Rozmowy poza ciałem. OB, LD i inne zjawiska parapsychiczne. Omawia Zbyszek
Mrugała. Witam państwa w kolejnej audycji Infry. Dzisiejszym gościem
będzie Eli. Dzisiejszym tematem będzie NDE i nasz gość jest to osoba, której
przytrafiają się OB już całe życie i mamy
możliwość usłyszenia z jej ust relację jak to
jest, jaka jest różnica między zwykłym OB, które wiele osób
już przeżyło, a tym właśnie zejściem
czy ucieczką ze stołu operacyjnego. Pierwsze
pytanie: jak to było? Co się stało? No właśnie, ja bym
powiedziała może nie przez całe życie, ale od piętnastu lat
mam doświadczenia OB. A wracając do pytania: miałam operację i okazało się, że
podczas tej operacji były pewnego typu komplikacje. W każdym
bądź razie znalazłam się w takim punkcie krytycznym,
które może niektórzy nazywają, ja wiem, śmiercią kliniczną.
Może to jest nawet za dużo powiedziane. No ale tak to się
nazywa. No nie wiem, bo mnie jest to trudno określić. Mnie
jest bardzo ciężko określić ten stan, w którym się
znajdowałam, ponieważ lekarze ze mną na ten temat później nie
chcieli rozmawiać. Ale był taki moment, że
rzeczywiście jakoś uciekłeś. Znaczy się twoje, twoje
serce przestało działać i zostałaś reanimowana w tym czasie?
To mogę przypuszczać po tym, jak wyglądałam, kiedy się
obudziłam. To znaczy się nie byłaś reanimowana. To nie
byłaś. No, musiałam być reanimowana, skoro miałam dwa żelazka
na sobie. Słuchaj Eli, jesteś właśnie jedyną z tych osób,
która mogłaby nam opowiedzieć, jaka jest różnica między tym
OB, które dobrze znasz, a właśnie tą ucieczką ze stołu
operacyjnego. Jakbyś mogła nam przybliżyć i dokładnie opisać, co
się wtedy stało, jak to wyglądało, jak przebiegało. Więc
może najpierw opiszę, jak to wyglądało. Znaczy najpierw mnie
uśpiono, więc nie wiedziałam nic. Taki
zupełny, zupełna bezwiedza. Zupełnie nie wiesz nic. Tak
jakbyś był odłączony od wszystkiego. A później przypominam sobie
taki bardzo zdecydowany moment, że odzyskałam świadomość.
Znalazłam się w jakimś miejscu, gdzie się rozglądałam i
wszędzie była tylko mgła. Albo mgła, albo chmury. Chociaż
przypominało to najbardziej właśnie taki mur
mgły, dość gęstej. Za tą gęstą mgłą nie było nic
widać, więc mogłam obserwować tylko sunącą mgłę.
Właściwie więcej nic nie widziałam i później było znów czarno
i obudziłam się później dopiero na łóżku
szpitalnym. To, co było najistotniejsze dla mnie, to właśnie
ta różnica między OB a tym, czego doświadczyłam. W
OB masz możliwość wyboru, masz możliwość
decyzji. Tam nie miałam możliwości ani wyboru, ani decyzji.
Miałam tylko przykaz stój i czekaj. A kto ci, kto ci
ten przykaz nadał czy wydał? No nie wiem. To
było jakieś takie. Ja bym to mogła określić bardziej
telepatyczne. To była taka cała moja wiadomość, która do
mnie dotarła. To było stój i czekaj. To było jak rozkaz.
Odnosiłaś wrażenie, że ktoś w twoim pobliżu stoi? Jakiś
opiekun, jakaś osoba, która się tobą zajmuje w tym momencie?
Nie. Raczej, raczej miałam wrażenie, że jestem w czymś. Ale
ciekawe skojarzenie. Znaczy się w- Jestem w czymś i
wiedziałam, że nie wolno mi przejść tej mgły. A chciałam
zobaczyć, co jest poza tą mgłą. Ale był przykaz stój i
czekaj. I nie masz tam możliwości zadecydowania, tylko
stoisz i czekasz. Mówisz, że nie miałaś wyboru. Ja tak
mam czasami, że jeżeli mi się OB zdarzy, to zawieszam się
i wola mi umyka. I jestem takim obserwatorem
tego, co się zdarza na zewnątrz. Obserwuję jak gdyby na
wprost siebie. Wydaje mi się, że chyba znam ten stan, o
którym tu opowiadasz. Zastanawiające jest to, co było przyczyną,
że nie mogłeś rzeczywiście zdecydować, nie mogłeś wykonywać
żadnych ruchów i twoja wola została powstrzymana, zamrożona. Czy
masz jakieś wnioski na ten temat? Nie mam żadnych wniosków,
poza tym, że w OB mi się coś takiego w ogóle nie
zdarza, żebym miała, żebym nie miała możliwości decyzji. W OB
mogę robić, co chcę i oglądać cały świat,
a tutaj nie mogłam. I to jest właśnie takie, takie.
Tak mnie bardzo zgłemiało, bo to tak, jakby jakbyś
tam po prostu należał do kogoś, kto wydaje ci
rozkazy, co masz robić. Nie wiem, jak to nazwać. Odnosisz
wrażenie, że ta osoba była opiekuńcza wobec ciebie
czy agresywna? To znaczy się, czy nastąpiło coś negatywnego
twoim zdaniem, twoim odczuciu? Coś, co cię powstrzymało,
odebrało tą wolę. Nie, nie, to nie było wcale negatywne. To
było raczej takie bardziej opiekuńcze. To było raczej takie
wiesz, nie wkładaj palca do gorącej wody, takie ostrzegawcze.
To było takie, takie opiekuńcze bardzo. A muszę ci przyznać,
że też kiedyś umarłem. Zdarzyło mi się to coś, jak miałem,
chyba byłem w czwartej klasie szkoły podstawowej. Spadłem z
drzewa i pamiętam, że straciłem oddech. Po prostu zacząłem
się dusić i wyrzuciło mnie z ciała. No i znalazłem się w
takiej szarości. Też jak sobie tego przypominam, też- Jak ta
szarość wyglądała? No, ja nie zwracałem na nią za bardzo
uwagi. Byłem zachwycony tym spokojem, tym, tym brakiem tego
uścisku w piersiach, który mi towarzyszył, gdy byłem, gdy
spadłem, bo to było bardzo nieznośne. To wręcz po prostu
dusiło mnie, powstrzymywało, zatrzymało mnie w czymś. No i
wtedy mnie wyrzuciło na zewnątrz. Było super spokojnie. Byłem
zadowolony z siebie. A miałeś to uczucie wyrzucenia na
zewnątrz? Nie. Ja po prostu z wielkim łomotem wypadłem z
ciała. W tym wypadku- Ale mogłeś to odczuć? Spadając z
drzewa zacząłem tracić oddech, bo uderzenie było zbyt gwałtowne
i tak jakbym się pu-płuca powstrzymały swoją
pracę. Coś się stało i dusząc się, upadłem z ciała
fizycznego. Znalazłem się w szarości, nie wiedząc za bardzo co
się dzieje, ale nie zastanawiałem się tym, czy coś się
stało. Po prostu zachwycony byłem tym spokojem i tą
biernością, w której się znalazłem. To mi się podobało, bo
po prostu było nagle przyjemne w porównaniu do tego
uciążliwego bólu w piersiach, w ciele fizycznym. Ale długo
nie czekałem, bo wiem, że sobie tak tkwiłem, tkwiłem
troszeczkę i ponownie wciągnęło mnie samo gwałtownie w ciało
fizyczne. Odzyskałem świadomość. Wtedy wiem, że chwyciłem
oddech. No i wstałem. Jak poszedłem do domu zdziwiony, nie
wiedząc co się stało. Ale zastanawiające jest właśnie ten, ten
brak woli. Ja mam tak bardzo często, że przebywając poza
ciałem, jeżeli tracę swoje części osobowe, tracę jak gdyby
energię, która mnie napędza i zawieram bardzo często w tym
poziomie świadka obserwującego. Co by teraz
powiedzieć? No się zastanawiam. Nie wiem, czy to jest istotne
powiedzieć o tym, że byłam uczulona i
przez to uczulenie właśnie oni wiedzieli o tym i przez to
uczulenie im odeszłam. Dali mi jakieś lekarstwo, które mnie,
że tak powiem, siup, zabiło. Ale chyba to nie ma, nie ma
o czym mówić, bo tutajNie no to rzeczywiście
lekarstwem nie. To jedynie- Bo to była główna po-- i to
właśnie było takie ciekawe, bo o widzisz, to jest istotne,
bo twoje przeżycie było pod wpływem jakiegoś wypadku, a
więc ty byłeś zupełnie świadom i bez żadnych innych
lekarstw, które odbierają ci świadomość. A ja byłam pod pełną
narkozą. Interesujący jest ten moment, że gdzieś na zewnątrz
wydobyłaś się z siebie i odzyskałaś świadomość. Mnie zastanawia
ta mgła, bo z tego, co ja wiem, mgły
najczęściej, przynajmniej dla mnie, one zabierały sobie
świadomość i one były jakimiś istotami
w planie mentalnym. To były po prostu osoby opiekujące
się mną czy nawiązujące ze mną kontakt telepatyczny. Zwłaszcza
to twoje ostrzeżenie jest interesujące. To daje mi dużo
myślenia. Stój, nie ruszaj się. Tak jakby części osobowe,
które ci tą wolę odebrały, były potrzebne do reanimowania
ciała fizycznego. A więc do końca nie będziemy nigdy wiedzieć.
No, chyba że znowuż ci się to przytrafi i już nie
wrócisz. No mam nadzieję, że nie. Kiedyś tam na pewno ci
się przytrafi, ale- A nie przytrafi mi się w ogóle. A
oczywiście, ale jest rzeczywiście zastanawiające, dlaczego w
twoim wypadku zostałaś wprawiona w stan świadka. Ja odnoszę
wrażenie, że po prostu ktoś uczestniczył w twoim uzdrawianiu.
To nie tylko te dwie, te placki metalowe
leżące na twoich piersiach spowodowały, że ożyłaś, tylko ktoś
po prostu ci mógł jeszcze jednocześnie to umożliwić. Ale o
tym się dowiesz dopiero tam hen, hen, gdzieś tam, jak czas
dojdzie. Wiesz co jest dla mnie zastanawiające? Żaden z
lekarzy, żadna z pielęgniarek nie chciała na ten temat ze
mną rozmawiać. Nie mam żadnych akt z tej
operacji, mimo że się o nie starałam. W aktach nie ma nic
zupełnie. Jeżeli popełniono błąd jakiś, to- Ja się
myślę, że to może nie było tak. Ja nawet tego lekarza
nigdy później nie widziałam. Dopiero następnym razem go
zobaczyłam przed następną operacją, bo miałam drugą operację,
ale tutaj już nie zrobili żadnego błędu, więc wszystko było
w porządku. No to fajnie, dobra. W sumie tych
krytykować lekarzy nie będziemy, bo to zawsze jest niedobrze
widziane. Ja nawet nie wiem, czy to jest krytyka. Po prostu
oni nie wiedzieli, że ja byłam uczulona na ten jakiś
tam produkt. Mówiłaś, że OBE ci się zdarza od wielu
lat. Mogłabyś nam coś bardziej opowiedzieć o- No tak wiem
piętnaście, dwadzieścia lat może. Jak to się dzieje? Jak to
robisz? Czy co się z tobą dzieje w tym momencie, jeżeli to
OBE występuje u ciebie? Czy zdarza ci się przytrafia? To
jest taka rozmowa na trochę dłużej. To tam dziesięć minut
nie wystarczy, ale tak szybciutko to mogę powiedzieć tak
bardzo, jak szybko wychodzę. To znaczy kładę się do łóżka,
leżę troszeczkę, a potem wystrzeliwuje mnie
z ciała tak, jakby to była jakaś taka rakieta ponaddźwiękowa
i tylko słyszę gwizdek . I gdzie się znajdujesz? Gdzie się
pojawiasz w tym momencie? Wysoko. No ale chyba nie, nie
idziesz do roboty wtedy, tylko korzystasz z czegoś, z tego-
Nie. Potem mnie wyrzuca jak z odrzutowca, jak z takiego jeta
i jestem w zupełnie innym świecie. A gdzie się znajdujesz
i co widzisz? Oj, potem się tak wszystko spowalnia i tak
jest przepiękne, takie kolorowe. Łąki,
lasy. Ludzie się bawią, cieszą, są strasznie życzliwi,
są strasznie kochani. No to się nie da opisać tak w
kil-kilku słowach. Jeżeli puścimy tę audycję, to powiedzą,
że chyba rzeczywiście razem umarliśmy, bo opowiadamy jak oszołomy. Nie, dlaczego
oszołomy? Mnie się wydaje, że to każdy, każdy ma, ma sny, nie? I też śni piękne
rzeczy. Więc to jest taki bardziej realny
sen. Czy myślisz, że miejsce, w którym się nam
śni, jest jakimś miejscem konkretnym, czy jest
tylko miejscem stworzonym przez nasz
umysł? Tego miejsca nie mógłby stworzyć mój
umysł. A może potrafi. Mnie się wydaje, że umysł może
tworzyć tylko te rzeczy, których się nauczył, które
zaobserwował. Może trochę zadziałać fantazja, a te rzeczy,
które ja widzę, są bardzo realne i ja po prostu no nie
mogłabym na to wpaść. Musiałabyś opisać dokładnie. No o tym,
że ND są różne i u mnie na przykład jest takie ND, że,
że ja nie spodziewałam się, że akurat tak to może wyglądać.
Może to jest jakaś faza tego ND, bo inni ludzie opowiadają
o jakichś osobach, spotykają ich, kogoś z rodziny. Ja tam
nic nie widziałam, więc może była jakaś faza ND, których
tamte osoby nie zauważyły, bo po prostu od razu ich
wciągnęło tam, gdzie miało wciągnąć. A u mnie to było takie:
o stój i czekaj. I to było tak długo, że to
było jak taka czekalnia. Wiesz, że to nie tak od razu
można wejść wszędzie, tylko jest stój i czekaj. Ale w tym
momencie prawdopodobnie byłaś reanimowana. To chyba wydaje
mi się prostym wnioskiem. No miałam takie dwa wielkie
fioletowe żelazka na piersiach. Z grobu wyciągnięta. Wiesz
co, musimy pomyśleć, co z tym ograniczeniem woli, bo to
jest temat bardzo istotny. Chyba jest najważniejszy w całej
metafizyce, bo to jest, ale to będzie trzeba kiedy indziej
to ruszyć. Ja nie wiem, czy to jest ograniczenie woli. Ja
po prostu- Nie było jak było czy była. No nie, no nie
mogłam, nie mogłam się poruszyć. Miałam tam stać i czekać. W
tej swojej wieloletniej penetracji. Co sądzisz? Czym ta mgła
mogła być? Właśnie się zastanawiam, że to w ogóle była mgła
i czym ona mogła być. Powiem ci szczerze, że- Ale jak
ona wyglądała? Ona skupiona w grupie. Czy ona dookoła cię
otaczała? Równieś- Była takim murem, takim gęstym
murem. Nie. To, co naprawdę interesujące w tym wszystkim było,
to jest to, to był ten sam moment wyjścia. To, że
nagle w pełnej narkozy jesteś, budzisz się i
jesteś zupełnie gdzie indziej. To było takie ciekawe. Zdawałam
nawet sobie sprawę z tego, że jestem gdzie indziej i to
było interesujące. Potem nawet ten powrót do ciała.
Nie miałam tego pojęcia wciągania, wyciągania z ciała. Po
prostu jesteś gdzie indziej i koniec. Po powrocie do ciała
postrzegłaś się, że w nim jesteś od razu. Czy wymagało to
odrobiny czasu, byś zdała sobie sprawę z tego wszystkiego?
Nie, to wszystko są takie ułamki sekund. Nagle było znowu
czarno i nagle obudziłam się na łóżku. Momenty, w
których wchodzimy w ciało fizyczne, są dla nas niesamowitym
doznaniem, bo odczuwa się natychmiast jak gdyby inny rodzaj
gęstości tego ciała. Ono staje się takie jak gdyby
twardsze i wykonywanie nim ruchu czuwa się całkiem
inaczej niż w tych ciałach, które mamy do
dyspozycji poza ciałem fizycznym. To jest rzeczywiście, to jest
taki moment, taka chwila dla tej osoby, która wychodzi z
ciała, że za każdym razem się dziwi i podziwia tą
niezwykłość tej sytuacji. OBE przytrafia się wielu
osobom. Wiele osób nie zdaje sobie z tego sprawy. Wiele osób
zapomina, ponieważ kwestia pamięci jest bardzo złożonym
zjawiskiem. Mówi się o tak zwanej pamięci stanu, ale to będzie
tematem już kolejnych rozmów. Eli, brakuje już nam
czasu na dalsze rozmowy, dlatego dziękuję Ci również
za uczestnictwo w tej audycji. Dziękuję bardzo. No ja też bardzo dziękuję i
mam nadzieję, że to się przyczyniło odrobinkę
do poznania tej cudnej sfery. Na tym kończymy dzisiejszą
audycję i zapraszam za tydzień. Do usłyszenia.