W Radiu Paranormalium prezentujemy wybrane fragmenty konferencji pod tytułem „Rok
2013. Projektowanie nowego
świata”, która odbyła się w Warszawie 25 października 2009 roku. Była to konferencja
poświęcona wizjom
rozwoju naszej cywilizacji w Nowej Erze, której początek umownie przyjmuje się jako
rok 2012. Umowność ta
dotyczy zarówno daty 2012, jak i 2013. Mamy świadomość, że przełom cały czas się
dokonuje
i z pewnością nie zakończy się szybko, lecz jest to proces wieloletni. Niemniej
odwołanie się do roku 2013
miało na celu definitywne odcięcie się od tabloidowych i apokaliptycznych skojarzeń,
które ciągnęły się za datą
2012. Interesuje nas ciąg dalszy. Patronat medialny nad konferencją objął
miesięcznik „Nieznany
Świat”, zaś jednym z patronów wirtualnych był portal Paranormalium. Konferencja
składała się z dwóch części.
Pierwsza była opisem stanu świadomości znaczenia daty 2012. Przegląd najbardziej
znanego źródła informacji o
przełomie, czyli kalendarzy majańskich. Przegląd naszej wiedzy o obecności innych
pozaziemskich cywilizacji na naszej planecie
współcześnie oraz co wynika z informacji, które docierają do nas od nich za
pośrednictwem channelingów w kwestii
dokonującego się przełomu. Informacja o astronomicznych świadectwach wyjątkowości
czasu, w którym żyjemy, w tym aktywności
naszego Słońca oraz o znamionach przełomu widocznych w stanie naszej planety. Druga
część konferencji stanowiła szkic tego, co
będzie dalej. Alternatywne źródła energii, nowe technologie, nowe kierunki rozwoju
nauki. Świadoma
ekologia, nowa ekonomia, czyli jak można uwolnić się od ekonomicznej konstrukcji
starej cywilizacji i jak owa
konstrukcja konstytuuje naszą świadomość oraz relacje międzyludzkie na całej
planecie. Cywilizacja mądrych ludzi, czyli
jak by było, gdyby było normalnie. Nowa świadomość, nowa energia, nowe rozumienie i
praktykowanie duchowości.
Czas nam współczesny to czas przemieszania starej energii i nowej energii. W doborze
prelegentów organizatorzy odwołali
się do osób skoncentrowanych na możliwościach Nowej Ery i otwartych na rozumienie
duchowości nie tylko jako jednej z możliwych, choć tylko
dla wytrwałych, ścieżek rozwoju osobistego. Nasze rozumienie duchowości polega na
akceptacji jej wszechobecności i
wszechogarnialności. Dla nas kwestia rozwoju duchowego nie jest kwestią wyboru dla
wybranych, lecz falą, która dotyczy wszystkich
ludzi i wszystkich sfer naszego życia. Jesteśmy skłonni ją rozumieć jako brakujący
piąty element, bez którego nie mamy
szans pójść do przodu w rozwoju ewolucyjnym. Wszyscy, a nie tylko wybrani. Już za
chwilę wysłuchają państwo
jednego z fragmentów zapisu konferencji „Rok 2013. Projektowanie nowego świata”
udostępnionych przez
organizatora, serwis Schodami do Nieba. Witryna niestety zakończyła już działalność.
Nagrania jednak pozostały, choć
obecnie dostęp do nich jest bardzo utrudniony. Tym bardziej cieszy nas możliwość
zaprezentowania ich na antenie Radia
Paranormalium. W czwartej, ostatniej części zaprezentujemy zapis wykładu Krzysztofa
Wirkszy pod
tytułem „Nowa świadomość”.
Mam na imię Krzysiek Wirkrza. Trochę się będę z państwem oswajał przez pierwszych 10
minut, także proszę o wybaczenie za moją tremę
i ogólny tembr głosu drżący. Mam mówić o
nowej świadomości. Czyli jestem podsumowującym ogniwem tego
spotkania. Mam mówić o ogólnej idei, która
podsumowuje całą ideę przemiany duchowej, przemiany świata.
Mam mówić o czymś, co jest bardzo proste i leży poza wszystkimi tymi
ideami, które dzisiaj były wypowiedziane, które mają dążyć do zmiany tej
rzeczywistości na lepszą. Większość z tych idei, część również zahaczała o to, o
czym będę mówił,
ale wiele dotyczyło zmiany fizycznej rzeczywistości. Ja będę mówił przede wszystkim
o zmianie rzeczywistości wewnętrznej.
To znaczy będę tutaj prezentował taki paradygmat Konrada Wallenroda.
Jako niepoprawny romantyk przedstawię państwu podejście
zwane wallenrodyzmem, które polega na, jak państwo zapewne wiedzą,
rozsadzaniu twierdzy od środka za pomocą sprzymierzonego kornika,
który drąży skałę powoli i uparcie.
To, co powiem, absolutnie nie jest w sprzeczności z wszystkimi światłymi ideami
zmiany, które tutaj zostały zaproponowane. Ja sam jestem też wielkim, jako romantyk
oczywiście, zwolennikiem
zmian i rewolucji i w ogóle uważam, że jest źle i chciałbym też, żeby było lepiej i
mam nadzieję, że za mojego
życia to zobaczę. W ogóle wierzę we wszystko, od razu chcę na wstępie
powiedzieć.Jestem tego typu człowiekiem. Nie przedstawiłem się szczegółowo. Może
przedstawię się w trakcie tej prezentacji,
bardziej państwu przybliżę, kim jestem. Natomiast rzeczywiście wierzę we wszystko. W
co można wierzyć, to ja wierzę.
Od razu ten punkt mamy z głowy. Chciałem przejść mniej do kwestii wiary,
bo wiadomo, że są różne, bardziej do kwestii, jak my się możemy zmienić sami,
żeby nam było lepiej. W tym, jak to kolega dzisiaj ładnie określił, taki z
dredami, zapomniałem, jak masz na imię. Tak! W Babilonie. To określenie
rastamańskie czy bardziej młodzieżowe. Używając tego słowa, mam na myśli współczesną
cywilizację, która
owszem, ma też dobre strony, ale tu wyrażaliśmy pewne kłopoty i wątpliwości, jakie
mamy z tym, co się dzieje w tej chwili w ludzkim umyśle.
I teraz, co robi w tej sytuacji Konrad Wallenrod, którym jestem?
On się buntuje od środka. On tworzy
zmianę we wnętrzu, w środku. To oczywiście łatwo powiedzieć.
Nie za bardzo jest, o czym mówić, bo każdy doskonale wie, o co chodzi. Ale skoro już
wszyscy doskonale wiemy, o co chodzi, to
ja przedstawię moją wizję gwoli inspiracji. Jak to się robi, że się pracuje nad
sobą i jak to się robi, że w tej twierdzy, w tym Babilonie, w tym ekonomicznym
kolosie, który do rozmiarów
groteski w tej chwili gdzieś się sam nakręca i rozpędza, i atomizacja, i wszystko
jest
generalnie jedną wielką parodią. I teraz my się musimy jakoś w tym odnaleźć. Fajnie
byłoby, jakbyśmy już żyli w epoce
wieku złotego, ale mamy wiek żelazny. Wiek
żelazny jest wiekiem, który nie zapewnia łatwych rozrywek.
Dobrze by było według mojej intuicyjnej diagnozy, nie wiem, czy państwo się
zgodzicie,
zrobić porządek na własnym podwórku. Ja bym powiedział więcej: do tego stopnia,
że będziemy szczęśliwi w każdych okolicznościach. Wydaje mi się to krokiem
podstawowym, żebyśmy potrafili być szczęśliwi w naszym życiu takim, jakie ono jest w
tej chwili, niezależnie od tego, co
się wydarza z zewnątrz. Po to, aby móc dokonać
zmiany. I o tym właśnie chcę mówić. Chcę mówić o czymś takim, co jest
w sumie niezależne od guru, od wiar, od ludzi głęboko przebudzonych czy o
jakimś stopniu poznania duchowego, tudzież od rozmaitych filozofii. Raczej o takiej
bardzo osobistej
sprawie, na którą każdy musi sam odpowiedzieć, żeby znaleźć sens w życiu takim,
jakie ono jest. A oczywiście zmiany
do tego jak najbardziej. Natomiast ten sens jest ważny. Zupełnie inaczej się
przeprowadza zmiany z miejsca, w którym człowiek czuje, że jest przymuszony,
przyciśnięty drzwiami
i po prostu nie ma wyjścia. Jest w jakiś sposób zmuszony przez okoliczności, żeby te
zmiany w świecie
wprowadzać. A zupełnie inaczej się działa z miejsca, kiedy człowiek jest zakochany w
życiu i w związku z tym wprowadza zmiany.
I chciałem dzisiaj mówić o tej podstawowej różnicy. Ja osobiście, tak się złożyło,
zajmowałem się trochę technikami wprowadzania zmiany w sobie przez ostatnie kilka
lat.
Bardzo ciekawy to jest temat. Mam takie doświadczenia, że rzeczywiście można tą
zmianę wprowadzić i państwo
też macie swoje doświadczenia, za pomocą swoich różnych sposobów ją wprowadzacie.
Zmiana jest związana ze słowem miłość, które tutaj jest. Jako romantycy nowej ery
bardzo lubimy to słowo i to słowo jest też takim trochę kluczem do naszego nowego
myślenia. Często pada. Ja osobiście miałem bardzo duże uczulenie na to słowo,
dlatego że ono mi brzmi
tak bardzo medialnie i troszeczkę manipulacyjnie. Bywa nadużywane, przynajmniej ja
się zawsze
boję, że ktoś go nadużywa. Natomiast faktem jest, że ta miłość w pewnym momencie się
okazała kluczem
do tej przemiany Konrada Wallenroda
XXI wieku. Bo owszem, są jeszcze te cnoty
wiary i nadziei, które wszyscy tu reprezentujemy. Chcielibyśmy stworzyć nowy świat i
mamy nadzieję, że tak się stanie.
Chcemy wierzyć, ale bez takiego naprawdę poczucia się szczęśliwym, zakochanym w
życiu tu i teraz
jest trudno wygenerować w sobie wiarę.Z mojego doświadczenia jest trudno wierzyć,
trudno afirmować coś, jeżeli człowiek
nie jest szczęśliwy nawet w towarzystwie gderającej teściowej, nawet w towarzystwie
swoich własnych kompleksów,
nawet w towarzystwie biedy na przykład czy mrówek faraona w kuchni.
Oczywiście różni ludzie mają problemy i te problemy są na rozmaitych
płaszczyznach, rozmaitych czakrach. Każdy coś tam ma.
Ja może przedstawię taki krótki,
logiczny wywód, który mnie osobiście bardzo inspiruje. Nie będzie to jakaś zawikłana
filozofia. Chcę po
prostu pokazać proste, logiczne równanie, które jest związane z sensem życia,
o którym mówię. Państwa ocenie pozostawiam, na ile można użyć
tego porównania we własnym życiu i na ile ono się daje zastosować do jakiejś
praktyki duchowej. Otóż
moje logiczne równanie wyjdzie od czegoś takiego jak wszystko. Czy państwo się
zastanawiali kiedyś, co to jest wszystko? My często mówimy wszystko, co jest w
duchowości.
Wszystko już jest, jesteśmy ze wszystkim połączeni, mamy możliwość osiągnięcia
wszystkiego i tak dalej. Ja się zastanawiałem i przyszło mi, że wszystko to są
wszystkie te
rzeczy, których bym chciał, a których nie mam. To nie jest tylko to, co mam w
tej chwili, ale to jest również wszystko, co mógłbym mieć, ale tego w tej chwili
wydaje się, że nie mam. My
nigdy na to w ten sposób nie patrzymy. Nam się wydaje, że wszystko to jest nasza
ziemia, nasze palmy, pustynie, ludzie.
Ale to są również idee, które nie zaistniały, a mogłyby zaistnieć. Nie wiadomo, czy
one nie zaistniały. To my mówimy, że tego nie ma.
A gdyby tak sobie pomyśleć, że takie prawdziwe wszystko to jest naprawdę wszystko.
To znaczy gdybyśmy tak założyli, że wszystko już jest, w związku z tym wszystko
mamy. Teraz pytanie, czy takie wszystko istnieje? Bo
przecież rzeczywistość pokazuje, że pewnych rzeczy nie mamy. Ktoś by chciał na
przykład mieć lepszą
pracę, ktoś by chciał mieć lepszego partnera czy partnerkę, ktoś by chciał poprawić
swoje kompleksy
wewnętrzne, ktoś by chciał więcej zarabiać, ktoś by chciał być bardziej duchowy,
ktoś by chciał być mniej duchowy.
Kogoś boli kolano, bo tańczył za dużo, tak jak ja na imprezie dwa tygodnie temu.
Przez trzy tygodnie kuleję. No i teraz
tak: mamy rozmaite dolegliwości. Bolą nas różne części ciała i psyche. To jest
normalne. To jest nasz normalny stan.
Wiem, że to brzmi banalnie wszystko, ale proszę jeszcze chwileczkę cierpliwości.
Jeżeli jest takie wszystko, o jakim mówiłem,
to tych wszystkich braków nie ma, bo wszystko już jest. Jeżeli wszystko jest,
to nie ma tych braków. Nie ma żadnych potrzeb, bo wszystko już jest.
Oczywiście my mówimy o czasie i o przestrzeni, że na pewne rzeczy trzeba poczekać w
czasie. Ale jeżeli jest wszystko, to to już
się stało. Na nic nie trzeba czekać. Jeżeli jest wszystko, mówimy również o
przestrzeni, która nas
oddziela. Musimy dokądś pójść i coś załatwić. Musimy coś zrealizować. Jeżeli jest
wszystko, to nie musimy donikąd iść, bo to już jest.
Dystans jest jakąś formą oddzielenia. Czyli to jest dokładnie to, o czym mówimy w
duchowości.
Jest oddzielenie i jest jedność. Teraz co rozumiemy przez jedność? Bo ja przez lata
się borykałem z tym słowem, nie
wiedziałem, co ono znaczy. Dlaczego ja robię ten wywód cały? Robię dlatego, że mam
taką
nadzieję, że jestem w stanie w jakiś sposób zainspirować, pomóc, bo wiem, jakim dla
mnie
osobiście było i jest cały czas problemem rozumienie pewnych terminów, na przykład
rozumienie takich słów jak jedność czy miłość.
To nie o to chodzi, że jakieś wielkie filozoficzne rozumienie, tylko doświadczenie
takie fizyczne. Bo mówi się, że w duchowości chodzi o miłość, w
duchowości chodzi o jedność. Co to znaczy? Czy to znaczy, że ja każdego muszę
kochać, że muszę się zmuszać, żeby kochać ludzi? To są tego
typu dylematy. Czy ja powinienem sobie afirmować, że jestem coraz bardziej kochający
codziennie? Czy ja powinienem sobie medytować, że
jestem jednym ze wszystkim, a jak nie jestem na przykład, bo jest tyle rzeczy
niezałatwionych, które muszę pójść i załatwić. Ja miałem tego
typu dylematy, może ktoś miał podobne. W każdym razie, tak czy owak, w pewnym
momencie
ostatnio mam większy poślizg, większą łatwość z łapaniem tej wszystkości i miłości,
że to już
wszystko jest. Koniec, kropka. Mnie się oczywiście wydaje, że tego nie ma. Mnie się
wydaje, że państwo tam siedzą. Mnie się wydaje, że gdzieś tam są rzeczy, które
jeszcze muszę zrobić. Mnie się wydaje, że mnie coś
boli. Mnie się wydaje, że jestem chory. Mnie się wydaje, żeMam długi w
tej chwili, muszę je zapłacić i tak dalej. Każdy ma coś innego. Państwo już pewnie
macie w tej chwili w głowie listę wszystkiego, co się państwu wydaje na temat
braków, które można by naprawić, gdyby tylko była złota rybka.
Oczywiście, jeśli wszystko jest, to te braki są iluzją. Czyli w związku z tym nikt z
nas nie ma długów, nikt z
nas nie jest chory, nikt z nas nie ma psychicznych swoich
zagwozdek. Wszyscy jesteśmy wiecznie promienni, radośni, tańczymy jak te ludki
za rączki. Natomiast tak się nie obserwuje, prawda? I teraz
moja logiczna zagwozdka polega na tym: jeżeli to wszystko już jest, tylko my tego
nie
widzimy, to nie o to chodzi, że oczyma nie widzimy. To bardzo ważne. To nie o to
chodzi, że my oczyma czegoś nie widzimy, czy uszyma nie słyszymy, czy nosem, czy
dotykiem. To nie o to chodzi,
że my musimy cokolwiek wysilać. My mamy takie doświadczenie fizyczne, że muszę iść
załatwić. To nie jest kwestia widzenia w sensie fizycznym,
tym niemniej jest to pewnego rodzaju doświadczenie. Doświadczenie braku. I teraz
jesteśmy w tym doświadczeniu braku. Ale jeżeli wszystko jest prawdą, to
doświadczenie jest nieprawdą. Jeżeli wszystko jest, to braku
nie ma. Proste, prawda? Brak jest zerem. Zera nie ma. Jeżeli
wszystko jest, to znaczy, że braku nie ma, ale widać inaczej. Dobra i teraz już
mówię, co z tym robimy. Widać inaczej.
Kurczę, ale jeżeli wszystko jest, to powinno to w jakiś sposób się objawić. Jeżeli
tylko
odważymy się dopuścić myśl, że ewentualnie może w jakiś
sposób mogłoby się to objawić nam. Może jest
tak, że ciągle zwracając uwagę na brak, którego nie ma, nie widzimy, że wszystko
jest.
Jeżeli tak jest, to przez zwykłe uznanie, że wszystko jest, możemy, być może
doświadczyć, że rzeczywiście nie mamy problemów.
Nie tylko na płaszczyźnie psychicznej. To jest bardzo ważne. Nie tylko na
płaszczyźnie
psychicznej, to znaczy częściowo intuicyjnie, częściowo z własnych doświadczeń. W
tej
mierze mógłbym powiedzieć, że to się również wydarza w świecie. Z tym że nie zawsze
od razu i nie zawsze
logiczne jest wyjaśnienie, co po czym i dlaczego. Czym to się różni od
afirmacji, o czym ja mówię? Bo przecież afirmujemy: wszystko już mam, prawda? I
niektórzy z nas wierzą, że rzeczywiście nam się to
staje. Proszę państwa, to jest z jednej strony coś bardzo podobnego do afirmacji, o
czym ja mówię. Jest to pewnego rodzaju wiara w moc twórczą umysłu. Z
drugiej strony jest to rzecz diametralnie różna. W afirmacjach mamy pewnego rodzaju
oczekiwanie, że coś się nam wydarzy. Czujemy, że na to zasługujemy i oczekujemy
konkretnego rezultatu. Z reguły. Nie mówię, że
zawsze, ale bardzo często tak jest. Tutaj ja mówię o całkowitym zaakceptowaniu tego,
co jest.
I stwierdzeniu, że to jest doskonałe, że niczego więcej nie potrzebujemy, nie
oczekujemy, bo wszystko już mamy.
A że oczy pokazują nam coś innego, znaczy oczy się mylą.
Troszeczkę obrazoburcze, troszeczkę solptyczne. Solptyczne, to znaczy
takie matrixowe. W sensie, że zamykamy oczy na rzeczywistość, udajemy, że jej nie
ma. Nie, to
dokładnie nie o to chodzi. Mam na myśli pewnego rodzaju eksperyment z mocą umysłu.
To znaczy, jeżeli ta moc umysłu może istnieć przez wiarę i przez nadzieję, przez
tworzenie afirmacji wiary w pewnego rodzaju rzeczy, to czy
miłość nie byłaby też dobrym środkiem do
osiągania naszych celów? Zaraz, ale miłość działa nietypowo, bo żeby kochać, musimy
się zgodzić bezwarunkowo na wszystko, co
jest. To jest nietypowo, bo my przywykliśmy myśleć, że my mamy mieć nadzieję na
coś, co już wiemy, co to będzie. Albo mamy wierzyć w coś, co już wiemy, co to
będzie. Mamy wierzyć we własne wyzdrowienie. A co jak nie wyzdrowiejemy?
Guzik. Nie działa. Za słabo żeśmy wierzyli. I wina. Więc chcę zwrócić
uwagę na to, że są pułapki duchowości, pułapki pozytywnego myślenia, pułapki wiary.
Jak miłość rozwiązuje te sprawy? Otóż miłość w pewien sposób ma pewne i wady i
zalety. Jeżeli całkowicie zaakceptujemy to, co jest, jesteśmy jak
dziecko. Jesteśmy bezbronni i niewinni. I można by powiedzieć, że się wystawiamy na
ciosy, prawda?
Że wszystko, co jest na tym świecie, jeżeli my powiemy: dobra, to ja wszystko kocham
tak, jak jest. Niech to będzie tak, jak jest. Ja to uwielbiam w tej chwili. Tak, ja
to
kocham. Tak! Tak to właśnie ma być. To jest to. To w tym momencie, o rany, ale te
wszystkie demony, diabły zaraz
nam wlezą na głowę. Za chwilę nie będziemy mieli kasy, za chwilę nie będziemy mieli
znajomych.Bo coś, nie wiem,
parskniemy, bluzniemy coś, co akurat należałoby przemyśleć i powstrzymać się. A my
żeśmy się kochali akurat w tym momencie i żeśmy powiedzieli, co nam
przyszło do głowy. No i co? Znajomi sobie poszli. Czyli robią się pewnego rodzaju
strachy na lachy.
Proszę państwa, mi się wydaje, że te modliszki, o których my dzisiaj żeśmy tak
fajnie sobie rozmawiali przed pierwszą przerwą i wszelkiego
rodzaju to, czego ostrzegają nas wielkie kosmiczne inteligencje przed najazdem
różnych potworów, które są w nas, bo to są nasze aspekty, to jest dokładnie to, o
czym ja mówię w tej chwili.
To znaczy podejście miłości bezwarunkowej, akceptacji tego, co jest teraz,
jednocześnie aktywizuje nasz lęk przed tym, że może, kurczę, może my się mylimy.
Kto nam zagwarantuje, że to jest godne miłości? A jeżeli ktoś nas robi w bambuko?
A jeżeli to jest tylko ściema? Jeżeli trzeba było wcześniej afirmacje, a jeżeli
trzeba było wcześniej przestudiować, zrozumieć, zastanowić się, co kochać, czego nie
kochać, a my tak wszystko kochamy. A jak modliszka
wejdzie?
Zastanawiam się, czy ci kosmici nie mówią o tym, bo tak modliszek w moim życiu na
lekarstwo, na razie, takich żywych.
Natomiast im bardziej kocham, w sensie kocham takim właśnie, o którym mówię, czyli
takim bardzo technicznym, to znaczy im bardziej
akceptuję sytuację taką, jaka jest, bo mam na myśli ten rodzaj miłości. Dokładnie.
Nie mówię o jakichś wzniosłych
miłościach, w ogóle nie o romantycznych miłościach, o jakichś przypływach. Może
niektórzy ludzie też tak to wyrażają w ten sposób. Ja osobiście
akurat niespecjalnie mnie ciągnie w stronę takich egzaltowanych rodzajów miłości.
Nie mówię, że one są złe, natomiast bardziej mnie interesuje zasada, która
wszystkie rodzaje miłości spaja. Właśnie ta zasada bezwarunkowej akceptacji tego, co
jest. Czy to jest nasz partner, czy to jest
nasza praca, czy sytuacja po prostu. I
teraz akceptacja taka prowadzi do czegoś takiego, że zaczynamy się bać.
Czasami wydaje nam się. Jest takie powiedzenie w Kursie Cudów, które może
znane jest. Kurs Cudów to przypomnę, jest taka channelingowa jedna rzecz, która się
pojawiła. Też ją ktoś podyktował komuś. Oczywiście wyjaśniam tym, którzy nie wiedzą,
bo zakładam, że wiele osób wie,
ale w każdym razie w Kursie Cudów jest taka wzmianka na początku: przeciwieństwem
miłości jest lęk, lecz to,
co wszechogarniające, nie może mieć przeciwieństwa. Proszę państwa, przeciwieństwem
miłości jest lęk. To jest dokładnie to, o czym
mówię. W momencie, kiedy zaczynamy próbować kochać, akceptować naszą sytuację taką,
jaka jest, wychodząc z założenia, że po
prostu wszystko już musi być, więc czegóż brakuje? Nagle się okazuje, że nie do
końca wszystko już musi być, że jest cała masa braków,
że może to się stanie, że może tamto, że może partner odejdzie, jak ja mu coś
powiem. Jeżeli
w pracy się zachowam w odpowiedni sposób, postawię jakieś tam żądanie, dajmy na to
odnośnie podwyżki,
to w tym momencie również mogę stracić tą pracę, prawda? Czyli takie bezwarunkowe
bycie sobą
jest czymś trudnym. Nie wiemy, gdzie tu jest jeszcze miłość, a gdzie się zaczyna
zwykła głupota i szaleństwo. I oczywiście nikt nam nie odpowie, bo to
każdy musi sam. Ale ja nie mówię, że to dla mnie jest łatwe to rozróżnienie. Są
miejsca, które są po prostu najeżdżone modliszkami, które zdają się bardzo
obfitować w rozmaite potwory umysłu, które się boją, że nam zagrażają.
Proszę państwa, ja nie tyle zachęcam do robienia jakichś rzeczy bez skonsultowania z
fizyczną rzeczywistością, bo
jestem bardzo daleki od tego. Natomiast wydaje mi się, że warto pracować ze swoim
lękiem.
Nie chodzi o to, co robimy w świecie. Nie chodzi o to, czy my idziemy do tego szefa
i mówimy tą podwyżkę i tracimy pracę potem i potem sobie mówimy: a ta duchowość to
funta
kłaków nie warta. Nie o to chodzi. Chodzi o taką sytuację, że my
rozpoznajemy, że chcemy kochać i jednocześnie rozpoznajemy, że coś nam przeszkadza,
że gdzieś tam wierzymy w brak. Ta sytuacja jest
sprzeczna, bo z jednej strony czujemy, że jesteśmy wszystkim i że chcemy cieszyć się
tylko i, jak to mówią osoby
wierzące, chwalić Boga, czyli po prostu śpiewać, że wszechświat jest pięknym
miejscem. Natomiast
z drugiej strony się boimy. I ten lęk mówi nam: nie, wszechświat nie jest pięknym
miejscem. Wszechświat jest miejscem pełen rozmaitych stworów, które
nam zagrażają i są na zewnątrz nas. My nie jesteśmy wcale wszystkim. My jesteśmy
może i wszystkim, ale oprócz tego wszystkiego są jeszcze
modliszki. Ale oprócz tego wszystkiego są jeszcze rozmaite demony. Ale oprócz tego
wszystkiego są jeszcze rozmaite nasze problemy i te
problemy finansowe czy inne to trzeba załatwić najpierw. I teraz tak: załatwiajmy.
Nie optuję tu za tym, żeby te problemy lekceważyć na płaszczyźnie fizycznej.
Natomiast osobiście bardziej jestem ekspertem od
załatwiania problemów z lękiem.Wydaje mi się, że załatwienie problemu z lękiem
jest kluczowe, niezależnie od tego, czy w następnej chwili, czy w tej samej chwili
ruszamy na
podbój świata i naszych problemów, czy zaczynamy coś zmieniać, czy zaczynamy
zmieniać sytuację finansową na świecie, o czym tu mówiliśmy, czy naszą sytuację
prywatną. Jest kwestia lęku. Jest kwestia tego, czy robimy to z miejsca miłości, czy
z
miejsca lęku. Jak się pracuje z lękiem? Jak ja pracuję z lękiem? Co mnie inspiruje w
pracy z
lękiem? Bo wiem, że wszyscy wiedzą, co to jest lęk. Oczywiście słowem lęk
podsumowuję wszelkiego rodzaju poczucie braku,
które może nam towarzyszyć. Czy to będzie nasza sytuacja życiowa, czy to będzie
nasza psychiczna sytuacja, obojętnie. Nie robię
rozróżnienia, czy chodzi o sytuację życiową, czy psychiczną. Jestem w stanie iść o
zakład, że każdy lub prawie każdy z tu obecnych
postrzega pewnego rodzaju braki w swojej albo
sytuacji, albo psychice. Jeżeli są osoby, które nie postrzegają, to również bardzo
mi miło. Natomiast z reguły większość
ludzi postrzega. Problem polega na tym, co robić, jak są te braki.
One się kojarzą z lękiem. Psychicznie to wiadomo. Lęk jako negatywność, my na to
mówimy negatywność. I używam tego słowa w bardzo
szerokim znaczeniu. Natomiast fizycznie to lęk, że coś się stanie, że
coś się wydarzy i trzeba zadziałać. Stąd moja logiczna przerzutnia.
Jeżeli wszystko już jest, to może wystarczy
po prostu sobie o tym przypomnieć. To może wystarczy po prostu
zauważyć wewnętrznie do siebie: „Okej, wszystko już jest. Jestem w
doskonałym miejscu. A że widzę coś innego? Okej, nie ma problemu. Mogę sobie
widzieć,
ale wiem, że wszystko już jest. Jestem w doskonałym miejscu”.
Ja spróbuję jeszcze raz wolniej. Myślę, że jest to pewnego rodzaju myśl, która leży
u podłoża
wszystkich praktyk, tak na dobrą sprawę, w takiej czy innej formie. Jest to pewnego
rodzaju abstrakcja, którą
można by odnieść do wielu różnych ścieżek. Chciałem przedstawić, bo być może państwo
odnajdziecie się w tym w jakiś sposób ze swoich praktyk, swoimi praktykami. Jeszcze
raz. Pojawia się sytuacja
braku. Teraz proszę pomyśleć o jakiejkolwiek sytuacji braku ze swojego życia. Każdy
już
pomyślał. Wystarczy. Myślę, że ta myśl już jest właśnie tą, o którą nam chodzi.
Teraz proszę sobie
eksperymentalnie, oczywiście nie zachęcam nikogo do wiary i jeśli ktoś nie chce
ćwiczyć, to też nie
skłaniam, ale proszę spróbować powiedzieć do siebie: „Wszystko już jest”. Po
cichutku. Teraz zrobię małą
transpozycję techniki emocjonalnej wolności. Jest tam bardzo
inspirujące zdanie, które jest osią tej techniki. Nawet jeśli
widzę brak, to
głęboko, kompletnie kocham i akceptuję siebie i tę
sytuację i wybaczam sobie i tej sytuacji.
Dla
mnie to jest najprostszy sposób, w jaki można praktykować wszystko.
Pochodzi on częściowo z moich rozmyślań, częściowo z lektury „Kursu cudów”,
częściowo z wielu różnych
źródeł, w tym channelingowych przekazów, technik, które obecnie są stosowane. To
się pojawia w bardzo wielu miejscach. Fakt, że wszystko już jest, nazywany bywa
Bogiem.
Nie chcę nikogo zachęcać do religijności czy niereligijności, natomiast dla
niektórych ludzi to słowo jest
pomocne. Jeżeli sobie wyobrazimy, że wszystko już jest, to
całe pęta czasu i przestrzeni w tym momencie odpadają, czyli odpada wszelkie
oddzielenie
od naszego celu. Jesteśmy już doskonali.
To jest idea Boga. Jeżeli wszystko już jest, to nie ma kogoś, kto jest oddzielony i
sobie swoje życie robi na własną rękę.Jeżeli wszystko już jest, to ten ktoś, komu
się wydaje, że robi swoje życie na
własną rękę, jest częścią wszystkiego i jest doskonale przez to wszystko, przez cały
czas zaopatrywany i
podłączony do wszystkiego, ponieważ nie ma żadnego braku, nie ma żadnego
oddzielenia, nie ma żadnej potrzeby. Wszystko jest genialnym kosmicznym
inkubatorem w celu inkubacji wszystkiego. Dlatego
dawniej bywało nazywane Bogiem. Teraz często się wraca do tego słowa. Obojętnie jaką
przyjmiemy terminologię,
chcę państwu pokazać, że nie jest to kwestia wiary, kwestia tego, że idea sama jest
pomocna w praktyce
duchowej. Ona wychodzi nawet poza ideę
afirmacji, w której oczekujemy czegoś. Ona powoduje, że całkowicie poddajemy się
temu, co jest.
To jest cel jogi. Poddanie się. Nie
chcę w tej chwili mówić wszystkich znanych mi systemów, bo nie jestem tak mądry,
żeby je wszystkie znać, ale akurat wiem, że najwyższym celem jogi jest to, co oni
nazywają
poddaniem się. To jest to, do czego dążą ci na najwyższych szczeblach jogini.
Niekoniecznie ci od hatha jogi, ale ci tacy,
co medytują i się oświecają. To jest z pism Patańdżalego. Celem jogi jest poddanie
się, ale celem chrześcijaństwa
też jest poddanie się. Powiedzmy sobie Faustyna Kowalska czy jakieś inne osoby
uznane za święte. Co one robiły? One się
poddawały. Tak, one się poddawały. Żeby to podsumować, bo
mam jeszcze chyba dwie minuty. Jeżeli wszystko już jest,
to ten eksperyment, którego dokonujemy, musi przynieść rezultaty. Jakie i
kiedy, to niestety jest nie nasza sprawa. To jest clou programu.
Jakie i kiedy to jest nie nasza sprawa. Możemy mieć intencje. To nie o to chodzi, że
nie możemy czegoś chcieć dla siebie,
ale cała rzecz jest w zaakceptowaniu najpierw wszystkiego takim, jakie jest.
W poczuciu tego, że wszystko już jest i dopiero obserwacji, co z tego wyniknie.
Zapewniam
wszystkich, w tym siebie, ale mówię to z doświadczenia w pewnym stopniu zdobytego
już, że
rzeczywiście całkowite poddanie nawet w jednej chwili może spowodować nawet zmianę
reakcji osoby siedzącej obok albo zmianę
reakcji rozmówcy, może spowodować nieoczekiwany telefon, może wręcz spowodować
zmiany w rzeczywistości obiektywnej. Oczywiście
to nie jest istota. Najważniejsze jest to, że zmienia naszą relację na
psychologicznym poziomie, że
nasze relacje ze światem są zdrowsze. Na zakończenie
jeszcze raz. Jeżeli macie państwo jakiekolwiek poczucie braku,
szczerze zachęcam do powiedzenia sobie: wszystko już jest, mimo że widzę ten brak.
Pomimo że w tej chwili postrzegam tą niedoskonałość, to głęboko, kompletnie
kocham i akceptuję siebie i tą sytuację taką, jaka ona jest. Wybaczam wszystko sobie
i tej
sytuacji takim, jakie one są. Dziękuję.
To ja na zakończenie mam dla państwa taką historyjkę swojej młodości. Otóż
przyjaciel mojej młodości,
Zdzich Niadek znany był z tego, że tworzył różne niesamowite scenariusze kompletnie
zwariowanych happeningów i performansu. I pewnego dnia Zdzichu przyszedł do mnie i
powiedział: „Wiesz co? Wymyśliłem taką
akcję. Nazwałem ją Krok na Zachód”. Patrzyłem na Zdzicha, mówię: „No wal, nie?”
Zdzichu mówi:
„Słuchaj, wiesz co? Gdybyśmy wszyscy naraz, wszyscy ludzie na ziemi jednego dnia w
tym samym momencie wykonali krok na zachód,
to popatrz, co by się działo. Ziemia by się zaczęła minimalnie szybciej obracać” —
mówi Zdzichu. Ja mówię: „No dobrze”. „Jakby się
zaczęła tak minimalnie szybciej obracać, to popatrz, jakie byśmy mieli z tego
profity” — mówi Zdzich. — „Bo
subiektywnie dzień by się skrócił i jak gdyby przeżywalibyśmy większą ilość dni w
ciągu swojego życia.
Żyjemy niby tyle samo czasu, ale ponieważ Ziemia się obraca szybciej, to wydawałoby
nam się, że żyjemy na przykład nie 80 lat, a
120”. Popatrzyłem na Zdzicha, mówię: „No fajnie, ale Zdzichu, czy ty przypadkiem nie
boisz się, że jak
tak wykonamy ten krok na zachód i przyspieszymy ten ruch obrotowy Ziemi, to Ziemia
wypadnie z orbity?” Zdzichu powiedział: „Nie.
Konsultowałem to z pewnym znanym i doświadczonym astrologiem.” I już
poszedł. Nie będę wymieniać jego nazwiska. Historia jest sprzed 30 lat. „I on
powiedział, że do dwóch
kroków to spokojnie możemy taki numer wykonać i nic się nie stanie”. Ja mówię:
„Świetnie Zdzichu, ale wiesz co?
Przecież wiesz doskonale, że nie mamy szansy tego zrobić, bo nawet gdybyś dotarł do
wszystkich ludzi na Ziemi z tym swoim przesłaniem, że zróbmy wszyscy razem krok na
zachód,
to masz jak w banku, że połowa ludzi to usiądzie na ziemi natychmiast, żeby
zamanifestować odmienne swoich poglądów.A druga połowa się podzieli na tych, co na
wschód,
na zachód, na północ, na południe. Nie wyjdzie, nie? Patrzę na Zdzicha, Zdzich
patrzy na mnie, nic nie mówi. Taka cisza
zapadła. To ciągnę temat dalej. Mówię: "Słuchaj Zdzichu, gdyby się udało coś takiego
zrobić, gdyby kiedykolwiek ludzie na tej planecie wykonali
rzeczywiście w jednym momencie to samo działanie zgodnie, to ta planeta by się
oświeciła". Zdzichu tak popatrzył na mnie i powiedział:
"No właśnie". I z tym przesłaniem chciałem państwa zostawić na koniec naszej
dzisiejszej konferencji,
zostawiając państwa w dźwiękach Moniki i Kuby na zakończenie. Bardzo dziękuję,
żeście przybyli. Bardzo
dziękuję, żeście wytrwali. Odwołując się do ostatniego wykładu Krzysia: kocham was
wszystkich.
W Radiu Paranormalium zaprezentowaliśmy wybrane fragmenty konferencji pod tytułem
„Rok 2013. Projektowanie nowego
świata”, która odbyła się w Warszawie 25 października 2009 roku. Była to konferencja
poświęcona wizjom
rozwoju naszej cywilizacji w Nowej Erze, której początek umownie przyjmuje się jako
rok 2012.
Patronat medialny nad konferencją objął miesięcznik „Nieznany Świat”. Patroni
wirtualni: System Miłości
Narodów www.smfki.pl, Polska Szambra www.szambra.pl,
Schodami do Nieba www.schodamidonieba.pl, Cudowny Portal
www.cudownyportal.pl, Agnieszka Jurko www.agnieszkajurko.pl,
Merkaba www.merkaba.pl oraz portal Paranormalium
www.paranormalium.pl. Konferencję wsparły również serwisy: davidicke.pl,
rozwojduchowy.net, taraka.pl, kodczasu.ronus.pl, drogowskaz.pl,
forum serwisu przebudzenie.net, forum paranormalne.pl, Fundacja Świadomość Ziemi
świadomosć-ziemi.org oraz Psyche Centrum Książki Psychologicznej
psyche.pnet.pl.