentracja, koncentracja
uwagi na sobie. Nie dać się zapędzić robocie, nie pędzić,
nie oglądać, nie oglądać telewizoru, tylko po prostu zamknąć
oczy i obserwować. Jestem. Ja obserwuję, ja istnieję,
ja odczuwam. Tak. I dzięki temu, że
zaczniemy obserwować siebie podczas tego normalnego
fizycznego funkcjonowania, to wejdzie to nam w nawyk i
zaczniemy obserwować siebie też wtedy, kiedy śpimy. Okaże
się, że dzieje się wtedy drugie życie, ale nie
będziemy mieć dostępu do tego drugiego życia, jeśli nie
zaczniemy bardziej obserwować tego, tego życia, którym
żyjemy na co dzień. A jaki to ma związek z OOBE? Bo
mówimy o wyjściu z ciała świadomości, a w tej chwili ty
opowiadasz coś, co zrobi się ci fizycznie. Ale my mówimy o
OOBE. Czy mówimy w tym momencie o świadomych snach?
Wszystko. Wszystko mam na myśli. To znaczy gdy
obserwujemy siebie na co dzień, jesteśmy siebie bardziej
świadomi. W momencie zasypiania może być tak, że też
będziemy tego świadomi i wtedy doświadczymy tego, co większość
ludzi nazywa zjawiskiem OOBE, czyli będziemy świadomi podczas
procesu, gdy zasypia nasze ciało fizyczne. Ale my zostajemy
nadal świadomi i możemy tą naszą świadomością
przejawiającą się poprzez różne nasze niefizyczne
ciała tego doświadczać. Albo nawet gdy
przegapimy ten moment zasypiania, to będąc osobami
świadomymi siebie na co dzień, w ciągu dnia, w trakcie snu,
kiedy już będziemy spać, zorientujemy się, że to jest tylko
sen. Będziemy to wiedzieć. Jakie z tego możemy wynieść
korzyści, oprócz tego, że utrzymujemy się dłuższy okres czasu
w świadomości, że mniej czasu nas nie ma w pustym śnie. I
jakie jeszcze korzyści z tego możemy wynieść? Ja bym
powiedziała, że właśnie ta dla mnie ta korzyść świadomości
jest największa. Bo wtedy, kiedy my jesteśmy świadomi
tego, co się dzieje z nami i podczas snu, i na
jawie, to wtedy zaczynają do nas docierać odpowiedzi na
wszystkie pytania i potrafimy, no zrobić po prostu
wszystko ze swoim życiem. I też dzięki temu
mamy inny ogląd na, na świat, który nas
otacza. Korzyści, które wynikają z tego, że
jesteśmy świadomi podczas snu czy właśnie wychodząc z ciała,
to będą wymierne dla każdej osoby, bo każdy coś innego
chciałby osiągnąć w tym OOBE. Jeden może chcieć
jeździć na kucykach, a drugi może chcieć porozmawiać z Bogiem. Także korzyści
będą dokładnie takie, jakie my będziemy chcieli wyjąć z tego.
Przed iluś laty opowiadałaś mi o waszych wspólnych wyjściach
ze swoim przyjacielem Draku. Przypominasz sobie jakieś bardzo
interesujące? Tych wyjść to sobie za bardzo nie przypominam,
wiesz? Tylko, tylko te mentalne
doświadczenia. Wyszliście razem z ciała i skakaliście po
ścianach, odbijaliście się od nich i pisałaś, że to było
właśnie eteryczne. Coś, coś kojarzę, ale nie na tyle, żeby
móc o tym opowiedzieć. Ale obstajesz przy tym, że mieliście
wiele potwierdzeń wspólnych wyjść i po prostu widzieliście się
naprzeciwko siebie.Wiele nawet wspólnych snów, wspólnych
doświadczeń, takich zupełnie życiowych. Po prostu jesteśmy ze
sobą bardzo mocno połączeni i nawet przeprowadzając takie
eksperymenty mentalne, w których jedno z nas wyobraża
sobie kształt, powiedzmy kółko i nadaje mu kolor, no powiedzmy
różowy, to druga osoba stuprocentowo odgaduje, co
tamta pierwsza pomyślała sobie. Także tego typu weryfikacji
mamy najwięcej. Jest w jodze takie ćwiczenie, które się nazywa
martwe ciało. Bardzo będzie pomagało nam przy wchodzeniu
do ombę. Ćwiczenie polega na zupełnym
rozluźnieniu całego ciała fizycznego, pozostając
przy tym świadomym i cały czas czujnym
umysłowo. Najlepiej zrobić to w ten sposób, żeby rozluźniać po
kolei każdą część naszego ciała, czyli powiedzmy najpierw
stopy, kostki i tak dalej, aż do, aż do czubka głowy.
Bardzo ważne, żeby to rozluźnienie faktycznie nam się udało.
Nie żebyśmy tylko mówili sobie, że się rozluźniamy, tylko
żebyśmy faktycznie to poczuli, że bardzo rozluźnia się na
przykład nasza stopa. No i czujemy, jak ona się zapada
wręcz w łóżko. Czyli rozluźniamy tak całe ciało zupełnie
i zachowujemy przy tym świadomość, czujność.
Dzięki temu łatwiej będzie nam zachować czujność podczas
wchodzenia do ombę. Możemy sobie przed snem robić to ćwiczenie
albo wtedy, kiedy robimy tak zwane ćwiczenie cztery plus
jeden. To właśnie po wybudzeniu się, po czterogodzinnym śnie
możemy właśnie zrobić sobie to ćwiczenie martwe ciało i
będziemy się wtedy starali cały czas utrzymać
świadomość, jednocześnie leżąc w zupełnym,
totalnym rozluźnieniu. Są takie momenty w życiu, kiedy człowiek
leży, leży i zaczyna się wnerwiać, wkurzać, że siedzi
bezczynnie. Nic się nie dzieje i opanowują go nerwy. Jest
zirytowany, nic mu się nie robi. Traci czas. Jesteś
instruktorką jogi. Czy joga proponuje nam coś w takich
chwilach? Jakiś rodzaj relaksacji, która umożliwiłaby nam
opanowanie tej złości, która w nas może narastać, ponieważ
chcielibyśmy coś zrobić, mamy konflikty, a podejmujemy decyzję,
żeby siedzieć, rozluźnić i nie wychodzi. Ja bym poleciła tu
technikę oddechową. Najłatwiejsza i najbardziej
skuteczna według mnie w takich sytuacjach to jest technika,
która się nazywa oddech wahadłowy. Polega ona na tym,
żeby nasz oddech wyglądał tak jak ruch
wahadła. Wahadło się nie wychyla nigdy zupełnie ani w jedną,
ani w drugą stronę i też nasz oddech w tym momencie
powinien-- wdech nigdy nie powinien dojść do końca i
wydech też nigdy nie powinien dojść do końca. Czyli jeśli
robimy wdech, to na samym, przy samym szczycie
tego wdechu mechanicznie wymuszamy
wydech i jeśli wydech dochodzi do, do końca, do, do
szczytu. Także już prawie mamy opróżnione płuca, to
też mechanicznie jakby zmuszamy się do tego, żeby zrobić
wdech. I staramy się tutaj oddychać przeponą, czyli tą
dolną partią płuc. Oddychanie dolną partią płuc
polega na tym, że na wdechu nasz brzuch się wypełnia,
wybrzusza, a na wydechu się wciąga. I ważne jest też, żeby
w tym oddechu wahadłowym mniej więcej wdech i
wydech były jednej długości. I warto też wydłużać w nieskończoność ten wdech i
wydech. Ale warto zachować te proporcje, czyli i wdech, i
wydech takiej samej długości. Wdech przechodzi w wydech,
wydech przechodzi we wdech. I tutaj nie ma żadnej takiej
opcji, żeby jeśli przyłożymy się do tego ćwiczenia nie
przerywając powiedzmy przez dwadzieścia minut, żeby emocje
nad nami zapanowały. Stres, złość, smutek, cokolwiek.
Nie ma takiej możliwości. Wiem, bo sama wypróbowałam. W
czasie pracy. Jeżeli na przykład siedzę czy stoję dziesięć
godzin przed jakimś obrazem i wymagany jest ode mnie duży
wysiłek, a już mnie nerwy biorą, nie mogę wytrzymać albo mi
się nudzi, to zauważyłem, że wydłużam oddech i go bardzo
spowalniam. Powoduje to, że tracę jak gdyby
odczucie ciała. Nie czuję zmęczenia, a jednocześnie
zachowuję trzeźwość umysłu. To daje bardzo dobre efekty,
ponieważ mogę długo pracować, nie mam za złej
koncentracji i czuję, że kręcę się na najwyższych obrotach.
Czy mogłabyś nam coś powiedzieć również o tej pracy z
energią? Czasami trudno jest ludziom dostrzec siebie jako
taką energetyczną istotę, dlatego, że oni nie
wiedzą, jak odczuwać w ogóle energię. Co to jest ta energia?
Każdy będzie odczuwał to na zupełnie inny sposób, ale
można sobie zrobić takie bardzo proste
ćwiczenie polegające na tym, że bardzo mocno skupiamy
się na przykład na swojej dłoni i staramy się poczuć
intensywniej niż zwykle. Na przykład
kciuka. I skupiamy się tylko i wyłącznie na tym kciuku
i czujemy go bardzo intensywnie i staramy się to nasze czucie przenosić w
górę i w dół kciuka, w górę i w
dół, a potem możemy też tym czuciem się bawić z innymi
palcami, przesuwać w górę, w dół, potem całą dłoń możemy,
całą dłonią możemy tak pracować z resztą ciała. I to jest
właśnie taki najprostszy przykład na odczuwanie energii.
Jeśli nie uda nam się to ćwiczenie z przesuwaniem
odczuwania, że tak się wyrażę, to możemy najpierw
lekko dotknąć się jedną dłonią w drugą, czy też w
tego kciuka. Przejechać palcami w górę i w dół i
potem postarać się w naszej wyobraźni odtworzyć
ten dotyk. I to też będzie bardzo podobne do bawienia się energią.
Zauważyłem, że jak prowadzę z kimś kłótnię, to dostaję takie
dziwne, jak gdyby uderzenia w plecy i żeby się ratować z
tego stosuję coś takiego jak pracę wyobraźni. Przesuwam swój
punkt uwagi góra dół. Ewentualnie wyobrażam sobie, że
dokonuję gwałtowny, szybki ruch. Na przykład kręcę się ruchem
wirowym. Wyobrażam sobie siebie, że ten ja w środku,
ten wirtualny po prostu wykonuje szybko gimnastykę i to mi
super pomaga. Twoim zdaniem, co ja właściwie robię? Tworzysz
jakąś swoją, tak to nazwij, projekcję
energetyczną i przesuwasz się nią. Poruszasz się po
prostu energetycznym ciałem, które wytworzyłeś na
potrzeby tego, co chcesz właśnie zrobić. No i między
innymi na tym polega właśnie ta nasza praca z energią, żeby
tą energię stworzyć, skoncentrować i trochę się nią
pobawić. Można też właśnie stworzyć samego
siebie i trochę pochodzić nawet samym sobą. Bardzo fajnie
to pomaga przy podróżach mentalnych. Jaki jest związek między
tym ja, który siebie rozpoznaję jako ten fizyczny, a tym,
którego sobie wyobrażam wirtualnie w wyobraźni? Ty jesteś
zarówno tym i tym. Chodzi tylko tutaj o punkt przeniesienia
świadomości. Możesz swoją świadomość bardziej przenieść do tego
niefizycznego ciała albo bardziej do tego fizycznego
ciała.Zjawisko bardzo korzystne. Ja też bym wszystkim polecił,
żeby próbowali przynajmniej w momentach, kiedy się źle poczują
albo coś ich puknie w plecach. Z zawodu jestem
psychotronikiem. To jest dosyć taki,
można powiedzieć, dziwny zawód kierowany na pracę z
energią. Psychotronik to jest osoba, która pracuje z
energiami psychicznymi, energiami biologicznymi, no różnego
rodzaju energiami. No i właśnie między innymi tym też się
zajmuję, tak. Czy mogłabyś nam coś zaproponować? Jakieś takie
najprostsze ćwiczenie chroniące nas przed deszczem, przed tym
urokem i szczurami w piwnicy. Takie własne ćwiczenie
energetyzująco-chroniące polega na tym, że
wraz z wdechem czuję, że zbieram w sobie
energię pozytywną z całego otoczenia, ze słońca, z
drzew, z roślin, ze wszystkiego to... tego, co jest dla
mnie pozytywne. A wraz z wydechem tą energię
rozprowadzam po swoim ciele i jeszcze na zewnątrz ciała
i powoduje, że całe moje ciało fizyczne i niefizyczne
energetyzuje się. I mało tego wyrzucam z siebie
tą energią wszystko to, co uważam za negatywne. Również
właśnie jakieś negatywne wpływy. Tworzę wokół siebie na wydechu
takie złote jajo. Wyobrażam sobie, że ta energia jest złota
i ona na wydechu z całego ciała mojego wypływa,
tworząc wokół mnie takie energetyczne jajo. Czyli wdech —
zbieramy energię i wydech — doładowujemy się.
Czujemy, jak ta energia przenika przez całe nasze ciało aż
na zewnątrz, wyrzucając wszystko to, co jest
negatywne. To jest najdziwniejsze, że rzecz, która
odbywa się w wyobraźni, może rzeczywiście działać. Pamiętam,
kiedyś tak trochę się przechodowałem. Byłem na granicy wyjścia
z ciała i testowałem eksplozje energetyczne i potrafiłem
wybuchać jak granat. Wyraźnie widziałem, jak żółtawe światło
wydobywało się ze mnie na zewnątrz i za każdym razem, jak
to zrobiłem, byłem uspokojony i dostrzegałem tą
różnicę emocjonalną. Tak jakby człowiek był w stanie
emanować z siebie jakąś energię psychiczną. Ludzie reagują na
to. A więc coś, co wydaje się bzdurą. Coś, co wydaje się
absolutnie tylko zmyślone, działa na zewnątrz
nas. Dostrzegłem wielokrotnie, że osoby, które mają silnego
stresa, co mają ubytek tej energii, wystarczyło, że wycentrować
na nich swoją uwagę i spróbować wyprzeć ją z siebie i
dostarczyć tej osobie. To wystarczało, żeby ta osoba się
uspokajała. Nie wiemy, czym ona jest, jak to działa
dokładnie, jak ją mierzyć, ale potrafimy w naszym umyśle
rejestrować pewne zmiany w momencie, gdy ją przelewamy w
kogoś. Jeśli zdecydujemy się komuś przelać
energię tak jak ty to Zbyszek robiłeś, to najlepiej według
mnie zrobić to z takim wyobrażeniem sobie, że my nie
oddajemy swojej energii, tylko jesteś przekaźnikiem,
przez który przepływa energia z ziemi albo ze słońca,
albo z kosmosu. Wszystko jedno. Chodzi o to, że ta energia
nie pochodzi z nas samych, to znaczy z naszego
fizycznego ciała, z naszej takiej osobistej energii, tylko to
jest energia, którą my poprzez siebie przekierowujemy
do innej osoby, która sama nie potrafi czy też nie wie, że
może zrobić to samodzielnie. Także tutaj bym takie BHP
zachowywała, żeby nie korzystać ze swojej osobistej energii,
tylko żeby ta energia przepływała przez nas do innej
osoby. W tym momencie, jak ja to robiłem parę razy, nie
zauważyłem zbytniego ubytku. Jak sobie przypominam, ja wykonuję
jak gdyby taki zewnętrzny ruch rąk niefizycznych, jakbym
gromadził ją z otoczenia. Bardzo możliwe, że nie płacę ze
swojego konta. Coś jeszcze byś chciała dodać? Teraz mi wpadło
na temat tych wymuszanych obiad i na temat
negatywnego stanu energetycznego, jak to wpływa i
emocjonalnego na doświadczanie niefizyczne.
Coś nowego, czym chciałabyś się jeszcze podzielić w tej
audycji tym wnioskiem czy następnym razem?
Następnym razem. No to fajnie. W takim razie Róża czas nasz
dobiega końca. Dziękuję ci bardzo za audycję.
Dzięki. Do zobaczenia. Do usłyszenia. Drodzy
słuchacze, na tym kończymy naszą audycję i zapraszamy za tydzień.