Rozmowy poza ciałem. OOBE, LD i inne zjawiska parapsychiczne omawia Zbyszek
Mrugała. Witam państwa w kolejnej audycji Infry. Dzisiejszym gościem jest
Rugva. Witam Trzy lata temu organizowałem na forach OOBE
eksperymenty. Spotykaliśmy się w wirtualnych miejscach. Zapraszałem
znajomych do wnętrz, które ja dekorowałem. Eksperyment
polegał na tym, że mieli się na mnie skoncentrować i mieli
trafić do wnętrza, które ja zaproponowałem. Wernisaż we
wnętrzu egipskim. Pamiętasz coś z tego Rugva? Przez moją
świadomość cały czas przejawiał się obraz dużej egipskiej
galery, takiej łódki i wydawało mi się, wszyscy
uczestnicy tego eksperymentu mają
popłynąć tą łódką, ale akurat tą myśl zignorowałam,
bo stwierdziłam, że to może moja wyobraźnia tak tylko
działa. Ale okazało się, że ta, że ta łódka była
potwierdzeniem tego eksperymentu. Pamiętam
jeszcze krówki, które dostałem od chyba
teściowej. Testowałem cię krówkami. Tak. Przyśniło mi się, że-
To było fajne. Rugva. Trafiają ci się zapewne OOBE od wielu
lat, bo z tego co pamiętam bardzo ambitnie
podchodzisz do duchowego rozwoju i wspólnie z
przyjacielem robiliście OOBE, o których kiedyś mówiłeś, że
mieliście wspaniałe weryfikacje. Robiliśmy razem taki mentalny
eksperyment, że za każdym razem mieliśmy
osiemdziesięcioprocentowe potwierdzenie. Polegało to na
tym, że mieliśmy wprowadzić się w stan takiego
głębokiego relaksu i transu. I Drakú miał za
zadanie zabrać mnie do jakiegoś miejsca
mentalnie, a ja miałam później opisać to, co się wydarzyło.
No i okazało się, że doświadczyłam czegoś takiego, że
zamknęłam oczy, nastawiłam się na podróż
mentalną, podeszłam do okna, zobaczyłam Draka, który
wziął mnie za rękę i wylecieliśmy razem przez okno i
dotarliśmy do takiego miejsca w lesie
nad jeziorem. Bardzo, bardzo ładne, bardzo malownicze. Mogłabyś
troszeczkę opowiedzieć, jaka jest różnica między OOBE a
podróżą mentalną? Idę spać, moje ciało fizyczne
zasypia, a ja po prostu ciałem niefizycznym wstaję
z tego ciała fizycznego i no i jakieś tam mam przygody.
Jestem połączona z moim fizycznym ciałem, ale ono, ono po
prostu śpi. Jeśli chodzi o podróż mentalną, to można
powiedzieć, że to jest coś na zasadzie przeżywania czegoś w
wyobraźni. Bo ucząc się podróży mentalnej, po prostu siadamy
czy tam kładziemy się, relaksujemy się. No i
zaczynamy sobie wyobrażać coś, czego chcemy
doświadczyć, a potem dajemy się ponieść tej wyobraźni. Zamknęłam
oczy i mam w sobie myśl tego, co bym chciała
doświadczyć. Ewentualnie myślę o osobie, którą
chciałabym spotkać. Z tym że nie wyobrażam sobie tej osoby,
tylko na przykład mówię jej imię i czekam, co się
stanie. I przeważnie coś tam się zaczyna dziać. Tak
jakby to nie do końca jest wyobraźnia. To są wizje, które
napływają, w których ja mogę aktywnie uczestniczyć.
Jakby ja sobie tego nie wymyślam, co, co się dzieje, tylko
to jest tak, jakbym- Jakbyś sprowokowała sen, mając
jednocześnie nad nim jak gdyby kontrolę. W podróży mentalnej
ważne moim zdaniem oczywiście jest to, żeby nauczyć się
czytać symbole swojej podświadomości, bo czasami
doświadczenia one są mentalne, są bardzo
zweryfikowalne. Z tym że informacje nie przychodzą
do nas dosłownie, tylko przefiltrowane przez naszą
podświadomość, przez nasz umysł. I warto jest poznać dobrze
siebie, żeby dobrze odczytywać te informacje. Może być tak,
że też informacje będą docierały do nas bezpośrednio, takie,
jakie są, a nie w formie przenośni. Bo często w podróży
mentalnej doświadczamy czegoś, co można nazwać
przenośnią. Czy można pomóc naszym
znajomym, wykorzystując technikę tych, tych podróży
mentalnych? Można jak najbardziej. Można pomóc samemu
sobie przede wszystkim. Dzięki podróżom
mentalnym możemy poznać swoją podświadomość, to, co w nas
jest. Możemy dokonywać procesów autoleczenia
poprzez rozgryzienie swojej podświadomości. Można się
kontaktować z innymi ludźmi, zarówno żywymi, jak i
nieżywymi. Można pomagać żywym osobom poprzez
psychiczne ich wspieranie, czy też
odgadnięcie, znaczy nieco zobaczenie istoty ich
problemów, jakichś psychicznych czy, czy fizycznych, z którymi
oni sobie nie mogą dać rady. Miałaś jakąś przygodę mentalną,
którą byś się chciała ze słuchaczami podzielić? Bardziej mnie
jakoś interesowało zajmowanie się tak zwanym
odzyskiwaniem zmarłych, czyli kontaktem
z osobami, które już nie żyją i pomaganie
im przejść na tą drugą stronę. Często bywało tak,
że osoby, których wcześniej nie znałam,
komunikowały się ze mną, prosząc, żebym z ich
zmarłymi członkami rodziny czy, czy przyjaciółmi się
skontaktowała, no i zobaczyła, czy te osoby są, czy
potrzebują pomocy w przejściu do światła. No i
bardzo fajne były takie doświadczenia, w których kontaktowałam
się faktycznie z tymi osobami zmarłymi, ale
chciałam od rodziny uzyskać tylko niezbędne
informacje, czyli na przykład jak te osoby miały na imię i
nazwisko. No i ewentualnie jeszcze czy ta osoba
była religijna, czy też gdzie mieszkała. Natomiast nie chciałam
żadnych informacji na temat wyglądu tych osób, żeby
mieć większe potwierdzenie, jeśli je faktycznie
spotkam. A co robiłaś? Znaczy się, usiadałaś sobie i mówisz:
halo, zmarły Józefie, jesteś tam? Chciałabym z tobą porozmawiać. Coś w tym
stylu. Bo jak już wcześniej wspomniałam, moje podróże mentalne
polegają na zrelaksowaniu się i
skupieniu się na danej sprawie. Czyli ja po prostu
relaksowałam się i koncentrowałam się na
energii tej osoby, z którą chcę się skontaktować.
Powtarzałam sobie w myślach jej imię i nazwisko i czekałam,
co się stanie. Próbowałam nie wyobrażać sobie
niczego, jak ta osoba może wyglądać, tylko czekałam, co
się stanie. No i często bywało tak, że te osoby
pojawiały mi się w jakichś sytuacjach. W tych momentach
czy później, godzinę później po przywoływaniu,
dwa dni później? Nie. Pojawiały mi się dwie minuty mniej
więcej. Nie dwa dni, tylko dwie minuty albo pięć
minut.Po, po rozpoczęciu koncentrowania się
na nich. Można powiedzieć, że to coś w rodzaju
medytacji. Czyli po prostu człowiek się relaksuje,
skupia się na czymś. No i myśli. Myśli przychodzą z tym,
że właśnie przy odzyskiwaniu zmarłych trzeba się skupić na
tych zmarłych, żeby, żeby móc z nimi
nawiązać w ogóle jakikolwiek kontakt i żeby mieć
kontrolę. A jak wygląda odzyskiwanie? Co takiej
osobie zmarłej, która się niby w ten sposób ci
okaże, przedstawi, co jej robisz, żeby ją
odzyskać? To jest bardzo indywidualna sprawa, bo
zależy od. Zależy od osoby, które osoby w
ogóle nawet nie wiedzą, że umarły. I z takimi no nie tyle
jest najtrudniej, co po prostu trzeba je jakoś, jakoś podejść,
żeby one uwierzyły, że umarły. Zdarzyło mi się też kiedyś
tak, że osoba, z którą się kontaktowałam, nie
wiedziała, że nie żyje, ale też nie widziała mnie, bo w jej systemie
przekonań ja nie byłam kimś, kim ona by się mogła
zainteresować. I wtedy mentalnie przebrałam się za osobę,
którą ona uznawała za godną
zainteresowania. I wtedy ta osoba faktycznie mnie zauważyła.
Lekarza czy księdza? Za, za, za takiego faceta w garniturze. O!
Porządny facet. Tak, tak. Robi wrażenie. Tak,
dokładnie tak. Takiego wyżej postawionego. No i też ciekawe
jest to, że te osoby, z którymi się kontaktuję, widzę, jak one wyglądały, nie
mając żadnych informacji na temat ich fizycznego
wyglądu. Więc to jest absolutne, takie niezaprzeczalne
potwierdzenie, że potrafię powiedzieć o ich
charakterystycznych cechach wyglądu. No bo wiadomo, każdy może
być gruby albo chudy, wysoki, niski,
które- A co zrobić takiemu facetowi, żeby chciał iść
do światła? Żeby przeszło mu to niechcenie?
Miałam taką sytuację, w której osoba nie
tyle nie chciała przejść do tego światła, co w ogóle właśnie
nie zdawała sobie sprawy z tego, że nie żyje i w żaden
sposób nie potrafiła mnie przekonać do tego, że,
że tak jest. I wtedy udałam się do takiej sztuczki
i wymyśliłam sobie pomocników, którzy mieli wytłumaczyć tej osobie, że,
że nie żyje i ją tam ze sobą zabrać do światła. No i
to była Rodzina Święta: Maria, Józef i
Jezus. I oni przyszli właśnie do tej kobiety
jako, jako istoty, które ona uznałaby za
wiarygodne. No i one obecnością i tym, co zaczęły mówić,
przekonały tą kobietę do tego, że ona nie żyje i że
powinna z nimi udać się do światła. Także to był
taki mój najtrudniejszy przypadek, gdzie faktycznie musiałam
użyć sztuczki, żeby przekonać tą osobę, że ona nie żyje i że, i żeby nie tkwiła
w tym świecie, w którym, w którym była, bo ona
była w takiej krainie wymyślonej przez nią
samą, w której była uwięziona przez to właśnie, że
nie zdawała sobie sprawy z tego, że, że nie żyje i
że, i że życie trwa dalej, tylko że w innej formie, w
formie niefizycznej. Ona cały czas schematycznie
powtarzała pewne czynności w tej swojej krainie i, no i była zamknięta bardzo
w tych swoich wyobrażeniach. Są osoby w ten sam
sposób jak ty rozmawiasz właśnie z tymi duchami zmarłymi. Oni
rozmawiają z jakimiś przedstawicielami cywilizacji Ziemi
czy opiekunami Ziemi, którzy udzielają im informacji i
opowiadają, że tak kochane dziecko przyjdzie koniec świata,
będzie katastrofa. Bójcie się, chrońcie się, bo
zagłada już jest blisko. Co sądzisz na ten temat? Nie mam
kontaktu z takimi istotami, które by mówiły, że
nastąpi jakaś katastrofa. To jest, to jest podejrzane dla
mnie. Te istoty mogą być tak, jak mówisz, wytworem wyobraźni i uosobieniem
lęków osoby, która się z nimi kontaktuje, ale też
mogą być jakimiś istniejącymi istotami na
poziomie fizycznym lub niefizycznym, które po
prostu chcą... No nie wiem czego one chcą. To możliwe
nawet jest, że po prostu ludzie sieją panikę, opowiadają sobie
w tym nieświadomym planie, informują się o tych katastrofach,
które mają mieć miejsce i się sami napędzają, napędzają swój
strach, podniecają się tą wizją
nieszczęścia, które ma się wydarzyć wkrótce. Uważasz, że takie
coś jest możliwe? Że robią to żywi? Być może to są jakieś
istoty z innych planet. Nie wiem. Nie mam na ten temat
informacji. Sama takich istot nie spotykam. No i też nie
zamierzam spotykać z tego względu, że widzę, jakie
zamieszanie, jaki zamęt sieją. Kto za tym stoi? Można
łatwo sprawdzić istotę, która kontaktuje się z nami
niefizycznie. Czy jest, jakie ona ma intencje w
stosunku do nas. Tak? A jakbyś to zrobiła? Kontaktują się ze
mną różne istoty, które zawsze są mi
przyjaźnie nastawione i po prostu ja to czuję
wewnętrznie, że nie mają w stosunku do mnie żadnych złych
intencji. Zachowują się też w specyficzny sposób te
istoty. One absolutnie niczego ode mnie nie
chcą, bardziej jakby chcą dać mi coś do
zrozumienia, żebym ja sama doszła do pewnych wniosków
niż, niż coś mi sugerują same. Nie stawiają
mi żadnych warunków ani nie mówią o żadnych
faktach, żadnych informacjach, które są faktami.
Ewentualnie pokazują jakieś wskazówki, które
powodują, że ja sama zaczynam myśleć. One nie
narzucają mi swojego toku myślenia, tylko powodują,
że ja sama zaczynam nad tym myśleć. I uważam, że istoty, które rozpowiadają
o końcu świata, o różnych katastrofach, to nie
są istoty, które, które chcą, żeby
osoby, którym pokazują te informacje, żeby same domyśliły
się, o co w tym wszystkim chodzi, tylko chcą narzucić
swój tok myślenia. Nie wiadomo, czy on jest prawdziwy,
czy nie. Być może będą jakieś katastrofy. Ja tego absolutnie
nie neguję, ale sama nie posiadam takich informacji, a na
słowo nie uwierzyłabym nikomu takiemu. Spośród wszystkich osób,
które brały udział w naszych eksperymentach mentalnych, nie
pojawił się nikt, kto by miał tego rodzaju negatywne doznania.
Komunikowali się mentalnie z istotami, które udzielały
informacji, ale nikt z nas takich dziwnych, przerażających
informacji nie dostał. No nie. Na tym kończymy naszą
dzisiejszą rozmowę. Pragnę ci Rubla
podziękować za uczestnictwo w tej audycji. Dziękuję
bardzo. Ja również ci dziękuję Zbyszek. Fajnie było z tobą
porozmawiać. Na tym kończymy. Żegnam słuchaczy i do usłyszenia za tydzień.