Ja chciałbym oficjalnie otworzyć ten czat i powitać Zbyszka Mrugałę, który zgodził
się
uczestniczyć w naszym spotkaniu i opowiedzieć o swoich eksperymentach, o których
Zbyszku żeśmy troszkę
mówili wcześniej, czyli o eksperymentach z telepatią. W zasadzie czym jest
telepatia? To jest w powszechnym mniemaniu
taka swojego rodzaju wymiana myśli bez słów. Ale Zbyszku, jak byś mógł powiedzieć o
tym,
jak to wygląda z twojej strony i czy udało ci się z kimkolwiek nawiązać kontakt
telepatyczny?
Czy telepatia mi się zdarzyła? To znaczy przekazanie na odległość jakichś emocji,
ewentualnie myśli. Oczywiście, że tak. Przydarza się nam to wszystkim. Jest to
ten moment, w którym napływają w nas pewne skojarzenia i myśli, na które reagujemy
jak zwykle. Ach,
nam się to należy. Czy jest to myśl, którą wyprodukowałem samemu? Celowo
powiedziałem o tym przypadku z
siusiakiem, ponieważ wydawało mi się to zabawne, a odejmie to trochę powagi tej
dyskusji, ponieważ opowieści i definiowanie tego zjawiska w
laboratoryjnych warunkach jest bardzo ciężkie i w zasadzie się nie sprawdza. A więc
spójrzmy na to zjawisko troszeczkę inaczej, tak od
serca. I może się okazać, że telepatia towarzyszy nam cały czas, tylko nie
rejestrujemy tego. Nie mamy tego narzędzia wbudowanego w siebie.
Ewentualnie nie mamy tej wrażliwości, by rozpoznać, która myśl jest nasza, a która
jest z zewnątrz. Wiadomo, to może prowadzić do pewnych napięć,
ponieważ by rozwinąć to, można było powiedzieć, że w ogóle nie jesteśmy panem siebie
i pojawiają się w nas twory, których nie jesteśmy twórcami. Miejmy nadzieję, że
rozluźnimy tą
sytuację i te przypadki, o których będziemy opowiadać, będą na tyle wesołe, że dotrą
do państwa, że przyjmiecie je w miarę
tak bez mrugnięcia i wydadzą się wam prawdopodobne. Oddaję na chwileczkę głośnik, bo
jeszcze nie wiem, jakie są plany.
Dobry wieczór. Nie wiem, czy mi oddałeś Zbyszku głośnik, ale przechwyciłem twój
mikrofon. Ja chciałbym się po prostu zapytać,
jakie warunki muszą być spełnione między dwojgiem osób, żeby ta telepatia, ten
kontakt niefizyczny
zaistniał. Co musi być zrobione?
Witam miło i cieplutko. Tak, słucham Zbyszka i tutaj zadałeś takie pytanie. Widzisz,
poprzez sugestię poszczególnego wypowiadania
danego słowa czy ewentualnie sytuacji, w której się znajdziesz, a będzie wiadomo, iż
takowa sytuacja będzie niewłaściwa w danym
momencie, automatycznie otrzymujesz tak zwaną telepatyczną informację, iż ona jest
niewłaściwa. Chociażby nawet i
tylko wyłącznie wzrokowe porozumienie, co ułatwia też poprzez minę. Ale ja chciałem
się zapytać o
jedną rzecz pana Zbyszka odnośnie tej telepatii. Czy miał pan możliwość
bezpośredniej ingerencji
świadomie w porozumieniu się nie werbalnym, ale telepatycznym?
Tak. Zbyszku, tutaj dwa pytania padły, także proszę o odpowiedź, jeśli możesz. Ja
jeszcze od siebie
pozwolę sobie dorzucić być może jedno pytanie. W zasadzie powinniśmy mówić o tym,
jak to działa.
Psychotronicy czy też osoby zajmujące się parapsychologią i też
psychotroniką od długiego czasu sobie zadawali pytanie: jak to jest? I dochodzili do
różnych ciekawych wniosków
i to wniosków naukowych. W zasadzie można przyjąć, że coś takiego jak telepatia
istnieje i tutaj przede
wszystkim być może kogoś zadziwię, ale naukowcy radzieccy mieli duże zasługi na tym
polu, aby odkryć, czy też dochodzić przynajmniej do jakichś pewnych wstępnych
wniosków
związanych z badaniem tego rodzaju komunikacji. I to było w latach 50., 60.,
70. Cały czas starano się dojść do pewnych-
Zapisałem sobie te trzy pytania. Kiedy występuje? Czy użyłem świadomie i jak to
działa? Ja opowiem wam taką fajną historyjkę, bo będę się starał
posługiwać przykładami bezpośrednio, bo wtedy to lepiej trafia do wyobraźni
słuchaczy. Wyobraźcie sobie, że w którymś momencie
osiągając różne stany świadomości, moja myśl stała się tak głośna, że po prostu
wypowiadając ją w wyobraźni czy w umyśle, sam ją
słyszałem. Była to rzecz, która troszeczkę, nie mogę powiedzieć, zaniepokoiła. Tym
bardziej że odniosłem wrażenie, że ludzie słyszą te moje
myśli w ten sposób ugłośnione. To zwykły przypadek ugłośnienia w schizofrenii. A
więc można się zastanowić było nad tym, czy może mieć to jakieś
znaczenie, jakieś niebezpieczeństwo niesie dla mnie. I pierwszy raz zetknąłem się z
pewną panią, która okazało się
słyszała to, co ja mówiłem wewnętrznym głosem. On był bardzo dźwięczny, bardzo
klarowny w środku, tak jak w śnie.
I wyobraźcie sobie, że pani po prostu reagowała się na mnie. Chichotała się, wręcz
uśmiechała się, mówiąc: „Zbychu, ja cię słyszę”. Było to rzeczywiście interesujące.
Tym
bardziej że ta pani powiedziała, że słyszy więcej tego rodzaju głosów, które się
wydobywają z ludzi. Tylko one są mało
świadome. One przypominają bardziej bełkot i zdarza się to po prostu spontanicznie i
w tym momencie ktoś się do kogoś odezwie. Testowaliśmy
to później w paru sytuacjach i rzeczywiście ja miałem potwierdzać, że ona słyszy to,
co mnie się udaje, tak jak gdyby wewnętrznym głosem powiedzieć. Miałem jeszcze
inną przygodę. Spotkałem jeszcze inną osobę, która mnie słyszała. Również spotkałem
Wolfganga, mojego znajomego przyjaciela, który również mnie
słyszał.W momencie, gdy używałem wewnętrznego głosu, coś takiego jest chamstwo, a
więc zastanowiłem się, czy z
inną formą tej telepatii, coś, co zostało wewnętrznym głosem przeze mnie
zrealizowane i było słyszalne przez parę osób. Byłem
jeszcze kiedyś na kursie u Bruce'a Moena i byłem też troszeczkę zhipnotyzowany, bo
byłem w lekkim transie i postanowiłem ten wewnętrzny
głos wykorzystać i powiedziałem do mojego partnera, który stał na zewnątrz: „Idź
spać”. To było coś dziwnego. Zauważyłem, że akurat w tym
momencie jego ciało astralne położyło się natychmiast na poduszkę, tylko na to
polecenie, a jego ciało fizyczne w
ciągu dwóch czy czterech sekund natychmiast się położyło również na poduszkę i ta
osoba zasnęła. Czyli się okazuje, że coś można zrobić,
że telepatią można byłoby nazwać rzeczywiście przekazanie informacji, jak i
ewentualnie skonstruowanie jakichś pakietów informacji, które można komuś
przesyłać, które mogą zostać odczytane, jak i można bezpośrednio wykonać jakimś
wewnętrznym dziwnym głosem pewne
polecenie. Zdarzało mi się to świadomie robić. Sprawdzałem, testowałem i wspaniale
działa. Jeżeli chodzi, jak to działa, to mamy do czynienia z różnymi
zjawiskami. Tutaj niestety nie da się obejść bez ezoterycznych wyjaśnień i tych
wewnętrznych planów, o których się mówi, że człowiek się z
nich składa i że są jakieś plany astralne, mentalne, przyczynowe czy emocjonalne,
ewentualnie intelektualne lub myślowe.
Gdy się te kwestie poruszy, zjawisko telepatii wydaje się w miarę proste i ono
zahacza o tą całą ezoterykę,
łącząc ją we wspólnym zagadnieniu. To jest bardzo ciekawe. Oddaję głos. Może ktoś
coś ma ciekawego jeszcze do powiedzenia. Zanim zajmiemy się, czy
przynajmniej postaram się wyjaśnić zjawisko lub przedstawię swoją interpretację tych
zjawisk. Czym teleportacja jest, jakie ma następstwo i
co można zrobić, by poprawić tą umiejętność odbierania informacji z zewnątrz nad
słowem czy wręcz słyszenia ich, to
odczuwania.
Zbyszek powiedział o tym, że ty masz więcej czasu niż przeciętny użytkownik. I tutaj
widzę,
że podnosiły się ręce, ale później opadały, bo twój czas się przedłużał.
Także teraz zachęcam wszystkich, którzy mają jakieś pytania do Zbyszka o to, aby
zabrali głos.
Prosiłem. Słychać mnie dobrze? Możecie mnie słyszeć? Dobra, słuchajcie, ja bym
chciał się zapytać jako
amator w tym, czy mogę teraz jakoś doświadczyć tej telepatii, nie znając ty mojego
imienia, gdzie jestem,
czy po prostu mogę coś się dowiedzieć z tego?
Oczywiście, że możesz, tylko że prawdopodobnie nic się nie dzieje i mało kto ci coś
wysyła, żebyś mógł to coś doświadczyć. Bo teleportacja polega na tym, żeby odebrać,
a nie jakoś się
przygotowywać do tego, by być czujnym i nasłuchiwać, na coś oczekiwać. Coś, co się
nie dzieje. Była też taka uwaga, że
raz Wolfgang miał głowę i halucynacja była postrzegana przez innych, a innym razem
Wolfgang nie słyszał. To są po prostu
różne momenty naszych ostatnich spotkań, a trwało to 20 lat, tak więc zdarzyć się
mogło na wszystkie
sposoby, różnie i odmiennie za każdym razem. Ale teleportację, żeby zakwestionować,
zrozumieć dogłębnie, doszło się do wniosku,
że jak w samej definicji wynika, przekazywanie na odległość emocji i uczuć nie
dotyczy to bezpośrednio jakichś obrazów
konkretnych, tylko może dochodzić nawet do informacji związanych z daną sytuacją,
nastawienie do czegoś
czy przekazanie komuś emocji na odległość, wysłanie pewnego sygnału, który jest
odczytywany. Telepatia polega
na tym, że gdy coś takiego przeżywamy, utożsamiamy się z tym. To jest właśnie to, że
to coś do nas dociera, staje się
po prostu cząstką nas, staje się fragmentem naszych doznań, które są nami, naszymi
wyłącznie, które przytrafiają się nam od rana do wieczora.
W związku z tym tego jest bardzo ciężko rozpoznać, który element czy która emocja,
czy która myśl jest nasza, a która jest z zewnątrz. Inną rzeczą jest także, że
rzeczywiście nie wszyscy nadający myśli, nie wszyscy są jednakowo wrażliwi na nie,
ponieważ są ludzie, którzy są nastrojeni wspaniale do świata
fizycznego. To są te osoby, które zawsze są czujne, które po prostu trzeźwo działają
i będą miały problemy z odczytaniem. One po prostu nie będą
zainteresowane tymi wewnętrznymi przeżywaniami. Ale są osoby takie, które siedziały
w tylnej ławce i one zawsze zasypiały, nie były zainteresowane przebiegiem
lekcji. I te właśnie osoby już od dzieciństwa kształtowały w sobie tą zdolność
zapadania się w środku i reagowania na ten świat
zewnętrzny, ten paranormalny. Co wiszę? Okej, spokojnie, zaraz wejdę.
Zbyszku, mam do ciebie pytanie takie, bo mnie interesuje mechanizm fizyczny tego.
Twoim zdaniem
jak to się odbywa? W jaki sposób zachodzi tego rodzaju transkomunikacja, ja bym to
nazwał,
między jedną osobą a drugą lub między jakąś większą ilością osób, bo przecież takie
przypadki też
mieliśmy. Jak byś to wytłumaczył z punktu widzenia, że tak powiem, racjonalnego. Na
jakiej zasadzie to się odbywa?
Ja może jeszcze raz powtórzę swoje pytanie, bo poprzednio mnie było słabo słychać.
Jakie warunki muszą być spełnione między
dwojgiem osób, żeby po prostu nastąpiło niewerbalne porozumiewanie się,
telepatyczne porozumiewanie się. Zaznaczam, że te osoby nie mogą się widzieć, nie
mogą widzieć swojej twarzy ani mimiki,
nie mogą się porozumiewać głosowo. Mogą jedynie porozumiewać się właśnie
telepatycznie. Więc jakie warunki należy spełnić między tymi
dwiema osobami?
Żeby poruszyć to w kwestiach fizycznych, to nie przeżremy się przez ten temat,
ponieważ to nie jest zjawisko, które jest mierzalne albo potwierdzone
fizycznie. Ono po prostu istnieje i ludzie odczuwają emocje lubPrzetwarzają
napływające do nich informacje. Nie doczekamy się żadnej z form
interpretacji tego zjawiska fizycznego i jakiegokolwiek wyjaśnienia. Nie da się tego
po prostu. Żeby ruszyć o krok do przodu, wykonać to,
musimy sobie zdać sprawę, że istnieje coś takiego jak śpiące ciało. To jest nasza
podświadomość czy nasz cień,
który jest naszym nieodłącznym partnerem. W niektórych okolicznościach on jest
samodzielnym partnerem i potrafi
w naszym imieniu podróżować przez kosmos, przez przestrzeń, którą nazywamy fizyczną,
i wymieniać informacje między
sobą. I to jest bardzo szczęśliwe wyjaśnienie, które niestety ma miejsce, a którego
się nie da w żaden
sposób racjonalny poprzeć, bo wszystkie przejawy występowania tego zjawiska, że ten
cień lata,
czyli wymienia informacje z naszymi krewnymi, nie jest w żaden sposób możliwe do
udowodnienia. Nie można udowodnić naszego śpiącego ciała, tak jak
ciała astralnego. Jedynie wiemy, że śnimy i że gdzieś coś się dzieje, ale mało sobie
z tego, z tej treści snów wspominamy. Istnieje jeszcze
druga możliwość, o której się mówi. Na to też jest teoria. Nazywają to proton od
protonu.
Jest to pakiet informacji, który możemy przekazać, który również nie jest
rejestrowany w świecie fizycznym, ponieważ są to parametry tego zjawiska takie,
które
nie mieszczą się w ramach rejestrowania przez urządzenia. Nie da się tego postrzec,
ale da się to odczuć i da się
postrzec, jakie warunki należy spełnić. Trzeba być zaprzyjaźnionym i należy
praktykować to. To są związki między ludźmi. Serdeczność chce się
poinformować o tym. Takie coś zachodzi między rodzicami a dziećmi czy najbliższymi
przyjaciółmi, którzy informują swojego
partnera o tym samym. Wiecie co? Ja wam opowiem taką fajną historię. Ileś tam dni
temu w jednej z kolejnych budowli zobaczyłem dwa fajne
serduszka, takie miseczki, które mi się bardzo spodobały i sobie pomyślałem: „Żeby
dla żony coś”. Ale wy się ucieszycie, przyniosłem żonie, bo to jest coś
wspaniałego. Spotkałem następnego dnia mojego znajomego Wolfganga i on jej pokazuje
takie rysunki dotyczące połączeń
telepatycznych i tego, co funkcjonuje, ale tak po naszemu, to znaczy niefizycznie z
udziałem śpiących ciał, plan astralny i dalej. Ale co jest
ciekawe, on skonstruował pewną grafikę, tabelkę, która wyjaśnia to zjawisko, ale
narysował dwa serduszka. Co było ciekawe,
takie same wręcz, które ja zobaczyłem gdzieś tam na budowie, które mi się bardzo
spodobały. I teraz można się zastanowić, jak to działa. Ja powtarzam: fizyczny
sposób
nie jest możliwy w ogóle, żeby się za to brać, ale możemy, obserwując nasze
doznania, nasze emocje,
zarejestrować w jakiś sposób i w tym momencie się na nadawcę lub odbiorcę. No
właśnie. Słuchajcie, ja już kiedyś
opowiadałem o swoim zdarzeniu porozumiewania telepatycznego na pokoju Abella i
Sztuka z tą czerwoną miską. Nie wiem,
czy ktoś pamięta tą moją opowieść. Mogę ją tutaj powtórzyć, jeżeli chcecie, bo był
gość, człowiek, z którym takie
doświadczenie wykonałem i które przekonało mnie, że na pewno taka możliwość
porozumiewania istnieje. Więc
może tak szybciutko, skoro ten temat jest rozwinięty. Z tym człowiekiem nie
spotkałem się
nigdy fizycznie, nie widziałem, jak on wygląda. Poznałem się z nim przez czasopismo
„Nieznany Świat” i
po wymianie listów. Kiedyś nie było tyle komputerów i do internetu nie miałem
dostępu. Tak że pisaliśmy do siebie listy,
bo interesowaliśmy się zjawiskami paranormalnymi, więc on mi zaproponował wykonanie
takiego doświadczenia
właśnie w komunikacji niewerbalnej i zaproponował mi to w ten sposób, żeby zrobić.
Umówiliśmy się na konkretny dzień,
konkretną godzinę. Bodajże była to godzina 22:00 wieczorem. Kazał mi wybrać jakiś
przedmiot z przedmiotów, które mam w domu i przez 20 minut wpatrywać się w ten
przedmiot. Powiedział, że przedmiot musi być dobrze
oświetlony, ale jednocześnie w tym momencie kazał mi rękę trzymać na liście na
jednym z listów,
który od niego otrzymałem. Czyli on w tym wypadku był nadajnikiem. Przepraszam, ja
byłem nadajnikiem,
a on był odbiornikiem. Nie wiem, czy mnie słychać. Mam nadzieję, że tak. I miał za
zadanie, że tak powiem,
odczytać to, co widzę. I słuchajcie konkretnie wieczorem o 22:00
wziąłem... Nie powiem, co wziąłem, żeby było ciekawiej. Po prostu był to pewien
przedmiot. Zrobiłem tak, jak on powiedział.
Jedną rękę położyłem na liście od niego, a wziąłem ten przedmiot, oświetliłem go
porządnie światłem, wpatrywałem się w niego
intensywnie. Wpatrywałem się w niego przez około 20 minut. No i cóż, gdzieś tak po
około dwóch tygodniach otrzymałem od
niego list. Na kartce narysował mi, jaką miał wizję. Narysował mi
na kartce, jaką on wizję w tym samym czasie odebrał. Narysował mi na kartce kółko,
w środku mniejsze kółko. Określił, że to był przedmiot okrągły. Określił, że to był
przedmiot około średnicy jednego metra. Określił mi, że to był przedmiot koloru
czerwonego. Tylko tyle. A
teraz wam powiem, w co się wpatrywałem w czasie tego eksperymentu. Wziąłem czerwoną
plastikową miskę od prania i intensywnie się w nią wpatrywałem przez 20 minut. Tak
że możecie sobie to
skonfrontować, co ja powiedziałem, co on mi narysował. Po prostu nie napisał mi, że
to była
czerwona miska do prania, tylko narysował mi to, co on odczuwał. Okrągły przedmiotW
środku jeszcze drugie kółko.
Powiedział, że to jest czerwone i że to jest okrągłe. Natomiast nie powiedział mi,
że to jest z plastiku. Nie potrafił powiedzieć, z jakiego to jest
materiału. Uważam, że ten eksperyment był bardzo udany. Zaproponował mi mianowicie
odwrotność, czyli żebym
on był nadajnikiem, ja żebym był odbiornikiem. Niestety, tutaj było zupełnie
pudło, nietrafione. Zupełnie to, co on mi nadawał, ja nie odebrałem tego. Odebrałem
coś
zupełnie innego. Także tutaj nie było trafione. Ale to, co ja nadawałem do niego, to
on wydaje mi się
świetnie zobaczył i uważam ten eksperyment za udany. Koniec. Dziękuję. Ja mam
wklejone tutaj takie zdjęcie i
opiszę wam pewien eksperyment, który przeprowadziliśmy na forum OBE. Spójrzcie sobie
na to zdjęcie, jeżeli macie odrobinę czasu. Polegało na tym, że
Herbina koncentrowała się na tym zdjęciu i próbowała grupie eksperymentującej je
przekazać. Naszym zadaniem było po prostu je
zobaczyć, wyobrazić sobie i opisać, co widzimy, w jakich okolicznościach, co się
dzieje, jednym słowem wszystko to, co by się nam miało udać
wyciągnąć z umysłu. Eksperyment trwał chyba 15 minut. Relacja napłynęła i co ja
zobaczyłem? To było bardzo fajne. Na zdjęciu zobaczycie
pewną kobietę z takimi kręgami. Chyba się ima jej planów energetycznych. Dokładnie
rozumiem sens tego
zdjęcia, ale zobaczyłem kobietę stojącą w sukience, kręcącą
parasolkę. Obraz był bardzo precyzyjny, bardzo żywy. Zdziwiło mnie to, bo kobieta w
parasolce skojarzyła mi się jeszcze z
czymś innym. Co było dziwne, ten parasol zamienił się w pewnym momencie na
wielkiego, półtorametrowego grzyba czy metrowego grzyba,
pęczniejącego jak radzywek, i nabrał ruchu wirowego. On się kręcił, wirował.
Dziewczyna zniknęła, został tylko grzyb. Następnej nocy
pojawił się pewien fragment. Wyobraziłem sobie, zrobiły mi się takie krótkie OBE i
po prostu latałem gdzieś pod Jaworzinie. Trafiłem na ten
obraz, który miałem zgadnąć właśnie w tym momencie i zobaczyłem lewy jego róg.
Relację spisaliśmy przez tydzień i później Herbina nam pokazała to
zdjęcie. Co się okazało? W sumie na tym zdjęciu można go sobie wyobrazić pod
warunkiem, że odwrócimy tą kobietę do góry nogami
i okaże się, że rzeczywiście te kręgi w nią wpisane mogą zarówno być parasolem, jak
i grzybem. Co było dziwne, ja zobaczyłem rzeczywiście tego grzyba i
parasolkę. Zobaczyłem kobietę, która jest ubrana, a nie naga. I zastanawialiśmy się,
jak to jest możliwe. Dlaczego ja ją ubrałem w tym, co ja postrzegam? Okazało się, że
ja
po prostu gdzieś tam z powodu tego, że jestem żonaty, nie pozwalam sobie na tego
rodzaju wyobrażenia, bo gdzieś tam mam jakieś wewnętrzne
blokady i wiem, że kocham moją żonę i nie powinienem patrzeć na coś takiego. To
wystarczyło, żebym tą wizję Herbiny po prostu w
ten sposób zdeformował i ubrał panią. Jeszcze jedna osoba ją zobaczyła. Co jest
właśnie dziwne. Co spowodowało taką nadinterpretację tego
zjawiska? Dlaczego ja zobaczyłem grzyba, który jak gdyby został wpisany? Eksperyment
trwał jeszcze cały tydzień i dałem się prowadzić
uwadze. Przez cały tydzień rejestrowałem pewnego rodzaju docierające do mnie
informacje i po tygodniu rzeczywiście
weryfikacja była fajna i udało nam się sporo z tego odczytać.
Witam. Mówi się tu o telepatii, opowiadamy sobie różne rzeczy. Chciałem zapytać, czy
ktoś zajął się tym na poważnie,
czy robił doświadczenia, które dały jakieś konkretne wyniki? Są jakieś statystyki
tych
telepatycznych zdarzeń? W jakiś sposób to się pokrywa? Czy jakieś konkrety są na ten
temat?
Ja myślę, że są, bo przez trzy lata młodzi ludzie z forów OBE wspólnie się
spotykali. Oni próbowali po prostu się spotykać
w świadomych snach. Próbowali gdzieś tam wpadać w trans, w medytację i próbowali
nawiązać ze sobą kontakt. Zebraliśmy materiału
chyba na tysiąc stron. To są różnego rodzaju opowieści i opisy okoliczności, w
jakich te eksperymenty zostały prowadzone. Jest tego bardzo
dużo. Ja nawet nie mam odwagi za to się wziąć, bo po prostu nie da rady tego
wyczytać. Ale dokumenty są zebrane. Jeżeli ktoś ma ochotę, to po
prostu zachęcam. Jeżeli ma cierpliwość, to może się przedrzeć przez ten materiał i
zobaczyć, w jaki sposób one przebiegały, co było osiągnięte i co się wtedy działo.
Zaraz
troszeczkę je wkleję.
Tak, ale doświadczenia na telepatię nie polegają na zbieraniu stu osób, stron z
jakimiś opisami. Taki eksperyment
prowadzi się od początku do końca zaplanowany. Są pewne doświadczenia i pewne
operacje, które trzeba zrobić i trzeba je zrobić jakąś ilość, opracować wyniki i
wtedy można mówić, że to było doświadczenie. Bo to, że
ktoś robił medytację i starał się coś tam sobie przekazać i z tego wyszło dużo stron
jakichś opisów i nie
wiadomo czego. Ważne są wnioski. Ważne są jakieś statystyki, jakieś zestawienia,
jakieś konkrety, żeby mówić tutaj o tym, że
telepatia działa na zawołanie i w jakiś sposób jest przez nas okiełznana, czy
to jest w ogóle coś, nad czym panujemy i czy można o tym mówić jako przedmiocie,
który w ogóle można
badać.
Z tym będzie rzeczywiście ciężko, ponieważ te osoby, które wykazywały pewne
zdolności, nie były zainteresowane współpracą z naukowcami, nie były
zainteresowane, by je kontynuować w takiej formie. Robiły to osoby spontanicznie, by
same się przekonać, że takie zjawisko istnieje. I to miało
jakby większe znaczenie dla nich. To miało znaczenie, by postrzec i zobaczyć, czym
oni są, czy są rzeczywiście świadomością, czy nie.
W takich sytuacjach osoby te nie były zainteresowane tego rodzaju przebiegiem
eksperymentu. Ja również nie jestem zainteresowany, ponieważ
wiem, że w warunkach laboratoryjnych jest kicha i po prostu jest to bardzo trudne i
ciężkie do przeprowadzenia, ponieważ de facto zaburzenia są zbyt
duże. A więc podejrzewam, że przynajmniej moi znajomi nie będą o coś takiego
zabiegać. Nie będzie im zależało, byW
sposób jakiś uporządkowany przeprowadzać. Wydaje mi się, że to będzie niemożliwe,
przynajmniej przez te osoby, które ja znam i z którymi się nam udawało przeprowadzić
pewne rzeczy. Jedynie zostaje ta strata. Pas grow to przefiltrowanie. Jeżeli ktoś ma
ochotę, może sobie dodać trud. Jeżeli nie, nie
będzie miał możliwości tego w inny sposób zrobić. Bo powtarzam: te rzeczy dzieją się
spontanicznie i będzie je przeprowadzić
możliwe jest tylko wtedy, gdy te osoby chciały. Gdyby naprawdę z czystego serca
pragnęły przeprowadzać te eksperymenty. A za forsę czy w laboratorium jest to
niemożliwe. A wtedy jest kicha, bo to po prostu nie działa. Ale takie eksperymenty
mogą tylko dowodzić tego, że ta telepatia
jest przez nas jakoś zbadana i potrafi ktoś ją używać według własnych
potrzeb. Bo ja uważam, że telepatii się nie da na zawołanie uruchomić w człowieku i
nawet jakąś
medytacją czy za pomocą: „A, siadam i sobie coś tam przekażę drugiemu człowiekowi”.
To po prostu tak nie wychodzi. To
działa trochę na innej zasadzie.
Słuchajcie, witam was wszystkich. Ja bym chciała się Zbyszku zapytać, jak to jest,
bo jeżeli jesteśmy w jakiejś grupie,
która dąży do jednego celu, uczą się tego samego, mają podobne dążenia, mają podobne
pragnienia
i bardzo często jest w takiej grupie, że wystarczy, że ludzie się spojrzą na siebie
i wiedzą dokładnie, o co chodzi. I teraz: czy nazwałbyś to
telepatią, czy raczej jest to wynik wspólnoty wspólnego
myślenia, że oni wiedzą, co w takiej sytuacji się myśli? Nie wiem, jak to określić
najlepiej.
Oczywiście, że upieranie się nad telepatią, by udowodnić, zdobyć jakieś okręty może
tam ma sens, ale
ja wiem, że żaden z moich znajomych tego nie ma ochoty robić. Nikt nie jest po
prostu zainteresowany i cieszę się, że mój przedmówca stwierdził, że nie
jest to na zawołanie. Jest to ciężki oręż do stworzenia i w tych już, jak gdyby
określił, pewności i
okoliczności, w jakich to połączenie następuje. Że dzieje się ma spontanicznie. Nam
na tych różnych forach, mówię „nam”, ale mam na myśli
rzeczywiście wielkich, mądrych ludzi, którzy wykazali niesamowity zapał i bardzo
dużo talentu. Udało się masę rzeczy potwierdzić. To nie są
byle jakie osoby. To są osoby wykazujące niesamowicie dużo zdolności. Wiele rzeczy
udało masę rzeczy osiągnąć. To jest,
przynajmniej nasze osiągnięcia równają się z tymi, które są przeprowadzane w
większości krajów i nawet w tych laboratoriach naukowych. Rozmawiałem z Russellem
Ohem, który jest przyjacielem Roberta Monroe'a i weryfikowaliśmy nasze informacje.
Był bardzo zaskoczony i zainteresowany tym, co nam się udało na
takim głupim forum zrobić i ile osób zaangażowanych, zainteresowanych dało radę
wyciągnąć z tych kontaktów telepatycznych.
O samej telepatii się mówi, że to po prostu przekaz informacji bez udziału
postrzegania zmysłowego. Jest to okrojone,
bo coś, co się dzieje, dzieje się wielopoziomowo i dzieje się różnie. Przekazywanie
sobie informacji przebiega w różnych planach, zarówno
emocjonalnych, myślowych, czy wręcz jakoś jeszcze intelektualnych. Przekazujemy
sobie idee, emocje, formy,
kształty, całą masę innych rzeczy, na które ktoś reaguje. Wydaje mi się, że
komunikujemy się wszyscy, tylko problem polega na tym, że my tego po
prostu nie rejestrujemy. Nasza świadomość jest na tyle przytępiona, ta wewnętrzna,
że nie rejestrujemy nawet się snów i po prostu nie postrzegamy tak, jak nie
pamiętamy naszych snów. Komunikujemy się wszyscy. Oczywiście w czasie pracy tak się
dzieje. Gdy zespół jest zgrany, ludzie się potrafią zrozumieć bez słowa i rozpoznają
intencje swoich partnerów na zewnątrz. Wystarczy po prostu, że ktoś wykona jakiś
dziwny ruch i wszyscy dookoła wspaniale reagują i
wykonują jakąś bardzo trudną do zorganizowania w pracy czynność. To samo dzieje się
w świecie zwierząt. One tak samo to robią. I właśnie
tak to leci. Teraz wyjaśnienie i próba zdefiniowania telepatii okaże się bardzo
ciężka, ponieważ mamy z wieloma autorami pewnych
jawisk do czynienia. Mówimy o rzeczach, które są jeszcze nierozpoznawalne, a więc
posługiwałbym się przynajmniej w tych kwestiach tematami
czy wyjaśnieniami charakterystycznymi dla-
Aha, witam. Chciałem się przede wszystkim przywitać. Jestem tutaj nowy, ale mimo to
mogę później się pochwalić moimi
niezwykłymi doświadczeniami paranormalnymi na temat właśnie telekinezy.
Dobrze, na razie oddaję głos. Za chwilę wam powiem jak to było naprawdę, jakie wizje
miałem.
Nie, to było bardzo śmieszne. To było naprawdę rozrywkowe. Też się chcę przywitać.
Mam niemałe
doświadczenia z telepatią w swoim życiu i zaraz o nich opowiem. Na razie tylko się
witam. Dzień dobry.
Ja też bardzo serdecznie witam wszystkich nowych użytkowników i tylko proszę was o
zachowanie pewnej kolejności zadawania
pytań do Zbyszka. Zbyszek oczywiście jak zwykle, za co go niezmiennie podziwiam,
bardzo ciekawie mówi, ale też dajcie Zbyszkowi szansę na to, aby odpowiadać na każde
pytanie wasze. Także
może Zbyszku jakbyś mógł teraz zabrać głos. Tu jeszcze widzę, że tak powiem,
ścieżka jest wolna. Zbyszku, parę słów o to, o co pytały te osoby, które
przed chwilą. Proszę jeszcze raz o pytanie, bo w trakcie prywatnej korespondencji
się zagapiłem i nie słyszałem. Proszę o
powtórkę.
Przepraszam w takim razie, że się powtarzam. Ja nie wiem, może ty mi na wszystko nie
odpowiedziałeś nawet czy nie, bo mnie zaraz wywaliło. I właśnie pytałam, jak to jest
z
tym takim porozumieniem się w jakiejś społeczności, powiedziałabym. Ja na przykład
jak
jestem ze swoją siostrą, to my wcale nie musimy mówić, żeby wiedzieć, co druga
myśli. Czy to jest telepatia, czy to są wyniki wspólnego przebywania
dłuższy okres czasu ze sobą i wspólnej kultury? To było moje pytanie.Bo rzeczywiście
jak jestem z osobą śląską, to ja z nią nie muszę
rozmawiać. Ja dokładnie wiem, co ona myśli i wiem, co ona chce zrobić i robimy to
właściwie bez słów.
By chwycić w ogóle to zjawisko telepatii, dobrze byłoby zwrócić uwagę na proste
rozeznania, które się w nas pojawiają, pewne
umiejętności naszego umysłu, jak to, jak przemieszcza się przez nas uwaga, w którym
miejscu, na jakim temacie koncentrujemy nasz umysł,
czy biegniemy w jakieś miejsce myślą. Te rzeczy, które są tak bagatelizowane,
okazuje się, że mają bardzo duże znaczenie,
bo właśnie one są tą płaszczyzną, tym planem, w którym powinny się obserwować te
zjawiska telepatii. I teraz jest
tak, że ta grupa eksperymentująca wbrew uprzedzeniom i przekonaniom i opowieściom
wszystkich na zewnątrz zajęła się
właśnie autorekspekcją. Chciała być tym ekspertem u siebie w głowie, własnymi
wewnętrznymi doznaniami.
Stwierdziła, że nie martwi się tym, że jest układ nerwowy, że jest mózg, że powstały
w wyniku ewolucji różne masę rzeczy. Po prostu
zaczęli obserwować te delikatne wewnętrzne zjawiska, które w nich zachodziły. I
okazało się, że uwaga skoncentrowana na jakimś
przedmiocie niesie coś w sobie. Za tym się kryje pewna siła, pewne działanie, które
jest niewidoczne dla nas, ale które
powoduje i wywołuje zmiany w świecie fizycznym. A więc to jest ciągle ta sama
kwestia jako obserwator rozrywa w świecie
fizycznym. Czy to w ogóle on jest taki? Jaki jest jego stosunek do jaźni? Czy w
ogóle jest jakaś duchowość w środku? Czym jest dusza? Czym jest duch?
A więc to były te przedmioty i tematy, których poszukiwali, które badaliśmy,
analizowaliśmy, starając się wykorzystywać wszystkie środki, jak i telepatię,
czy świadome śnięcia, a nawet OBE. Bez znajomości tych zjawisk nie jesteście w
stanie
zrozumieć wyjaśnień dotyczących telepatii, bo każdy z was by prawdopodobnie chciał
konkretnej: to i to zostało
przeprowadzone, to i to dało takie efekty, to i to tak się dzieje w takich
okolicznościach. Tylko żeby zrozumieć, co się rzeczywiście działo, trzeba zająć
się sobą przez jakiś czas i zobaczyć, co się dzieje, gdy się koncentruję na jakiejś
idei. Gdy sobie przypominam jakieś zdarzenia,
które mnie bolą albo są dla mnie radosne. Ten moment, w którym pojawia się
wspomnienie tego zdarzenia. Czym on jest?
Taki błahy, bez znaczenia, czy ma jakiekolwiek większe znaczenie? Co się w tym
czasie dzieje poza mną, w tym tak zwanym świecie duchowym? Oczywiście dla nas w
większości to są po prostu błahostki. Przedmiot czy temat niewarty w ogóle
obserwowania. Ale właśnie tam znajdziemy wyjaśnienie telepatii i
tam znajdziemy wyjaśnienie naszej duchowości. Trzeba dużo zacięcia i wzięcia, żeby
to zrobić. Jak się zagadam, zapomniałem jak zwykle
znowuż, o co pytałaś Eli. Ona pytała o połączenia, które następują między nami i
czym jest to ukierunkowane, czym jest ta przyjaźń, która nas z sobą łączy. Co
powoduje właśnie ten moment, który nas łączy z
kimś? Ta przyjaźń. Wewnętrznie dzieją się bardzo skomplikowane zjawiska duchowe, za
którymi kryje się cała telepatia. Ale
żeby o tym mówić, to bym się znowuż musiał zapaść w środku i zacząć wyciągać swoje
spostrzeżenia, które dotyczą tych wewnętrznych planów, a to podejrzewam, woła
protest, bo dotyczył on będzie pracy z ideą i budowania wyobrażeń, myślokształtów i
przesyłanie ich na zewnątrz. Nie wiem, czy
będziecie chętni i skorzy takie opowieści słuchać.
Zbyszku, ja nie wiem, czy skończyłeś mówić, czy czas się skończył. Nie zauważyłaś.
Dalej mówisz, więc jakby coś mi się odezwij jeszcze.
Wiecie co? Ja sobie polecę na chwileczkę, sobie przerwy pójdę zapalić. Warmina,
jakbyś mogła coś ciekawego powiedzieć o swoich doświadczeniach, bo
ty właśnie jesteś osobą, która przekroczyła wszystkie granice w tym zjawisku i
szkoda. Pamiętasz, jak rozmawiałaś z dziwnymi pytaniami, wewnętrzne
głosy w środku słyszałaś, ich obecność odczuwałaś i opowiadałaś nam wielokrotnie na
forach, wywołując wielką sensację. Jakby dała radę
coś ze swoich doznań opowiedzieć. Wiem, że będzie ciężko, bo pojawią się strażnicy
tak zwanego zdrowego rozsądku, ale proszę, zatrzymajcie się
jeszcze od sceptycznych uwag. Lepiej posłuchajcie ją, bo interesujące jest to, jak
ona może to zrobić i co opowie. Oddaję głos i Warmina, proszę,
powiedz coś. Wygląda na to, że Warminy nie ma. Ale nie ważne. Ja po prostu zrobię
sobie minutę przerwy, ale zaraz się
dołączę. Jak się rozeznaję jakoś w temacie, to spróbuję bardziej konkretami mówić,
bo by wyjaśnić to zjawisko, to
muszę się przemieszczać w tak subtelnych planach i przypomnieć sobie pewne wnioski,
które po prostu nie wyłażą tak jak umiejętność
pisania piórem czy rąbania drewna. Zapalę fajkę i zaraz wracam.
Zbysiu, prosta sprawa. Po co teoria? Lepiej zrobić eksperyment. Pomyśl o czymś,
skoncentruj się na czymś takim. Czymś takim ogólnym. Tak, że jak jest jakaś wiedza
specjalistyczna, to ja nie znam tych terminów, nie.
Ale takim ogólnym, na które każdy może wpaść. Ale na czymś konkretnym. Ja ci za dwie
minuty powiem, o czym
myślałeś albo na co patrzyłeś.
Wiesz co, zrobimy tak: ja zrobię sobie przerwę, pójdę zapalić i pogadaję, dobrze?
Zobaczymy, czy to wykryjesz. Oczywiście mam negatywny
stosunek do takich eksperymentów, ale jak masz ochotę, to i tak nie będziemy mieli
co robić na zewnątrz oprócz palenia papierosa, więc przyjdę za
parę minut.
Skorzystam może z tej przerwy na papierosa i zapytam się was, ponieważ wpadłam
trochę później, czy
możecie mi powiedzieć, czy była jakaś poruszona definicja telepatii? Ponieważ
poprzez eksperymenty, któreśmy
prowadzili w pokoju eksperymentów różnego typu, powiem wam szczerze, że ja osobiście
już nie mam definicji telepatii,
choć według mnie telepatią można nazwać bardzo różne sytuacje i możliwość
porozumiewania
się między ludźmi.Dlatego chciałam zapytać, czy była jakaś ogólna definicja. Ten,
kto był od początku, pewnie będzie wiedział. Nie wiem, kto może
na to pytanie odpowiedzieć. Szkoda. Albo włącz mikrofon, albo nie wiem, co tam się u
ciebie dzieje. Może masz
niepodłączone słuchawki. Mnie się tak często zdarza, że zakładam słuchawki, które są
niepodłączone. Tutaj czytam, że nie było
definicji na temat telepatii. Do czego można przyrównać coś takiego? Robiliśmy
eksperymenty. Jedna osoba
myślała o czymś intensywnie, przygotowywała. Nie wiem, Warmina czy była przy tym,
ale Patryk był.
Zadaniem innych osób było opowiedzenie tego, co widzieli, co ta osoba stworzyła,
mimo że byliśmy tak daleko od
siebie. Czasami było fajnie, bo widzieliśmy dokładnie wszyscy jakieś szczegóły z
tego, co ta osoba
stworzyła, a czasami było tak, że nie widzieliśmy nic, co ta osoba stworzyła, ale
wszyscy widzieli to samo. I teraz jest takie pytanie: czy to też jest telepatia?
Bo jest to jakiś rodzaj porozumiewania się. Jeżeli ktoś wysyła jakieś informacje od
siebie, a inni to zgadują. Nie wiem,
jak to powiedzieć.
Dobry wieczór. Definicję telepatii przesłałem wam wszystkim telepatycznie.
Powiem, do czego doszliśmy. Telepatia, czyli odczuwanie emocji,
uczuć innych na odległość. Z Wikipedii. I tyle doszliśmy wniosków.
Sprawdzę.
I ogólnie to, co mówiłaś, że jeżeli znasz się, jesteś z nią blisko. Myślę, że
ogólnie
nie można odczuwać. Żeby odczuć kogoś innego, trzeba być z nim blisko.
Zbyszku, wracaj z tego papierosa, bo naprawdę już wiem, o czym myślałeś, i chcę ci
to powiedzieć. Chcę,
żebyś powiedział, czy trafiłem w sedno, czy gdzieś po bokach. Ciekaw jestem twojej
reakcji.
Posłuchajcie, coś tam sobie odbierałem w ogródku rzeczywiście. Opis wysłałem komuś
innemu. Szansy
RTE. Pomyliłem się. Muszę wysłać jeszcze szybko ktoś temu. Zanim
gdzie on jest. Czekajcie. Zaraz mu wyślę. Zadzwonię jeszcze na
forum. Okej, proszę, oddaję głos i powiedz, co w takim razie mogłeś mieć.
Nie skupiałem się przez całe bite trzy minuty, ale to, o czym mogłeś
myśleć, to było tak, że na początku nie wiedziałeś, o czym pomyśleć. Spojrzałeś się
na biurko, na biurku była jakaś lampa.
Wyszedłeś. Stała też herbata. Jak wróciłeś, ją sobie popijałeś. Wyszedłeś na balkon,
popatrzałeś się na księżyc. Było
ciemno i utkwiła… Jakieś jeziorko to wiadomo, bo tam miałeś zdjęcie z jeziorkiem,
ale zwróciła moją uwagę
jakaś figurka bociana. Jakiś biało-czarny ptak taki ze smoku. Czy to był bocian, czy
pelikan. Coś takiego. Później
wróciłeś i o jakiejś herbacie jeszcze pomyślałem przez moment. Niedopitej. Coś
takiego.
Trochę się nie trafiłem, ponieważ ja wyszedłem na ogródek. Oglądałem najpierw
gwiazdy. Później skoncentrowałem się na takim małym
stawiku, okrągłym, gdzieś półtora metra, w którym była woda, mała choinka i żółwik.
Jakbyś
powiedział, że widziałeś bociana, to byłoby zabawne, ибо jakiś związek między nimi
był, zwłaszcza między tą żabą. Herbatę oczywiście mam
przy sobie, ale to żaden wyczyn, bo herbatę mam zawsze. Nie mam balkonu. Byłem
bezpośrednio w ogródku. Ciemno było, bo nie było
posiedziałem.
Właśnie to mówiłem. Było ciemno, nie było jakichś znaków charakterystycznych.
Właśnie tak kojarzył mi się księżyc.
Księżyc się odbija w wodzie i jakiś pomnik czy
taki postument ptaka w rodzaju bociana. Coś takiego. Później wróciłeś. Jakaś herbata
na stole, coś takiego.
Nic takiego charakterystycznego poza tym ptakiem i ciemnością, i księżycem. To
wiadomo, ostatnio jest moda na księżyc.
Słuchaj, tego bociana to ja ci podesłałem.
Młotek, to, co teraz ty powiedziałeś, całkiem coś nowego. Zbyszek, jak możesz tak
kłamać jeszcze? To trochę jest wadne.
Młotek. Mogę tak kłamać, ponieważ nie płakałem po papierze, nie płakałem po piśmie i
nie głosuję ani na PiS, ani na
PO, dlatego tak kłamię.
Patrz, przez 15 sekund teraz bardzo intensywnie będę myślał o jednym przedmiocie,
więc zobaczymy, czy zgadniesz.
Słuchajcie, dajcie spokój z tymi eksperymentami, bo chodzi najczęściej o klapę. Do
tego trzeba atmosfery, trzeba się wczuć w siebie. Przynajmniej obiekt
powinien być w jakimś lekkim transie, żeby miał możliwość usłyszenia tego, co do
niego dociera. Z głową, z pełną świadomością jest bardzo
ciężko i zdarza się rzeczywiście tylko osobom, które się dobrze znają, bo przesłać
informację do kogoś jest bardzo ciężko, jeżeli się kogoś nie zna. Ja
opowiadałem na początku tą historię z pomarańczą, co dziwne było. Ja w ogóle jej nie
znałem, znałem ją tylko po nicku na forum. A więc zwróćcie uwagę, że rzeczywiście
miało to
miejsce po jakimś tam głupim nicku Pomarańcza udało mi się dotrzeć do osoby i
dostawałem od niej potwierdzenie telefoniczne, że połączenie
telepatyczne następuje. A więc można się zgodzić, że rzeczywiście takie coś ma
miejsce. Można się z kimś łączyć znając tylko jakiś tam po prostu śmieszny,
pokręcony synonim czy jakieś imię dziwnie wymyślone. Ale mówimy o telepatii, która
częściej się
zdarza. To są rodzaje połączeń osób, które ze sobą są blisko zżyte. I ja pamiętam,
że jednym z takich ciekawszych
ćwiczeń, jakie przeprowadza się u nas na forum, to po prostu staraliśmy się o sobie
myśleć.I po prostu ta druga osoba ma właśnie nam się kłania.
Wielu osobom to wychodziło, wielu nie. Były osoby, które w ogóle nie rejestrowały
czegoś takiego. Mieliśmy sobie utrudnić troszeczkę to ćwiczenie, a jednocześnie żeby
nadać jakiejś takiej sensacji, wyobraziliśmy sobie coś innego, że na przykład ktoś
kogoś ciągnie za pewną rękę. Na przykład dwie
osoby ciągną kogoś za rękę w wyobraźni. Co się okazało? Że wiele osób rzeczywiście
rozpoznawało te części ciała. To jedne z najciekawszych
ćwiczeń na zlotach OBE były właśnie takie ciągnięcia kogoś. Siadały osoby
naprzeciwko siebie i każda gdzieś tam
starała się po prostu wczuć w to ciało wyobrażane i złapać kogoś gdzieś, jakoś się
chciała szarpnąć, wyciągnąć czy nawet głowę oderwać
czy rękę i po prostu czekaliśmy na reakcję. Okazało się, że 70% było trafnych, a
były osoby, które za każdym razem rozpoznawały to coś.
Okazało się później, że żeby tego rodzaju zjawisko postrzec, potrzebny był
rzeczywiście dobry nadawca. Osoba, która całkowicie się koncentruje, ma w sobie taką
energię,
jakby się odcinała od bólu. I ona rzeczywiście miała wiele potwierdzeń. Osoby
rozlazłe, które wykazywały jak gdyby
mało zaangażowania, tylko chciały, żeby to zjawisko wyszło, miały lipę. Nie udawało
im się. I się okazało, że właśnie
taka jasna wola jest zjawiskiem determinującym w ogóle powstawanie tego rodzaju
zjawisk. To nie czy to była telepatia, ciągnięcie kogoś za rękaw. Po
części tak, ponieważ to zjawisko przypisujemy zachowaniu się naszego świadomego
ciała, naszej podświadomości, która gdzieś tam coś jakimś
tam swoim ciałem, sobą, tworem po prostu dokonuje te ruchy, które są odczuwalne. Co
było ciekawe, ktoś nie zgadywał, że jest ciągnięty za pewną
rękę, tylko on odczuwał, że jest ciągnięty za tą rękę. To wszystko z imienia,
ponieważ nie był to zwykły przekaz myśli telepatii, tylko
dokonywało się coś tam gdzieś w planie śnienia i dowody były rewelacyjne. Było
bardzo dużo potwierdzeń i takie ćwiczenie bardzo łatwo się
udaje i można to w grupach przeprowadzić. Potrafię sam opuszczać się, bo się po
prostu udaje. Całe zjawisko telepatii
można w bardzo prosty sposób wytłumaczyć zdolnością nadawania i odbierania fal
mózgowych, które są faktem
badanym, analizowanym i tak dalej. Można na ten temat się rozwodzić godzinami, ale
nie ulega
najmniejszej wątpliwości, że na poziomie podprogowym komunikujemy się świadomie lub
nieświadomie, bardziej nieświadomie niż świadomie, ponieważ
świadomie zjawisko to jest raczej jeszcze nieokiełznane, niepodlegające naszej woli.
I
to wszystko. Nic więcej. Podprogowa komunikacja nadawania i odbierania fal
mózgowych. Cóż więcej
powiedzieć?
Tak, ale my tu rozmawiamy na temat telepatii, żeby lepiej to zrozumieć i być może w
jakiś sposób się tego nauczyć. A jeżeli chodzi o te eksperymenty,
nawet mieliśmy taką sytuację właśnie ze Zbyszkiem, że mój chłopak sobie wyobraził,
że pociągnął Dziewczynkę za ucho, a ja odczułam, że ktoś mnie ciągnie za ucho. Więc
to też może jakoś
telepatycznie odbierałam jego myśli. Jeżeli chodzi o telepatię, to ja coś się
spotkałam z czymś takim właśnie z własnego
doświadczenia, że często odbierałam przekazy telepatyczne. I tutaj takie moje
pytanie, bo zauważyłam, że
takie przekazy telepatyczne łatwo mi się odbiera, gdy jestem senna. Czy twoim
zdaniem, Zbyszku, ma to jakiś związek? Czy są sytuacje,
kiedy lepiej to odbieramy?
Ale co ty powiedziałeś, to jest nad życie, bo mózg ma pewną określoną
częstotliwość fal. Ale to nie jest tak, że my wysyłamy tą częstotliwość fal tak jak
na przykład karabin biorąc pocisk, tylko one po prostu
pomiędzy neuronami oddziaływują neuroprzekaźniki. Na płaszczyźnie
elektrycznej można mówić o pewnej częstotliwości, ale my nie jesteśmy po prostu
jakąś taką
anteną, która wyrzuca z siebie te fale. Nie ma po prostu pomiędzy nami jako
przedmiotem a innym
przedmiotem komunikacji oprócz komunikacji werbalnej. W różnych religiach i
ezoteryce mówi się o tak
zwanych niefizycznych ciałach. Są to plany każdego z nas, gdzieś tam duplikaty
dziwne, z dziwnych substancji składające się,
zawierające nas, stanowiące jak gdyby część naszej osoby. Jest to trudna rzecz do
wyjaśnienia, ale
jeżeliby się tak troszeczkę zagłębić w tym głębiej, dowiedzieć się i zrozumieć, czym
one są, można by im przypisać pewne funkcje.
I to coś, co się mówi, że na przykład obniżony próg, troszeczkę ktoś zasnął czy
zmienił stan świadomości. Okazuje się, że te
plany są wtedy aktywne. One jak gdyby działają w imieniu człowieka. Ja tak powiem po
prostu z grubej rury. Nie będę owijał tego i próbował jakoś to
rozsądnie wyrazić. Jestem przekonany, że za telepatię odpowiedzialne są ciała
astralne i mentalne i przyczynowe, które po prostu
niezależnie od jaźni potrafią po prostu nadawać, komunikować się. To coś, co
nazywamy
neuroprzesunięciem. Jest to pojęcie sformułowane przez Darka. Jest to moment, w
którym wybieramy z siebie po prostu jedno z naszych elementów, jedno ciało i ono po
prostu
gdzieś tam lata sobie i komunikuje się w naszym imieniu. Co nie znaczy, że w
międzyczasie możemy rejestrować pewne zmiany w
układzie nerwowym, ponieważ w momencie, kiedy sobie coś wyobrażamy, jednocześnie
pewne neurony iskrzą. Iskrzą się również tak zwane
lustrzane neurony. A więc dzieje się równocześnie od tego, że coś gdzieś tam w tych
planach
astralno-mentalnych również zachodzi. Wszystko jest proste, wiem, jakie oczywiście
korale się spotkam, bo może być trochę wrzasku. Może
ktoś powiedzieć: „Olo, no znowu się zaczyna tej historii o różnych ezoterycy” i tak
dalej. Ale plany są wspaniałe, można to sprawdzić,
można się doszukać ich. I właśnie tym się zajmowaliśmy na OBE, szukając tych
wewnętrznych planów, przypisując planom
emocjonalnemu, myślowemu, intelektualnemu, jak gdyby niezależne od siebie pewne
plany, które w całości stanowią jego
całość.Ciężki temat. Nie jestem w stanie teraz tego wyjaśnić, ale dzięki właśnie tym
ciałom zachodzi całe to połączenie, jakie
jesteśmy w stanie rejestrować zarówno w świecie fizycznym, jak i umysłowym wewnątrz
nas. Oddaję głośno. Ja byłbym daleki i powściągliwy
w doszukiwaniu się zachodzącego zjawiska, o którym mówimy w
jakichś światach astralnych czy innych. Zjawisko telepatii to jest, tak jak
powiedziałem,
zjawisko odbierania i nadawania podprogowego fal mózgowych, których częstotliwość
zależna jest od stanu
emocjonalnego nadawcy i odbiorcy. Jeżeli stan emocjonalny nadawcy i odbiorcy jest
podobny, a więc częstotliwość
drgań pracy mózgu jest podobna, to wtedy komunikacja jest o wiele łatwiejsza. Ale na
przykład ktoś może być pod wpływem
silnego wzburzenia i jego sygnał może być na tyle silny, że odbierany przez innych
lub przez wyjątkowo
wrażliwe na tego typu sygnały uczucia. Ja bym się tutaj nie rozwodził nad jakimiś
nadnaturalnymi zjawiskami, tylko
szukałbym przyczyn tego zjawiska telepatii właśnie w naturalnych, naszych umysłowych
właściwościach naszego umysłu.
Powiem tak: zgadzam się z tobą w 100%. To, o czym mówisz, nazywasz to
mózgiem. To dostrojenie się do odpowiednich fal
mózgu, do tych fal,
do tej częstotliwości może powodować odbiór tej częstotliwości. To jest naturalne
i ogólnie nie da się tego inaczej odebrać. To jest fizyczne wytłumaczenie. Dla mnie
to jest super wytłumaczenie i mi wydaje się, że właśnie na takiej zasadzie się to
odbiera i na
takiej zasadzie się to odbywa. Tylko kwestia jest tego, jak wprowadzić mózg w
taki stan, żeby on to odbierał. Jak wyciszyć,
jak ustawić mózg do tych częstotliwości.
Ja rozumiem, co ty chciałeś powiedzieć, ale chciałam się odnieść do tych fal, o
których kolega mówił.
Oczywiście wszystko jest falą, wszystko jest wibracją. Nasze myśli, nasze słowa, to
jak się poruszamy, wszystko jest jakąś
falą. Jest tylko kwestia odebrania tej fali przez innych. Na przykład znam taką
osobę, która
ma otwarte trzecie oko. To jest na przykład jeden ze sposobów, w jaki ona
postrzegała innych ludzi. Ta osoba, rozmawiając
z inną, doskonale wiedziała, o czym ona myślała. Ona mi opowiadała, że te myśli,
które człowiek ma w głowie,
są wokół niego widoczne. Pojawiają się nad jego głową w postaci obrazu dla tej
osoby. I ona doskonale wiedziała, o czym ten człowiek
myśli. Mogła na ten temat z nim rozmawiać. Na YouTubie
był taki człowiek, który zajmuje się telepatią i gdzie
go nie wezmą, zupełnie obce, nieznane sobie osoby, on im mówi, o czym one myślą. Też
ciekawa sprawa.
To znaczy wydaje mi się, że oprócz słowa „telepatia” telepatii nie ma, tak jak
oprócz słowa
„szklana góra” szklanej góry nie ma. Żeby jeden mózg odbierał fale,
częstotliwość drugiego mózgu, trzeba by te mózgi po prostu połączyć neuronami. I
tyle. Stosując metaforę,
można powiedzieć, że pomiędzy dwoma kablami, które przewodzą prąd, nie ma
przewodnictwa, jeżeli jest izolator, a
izolatorem jest powietrze, czaszka i tak dalej. Także jedna osoba nie może odbierać
żadnej częstotliwości.
Ktoś tam mówił o przekazie podprogowym. Odsyłam do takiej książki Zimbardo o
psychologii, która poświęca
cały rozdział temu, że nie ma czegoś takiego jak przekazy podprogowe. To wszystko
jest wymysł lat 70. i reklam. Jeżeli ktoś ma takie
umiejętności, to mogę po prostu sobie pokazać i pomyśleć o jakimś przedmiocie i
udowodnić, że nie zgadnę tego
przedmiotu. A jestem człowiekiem uczciwym i powiem, że podam ten
przedmiot, o którym myślałem. To jest prosty eksperyment i jestem przekonany, że
zupełnie weryfikujący i falsyfikujący to, co ktoś mówi.
Ciekawie się rozmowa rozwija, bo pojawiają się też koncepcje fizyczne. Osobiście
jestem
zawsze przeciwko tego rodzaju eksperymentom, ponieważ żeby brać udział w
eksperymencie, który może mieć powodzenie, to trzeba po prostu przynajmniej
wykazywać jakieś zdolności, jakieś doświadczenie w tej kwestii. Jak ktoś się pojawi
i powie: „Słuchaj, ja mam książkę, odczytaj mi tytuł tej książki”,
ja tego nie udowodnię, że telepatii nie ma, bo nie ma miejsca dla niej na ziemi. To
wszystko blaga
bzdura. Jeszcze raz powtarzam, że rzeczywiście telepatia nie następuje za każdym
razem, wszędzie i w każdych okolicznościach. Muszą być pewne warunki
spełnione. Jeżeli ktoś chciałby się jej nauczyć, warto byłoby się zastanowić, jak
ewentualnie ona jest możliwa. I teraz popuśćmy sobie w takiej
razie dyskusję, że jest czy jej nie ma, tylko zastanówmy się, co zrobić, żeby
ewentualnie ją w sobie rozwinąć, biorąc pod uwagę, że ona w
ogóle jest możliwa. Bo tak skończymy całą dyskusję na temat możliwe-niemożliwe, mózg
tropiczny czy układ nerwowy się łączy z sobą i
tak dalej. Mam znajomego, który zajmuje się na Florydzie tak zwanym śpiącem
neuronowym. Zajmował się analizą mózgu
iWspaniałe rzeczy odkryto i okazało się, że to, co właśnie odkrył, wcale nie
dyskwalifikuje istnienia ciał niefizycznych.
Ale nie będę o tym opowiadał. Oddaję głos i się wycofam, bo ciągnie się znowu i
zaklepię ezoterykę
na pierwszą stronę. Drogi Hugh, a pomiędzy anteną-nadawcą telewizyjną a
anteną-odbiorcą twojego telewizora jest jakiś kabel? Przecież mówię wyraźnie, że
fala
mózgowa to jest coś, co jest transmitowane na odległość, a umysł ludzki, mózg jest i
anteną nadawczą, i anteną odbiorczą. Natomiast na pytanie mojego
przedmówcy, głównego bohatera naszego spotkania, czy jesteśmy w stanie nad tym
zapanować, to jest bardzo długi proces. My jesteśmy
na razie na etapie wykrywalności tego zjawiska, ale na pewno jeszcze daleko nam do
tego, żeby w pełni tym
zjawiskiem podprogowej komunikacji, która jest absolutnym, niewątpliwym faktem,
sterować. To
tyle. I mówienie na temat, że podprogowa komunikacja jest wymysłem, to jest właśnie
próbą zatuszowania teorii
Hugh. Ale ja ci wysłałem konkretne książki konkretnego psychologa. Możesz sobie
przeczytać. U tego psychologa są jeszcze odnośniki, także możesz sobie przeczytać w
literaturze angielskojęzycznej. Z tą podprogową komunikacją to było tak, że
na początku jeden badacz, zresztą nieuczciwie, zrobił eksperyment i pokazywał
podczas seansu filmowego
puszkę czy butelkę z Coca-Colą i ludzie później wykupowali tą colę. Później
z popcornem był podobny eksperyment, ale z próbą podwójnego błędu i tak dalej.
Różnie te
eksperymenty przeprowadzano. No nieważne, nie czas o tym mówić tutaj. W kręgu
stworzenia nie ma czegoś
takiego. A to, co ty stosujesz pomiędzy anteną i odbiornikiem, to jest zwykła
metafora. Dlaczego mam przyjmować tą metaforę? A może przyjmę taką
metaforę po prostu, że umysł nie jest niczym innym, tylko po prostu jak rybki w
akwarium pływają sobie i poza ten
akwarium nie mogą wyjść. Dlaczego mam przyjmować twoją metaforę, a nie moją? Jeżeli
potrafisz odgarnąć to, ja podam ci
konkretny przykład. Ja o czymś pomyślę, a ty to odgadniesz i zobaczymy. Mogę podać
jakiejś osobie trzeciej, o
czym będę myślał, żeby nie było żadnej kłamstwa i sprawdzimy to.
Oczywiście wszystko można sprawdzić. Ja właśnie dostaję masę spamu tutaj na prywatne
wiadomości nie
wiadomo skąd. Nagle się uaktywnili, ale nie będę o tym mówić. W każdym razie ja
chciałem tylko powiedzieć o
tym, że w latach 60. i 70. w Związku Radzieckim, jeszcze wtedy,
w dzisiejszej Rosji, myślę, że takie badania są kontynuowane, otóż właśnie
prowadzono różnego rodzaju
eksperymenty. Robił to między innymi profesor Puszkin i
były takie prace i w zasadzie one nawet są dostępne, jeśli ktoś jest zainteresowany
tym. Pisał o tym dosyć szeroko pan Krzysztof Boruń,
niestety już nieżyjący, bardzo wybitny badacz wszelkich zjawisk anomalnych i
niezwykłych,
czyli w zasadzie można powiedzieć nasz swego rodzaju patron, ale właśnie o
tym pisze. I z tego, co wiem, Amerykanie również prowadzili badania w tym kierunku,
a szczególnie
koncentrując się na osobie Goswama. Pewnie Zbyszek wie, o czym mówię.
Ja bym chciała zwrócić się do pana, do Hugh. Ty twierdzisz, że nie istnieje coś
takiego jak komunikacja
podprogowa. Ty uważasz, że mózg to nie jest fala. Twierdzisz, że jest metafora.
Wiesz, ja ci powiem
szczerze, że jeżeli fale mózgowe są dla ciebie metaforą, to ja nie bardzo rozumiem,
dlaczego encefalograf istnieje. On między innymi bada
fale mózgowe i dlatego stwierdzić można spokojnie, że mózg wysyła fale mózgowe, fale
różnego typu i przyjmuje. Na podstawie tych fal określa się, czy człowiek jest
zdrowy, czy człowiek jest niezdrowy.
Poza tym powiedziałeś, że praktyczysta kłamie. Praktyczysta nie kłamał. Praktyczysta
próbował wyczuć, co
ewentualnie widzi czy co przeżywa, czy co myśli Zbyszek. Że mu się to udało
połowicznie, nie znaczy to, że on był kłamcą. On
powiedział to, co próbował zobaczyć. Także wydaje mi się, że to jest właściwe
podejście do tego wszystkiego.
Albo ja się źle wyraziłem, albo mnie nie zrozumiałaś. Ja nie zanegowałem tego, że
mózg ma fale i że te fale można
mierzyć. Zanegowałem tylko to, że mózg jest nadawcą i ktoś może odbierać pewne
fale. Tak jak kolega użył takiej metafory jak z anteną. Powiedziałem, że tak może
być tylko wtedy, kiedy dwa mózgi
się połączą neuronami. Wtedy te mózgi mogą się komunikować za pomocą
tych fal. Nie mogą się inaczej komunikować, ponieważ właśnie nie działają tak, jak
tutaj kolega powiedział,
że jest nadawca, a kilometr albo dwa kilometry dalej jest odbiorca. To, o czym wy
mówicie, to jest zwykła empatia
Jeden człowiek się wczuwa w uczucia drugiej osoby. Koń nawet to potrafi. Był kiedyś
taki znany koń. Ludzie myśleli, że on potrafi mówić.
Okazało się, że ma zwierzęcą empatię. To, co kolega mówił, tatuzysta, to było nic
inne. Właśnie tutaj widać
zwykły fałsz, bo on nawet nie potrafił odgadnąć myśli, tylko sobie przeprowadził
taką sherlockowską dedukcję, że
Zbyszek wyszedł na papierosa i wyszedł na balkon. Nawet nie próbował wejść w jego
umysł, tylko zahaczył się,
że on wychodzi na papierosa i próbował z tego punktu wydedukować, o czym on może
myśleć. Ja powiedziałem, że ja mogę skupić się na przedmiocie.
Słuchaj, ale na studiach humanistycznych albo historycznym, nie mając w
ogóle pojęcia o fizyce, nie nauczą cię w szkole fizyki, czym jest w ogóle człowiek.
Wiesz, kim jest w ogóle człowiek? Tak, spojrzeć na ciało fizyczne, że musi pobierać
kalorie, energię
z pożywienia i że musi to pożywienie przez pracę, którą wykonuje, zamieniać na
energię.
Stąd tą energię czerpie i dzięki temu człowiek żyje. A ci ludzie, tacy aspyrocy i
inni
ludzie uważają, że jednak czym wyższa, czym bardziej subtelna energia,
tym rzadsza energia. I uważają, że mimo wszystko człowiek zamknięty w ciele
fizycznym potrafi
odebrać energię, potrafi wyczuć energię innego człowieka albo
po prostu wsłuchać się w jego głos. I już w tym momencie
zmienia się jego profil energetyczny.
Cześć wam, wygląda na to, że ja teraz mam mówić. Ja się na tym zupełnie nie znam,
ale
podejrzewam, że telepatia to, tak jak ktoś tu mówił o antenach, musi być chyba ta
sama długość
fali, bo w częstotliwościach telewizji czy radia też nie można odbierać wszystkich
stacji, tylko jedną. I
podejrzewam, że w tych sytuacjach trzeba się zastanawiać nad tym, czy ludzie tak
samo myślą. Bo ja na przykład
z żoną mam takie sytuacje, że myślimy o tym samym, w tym samym
momencie i mówimy w tym samym momencie, coś wypowiadamy, takie same słowa i się nad
tym
łapię. Nie wiem, czy to jest już telepatia, czy jakoś to można inaczej nazwać. W
każdym
razie na pewno ciekawy temat. Myślę, że coś nas chroni jednak przed tym,
żeby inni nas po prostu nie odbierali, bo człowiek raczej woli
myśleć i żeby nikt nie wiedział o tym, co myśli. A ja nie wiem właśnie, jak to jest
z tym
udostępnianiem komuś swoich myśli. Oddaj mikrofon.
Teraz jestem ja. Chciałam się odnieść do tego, co powiedział wcześniej, już nie
pamiętam nicka kolegi, że słuchaj,
ty odbierasz telewizję bezprzewodową i podobnie można przyjąć również fale mózgowe
przypuszczalnie.
Jeśli ja rozmawiałam z osobą, która powiedziała, że ona te fale widzi i dosłownie z
tych fal
tworzą się dla niej obrazy i ona może powiedzieć drugiej osobie, o czym ona myśli.
Była to osoba w 100%
wiarygodna. Zastanawiałabym się, co powodowało, że ona to widzi, mimo że
niepołączone były
komórki jej mózgu z mózgiem innej osoby. Więc coś musi być, bo ona to widziała. Nie
jest to też jedyna osoba, która to
potrafi na świecie. Dlatego może nie negujmy tak od razu wszystkiego, tylko
zastanówmy się, co to mogłoby
być. Kiedyś też nie wyobrażaliśmy sobie, że wystarczy bezprzewodowo coś włączyć.
Przecież w powietrzu jest całe mnóstwo elektronów,
atomów różnego typu. Słuchajcie, może one są tymi nośnikami? Nie mam pojęcia.
No cóż, Ali, na przykład w zakładach psychiatrycznych jest wiele osób, które
rozmawiają z bogami, które same są
jakimiś postaciami historycznymi i nic z tego nie wynika. Kompletnie nic. To, co
powiedział Paweł Bawaria,
że niektóre osoby myślą o czymś tym samym. Ten mechanizm jest taki, że te osoby są
czymś związane. Na przykład załóżmy, że jest mąż i
żona. Jest godzina 14:00 i obydwoje myślą o dziecku. Wcale nie ma w tym nic
dziwnego, bo to dziecko ich w pewnym sensie
łączy i myślą, czy to dziecko jest zdrowe, czy jest chore, a może jest głodne, a
może to, a może tamto. Tak samo jak dwóch studentów,
które idzie na egzamin. Myślą na przykład tego samego wieczoru, jaki humor będzie
miał pan profesor, który ich
będzie egzaminował. To nie jest żadna telepatia, tylko wspólne sprawy społeczne mogą
to tak nazwać.
Można. Powiedziałem prosty eksperyment. Jest to mailing otwarty. Ja o czymś myślę,
ktoś to
odgaduje. Dlaczego się boicie tak tego sprawdzenia? Mówić to można o wielu rzeczach.
Poza
tym ja już myślę intensywnie, naprawdę od chyba 15 minut, odkąd tutaj jestem, o
różnych rzeczy. Może ktoś zwykłej takiej, może
ktoś powie, o czym.Pewnie myślisz o kobiecie i bliskości z tą kobietą, przy
której to kobiecie doznałbyś tego, o czym mówił któryś z poprzednich przedmówców,
który się na tych sprawach nie zna. Bardzo słusznie
zauważył, że z własną kobietą nawiązuje niewypowiedziany kontakt i myślą wspólnie
to samo. Właśnie to jest to, o czym mówił Eli, o czym ja mówię. To jest taki
podprogowy kontakt, który jest jak na razie dla nas
nieokiełznany, swobodny, powiedziałbym nawet spontaniczny, ale istnieje realnie,
namacalnie, jest zauważalny
i będący w tej chwili, w naszych współczesnych czasach tematem badań czysto
naukowych i to bardzo specjalistycznych. To jest fakt.
Widzę, że przed chwilą statykiem dużym mówi o tym, że nic dziwnego, że mąż i żona
myśleli o dziecku, bo jest na przykład
chore i mieli wspólne myśli. Opowiem taką sytuację, która mi się zdarzyła osobiście.
Leżałam sobie w łóżku,
psychodelicznie zasypiałam i takie myśli mnie napływały, że poczułam rozmowę w
głowie jakby ze sobą, a wiedziałam, że to są
czyjeś inne myśli kogoś innego. I tak faktycznie trwało to przez parę minut. Taka
była rozmowa, taka konwersacja, jakby jedna osoba
pytała, druga odpowiadała i tak odwrotnie. A rano kolega napisał mi SMS-a: „Fajnie
mi się z tobą rozmawiało”. Jestem ciekawa i w ogóle
faktycznie nie mieliśmy kontaktu, w ogóle nie rozmawialiśmy, tylko leżałam sobie w
łóżku i poczułam dialog w głowie. Jestem ciekawa, jak teraz
to oceniasz.
No właśnie, może ja nie mam akurat takiego przeżycia, ale bardzo często tak się
zdarza, że jestem oddalona od
swojego syna bardzo, powiedzmy 10-15 kilometrów i jeżeli on wysyła jakiś silny
sygnał,
że na przykład jest albo bardzo szczęśliwy, albo bardzo nieszczęśliwy, to tylko w
takich sytuacjach się dzieje. Skoro wiem, że coś się dzieje, wiem, w jakim on jest
nastroju. Ja wiem, czy on jest przygnębiony, czy jemu się dobrze dzieje. Jeżeli nie
ma połączenia między dwojgiem ludzi,
powiedzmy zdalnego połączenia, to ja nie rozumiem dlaczego. Wiem dlaczego. Bo ja
wiem, że ja dzwonię do swojego syna i on mi potwierdza, że to, co czuję, jest
słuszne. Więc jakieś połączenie być musi, mimo że nie mamy połączonych mózgów
żadnymi neuronami.
Kolega mówił, że myślałem o kobiecie. Oczywiście o kobiecie myślałem. Trudno mi
powiedzieć, jakiego
słowa użyć. Użyję słowa: nie zgadł. Później powiedział, że są prowadzone badania. Ja
nie neguję tego, że są prowadzone badania. Neguję to, że te badania mają jakieś
wyniki. Kiedyś były badania,
jak to pan Galton modlił się za to, czy lepsza gospodyni ugrzązkę wyrośnie, czy nie.
Oczywiście
modlitwa nic nie pomogła. Także nie neguję samych badań. Neguję ich wyniki. To, co
koleżanka mówiła o tym, że rozmawiała z jakimś chłopcem, można bardzo łatwo
wytłumaczyć. Jest to tak, że
zapamiętuje się rzeczy, które były pozytywne. Na przykład właśnie zapamiętałaś tą
rozmowę, którą trafiłaś. Natomiast nie zapamiętuje się rzeczy,
które się nie sprawdzają. Na przykład gdyby ci takiego SMS-a nie wysłał, to byś na
pewno tego nie zapamiętała.
Zresztą to nie jest żaden dowód, bo dowodem by była jakaś cecha charakterystyczna.
Na przykład gdybyś
mu powiedziała: „Bardzo mi się podobają aligatory czerwone” i on, nawiązując do tej
rozmowy waszej, powiedział,
że mówiłaś o aligatorach. Tak, koleżanka mówiła o
aligatorach faktycznie. Ale teraz wróćmy może do rzeczy, dlatego, że mówimy o czymś,
co jest,
jakby nie było, fizycznym faktem i chyba na tym powinniśmy się skupić.
Zbyszka chyba nie ma, bo Zbyszek się oddalił. Ale miałem
zadać takie pytanie, ale to też bym zadał do jednej z pań, które tutaj się
pojawiały. Która właśnie mówiła o tym, że to
jest pewien taki związek między dwiema osobami i powiedzmy, że to jest
kobieta i mężczyzna i coś się zaczyna między nimi
dziać i być może zachodzi właśnie taka reakcja, która
być może owocować właśnie swego rodzaju związkiem telepatycznym i naści.
To chyba Eli mówiłaś o tym, także jeśli byś mogła odpowiedzieć na to pytanie.
Słuchaj kolego, z tego,
co mówisz ogólnie, wszystko opierasz na empatii.
Empatia, czyli odczuwanie emocji innych. To jest
właśnie telepatia. Myślę, że jesteś o krok od telepatii. Myślę, że
naprawdę, jeżeli umiesz współczuć i spojrzeć na kogoś i wczuć się, nie ocenić
emocji innych, a wczuć się w emocje innych, czyli ta empatia, czyli to odczuwanie,
to właśnie to jest ta telepatia
mijając odległość, jakąś tam odległość z wojerą. I teraz tak
Być może problem w tobie. Problem w tobie. Dobra, zbierzmy fakty do
jednej kupy. Mamy fakt, że ludzie na poziomie podprogowym czy jakimkolwiek innym
potrafią
współodczuwać lub odczuwać jedno i to samo. Ba, nawet widzieć te same obrazy,
odczuwać i
posiadać te same emocje. A często zauważamy, że jedna osoba przekazuje te emocje i
te obrazy innej
osobie. A więc tutaj Eli dobrze zauważyła, że musi być węzeł, jakaś substancja,
jakiś ośrodek, który jest transmiterem tychże fal lub tego czegoś, co przekazujemy
sobie nawzajem. To jest fakt
i możemy nad tym się rozwodzić i pewnie jeszcze wiele rzeczy przed nami będzie
tajemnicą. Ale to jest fakt
udowodniony i ludzie, którzy mają ze sobą bliski emocjonalny kontakt, na pewno
potwierdzą to i potwierdzają zresztą, że taki kontakt
telepatyczno-falowy istnieje. I teraz musimy się zastanowić, na jakiej zasadzie
właśnie to się odbywa.
Czy to jest fala, która przez jakiś ośrodek przechodzi i jest transmitowana, czy coś
innego? Ja jestem właśnie za tym, że to jest fala mózgowa transmitowana na odległość
do kogoś i odbierana przez kogoś innego. I
tyle.
Tam Pepe wymyślał dwa terminy. Telepatia, jak ja rozumiem, to jest zdolność
komunikacji
pozazmysłowej. Natomiast empatia, jak ja rozumiem, jest wczuciem się po prostu w to,
co
drugi człowiek chce nam przekazać właśnie za pomocą zmysłów. Musimy z tym drugim
człowiekiem mieć jakiś kontakt zmysłowy,
jeżeli się z nim komunikujemy albo mieć jego ideę w głowie, jak to powiedział Hume,
jeżeli na przykład o nim myślimy. To jest to kontakt
zmysłowy. Natomiast telepatia jest komunikacją, czyli pewną rozmową pomiędzy ludźmi
bez zmysłów.
Ja nie neguję empatii. Empatia wiadomo, że jest, neguję tylko telepatię. A to, co
powiedziała druga
osoba, to też jest niezrozumiałe, bo z tego, co wiem, to hipokamp jest miejscem,
gdzie się wytwarzają uczucia i one albo
się sprzęgają z naszymi myślami, albo po prostu z jednymi, albo z innymi i tyle.
Nic się nie dzieje pod progiem, bo gdzie jest ten próg? Co określić? Nie wiem, co to
znaczy w ogóle. To jest jakaś
freudowska podświadomość, czy co to jest to podprogowe coś tam? Rozumiem, że to
jakiś
przekaz duchowy.
Ja jeszcze szybko powiem. Mam takiego kolegę. On mi kiedyś opowiedział coś o swoim
życiu, że jakiś tam problem
i rzadko kiedy rozmawiamy, tak sporadycznie. I trzy razy mi się zdarzyło: czytam
tekst, ostatnio dzisiaj rano, czytam
tekst o ego. Nagle czuję, że ten kolega by potrzebował ten tekst. Ja mu dałem ten
tekst i on był w szoku. Mówi: „Słuchaj, znowu dałeś mi ten tekst w tym momencie”. On
dla mnie szukał innego
tekstu i myślał o mnie. Tyle że to już się trzy razy zdarzyło. I ta sama sytuacja.
Kiedyś jeden artykuł dałem
i też wkleiłem go na Skypie z myślą o nim. Tak czułem, że on ten tekst powinien
zobaczyć,
nie wiem dlaczego, ale miałem takie silne przekonanie wewnętrzne. I on mówi, że
właśnie myślał, że potrzebował tego i o mnie myślał.
I trzy razy nam się to zdarzyło. Jak to racjonalnie? Bo wiadomo, takie przypadki
pojedyncze często w życiu mamy.
Mamy przypadki matki względem dziecka telepatyczne, kiedy przeczuwa
niebezpieczeństwo, różne rzeczy. Rosjanie w łodziach podwodnych nawet
robili takie badania. Wiemy, że jakieś skutki są nawet bardzo ciekawe, pozytywne
tych badań. Także
czy na pewno nie ma telepatii? Ja bym bardzo wątpił, ponieważ ciężko jest. Ja bym
powiedział, że może nie jesteśmy w stanie tego
udowodnić.
Ja dziękuję wam bardzo za udział w dzisiejszym czacie. Było bardzo interesująco i
ciekawie, także dziękuję
i zachęcam do udziału w naszych przyszłych spotkaniach. Zapraszam do odwiedzania
stron
www.infra.org.pl, jak też oczywiście wolnemedia.net.
Dziękuję i do usłyszenia.