No tylko żeby ktoś tutaj nie ucierpiał, otrzymując ostrzeżenie

gdyby w moim życiu radośc pojawiała się równie czesto jak cierpienie, byłbym najszczęśliwszym człowiekiem Europy. I wiekszość ludzi pewnie też , w obecnych czasach szczęscie to utopia.......

Tak samo jak pełnie nieszczęście. Wydaje mnie się, że przesadzasz i to zbut dużej ilości szczęścia zdążyłeś się przyzwyczaić. Niestety, nei mówię, że tak musi być, ale tak jest i tego jak narazie nikt nie zmieni.

---

Premitive Mode

Cierpienie jest nauczycielem...

Cierpienie psychiczne jest bez porównania trudniejsze od fizycznego- choc mówi się, że dusza i ciało są ze sobą w ciągłej symbiozie...
Cierpienie... Ostatnio doszłam do wniosku, że być może bez niego nasze zycie byłoby nudne, bo gdyby tak wszystko zajebiście ukladało się po naszej myśli... Cóz mielibyśmy do roboty?
Odnoszę wrażenie, że szczęscie i cierpienie są jak ying i yang- uzupełniają się- obydwa trzeba umieć akceptować, a czasami to bardzo trudne...
Ostatnimi czasy moje zycie składa się z wielkiego cierpienia i paru małych szczęść i to dzięki tym promykom daję radę i staram się wciąż żyć...
Cierpienie to dla mnie ból duszy, który w zależności od powodu mija lub trwa, wygasa całkowicie lub tylko blednie na chwilkę...

Jak dla mnie cierpieniem jest nauczycielem bo uczy nas jak powinniśmy żyć aby takie cierpienie więcej się nie powtórzyło,daje nam do zrozumienia dlaczego cierpimy co zrobiliśmy źle.
I na pewno cierpienie psychiczne jest bardziej bolesne niż fizyczne

cierpienie jest naturalna czescia naszego badziewnego zycia, tak jak dobro ma zlo, tak radosc ma cierpienie, we wszystkim musi byc zachowana rownowaga nie moze byc za dobrze albo za zle...

właśnie i denerwuje mnie określenia:
ta to ma szczęscie itp.
nikt nie wie co tak na prawde przeżywam,
ile cierpie.
A tak na prawde cierpienie jest nam potrzebne do szczęścia.
Jedna chwila szczęścia może wynagrodzić kilka dni
cierpienia

Cierpienie jest niezbędne po to żeby człowiek mógł się rozwijać jak również życ z drugim człowiekiem, zeby mógł go rozumiec i wedziec co czuje kiedy cierpi..Bez ceirpienia nie błoby radosci, a jak by nie było radosci i smutku to człoweik by żył w jakiejs apatii nie będac niegdy szczesliwym ani smutnym. Nie mialby motywacji dązyc do czegos co daje mu szczescie, to chyba cos jak "depresja". Wtedy by się tak nie nazywala bo nie byłaby chorobhą tylko normalnym stanem...(?)

Masz racje...nie byłoby radości,warto czasami cierpieć żeby potem zaznać szczęscia

Moim zdaniem z cierpieniem nie powinno się walczyć.. bo wtedy dajemy mu siłe. Staje się potężniejsze. Powinno się je zostawic w spokoju.. minie. Nie myśłeć o nim.
Tak jak z człowiekiem.
Znalazłam piękne zilustrowanie tego.. choć raczej ono dotyczy bardziej bólu psychicznego i fizycznego. Ponieważ cierpienie uważam za uczucie towarzyszące ludziom, którzy przykładają do czegoś zbyt dużą wagę. Tracąc to, czują ból po jego stracie. Warto zadać sobie tutaj pytanie , jakie motywy kirują tym cierpieniem? Czy nie jest to zwykły egoizm?
Refleksje pozostawiam Wam. A oto ten przykład:
Działanie naturalne:
-Wkładam dłoń w ogień
-Czuję ból gdy to zrobiłem, zatem wyjmuję rękę
-Ból słabnie
-Pozostanie jeszcze przez jakiś czas (poparzenie), aby uzmysłowić mi skalę 'nieprzyjazności' zjawiska

Działanie człowieka wychowanego w naszej cywilizacji:
-Wkładam dłoń w ogień
-Ogień sprawił mi ból (istotne, by zauważyć, że tak najczęściej na to patrzymy, mimo, że ogień nie ma 'woli sprawczej'), wygrywam nerwowo rękę i krzyczę
-Ból teoretycznie słabnie, ale ja podsycam go stymulując mój umysł milionami myśli na temat zdarzenia, skojarzeń (nieprzyjemnych), poczucia skrzywdzenia, wyobrażeń zniszczeń dokonanych w moim ciele
-Poparzenie pozostałe na moim ciele będę traktował niczym obiekt kultu, myśląc wiele o zdarzeniu jeszcze przez długi czas. Uzmysłowi mi skalę 'nieprzyjazności' zjawiska, jednak mój umysł poświęci więcej 'miejsca' na kontemplację faktu dokonanego i konsekwencji, niż na opracowanie strategii zapobiegania.


Oczywiście. Są ludzie, którzy się go wyzbyli. Życie bez niego jest o wiele lepsze . Uwierz (:

Fizyczne. Uczucie i emocje można zmienić, z ciałem gorzej.. Zwłaszcza małe dzieci , które muszą cierpieć fizycznie przez nieuleczalne choroby ..


Społeczeństwo wpoiło nam zasadę, izbez innych nie da się żyć. Iż musimy się od kogoś uzależnić, aby osiągnąć szczęście.. Kto powiedział że będąc samotnym nie można być radosnym???

---

"Nikt nikogo nie traci, bo nikt nikogo nie może mieć na własność..."

Moim skormnym zdaniem - cierpienie jest spowodowanezbyt duzą dawką bólu fizycznego lub psychicznego w jednym czasie.

A najgorze jest cierpienie pyschiczne- bo ile na fizyczny bół można wziąść tabletki czy narkotyki to na ból duszy niewiele pomoże...
CHociaż niektórzy ludzie, w tym i ja znajdują chwilowe ukojenie w cięciu się... Ale to tylko chwilowa ulga...